Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 249 ฝีมือที่เหนือชั้นของบิดา

“เมื่อเจ้ารู้ว่าข้าเป็นองค์หญิงแห่งมณฑล ทำไมเจ้าไม่คุกเข่า
? ” เฟิงหยูเองจ้องที่หญิงชราและพูดอย่างเยือกเย็น “เจ้า
ช่างบังอาจนัก”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หญิงชราผู้นั้นก็ก้มลงคุกเข่าแทบเท้าของเฟิง
หยูเอง เมื่อถูกหวงซวนเตะหน้าอกของนาง นางเจ็บเมื่อนาง
ขยับตัว แต่นางก็ยังกัดฟันทน นางรู้ว่ามันคงเป็นการดีหา
กว่าฮันชิหนุนหลังนางให้แข็งข้อกับคนอื่น แต่คุณหนูรอง
ตระกูลเฟิงเป็นถึงองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน เห็นได้ชัดว่านาง
เป็นองค์หญิงแห่งมณฑลที่ได้รับพระราชทานที่ดิน นี่เป็น
เจ้านายที่แท้จริง ! ถ้านางต้องการมีชีวิตอยู่ ไม่มีอะไรที่นาง
จะพูดได้

เมื่อเห็นหญิงชราคำนับก้นโด่ง หวงซวนรู้สึกหงุดหงิด ดังนั้น
นางจึงไปหาเฟิงหยูเอง “น่ารังเกียจมาก เราจะฆ่านางได้
หรือไม่เจ้าคะ ? ”

หญิงชราเกิดความกลัว และพูดซ้ำๆ ว่า
“ไม่นะเจ้าคะ อย่าทำ องค์หญิงแห่งมณฑลโปรดไว้ชีวิตข้า
ด้วยเจ้าค่ะ ! ”

เหม่ยเซียงก็โน้มตัวไปที่กระตุกแขนเสื้อของเฟิงหยูเองและ
กระซิบบอกว่า “นางเป็นแม่นมที่อนุฮันชินำมาจากข้างนอก
เจ้าค่ะ นางบอกว่าจะดูแลการตั้งครรภ์ของอนุฮันชิ”

เฟิงหยูเองยกคิ้ว “ดูแลการตั้งครรภ์ของนาง?” จากนั้นนางก็
มองหญิงชราอีกครั้ง นางสูดหายใจเข้าขณะที่สังเกต “แต่
ทำไมข้าถึงได้กลิ่นน้ำมันจากหญิงชราผู้นี้? เห็นได้ชัดว่านาง
เป็นแค่คนขายหมู นางจะดูแลการตั้งครรภ์ของอนุฮันได้
อย่างไร ? ”

หญิงชราที่คำนับอยู่บนพื้นตัวสั่นอีกครั้ง คนขายหมู นางก็
สามารถคาดเดาได้ถูกด้วย ?

อย่างไรก็ตามโชคดีสำหรับนางที่เฟิงหยูเองไม่ได้ใส่ใจใน
ประเด็นนี้อีก นางเตะหญิงชราอีกสองสามครั้งแล้วพูดว่า
“องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันเพิ่งกลับมาที่คฤหาสน์ ได้ยินว่า
อนุฮันกำลังตั้งครรภ์ ข้ามาหานางเป็นพิเศษ ในเมื่อเจ้าซึ่ง
เป็นแม่นมอยู่ที่นี่ นำทางข้าไป”

หญิงชรารู้สึกโล่งใจและพยายามลุกขึ้นยืน แต่นางไม่สามารถ
ลุกได้ได้หลังจากพยายามแล้ว 5-6 ครั้ง

หนึ่งในบ่าวรับใช้ซึ่งอยู่ในใกล้ ๆ ไม่สามารถทนดูต่อได้ ดังนั้น
นางจึงมาช่วยประคองหญิงชราลุกขึ้นยืน

