Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 250 ความงามล่มเมืองควบคู่กับจิตใจที่ชั่วร้ายของ

งูพิษ

เฟิงหยูเองเผยรอยยิ้ม นางรู้ว่าเฮ่อจงเตือนนาง เฟิงเฉินหยู
และเฟิงเฟินไดทั้งคู่ต่างก็เพลิดเพลินกับผลประโยชน์จากฮู
หยินผู้เฒ่า ดังนั้นนางจึงต้องเตรียมใจไว้

นางจึงกล่าวว่า “ขอบคุณพ่อบ้านเฮ่อจงมาก วันที่อากาศ
หนาวในฤดูหนาว ข้าเห็นว่ามือของพ่อบ้านแตกเพราะอากาศ
หนาว ตอนนี้ใกล้วันสิ้นปีแล้ว มันจะเป็นการดีที่สุดที่จะรักษา
ก่อนปีใหม่ หลังจากนั้นข้าจะให้คนนำครีมมาให้เจ้า”

“โอ้!” เฮ่อจงไม่คิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้เฟิงหยูเองจัดยา
ให้เขา ยาขององค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันนั่นเป็นสิ่งที่ผู้มีเงินก็
ไม่สามารถหาซื้อได้ เขาโค้งคำนับอย่างรวดเร็ว “บ่าวรับใช้ผู้
นี้ขอบคุณคุณหนูรองขอรับ”

เฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วหันกลับไป แต่เมื่อนางเห็น
ผู้หญิง 3 คนเดินเข้ามาในคฤหาสน์เมื่อนางหันหลังกลับ คน
ตรงกลางนั้นตัวเล็กและสง่างาม ขนคิ้วของนางเหมือนขนนก
สีเขียว ผิวของนางขาวเหมือนหิมะ เอวของนางดูเหมือนจะ
ใส่ชุดรัดตัวและฟันขาว แม้จะเป็นวันที่หนาวเหน็บ แต่นางก็
สวมเสื้อบาง ๆ เพื่อให้เห็นภาพลักษณ์ที่ดูเลือนลางของหญิง
สาวสวย สองคนที่อยู่ข้างนางเป็นบ่าวรับใช้แน่นอน แต่พวก
เขาก็สง่างามไม่แพ้เจ้านาย

เมื่อทั้งสามเข้ามาในคฤหาสน์ บ่าวรับใช้บางคนไปรับพวกเขา
ทันที ท่าทางของพวกเขาสุภาพมากนำพวกเขาไปสู่ลานด้าน
ใน

เฟิงหยูเองรู้สึกว่าวันนี้มีเรื่องประหลาดใจหลายเรื่อง “นาง
เป็นใคร?”

เฮ่อจงเล่าให้นางฟัง “นางคือแม่นางหงหยุน นางได้รับเชิญ
จากคุณหนูสี่ให้สอนการร่ายรำเจ้าค่ะ”

“โอ้” นางพยักหน้า “น้องสี่จะอายุ 11 ปีในปีใหม่ นางควร
เรียนรู้ศิลปะทั้งสี่ที่ผู้หญิงควรรู้ แต่แม่นางหงหยุนดูจะสวย
เป็นพิเศษ”

เฮ่อจงกล่าวว่า “นางเป็นคนที่สวยจริง ๆ ขอรับ เมื่อนาง
มาถึงฮูหยินผู้เฒ่าเกือบจะไล่นางออกไปหลังจากเห็นรูปร่าง
หน้าตาของนาง แต่คุณหนูสี่เกลี้ยกล่อมจนท่านฮูหยินผู้เฒ่า
ยอมขอรับ” เฮ่อจงกล่าวในขณะที่ส่ายหน้า

เฟิงหยูเองไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม นางมุ่งหน้าไปตามหวงซวน
และเหม่ยเซียงไปที่เรือนซูหยา

พวกเขาหยุดเมื่อถึงทางแยกที่ทางเดิน นางเอื้อมมือเข้าไปใน
แขนเสื้อของนาง นางดึงยาออกจากมิติของนางแล้วส่งให้
เหม่ยเซียง “กลับไปดูแลคุณหนูสามได้แล้ว ยาตลับนี้
สามารถช่วยรักษาแผลบนหลังของเจ้าและสามารถช่วยลด
อาการปวด หาคนมาทามันให้เจ้า”

เหม่ยเซียงรู้สึกซาบซึ้งและอยากที่จะคำนับขอบคุณเฟิงหยู
เอง แต่เมื่อนางพยายามโค้งคำนับเพื่อขอบคุณ ความ
เจ็บปวดจากหลังของนางทำให้นางเหงื่อไหลโซมกาย

หวงซวนไม่สามารถทนดูต่อและหยุดนางอย่างรวดเร็ว
“กลับไปเร็ว เจ้าสามารถไปพบคุณหนูรองได้ที่เรือนตงเซิง
เมื่อเจ้าดีขึ้นแล้ว”

เหม่ยเซียงพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าและขอบคุณนางอีกครั้ง
ก่อนที่จะเดินไปที่เรือนของอันชิ

เฟิงหยูเองดูเหมยเซียงเดินจากไปและจู่ ๆ ก็ถามหวงซวนว่า
“องค์ชายห้าชอบชมการร่ายรำหรือ ? ”

