Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 248 แมวไม่อยู่หนูร่าเริง

บรรยากาศผิดปกติ นี่คือสิ่งที่หวงซวนสังเกตเห็นเมื่อนางเห็น
บ่าวรับใช้ส่วนตัวของฮันชิ, อาจูตะโกนใส่ยามขณะที่มือเท้า
เอวของนาง หลังจากตะโกนไปครู่หนึ่งนางก็ยื่นมือออกไป
แล้วชี้ไปที่พ่อบ้านเฮ่อจง “พ่อบ้านเฮ่อ เจ้าควรใส่ใจมากกว่า
นี้ แจกันสังคโลกใบนี้ฮูหยินชอบมาก มันเป็นของขวัญของ
ท่านใต้เท้าที่มอบให้ฮูหยินเมื่อตอนที่นางเข้ามาในคฤหาสน์ !
หากเจ้าทำลายมันเจ้าไม่สามารถชดใช้ได้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ใบหน้าของเฮ่อจงเผยให้เห็นถึงความอดกลั้น
แต่เขาไม่ต้องการทะเลาะกับบ่าวรับใช้ ดังนั้นเขาพูดเป็นเชิง
เห็นด้วยเพียงไม่กี่คำว่า “ไม่ต้องกังวล” จากนั้นเขาก็ถือแจกัน
ผ่านทางด้านหน้าบ้าน ทางทิศใต้

เฟิงหยูเองสับสน “ข้าออกจากคฤหาสน์ไปแค่เดือนเศษ ๆ
แล้วคฤหาสน์มีฮูหยินใหญ่คนใหม่แล้วหรือ ? ”

หวงซวนกล่าวว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านใต้เท้าเฟิงยังไม่
กลับมา ใครเป็นคนแต่งตั้งฮูหยินใหญ่ ? ”
“เจ้าไม่ได้ยินพวกเขาพูดว่าฮูหยินหรือ ? ” นางพูดอย่างนี้ใน
ขณะที่เดินไปไม่กี่ก้าว ในเวลานั้นอาจูก็หันหลังกลับและ
มองเห็นเฟิงหยูเอง

เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองกลับมาที่คฤหาสน์ นางตกตะลึงราวกับ
ว่านางได้รับความตกใจอย่างใหญ่หลวง และหันกลับไปเพื่อ
หาทางหนี

เฟิงหยูเองกวักมือเรียกนาง “มานี่สิ”

อาจูเกลียดที่นางไม่สามารถยืนเฉยได้เพราะนางไม่ต้องการ
ก้าวไปหาเฟิงหยูเอง

คุณหนูรองที่ไม่เคยปรากฏกายมานานกว่าหนึ่งเดือน นางได้
ยินมาว่าเฟิงหยูเองออกเมืองหลวงไปแล้ว ทำไมนางถึง
กลับมา ?

เมื่อเห็นว่าบ่าวรับใช้ไม่ขยับ หวงซวนหมดความอดทนและ
เดินไปข้างหน้าด้วยความโกรธ คว้าคอของอาจูแล้วลากนาง
ไปหาเฟิงหยูเอง
ใบหน้าของอาจูซีดเซียวจากความกลัว ขณะที่นางพูดซ้ำ ๆ
ว่า “อย่าฆ่าข้า ! อย่าฆ่าข้า ! ”

เฟิงหยูเองยิ้มแล้วพูดว่า “ใครบอกว่าเราจะฆ่าเจ้า ? บ่าวรับ
ใช้ของคฤหาสน์เฟิงกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในการแต่งเรื่อง
และเริ่มแต่งเรื่องเกี่ยวกับคุณหนูของฮูหยินใหญ่หรือ ? ”

“ไม่ ไม่เจ้าค่ะ!” หวงซวนปล่อยนาง และอาจูรีบคุกเข่าลง
ทันที “คุณหนูรองโปรดเมตตา ! คุณหนูรองโปรดเมตตาข้า
ด้วยเจ้าค่ะ ! ”

เมื่อเฟิงหยูเองกลับมาที่คฤหาสน์ บ่าวรับใช้ทั้งชายและหญิง
วิ่งไปมา ถือสิ่งของต่าง ๆ ทั้งหมดรวมตัวกันเพื่อคำนับนาง
นางมองสิ่งต่าง ๆ ในมือของบ่าวรับใช้ และรู้สึกงงยิ่งขึ้น
“กำลังจะย้ายเรือนหรือ ? ” หลังจากถามแล้วนางก็มองที่อา
จูอีกครั้ง กล่าวต่อ “เจ้าดูแลอนุฮันมาหลายปีแล้ว และนางก็
ดูแลเจ้าอย่างดี ไม่เคยทุบตีเจ้า แม้ว่าเบี้ยหวัดของอนุฮันจะมี
จำกัดและนางไม่มีร้านค้าสินเดิมจากครอบครัวมารดาของ
นางมาคอยสนับสนุน ทำให้นางไม่มีทางยอมให้บ่าวรับใช้ของ
นางแต่งกายเกินหน้าเกินตาบ่าวรับใช้ผู้อื่น เจ้ายังบอกว่า
ทรยศเจ้านายของเจ้าอีกเรอะ ! ”