“องค์หญิงตามข้ามาทางนี้เจ้าค่ะ” หลังจากลุกขึ้น นางก็นำ
ทางไปอย่างรวดเร็ว ก่อนหน้านี้นางเห็นอาจูวิ่งกลับมาและ
ร้องไห้พร้อมกับใบหน้าที่บวมฉึ่งของนาง นางยังคงสงสัยใน
สิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้เมื่อนางคิดเกี่ยวกับมันมากขึ้น นางก็คาด
เดาได้ว่าอาจูคงถูกบ่าวรับใช้ขององค์หญิงแห่งมณฑลทำร้าย
มานี่เอง

ในขณะที่พวกเขาเดินหน้า แม่นมก็ก้มหัวลงและไม่กล้าแม้แต่
จะเหลือบมองหวงซวน

เรือนยู่หลานใหญ่มาก เรือนมีสระน้ำขนาดเล็กและมีสวน
เนื่องจากเป็นฤดูหนาวและไม่มีน้ำในสระ และมีเพียงสิ่งเดียว
ที่อยู่ในสวนคือหิมะในฤดูหนาว ไม่สามารถมองเห็นความงาม
ของฉากตรงหน้าได้ชัดเจน แต่จากห้องโถงที่คดเคี้ยวยาว
บรรยากาศที่สวยงามสามารถมองเห็นได้ จริง ๆ แล้วมันดู
คล้ายกับอิ่นอายของฮูหยินใหญ่

เฟิงหยูเองจำได้ว่านางเคยได้ยินว่าเฉินซื่อสนใจในเรือนยู่
หลานในขณะที่นางยังคงอาศัยอยู่ในเรือนจินหยู นางจะส่ง
บ่าวรับใช้มาและทำความสะอาดเป็นครั้งคราว เฟิงจินหยวน
และฮูหยินผู้เฒ่าทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านางต้องการเรือนนี้ แต่เพราะ
พวกเขาไม่ได้อยู่ที่เรือนนั้นและไม่มีใครสามารถหยุดนางได้
แต่หลังจากเฟิงหยูเองกลับมาที่คฤหาสน์แล้ว เฉินซื่อหยุดคิด
ที่จะทำความสะอาด ใครจะรู้ว่าฮันชิจะเป็นคนที่จะได้
ประโยชน์จากมัน

เมื่อเฟิงหยูเองเข้ามาในห้อง ฮันชิก็นั่งอยู่บนที่นั่งหลักและ
ตามด้วยอาจู โดยปกติเรือนของอนุจะไม่มีห้องโถง เพราะ
พวกเขาไม่ค่อยได้รับแขกมากนักและไม่จำเป็นต้องพบแขกใน
ห้องโถง แต่เรือนยู่หลานมี 1 ห้อง ตอนนี้ฮันชินั่งอยู่ที่จุดนั้น
มันให้รู้สึกว่านางอยู่ผิดที่ผิดทาง

เมื่อเห็นเฟิงหยูเองเข้ามาในห้อง ฮันชิก็รู้สึกไม่มั่นคงเล็กน้อย
นางต้องการลุกขึ้นแต่นางก็ยังอยากนั่ง จนกระทั่งเฟิงหยูเอง
มายืนอยู่กลางห้องโถง นางก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่านางควรจะ
ยืนหรือนั่งเพื่อพูดคุยกับเฟิงหยูเอง

ที่ด้านข้างของนาง อาจูก็ก้มหัวลงและไม่มีความเย่อหยิ่งใน
ตัวนางอีกต่อไป แม้ว่าฮันชิจะจ้องมองนางด้วยความคิด
บางอย่าง นางก็ไม่ได้ตอบสนองอะไรเลยแม้แต่น้อย

หัวใจของฮันชิสั่นด้วยความโกรธ เมื่อนางมองที่เฟิงหยูเองอีก
ครั้ง นางเห็นเฟิงหยูเองมองด้วยสายตาที่เฉลียวฉลาดซึ่งทำ
ให้เหงื่อเย็นไหลซึมบนหน้าผากของนาง

