Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 225 เฟิงเซียงหรูยังมีผู้สนับสนุน

คำถามของเฟิงเฟินไดทำให้ฮันชิงุนงง นางพูดอย่างไม่ตั้งใจ
และไม่คิดว่านางจะสารภาพออกไปโดยไม่รู้ตัวโดยพูดบางสิ่ง
ที่นางควรปกปิด

เมื่อเห็นการจ้องมองของเฟิงเฟินไดเต็มไปด้วยความสงสัย
มากขึ้นเรื่อย ๆ อาจูก็เกิดความคิดขึ้นอย่างรวดเร็วและพูดว่า
“บ่าวรับใช้ก็ได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเจ้าค่ะ บ่าวรับใช้ซุบซิบกัน
เรื่องนี้ก่อนที่คุณหนูสี่จะเข้ามา อนุฮันคงได้ยินเจ้าค่ะ”

ฮันชิพยักหน้า “ใช่ ข้ารู้สึกเหมือนตอนที่ฝันไปได้ยินคนพูด
อะไรบางอย่างเกี่ยวกับคุณหนูสามที่ตกน้ำ ตอนแรกข้าคิดว่า
มันเป็นความฝัน และในตอนนี้เจ้าพูดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
ข้าจึงสับสน” นางพูดอย่างนี้แล้วก็เอียงศีรษะของนาง
“ความง่วงทำให้ข้ามึนงง จะมีคนตกลงไปในน้ำตอนกลางคืน
ได้อย่างไร”

เฟิงเฟินไดรู้สึกว่าคำอธิบายนี้เป็นไปได้และไม่สงสัยเลย นาง
บอกฮันชิเพิ่มว่า “นางตกลงไปในน้ำจริง ๆ เกิดอะไรขึ้นกัน
แน่ ข้าก็ไม่แน่ใจ ท่านพักผ่อนเถอะ ข้าจะไปดูก่อน” หลังจาก
พูดเรื่องนี้นางก็สั่งอาจู “เจ้าต้องดูแลแม่รองฮันอย่างดี”

อาจูพยักหน้าและส่งเฟิงเฟินไดออกจากห้อง

ฮันชิจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขณะที่ตบหน้าอกของ
นาง “เรื่องนี้ทำให้ข้ากลัวจนตาย”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของอาจูก็ขาวซีดเช่นกัน “บ่าวรับใช้คนนี้กลัว
ตายจริง ๆ ! อนุฮันต้องระวังมากขึ้นนะเจ้าค่ะ โดยเฉพาะ
คุณหนูสี่ ก่อนพูดอะไรอนุฮันต้องคิดดี ๆ เจ้าค่ะ ! ”

ฮันชิพูดด้วยความรู้สึกผิด “ข้ารู้ ตอนนี้ข้ารู้สึกกลัวเล็กน้อย
มันจะไม่เกิดขึ้นอีก” เมื่อคิดอีกที นางตัดสินใจนั่ง “ช่วยข้า
แต่งตัว เราไปดูกันดีกว่า”

อาจูตกตะลึง “คุณหนูสี่บอกว่าอย่าไปนะเจ้าคะ”

“ถ้าข้าไม่ไป ข้าจะสบายใจได้อย่างไร” ฮันชิเริ่มใส่เสื้อผ้าของ
นาง
อาจูงงงวย “ทำไมอนุฮันถึงไม่สบายใจ ? ” คุณหนูสามไม่ได้
มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับอนุฮัน นี่เป็นสิ่งที่นางรู้

ฮันชิขมวดคิ้ว เมื่อนางผลักเฟิงเซียงหรูลงไปในน้ำ อาจูไม่ได้
อยู่ข้างนางเนื่องจากนางถูกส่งกลับไปที่เรือนของนางก่อน
นางไม่ได้วางแผนที่จะบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นนางจึง
สามารถหาข้อแก้ตัว “ไม่ว่าข้าจะตั้งครรภ์หรือไม่นั้นยังไม่
แน่ใจ คนอื่น ๆ ในคฤหาสน์ไปที่นั่นหมดแล้ว มันจะไม่ดีถ้าข้า
ไม่ไป จะเกิดอะไรขึ้นถ้าท่านแม่สามีตำหนิข้า ข้าจะต้อง
ยอมรับมัน”