อาจูตกตะลึง เฟิงหยูเองกล่าวหาว่านางทรยศเจ้านายของ
นางได้อย่างไร ? “บ่าวรับใช้ไม่ได้ทรยศเจ้านายเจ้าค่ะ!”

“เจ้ายังบอกว่าเจ้าไม่ได้ทำหรือ ? ข้าเคยได้ยินมาว่าเจ้าเป็น
คนยโสโอหัง เจ้ายังบังอาจที่จะเถียงข้าอีก ? หวงซวน ตบ
นาง ! ”

“เจ้าค่ะ” หวงซวนไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น เมื่อได้ยินคำสั่งของ
เฟิงหยูเอง นางไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม และดึงอาจูขึ้นมาอีก
ครั้ง เมื่อยกมือขึ้นนางก็เริ่มตบซ้าย-ขวา

เช่นนี้นางตบ 20 ครั้ง ! หวงซวนแข็งแกร่งแค่ไหน นางตบอา
จูมากจนเกือบจะไม่สามารถลืมตาได้

จากนั้นเฟิงหยูเองก็พูดว่า “พอแล้ว เราปล่อยให้นางตอบ
คำถามของข้าก่อน”

หวงซวนผลักอาจูลงที่พื้น
บ่าวรับใช้ที่ดูอาจูถูกตบรู้สึกมีความสุขมาก แม้แต่เฮ่อจงที่
กลับไปที่หน้าคฤหาสน์หลังจากส่งแจกันแล้วก็ยังรู้สึกดีมาก

อาจูถูกทุบตีอย่างขมขื่นและอยากร้องไห้ แต่เมื่อใดก็ตามที่
นางขยับปากมันเจ็บมาก มันเจ็บปวดมากจนนางนอนราบกับ
พื้นและส่งเสียงครวญคราง อย่างไรก็ตามนางยังร้องไห้
สะอึกสะอื้น “บ่าวรับใช้ไม่ได้ทรยศเจ้านายเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้
ทรยศเจ้านายของข้าจริง ๆ ! ”

เฟิงหยูเองก้มหน้าลงมองนาง “เจ้ายังบอกว่าเจ้าไม่ได้ทำ ?
ตอนนี้ข้าได้ยินที่เจ้าพูดกับเฮ่อจง หากเจ้าติดตามฮันชิอยู่
ทำไมเจ้าต้องทำงานให้กับฮูหยิน ? ฮะ ? ใช่แล้ว มีฮูหยินมา
ที่คฤหาสน์ของเราเมื่อใด ? เรื่องใหญ่เช่นนี้ ทำไมข้าไม่รู้อะไร
เกี่ยวกับเรื่องนี้ ? ” นางพูดอย่างนี้ในขณะที่หันไปถามเฮ่อจง
“พ่อบ้านเฮ่อจง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ”

เมื่อได้ยินเฟิงหยูเองถามเขา เฮ่อจงเดินไปข้างหน้าและกล่าว
ทักทายโดยเร็วว่า “เรียนคุณหนูรอง ท่านใต้เท้ายังไม่ได้
กลับมาที่เมืองหลวง ดังนั้นฮูหยินจะมาที่คฤหาสน์ได้อย่างไร
อาจูพูดถึงอนุฮันขอรับ”
“อนุฮันหรือ ? ” เฟิงหยูเองหัวเราะ “แม้แต่อนุก็สามารถ
เรียกว่าฮูหยินได้หรือ กฎของตระกูลเฟิงหายไปไหน ? ” นาง
เปล่งเสียงดังขณะที่นางจ้องมองอย่างโกรธเคือง

ร่างกายทั้งหมดของอาจูสั่นด้วยความกลัวในขณะที่นางกลัว
อย่างแท้จริงว่านางจะต้องถูกฆ่าด้วยความโกรธของคุณหนู
รอง แต่นางก็รู้สึกผิดด้วย นางพยายามอย่างเต็มที่เพื่อ
ทำงานให้กับเจ้านายของนาง แต่นางก็ไม่เห็นประโยชน์ใด ๆ
แต่นางจบลงด้วยความวุ่นวายเช่นนี้? ฮันชิถูกเรียกว่าฮู
หยินมาพักหนึ่งแล้ว ดูเหมือนว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ว่าอะไรเลย
ทำไมคุณหนูรองถึงโกรธเมื่อกลับมา?