ในท้ายที่สุดนางยังคงยืนขึ้นและพยักหน้าพลางเอ่ยว่า
“คุณหนูรองกลับมาที่คฤหาสน์เมื่อไหร่ ? ” เสียงของนางสั่น
เครือและมือของนางสั่นเช่นกัน

เฟิงหยูเองเพิกเฉยต่อนาง และตรวจสอบการตกแต่งภายใน
ของห้องโถงด้วยตัวเอง

ฮันชิไม่รู้ว่าเฟิงหยูเองทำเช่นนี้นั้นหมายความเช่นไร ดังนั้น
นางจึงได้แต่อธิบายคร่าว ๆ ว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นใจอนุผู้นี้
เมื่อตั้งครรภ์และได้มอบเรือนยู่หลานแห่งนี้ให้ข้า ตามจริง
แล้วข้าเพิ่งย้ายมาที่นี่เมื่อวานนี้ ดังนั้นเรือนยังไม่ค่อย
เรียบร้อย คุณหนูรองโปรดอย่ารังเกียจ” ในขณะที่พูดนาง
มองไปที่หญิงชราที่ยืนแทบจะไม่ได้หากไม่มีบ่าวรับใช้คอย
ประคอง นางก็อดนึกถึงสิ่งที่อาจูได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ไม่ได้
หัวใจของนางตกลงไปที่ตาตุ่ม เป็นไปได้ไหมที่คนผู้นี้ถูกทุบตี
ด้วยเช่นกัน ?

“นางสนมฮันกำลังตั้งครรภ์อยู่หรือ ? ” มองไปรอบ ๆ ห้อง
โถง เฟิงหยูเองถามเมื่อนางหยุด

ฮันชิตกใจและจิตใจของนางก็ตอบสนองช้า โดยปกติแล้วนาง
ควรจะให้ความเห็นเกี่ยวกับคุณภาพของห้องหลังจากมองไป
รอบ ๆ ? นางเคยคิดมาแล้ว ถ้าเฟิงหยูเองบอกว่าห้องนี้ดี
นางจะบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนมอบให้นาง ถ้าเฟิงหยูเอง
กล่าวว่าห้องนี้ไม่ดี นางก็จะบอกว่ามันถูกทิ้งไว้ก่อนหน้านี้และ
นางก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากไป

แต่ตอนนี้เรื่องเปลี่ยนเป็นการตั้งครรภ์ของนางทันที ฮันชิไม่มี
ทางเลือกอื่นและทำได้แค่เพียงกัดฟันตอบว่า “ใช่” อย่างไรก็
ตามในใจนางนึกถึงสิ่งที่อาจูพูด เฟิงหยูเองต้องมาตรวจสอบ
นางอย่างแน่นอนเมื่อได้ยินว่านางตั้งครรภ์

หัวใจของฮันชินั้นกำลังกระโจนขึ้นมาถึงลำคอของนาง
ความสามารถทางการแพทย์ของเฟิงหยูเองเป็นสิ่งที่ทุกคน
รู้จัก แต่เรื่องของการตั้งครรภ์ แม้ว่าคฤหาสน์เรียกหมอ นาง
ก็พยายามอย่างดีที่สุดที่จะจัดให้คณะนักแสดงเป็นคนพาเข้า
มา วันที่ปฏิสนธิได้รับการประกาศเป็นวันก่อนที่เฟิงจินหยวน
จะออกจากคฤหาสน์โดยแพทย์คนนั้น หากเฟิงหยูเองมา
ตรวจสอบนาง เรื่องทั้งหมดจะไม่ถูกเปิดเผยหรือ ?