อาจูฟังและรู้สึกว่านี่เป็นอย่างที่ฮันชิพูด ดังนั้นนางจึงไม่ได้
พูดอะไรต่อ นางเตือนว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นั่น อนุฮัน
จะต้องไม่กังวลเกินไป บ่าวรับใช้คนนี้ได้ยินว่าหากสภาพจิตใจ
ของมารดาไม่สงบเมื่อตั้งครรภ์ จะส่งผลกระทบต่อเด็กในท้อง
เจ้าค่ะ”

ฮันชิเห็นด้วยกับสิ่งนี้และพยักหน้า “เจ้าพูดถูก”

“เจ้าค่ะ” อาจูจัดเสื้อผ้าของฮันชิในขณะที่ถอนหายใจ “อนุอัน
เรื่องนี้เสี่ยงเกินไปจริง ๆ แต่…” ความสงสัยเริ่มคลานเข้าไป
ในใจบ่าวรับใช้ “ที่อนุฮันพูดถึงด้านข้างของทะเลสาบ
หมายถึงอะไรเจ้าคะ ? ”

ฮันชิขมวดคิ้วและสภาพจิตใจของนางเริ่มปั่นป่วน “เมื่อข้า
กลับมา ข้าเดินผ่านบริเวณนั้น ข้าเหมือนจะได้ยินเสียง
บางอย่าง แต่ข้ารู้สึกประหม่ามากในเวลานั้น ข้าจะกังวล
เรื่องอื่นได้อย่างไร เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวข้าก็รีบวิ่งออกมา
ตอนนี้เมื่อคุณหนูสี่พูด ข้าก็จำเรื่องนี้ได้โดยไม่รู้ตัว”

“โอ้” อาจูยังคงรู้สึกว่าคำอธิบายของนางนั้นตะกุกตุกัก
เล็กน้อย แต่เนื่องจากฮันชิพูด มันก็ไม่เป็นการดีสำหรับนางที่
จะสงสัยเจ้านายของนาง “ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะเจ้าค่ะ
บ่าวรับใช้คนนี้ได้ยินจริง ๆ ว่าคุณหนูสามตกลงไปใน
ทะเลสาบ ตอนนี้บ่าวรับใช้ของคฤหาสน์กำลังค้นหา บ่าวรับ
ใช้นี้ไม่มีโอกาสบอกอนุฮันก่อนคุณหนูสี่เจ้าค่ะ”

ฮันชิถอนหายใจเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไรต่อ นางและอาจูไป
ที่ทะเลสาบ
เมื่อพวกเขาไปถึง การค้นหาใต้น้ำก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

อันชิกำลังจะหมดสติจากการร้องไห้ แต่เมื่อฮันชิเห็นผลลัพธ์
นี้ ใจของนางก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่มสักพัก

มันจะดีที่สุดถ้านางไม่พบ ปล่อยให้เด็กหญิงคนนั้นอยู่ในน้ำ
ประมาณ 10 ปีจนเหลือแต่กระดูก

ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่ามืดมนขณะที่นางนั่งบนเก้าอี้ของนาง
เมื่อเห็นว่าฮันชิเพิ่งมาถึง นางก็อดไม่ได้ที่จะด่าว่า “เจ้าเป็น
คนที่มาถึงช้าที่สุด มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ แต่เจ้ายังมี
แก่ใจที่จะนอนหลับอยู่หรือ”

ฮันชิเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อคารวะฮูหยินผู้เฒ่า แล้ว
กล่าวด้วยความเศร้าโศก “ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาร่างกาย
ของอนุคนนี้รู้สึกไม่ดี นั่นคือสาเหตุที่ข้าตื่นสาย ท่านแม่สามี
ยกโทษให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ”

เฟิงเฟินไดไม่ต้องการให้ฮูหยินผู้เฒ่าโต้เถียงกับฮันชิ ดังนั้น
นางจึงเข้ามาอย่างรวดเร็วกล่าวด้วยความโศกเศร้าว่า “ข้าได้
ยินว่าพี่สามจะไปที่เรือนตงเซิง? นางเป็นคนที่หยิ่ง เราไม่
สามารถแม้แต่จะเข้าไปในเรือนตงเซิงในตอนกลางวันได้ แต่
พี่สามวิ่งไปที่นั่นในตอนกลางคืน พี่สามและพี่รองสนิทกันจริง
ๆ แต่ทำไมพี่รองถึงไม่มา ? หากพูดถึงคนที่จะมาช้าที่สุดควร
เป็นพี่รอง”