เมื่อคิดอย่างนี้บ่าวรับใช้ก็ประมาทและเงยหน้าขึ้น ด้วย
ใบหน้าที่ฟกช้ำนางกล่าวว่า “คุณหนูรอง อนุฮันกำลังตั้งครรภ์
บุตรของท่านใต้เท้าเฟิงเจ้าค่ะ”

“โอ้ ! ” เฟิงหยูเองหัวเราะทันที “ในที่สุดนางก็ตั้งครรภ์ ? ”

อาจูไม่เข้าใจความหมายของสิ่งนี้และได้แต่พยักหน้า แต่นาง
ได้ยินเฟิงหยูเองพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าต้องไปดู และตรวจดู
ชีพจรของอนุฮัน ข้าต้องดูว่าทารกในครรภ์ของนางเป็น
อย่างไรบ้าง”

อาจูรู้สึกว่าใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางเห็นว่าเฟิง
หยูเองเริ่มเดินไปที่ลานภายในแล้ว นี่ทำให้นางกลัว นางกอด
ขาของเฟิงหยูเอง นางพูดด้วยความตกใจ “ไม่จำเป็นเจ้าค่ะ
เราไม่กล้ารบกวนคุณหนูรองในเรื่องนี้ คฤหาสน์ได้เรียกหมอ
มาแล้วเจ้าค่ะ”

“ไปกันเถอะ ! ” หวงซวนเตะไหล่ของอาจู ส่งนางกระเด็น
ออกไปไกล อาจูกระอักเลือดออกมาจากการถูกเตะ

เฟิงหยูเองทำตัวราวกับว่านางไม่ได้เห็นมันเพราะนางพูดกับ
ตัวเองว่า “ความสามารถทางการแพทย์ของข้าดีเยี่ยม ข้าได้
รักษาร่างกายของฝ่าบาทด้วย เรื่องนี้ถือว่าเป็นความโชคดี
ของอนุฮัน ทำไมบ่าวรับใช้อย่างเจ้าหยุดยั้งเจ้านายไม่ให้ได้รับ
โชคดีเช่นนี้? แม้ว่าฮันชิจะปฏิบัติต่อเจ้าแย่เล็กน้อยในอดีต
เจ้าต้องคิดถึงบุตรของตระกูลเฟิง” นางพูดขณะเดิน “อย่า
หยุดข้าอีก ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่รับผิดชอบถ้าบ่าวรับใช้ของข้า
เตะเจ้าจนตาย”
อาจูไม่กล้าพูดอีก เพราะนางลุกขึ้นยืนและต้องการวิ่งไปใน
ทิศทางอื่น

เฮ่อจงจ้องมองนางที่วิ่งหนีเฟิงหยูเองไป แล้วพูดอย่างกระวน
กระวายว่า “คุณหนูรอง อนุฮันไม่อยู่ในเรือนก่อนหน้านี้อีก
ต่อไปแล้วขอรับ”

“โอ้ ? ” เฟิงหยูเองมองไปในทิศทางที่อาจูวิ่งไป นางหันไป
ทางนั้น “นางย้ายเรือนด้วย ? ”

“ขอรับ” เฮ่อจงกล่าวว่า “เมื่อวานก่อนหน้านี้คุณหนูสี่บอกกับ
ท่านฮูหยินผู้เฒ่าว่าเรือนของพวกเขาเงียบและสงบเกินไป
และแสงแดดที่เห็นนั้นมีจำกัด นางต้องการที่จะไปที่เรือนที่
กว้างขวางกว่าทางใต้ขอรับ” เฮ่อจงพูดสิ่งนี้ในขณะที่ส่ายหัว
ของเขาพูดอย่างไร้ประโยชน์ “ที่จริงเรือนของพวกเขาไม่ได้
รับแสงแดดเพียงพอ ก่อนหน้านี้ท่านใต้เท้าใส่ใจอนุฮันมาก
ที่สุด ดังนั้นเรือนของนางยังดีกว่าเรือนของอนุอัน เพียงแต่
ว่ามันก็เล็กกว่าเล็กน้อยขอรับ”

เฟิงหยูเองม้วนริมฝีปากของนางด้วยรอยยิ้ม
“ตอนนี้นางย้ายไปอยู่ที่เรือนไหนแล้ว”