“อนุฮันนั่งลงเถอะ” เฟิงหยูเองไม่ได้พูดจาอ้อมค้อม “ข้าอยู่ที่
ค่ายทหารในชานเมืองเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน ข้าไม่เคยคิด
เลยว่าจะมีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นที่คฤหาสน์ อาเองไม่มี
ของขวัญมากมายสำหรับอนุและมีเพียงความสามารถทาง
การแพทย์ของข้าเท่านั้นที่ควรค่าแก่การกล่าวขวัญ ดังนั้นข้า
จะมาตรวจอนุฮัน เพื่อให้เจ้าวางใจมากขึ้นในระหว่าง
ตั้งครรภ์”
“ไม่ได้!” หัวใจของฮันชิสั่นไหว “คุณหนูรองคือองค์หญิงแห่ง
มณฑลผู้สูงศักดิ์ ข้าเป็นแค่อนุ ข้าจะยอมรับการตรวจโดย
คุณหนูรองได้อย่างไร ! มันเป็นสิ่งที่ไม่สมควร ! ไม่เหมาะสม
”

นางพูดแบบนี้ในขณะที่จิตใต้สำนึกถอย ทันใดนั้นมือที่โบก
ของนางก็ถูกจับอย่างมั่นคงโดยเฟิงหยูเอง “เจ้าจะต้อง
ระมัดระวังมากขึ้น เจ้าไม่มีตาอยู่ด้านหลังศีรษะ เจ้าจะทำ
อย่างไรถ้าเจ้าล้มลง”

ฮันชิคิดกับตัวเอง ถ้าเจ้าไม่ทำให้ข้ากลัว ข้าจะไม่ล้มลง แต่
ถึงแม้ว่านางจะคิดในใจเรื่องนี้ นางก็ไม่กล้าพูดออกมาดัง ๆ
นางได้แต่พูดว่า “ขอบคุณคุณหนูรองที่ห่วงใย”

แต่นางไม่ทราบว่าในเวลานี้เฟิงหยูเองใช้โอกาสนี้จับชีพจรที่
ข้อมือของนาง นางก็ยังคงรู้สึกถึงชีพจรของฮันชิอย่างชัดเจน

บุตรของเฟิงจินหยวน?

ดีมาก เฟิงจินหยวนออกจากเมืองหลวงมานานแล้ว แต่เขา
ยังคงสามารถทำให้ฮันชิมีบุตรได้ นี่เป็นฝีมือที่เหนือชั้นอย่าง
แท้จริง !

ทันใดนั้นนางก็เผยให้เห็นรอยยิ้มกว้าง “อนุฮันดูกระวน
กระวายใจเมื่อเห็นข้า ? การตั้งครรภ์เป็นเรื่องที่ดี เจ้าจะต้อง
ไม่กระวนกระวายหรืออารมณ์เสีย ต้องทำให้ตัวเองอารมณ์ดี”
นางปล่อยมือของฮันชิ “เนื่องจากอนุไม่อยากให้อาเองตรวจ
ดังนั้นอาเองจะไม่ตรวจ เจ้าพูดถูก ข้าเป็นคุณหนูรองตระกูล
เฟิง แม้ว่าข้าจะมีความสามารถทางการแพทย์ แต่ข้าไม่ใช่
แพทย์ ไม่มีเหตุผลที่จะตรวจรักษาผู้คนเมื่อเห็นพวกเขา”

ฮันชิไม่ทราบว่านางควรจะพูดอะไร และพยักหน้าเห็นด้วย
เท่านั้น “ใช่แล้ว คุณหนูรองมีสถานะสูงส่ง ท่านจะตรวจ
รักษาผู้คนได้อย่างไร”

“ไม่เป็นไร” นางยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าเพิ่งกลับมาที่คฤหาสน์ แต่
ก็ไม่มีโอกาสได้คารวะท่านย่า ข้าจะไปที่เรือนซูหยาก่อน”