เมื่อได้ยินนางพูดถึงเรือนตงเซิง ฮูหยินผู้เฒ่าก็นึกขึ้นได้และ
ถามอย่างรวดเร็วว่า “เจ้าได้ถามคนที่เรือนตงเซิงหรือไม่ ? ”

เฮ่อจงเดินไปข้างหน้าแล้วคำนับตอบว่า “บ่าวรับใช้คนนี้ส่ง
คนไปเป็นแล้ว และบ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูบอกว่าไม่เห็นคุณหนู
สามเจ้าค่ะ”

เฟิงเฉินหยูเช็ดน้ำตาแล้วก็สะอื้น “ผ้าเช็ดหน้าและรองเท้า
ของน้องสามถูกพบในทะเลสาบ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางยังไป
ไม่ถึงเรือนตงเซิงเลยเจ้าค่ะ นาง…”

“ท่านแม่สามี!” ทันใดนั้นอันชิตะโกนแล้วคลานไปที่เท้าของฮู
หยินผู้เฒ่า นางร้องอ้อนวอน “ข้าขอให้ท่านไปหาคนที่ว่ายน้ำ
เก่งที่สุดจากนอกคฤหาสน์เข้ามาค้นหาได้ไหมเจ้าค่ะ! อนุผู้นี้
ได้ยินว่าทางการมีทหารบางคนที่เก่งในการค้นหาคน ข้าขอ
ท่านขอความช่วยเหลือด้วยเจ้าค่ะ! “

ฮูหยินผู้เฒ่ามีท่าทีหนักใจและถามยายจาวว่า “ตอนนี้กี่โมง
แล้ว?”

ยายจ้าวตอบว่า “ตี 3 เจ้าค่ะ”

เฟิงเฉินหยูสะอื้นอีกครั้ง “อนุอันแม้ว่าเราจะไปขอความ
ช่วยเหลือ มันก็สายเกินไป ! ในน้ำลึกเช่นนี้ น้องสาม…”

“ถ้านางยังมีชีวิตอยู่ข้าต้องเห็นตัว แต่ถ้านางตายแล้วข้าต้อง
เห็นศพ ! ” อันชิกัดฟันพูดและพูดอย่างหนักแน่น “แม้ว่ามัน
จะเป็นเพียงแค่ศพ ข้าต้องเอานางกลับมา!”

“เหลวไหล ! ” ฮูหยินผู้เฒ่าเกลียดการได้ยินคำพูดเช่นนี้อย่าง
แน่นอน เมื่อมองไปที่อันชิ นางดูเหมือนจะเป็นคนปากร้าย
จริง ๆ แล้วนางกล้าที่จะพูดกับเด็กสาวของคฤหาสน์แบบนี้ ?
“อันชิ เจ้าต้องจำจุดยืนของเจ้าเอง! เป็นไปได้ไหมที่ข้าต้องวิด
น้ำทั้งทะเลสาบเพื่อค้นหาบุตรสาวของอนุ ? ทางการไม่ได้อยู่
ในความควบคุมของตระกูลเฟิง ดูเวลาด้วย จินหยวนไม่ได้อยู่
ที่คฤหาสน์ และดูสถานการณ์ของเรือนตงเซิงในตอนนี้ ในหมู่
พวกเราสามารถขอความช่วยเหลือจากเจ้าเมืองได้หรือไม่ ?
”

อันชิมองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยอย่างเห็นธาตุแท้ ในฐานะที่เป็นย่า
นางยังสามารถพูดเช่นนี้ได้ สิ่งนี้ไม่เพียงทำให้ผิดหวังอย่างไม่
น่าเชื่อแล้ว อันชิก็เริ่มสงสัยว่าฮูหยินผู้เฒ่าออกจากห้องของ
นางโดยไม่ได้เอาสมองมา