เฮ่อจงกล่าวว่า “เรือนยู่หลานที่อยู่ถัดจากลานจินหยู อนุฮัน
รู้สึกว่าเรือนจินหยูนั้นโชคร้ายเกินไปไม่เช่นนั้นนางคงย้ายไป
อยู่ที่นั่น”

หวงซวนไม่สามารถทนต่อการฟังได้อีกต่อไป “สิ่งที่นางทำ
ช่างน่ารังเกียจเสียจริง ทำไมถึงไม่แนะนำให้นางย้ายไปที่
เรือนจินหยู ? ใครจะรู้บางทีผีเฉินซื่ออาจออกมาตอน
กลางคืนเพื่อพูดคุยกับนาง”

เฮ่อจงหัวเราะด้วยเช่นกัน แต่ไม่ได้พูดอะไรเลย เขาก้มหน้า
ลงและยังคงนำทางต่อไป

นับตั้งแต่เฉินซื่อและจื่อเฮาทั้งคู่เสียชีวิตลง เรือนจินหยูและ
เรือนเจียนหลิงก็กลายเป็นพื้นที่ร้าง ตามปกติแล้วมีเพียงบ่าว
รับใช้และยามเท่านั้นที่เหลืออยู่เพื่อเฝ้าดูแลเรือน แต่ไม่มีใคร
อยากเข้าไปข้างใน แต่เนื่องจากเฉินซื่อและจื่อเฮามีสถานะ
สูงส่งในคฤหาสน์ พวกเขาทั้งคู่จึงอยู่ในทำเลที่ดีที่สุด การใช้
ชีวิตในทำเลแบบนั้น มันทำให้สถานะของพวกเขาชัดเจนมาก
ขึ้นในคฤหาสน์

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฮันชิที่ต้องการอยู่ในเรือนยู่หลานควรทำ
ตามตรรกะนี้

ภายใต้คำแนะนำของเฮ่อจง เฟิงหยูเองเข้าสู่เรือนยู่หลาน
เป็นครั้งแรก ที่นั่นนางเห็นหญิงสาวคึกคัก มีผู้คนมากมายที่มี
ชีวิตชีวายิ่งกว่าที่เรือนซูหยา

“เพราะอนุฮันเริ่มตั้งครรภ์ ท่านฮูหยินผู้เฒ่าจึงแนะนำให้ดูแล
นางเป็นพิเศษขอรับ” เฮ่อจงอธิบายเฟิงหยูเอง “หญิงสาว
เหล่านี้ต่างก็ถูกพาตัวมาจากเรือนอื่น ๆ อีกไม่นานก็จะยิ่งถูก
นำเข้ามาจากภายนอกคฤหาสน์ ”

ได้ยินนางพูดแบบนี้ เฟิงหยูเองสังเกตเห็น แต่แน่นอนว่าบ่าว
รับใช้แต่ละคนนั้นดูคุ้นเคย บางคนมาจากเรือนของอันชิ บาง
คนมาจากเรือนของเฉินหยู บางคนมาจากเรือนของจินเฉิน
และบางคนก็มาจากเรือนของซูหยา

เฮ่อจงถอยออกมาโค้งคำนับไม่กี่ก้าวพูดว่า “บ้านของพวกเขา
อยู่ในเรือนด้านใน บ่าวรับใช้คนนี้คงไม่สะดวก ดังนั้นข้าขอตัว
กลับก่อนขอรับ โปรดใช้ความระมัดระวังด้วยขอรับ” หลังจาก
พูดอย่างนี้แล้วนางก็ถอยหลังอีกไม่กี่ก้าวจากนั้นก็รีบออก

หวงซวนยิ้มเยาะและพูดว่า “คุณหนูควรระวังตัว ฮันชิ
สามารถกินคนได้หรือ ? ”

เฟิงหยูเองไม่พูดมาก ขณะที่นางก้าวไปที่ลานหน้า บ่าวรับใช้
ที่ทำงานยุ่งในเรือนรีบมาคำนับเมื่อเห็นนาง

แต่เมื่อพวกเขาไปคารวะ พวกเขาหยุดทำงาน ในเวลานี้พวก
เขาได้ยินเสียงของหมาป่าสาว นางเริ่มตะโกน “พวกเจ้าหยุด
ทำไม ? พวกเจ้าไม่หิวข้าวหรือ ทุกคนกลับมาทำงาน ! ”
หลังจากนี้เสียงแส้ที่ดังขึ้นก็ดังขึ้น แส้นั้นกระแทกหลังบ่าวรับ
ใช้อายุน้อย แส้ฟาดไปที่หลังทำให้เลือดไหลออกมา