ฮันชิพูดเร็วๆ ว่า “คุณหนูรอง รักษาตัวด้วยเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนี้ เฟิงหยูเองก็หยุดและหันกลับมาพูด
ว่า “มีเรื่องที่ข้าเกือบลืมพูดถึง ทำไมอนุจึงพาบ่าวรับใช้ของ
คุณหนูสามมาที่เรือนนี้“ นางหันไปหาแม่นมที่เกือบจะกระอัก
เลือดออกมา “หญิงชราฆ่าหมูคนนี้ป่าเถื่อนเกินไป นางกล้าตี
บ่าวรับใช้ที่ตระกูลเฟิงเลี้ยงดูจนเลือดตกยางออก ตอนนี้อนุ
กำลังตั้งครรภ์จะเป็นการดีที่สุดที่จะหลีกเลี่ยงการมองสิ่งที่น่า
รังเกียจแบบนี้ อาเองจะใช้อำนาจและพานางออกไปจัดการ
อนุไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมัน”

หลังจากพูดอย่างนี้นางออกไปโดยไม่สนใจฮันชิ หวงซวนจับ
หญิงชราแล้วลากนางออกจากห้องโถง

ฮันชิกำลังจะพูดอะไรบางอย่างและคำพูดนั้นก็ติดอยู่ที่ริม
ฝีปากของนาง แต่อาจูก็หยุดนางอย่างรวดเร็ว “อนุฮัน” อาจู
ส่ายหัว “อย่าพูดอะไรเจ้าค่ะ! คุณหนูรองกลับมาที่คฤหาสน์
ด้วยความโกรธ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด นางเป็นเพียงหญิงชราที่
ถูกพาเข้ามาจากข้างนอก ถ้านางจะนำตัวหญิงชราไปก็ปล่อย
ให้นางทำ อนุอย่าขัดใจคุณหนูรองเด็ดขาดเจ้าค่ะ” ตอนนี้
ใบหน้าของนางบวม นางไม่กล้าเรียกฮันชิว่าฮูหยินอีกต่อไป

จิตใจของฮันชินั้นปั่นป่วนมาก นางรู้สึกว่าเฟิงหยูเองกลับไปที่
คฤหาสน์ นี่หมายความว่าเป็นไปได้มากว่าวันที่นางมีความสุข
กำลังจะสิ้นสุดลง แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่นางไม่ได้
สร้างปัญหาให้กับการตั้งครรภ์ของนางเอง ไม่ว่าอย่างไรเฟิง
จินหยวนกำลังจะกลับมาในไม่ช้า เมื่อถึงเวลานั้นจะมีคนคอย
สนับสนุนนาง

เมื่อคิดเช่นนี้แล้วอารมณ์ของนางก็ดีขึ้นเล็กน้อย จากนั้นนาง
จึงสั่งอาจู “รีบให้บ่าวรับใช้ทำงานให้เสร็จ”

และในเวลานี้เฟิงหยูเองพาเหม่ยเซียงออกจากเรือนยู่หลาน

หลังที่บาดเจ็บของเหม่ยเซียงเจ็บปวดขึ้นมาเมื่อนาง
เคลื่อนไหว แต่นางก็ยังกัดฟันและทนได้ นางกล่าวขอบคุณ
เฟิงหยูเอง

หญิงชราที่ถูกลากไปโดยหวงซวนไม่สามารถพูดอะไรได้ นาง
ถูกบีบคอ นางโบกมืออย่างสิ้นหวัง แต่นางพบว่ายิ่งดิ้นรน
มากเท่าไร เรื่องนี้ดำเนินต่อไปจนกระทั่งนางหายใจไม่ออก
ดวงตาของนางเบิกกว้าง และนางสิ้นใจ
เฟิงหยูเองพากลุ่มและกลับไปที่หน้าบ้าน บ่าวรับใช้ที่ช่วยฮัน
ชิย้ายสิ่งของของนางกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมแล้ว เฮ่อจงพูด
อะไรบางอย่างกับพวกเขา แต่เมื่อเขาเห็นเฟิงหยูเอง เขาก็
รีบไปอย่างรวดเร็ว “คุณหนูรองมีคำสั่งใด ๆ หรือไม่ขอรับ ?
”