“คุณหนูใหญ่และคุณหนูสี่อยู่ที่นี่แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่า ข้าไม่คิด
เลยว่าท่านจะเย็นชาขนาดนี้” สถานะของบุตรสาวของนาง
เองไม่ชัดเจน และทันใดนั้นอันชิก็ลุกขึ้นไป ถ้าเฟิงเซียงหรูไม่
มีชีวิตอีกต่อไปนางคงไม่อยากอยู่เหมือนกัน สำหรับคนที่ไม่
กลัวความตาย นางจะกลัวหญิงชราผู้นี้ได้อย่างไร นางไม่
ร้องไห้และไม่คุกเข่าอีกต่อไป นางยืนขึ้นพร้อมกับปิงเอ๋อ
และเหม่ยเซียงรีบไปข้างหน้าเพื่อช่วยนาง อันชิกล่าวว่า “ใน
เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่แม้แต่จะช่วยหลานสาวของนางเอง อนุ
ผู้นี้ก็จะไปขอร้องคนอื่น ตระกูลเฟิงไม่สามารถพึ่งพาได้ แต่
ยังมีตำหนักชุน! ฮูหยินผู้เฒ่าคงลืมว่าคุณหนูสามและองค์
ชายเจ็ดสนิทกันมาก ในช่วงเวลาที่งานจัดเลี้ยงขององค์หญิง
แห่งมณฑลจีอัน องค์ชายเจ็ดทรงมอบชุดเสื้อผ้าให้ หลังจาก
นั้นคุณหนูสามตกลงไปในน้ำที่งานเลี้ยงก็เป็นองค์ชายเจ็ดที่
เป็นผู้ช่วยชีวิตนางไว้ อนุผู้นี้จำได้ว่าได้ยินบ่าวรับใช้บอกว่า
หลังจากที่องค์ชายเจ็ดได้ช่วยคุณหนูสามแล้ว พระองค์ยังคง
อยู่บนเรือและดูแลนาง เอาเสื้อมาคลุมให้นางเองกับมือ
นอกจากนี้ครั้งสุดท้ายเรื่องของคุณหนูรองเข้าไปใน
พระราชวัง คุณหนูสามถูกส่งไปที่ตำหนักชุนเพื่อสอบถาม ข้า
ไม่เคยได้ยินว่ามีเด็กผู้หญิงคนใดได้รับอนุญาตให้เข้าไปใน
ตำหนักชุนมาก่อน แต่มันเปิดให้คุณหนูสามของเรา ก็ดีถ้าฮู
หยินผู้เฒ่าลืมเรื่องเหล่านี้ อนุจำได้ทั้งหมด ข้าจะไปที่ตำหนัก
ชุนเพื่อขอความช่วยเหลือจากองค์ชายเจ็ด พระองค์จะได้
ช่วยคุณหนูสามขึ้นจากน้ำและช่วยชีวิตนางอีกครั้ง“

อันชิจากไปพร้อมกับบ่าวรับใช้ของนางหลังจากที่นางพูดจบ

ฮูหยินผู้เฒ่ารีบตะโกนเรียกอย่างไม่รู้ตัว “ช้าก่อน” นางกลัว
อันชิ

ถูกต้อง ! นางจะลืมความสัมพันธ์นี้ได้อย่างไร ? ไม่ว่าองค์
ชายเจ็ดจะมีความคิดเช่นนั้นหรือไม่ แต่เขาก็ใส่ใจเฟิงเซียงหรู
สถานการณ์ในปัจจุบันไม่ชัดเจนนักดังนั้นนางจึงไม่อาจ
วอกแวกได้ หากนางล่าช้าในการช่วยชีวิตของเฟิงเซียงหรู
และด้วยการสอบสวนขององค์ชายเจ็ด ตระกูลเฟิงก็ไม่
สามารถรับมือได้

ฮูหยินผู้เฒ่ามีความคิดเหล่านี้ แต่เฟิงเฉินหยูและเฟิงเฟินได
ยืนนิ่งเงียบ

แม้ว่าพวกเขาจะไม่สนใจว่าเฟิงเซียงหรูจะตายหรือไม่ก็ตาม
คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้พวกเขารู้สึกผิดหวังอย่างแท้จริง
พวกเขาเป็นบุตรสาวของอนุทั้งหมด เป็นไปได้ไหมว่าบุตรสาว
ของอนุมีการดำรงอยู่ที่คล้ายคลึงกันกับสุนัขและแมวของฮู
หยินผู้เฒ่า? หลังจากตกลงไปในน้ำ นางจะไม่พยายามอย่าง
เต็มที่ที่จะค้นหาพวกมันใช่หรือไม่ ?