บ่าวรับใช้ไม่มีโอกาสที่จะป้องกันตัวเอง นางทั้งกลัวและ
เจ็บปวด จานกระเบื้องที่อยู่ในมือของนางตกลงไปที่พื้นและ
แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
“อ๊ะ ! ” หมาป่าสาวตัวนั้นรีบวิ่งไปอย่างโกรธเคือง เมื่อมองดู
ที่จานที่แตก นางขยี้เท้าของนางซ้ำ ๆ “โอ้ไม่ ! สิ่งนี้มีค่า เจ้า
ทำมันแตกได้อย่างไร ! ข้าจะตีเจ้าจนตาย ! ” พูดอย่างนี้นาง
เริ่มตีบ่าวรับใช้

หวงซวนถอนหายใจด้วยความตกใจ “ฮันชิไปหาคนเช่นนี้มา
จากที่ไหน ? การกระทำของนางช่างโหดร้ายจริง ๆ ”

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองพูดอย่างใจจดใจจ่อ “รีบไปช่วย ! นั่น
คือเหม่ยเซียงบ่าวรับใช้ส่วนตัวของเซียงหรู”

เมื่อได้ยินเสียงเตือนของนาง หวงซวนก็สังเกตเห็น แน่นอน
ว่าเด็กผู้หญิงที่ถูกตีนั้นเป็นเหม่ยเซียงบ่าวรับใช้ของคุณหนู
สาม บ่าวรับใช้ส่วนตัวของตระกูลเฟิง

เนื่องจากเฟิงเซียงหรูและเฟิงหยูเองนั้นสนิทสนมกัน เหม่
ยเซียงมักจะพาเซียงหรูไปที่เรือนตงเซิง เนื่องจากนี่คือเรือน
ของฮันชิ หวงซวนไม่ได้คิดถึงสิ่งนี้ในตอนแรก นอกจากความ
สนใจของนางที่มุ่งเน้นไปที่ตัวนางแล้ว นางไม่ได้สังเกตเห็น
บ่าวรับใช้ที่ถูกตี
ตอนนี้นางรู้แล้วว่าเป็นเหม่ยเซียง หวงซวนโกรธและรีบเดิน
ไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว นางยกขาขึ้นและเตะเข้าไปที่อกของ
หญิงผู้นั้นทำให้นางกระเด็นไปไกล

เฟิงหยูเองเดินไปที่ด้านข้างเหม่ยเซียงอย่างเฉื่อยชา เมื่อ
หญิงสาวเห็นว่าเฟิงหยูเองมา นางก็เริ่มร้องไห้

นางตบไหล่ของเหม่ยเซียงเบา ๆ และปลอบโยนนางว่า “อย่า
ร้องไห้ ข้ากลับมาแล้ว ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานกับ
ความเจ็บปวดใด ๆ ”

เหม่ยเซียงพยักหน้า ความเจ็บปวดบนหลังทำให้ใบหน้าของ
นางซีดขาว วันนี้อากาศหนาว ดังนั้นเสื้อผ้าจึงหนา แต่ยังคง
เห็นรอยเลือดบนหลัง นั่นหมายความว่าคนที่ตีมีทักษะ
บางอย่าง

เฟิงหยูเองรู้สึกว่าไม่คุ้นหน้า ดังนั้นนางจึงเดินไปถามนางว่า
“เรือนที่เจ้ารับใช้ในตอนแรกคือเรือนอะไร”

หญิงชราไม่สามารถลุกขึ้นได้เป็นเวลานานหลังจากโดนหวง
ซวนเตะ รู้สึกถึงความคาวในลำคอของนาง นางกดมันไว้ไม่
ยอมกระอักเลือดออกมา

เมื่อนางมองไปที่คนที่ถามคำถามนาง นางอยากจะตะโกนด่า
ด้วยความโกรธ แต่นางได้รับบาดเจ็บจากภายในซึ่งทำให้นาง
พูดไม่ออก ประการที่สองทันใดนั้นนางก็นึกขึ้นได้ว่าฮันชิได้
บอกกับนางอย่างลับ ๆ ว่าคนที่น่ากลัวที่สุดในคฤหาสน์ไม่ใช่
ฮูหยินผู้เฒ่าหรืออนุคนอื่นและบุตรสาวของอนุผู้อื่น แต่เป็นผู้
ที่อาศัยอยู่ในเรือนตงเซิงซึ่งอยู่ใกล้เคียง

คนที่อยู่ข้างหน้านาง… ทำให้เหงื่อเย็นไหลทั่วร่างกายของ
นาง

“เจ้าคือ…องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันหรือ ? ”