หวงซวนโยนหญิงชราที่เสียชีวิตแล้วบนพื้นแล้วพูดว่า “ดูแล
เรื่องนี้ ร่างของนางมีแต่กลิ่นของหมูและมันช่างน่ารังเกียจ
เสียจริง”

เฮ่อจงจ้องมองหญิงชราด้วยความรังเกียจและพูดกับเฟิงหยู
เอง “หญิงชราคนนี้ถูกซื้อมาจากข้างนอกโดยอนุฮัน เดิมที
ท่านฮูหยินผู้เฒ่าจัดให้แม่นมผู้หนึ่งมาดูแลนางแต่นางไม่
ต้องการ นางจะไปซื้อข้างนอก ในวันแรกหญิงชราคนนี้มาถึง
คฤหาสน์ นางมีความคิดที่จะให้บ่าวรับใช้จากเรือนมา
ช่วยเหลืออนุฮัน โดยกล่าวว่านี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำงานให้
สำเร็จ บ่าวรับใช้นี้ไม่เข้าใจว่าอนุฮันพยายามที่จะโอ้อวด
อะไร”

เฮ่อจงเป็นพ่อบ้านของคฤหาสน์เฟิง และเขาเป็นเจ้าหน้าที่
ขั้นสามที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าของคฤหาสน์ของเสนาบดี
พ่อบ้านคฤหาสน์เฟิงเป็นคนที่แม้แต่ขุนนางยังต้องไว้หน้า
ดังนั้นเขาจะไม่ดูถูกอนุของคฤหาสน์ได้อย่างไร?

“อ่า” หวงซวนกลอกตา “ข้าเดาว่านางต้องการเป็นฮูหยิน
ใหญ่ ความคิดหลาย ๆ อย่างนั้นเขียนอยู่บนใบหน้าของนาง
และนางคิดว่าไม่มีใครเห็นได้ โยนหญิงชราคนนี้ออกไปเร็ว ๆ
นางน่ารังเกียจเกินไป”

เฮ่อจงยิ้ม และพูดว่า “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะจัดการมันทันที”
พูดเช่นนี้แล้วเขาก็คำนับเฟิงหยูเองแล้วก็สั่งบ่าวรับใช้โยน
หญิงชราออกไป เมื่อเขาหันกลับมามองที่เหม่ยเซียง ก็ได้แต่
ส่ายหน้า “เจ้าถูกใครทำร้าย ? หญิงชราคนนั้นค่อนข้าง
แข็งแรง เจ้าต้องทำแผล อย่าปล่อยให้มันอักเสบได้”

เหม่ยเซียงพยักหน้าด้วยหน้าซีดขาว “ขอบคุณท่านพ่อบ้าน”

เฮ่อจงเข้าใจว่าเหม่ยเซียงสามารถติดตามเฟิงหยูเองได้ นั่น
หมายความว่าคุณหนูรองต้องพูดอะไรบางอย่างแน่นอน
คุณหนูรองนั้นสนิทสนมกับคุณหนูสาม การให้ความช่วยเหลือ
นั้นเป็นสิ่งที่ควรทำ เขาจึงมีน้ำใจ “คุณหนูรองจะไปคารวะ
ท่านฮูหยินผู้เฒ่าหรือไม่ขอรับ ? ”

“ไป” เฟิงหยูเองพูด “ข้าไม่ได้กลับมาที่คฤหาสน์มานานแล้ว
ดังนั้นข้าควรไปกราบท่านยาย”

“ถูกต้องแล้วคุณหนูรองไม่ได้กลับมาที่คฤหาสน์เป็นเวลานาน
เมื่อเร็วๆ นี้คฤหาสน์ค่อนข้างมีชีวิตชีวา องค์ชายใหญ่และ
องค์ชายห้าได้ส่งของขวัญให้คฤหาสน์ทุกวัน ท่านฮูหยินผู้
เฒ่ามีความสุขอย่างยิ่งขอรับ”