สีหน้าของพวกเขาดูแปลก ๆ ยายจาวเป็นคนแรกที่
สังเกตเห็นและตระหนักได้ทันทีว่าฮูหยินผู้เฒ่าพูดแรงเกินไป
ก่อนหน้านี้ นางกล่าวว่า “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า รีบไปที่คฤหาสน์
เจ้าเมืองเพื่อขอความช่วยเหลือเจ้าค่ะ ! ”

“นั่นเป็นความคิดที่ดี” ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าและกำลังจะส่ง
คนออกไปจากคฤหาสน์ ก่อนที่นางจะพูด เฮ่อจงจ้องมองไป
ในทิศทางที่แตกต่าง เขาอ้าปากค้างและใบหน้าแสดงความ
ตกใจอย่างมาก

ที่ด้านข้างของเขามียามคอยเฝ้าดูทิศทางนั้นอยู่ เขาเป็นคน
แรกที่พูดว่า “นั่นไม่ใช่…คุณหนูรองและคุณหนูสามหรือขอรับ
? ”

เมื่อได้ยินว่าคุณหนูสาม ทุกคนก็หันไปมอง พวกเขาเห็นว่า
เฟิงเซียงหรูเดินจูงมือมากับเฟิงหยูเองจากเรือนตงเซิง

ตรงหน้าพวกเขา คุณหนูสามนั้นสวมรองเท้าที่เข้ากับเท้าและ
ผ้าเช็ดหน้าในมือ นอกเหนือจากใบหน้าของนางซีด ทุกอย่าง
ก็ดูดี

ทุกคนตกใจและอันชิเป็นคนแรกที่วิ่งไปหา นางวิ่งไปจน
มาถึงเฟิงเซียงหรู แต่นางก็ไม่กล้าเรียก นางได้แต่มองเฟิง
เซียงหรูเท่านั้น

เฟิงเซียงหรูยิ้ม นางจับมืออันชิ “แม่รองเกิดอะไรขึ้น ? ท่าน
ทำเหมือนจำเซียงหรูไม่ได้ ? ”

จากนั้นอันชิก็ได้สติและมองไปที่เฟิงเซียงหรูกับเฟิงหยูเอง
และทำความเข้าใจเล็กน้อย แต่มือของเฟิงเซียงหรูเย็นมาก
ไม่ว่านางจะมองอย่างไร นางก็ไม่ได้มีสุขภาพที่ดี

แม้ว่านางจะเป็นห่วง แต่นางรู้ว่านางไม่สามารถขออะไรได้
มากเกินไปในตอนนี้ ดังนั้นนางจึงพูดว่า “เจ้าหายไปทำให้ข้า
เป็นห่วงมาก เจ้าไปไหนมา ? ”

เฟิงเซียงหรูจับมืออันชิและเฟิงหยูเองเดินไปหาคนอื่น ๆ
หลังจากหยุด นางพูดว่า “วันนี้ข้าเป็นไข้ และข้าไม่สบายใจ
ในตอนกลางคืน ข้าอยากไปหาพี่รองเพื่อให้พี่รองตรวจ เมื่อ
มาถึงทะเลสาบ ข้ารู้ว่าข้าลืมเสื้อคลุม ข้าจึงให้บ่าวรับใช้กลับ
เรือนไปเอาเสื้อคลุมมาให้ ข้ายืนอยู่ที่นี่คนเดียวริมทะเลสาบ
ข้าประมาทและตกลงไปในน้ำ โชคดีที่หวงซวนบ่าวรับใช้ของ
พี่รองผ่านมาจึงช่วยข้าได้ทัน ต้องขอบคุณที่ทำให้ข้ามีชีวิต
รอดมาได้”

ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็สงบลง ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ตามตราบใดที่
เฟิงเซียงหรูยังมีชีวิตอยู่มันก็ดี ในตอนแรกนางไม่สนใจ
เกี่ยวกับหลานสาวนี้ แต่หลังจากได้ยินคำเตือนของอันชิ นาง
เริ่มกังวลเกี่ยวกับตัวนาง

“เป็นเรื่องดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร” ฮูหยินผู้เฒ่าแสดงความกรุณา
และมองไปที่เฟิงเซียงหรู “ตอนที่ข้ารู้ว่าเจ้าตกลงไปในน้ำ ข้า
กังวลมาก ดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร”

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าพูด ใบหน้าของฮันชิเผยให้เห็นถึงความตื่น
ตระหนกและความตึงเครียดซึ่งเฟิงเฟินไดมองเห็น

เด็กหญิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเดินไปข้างหน้า นางหันมาจ้อง
มองเฟิงหยูเองและพูดอย่างสงสัยว่า “พี่สามไปที่เรือนตงเซิง
? แต่ทำไมเมื่อเราส่งคนไปถามบ่าวรับใช้บอกว่าพวกเขาไม่
เห็นพี่สาม ? นอกจากนี้ทำไมหวงซวนถึงมาคฤหาสน์ของเรา
ในตอนกลางคืน ? ”