หวงซวนตกใจแล้วจำได้ทันทีว่าอาจารย์สอนการร่ายรำ
“คุณหนูหมายความว่าคุณหนูสี่เรียนร่ายรำเพื่อองค์ชายห้า
หรือเจ้าคะ ? ”

“จะมีเหตุผลอะไรอีกล่ะ” นางเดินไปที่เรือนซูหยาขณะพูดว่า
“ข้ารู้ว่าคนอย่างเฟิงเฟินไดเป็นคนแบบไหน นางจะไม่ทำ
อะไรเลยหากไม่มีผลประโยชน์ นางจะมีความสามารถในการ
การร่ายรำได้อย่างไร คนที่ไม่มีความสามารถและไม่มีความ
สนใจในการร่ายรำต้องการเรียนรู้การร่ายรำ นั่นหมายถึงการ
ร่ายรำนั้นมีผลประโยชน์ต่อนางมาก เจ้าไม่ได้ยินสิ่งที่เฮ่อจง
พูดหรือ นางพยายามโน้มน้าวให้ท่านย่าตกลงให้อาจารย์สอน
ร่ายรำคนนั้นเข้ามาในคฤหาสน์ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มีเพียงการ
อ้างชื่อองค์ชายห้าเท่านั้นที่จะกดดันท่านย่าได้”

หวงซวนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และรู้สึกว่าสิ่งนี้สมเหตุสมผล
ดังนั้นนางจึงพูดว่า “บ่าวรับใช้จะไปสืบเรื่องนี้ในภายหลังเจ้า
ค่ะ ก่อนหน้านี้เราอยู่ที่ค่ายทหาร และเรากังวลเกี่ยวกับการ
ฝึกทหารหรือดูแลองค์ชายเก้า เราไม่สามารถสอบถามอะไร
ได้เลย”

เฟิงหยูเองยิ้มเยาะ “มันเป็นความผิดของข้าด้วย หลังจากไป
ที่ค่ายทหารข้าไม่สนใจเรื่องตระกูลเฟิงเลย ไปที่ตำหนักหยู
ด้วยเพื่อสอบถามเกี่ยวกับองค์ชายห้า นอกจากนี้สืบงาน
อดิเรกของนางสนมฮ่องเต้ที่ตายแล้วด้วย เป็นไปได้ว่าเฟิง
เฟินไดทำตัวเหมือนดงซีที่เลียนแบบไซซี” 1

หวงซวนไม่เข้าใจความหมายของดงซีที่เลียนแบบไซซี แต่
นางรู้ว่าเฟิงหยูเองต้องการรู้จักศัตรู นางจึงพยักหน้าและ
ปฏิบัติตาม

ทั้งสองพูดคุยกันมาตลอดทางและมาถึงที่สนามหญ้าเรือนซู
หยาอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าไปในสวน พวกเขาเห็นบรรดาบ่าว
รับใช้มารวมตัวกันรอบ ๆ คนเพียงผู้เดียวและพูดคุยกันอย่าง
มีชีวิตชีวา

บุคคลนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเฟิงเฉินหยูพี่สาวคนโตของ
ครอบครัว

วันนี้เฟิงเฉินหยูสวมเสื้อหนาวสีฟ้า แขนเสื้อของนางสวยมาก
และดูคมชัดรวมถึงสะอาดมาก บนหัวของนางมี
เครื่องประดับอัญมณีสีน้ำเงินที่เข้ากับเสื้อผ้าของนาง ที่
ด้านล่างมันมีระฆังรูปกล้วยไม้ 2 อันที่ส่งเสียงเมื่อพวกมันสั่น
มันสวยงามมาก

ดูเหมือนว่าเฟิงเฉินหยูจะอารมณ์ดี ด้วยบ่าวรับใช้ที่อยู่รอบ ๆ
นาง นางก็คุยกันไม่รู้จบ ในเวลาไม่นานนางก็สามารถอธิบาย
เสื้อผ้าของนางได้อย่างสมบูรณ์

“เสื้อผ้าชุดชั้นในทำจากวัสดุที่ดีจริง ๆ มันดูบริสุทธิ์กว่าหิมะที่
ตกลงมาจากท้องฟ้า มันดึงดูดผู้คนอย่างแท้จริง”

“ถูกต้อง ! นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับห้อยลงมา บ่าวรับใช้
คนนี้มีดวงตาที่ไม่ดี และไม่สามารถบอกได้ว่าอัญมณีนั้นทำ
มาจากอะไร แต่มันชัดเจนว่าไม่ใช่ของทั่วไป”

“ถูกต้อง ถูกต้องแล้ว สร้อยข้อมือของคุณหนูใหญ่ก็เป็น
ของใหม่เช่นกัน สวรรค์ เป็นของใหม่จริง ๆ ”

คนที่อยู่ข้างเฟิงเฉินหยูยังคงเป็นยี่หลินอยู่ เมื่อได้ยินบ่าวรับ
ใช้ยกย่องคุณหนูของนาง นางรู้สึกว่านางได้หน้า นางจึงตอบ
แทนเฟิงเฉินหยูโดยพูดเสียงดังว่า “สิ่งเหล่านี้องค์ชายได้ส่ง
ของมาให้เมื่อตอนเช้านี้ มีคำแนะนำพิเศษสำหรับคุณหนูที่จะ
สวมใส่เมื่อได้รับ เมื่องานเลี้ยงปีใหม่มาถึง ของขวัญที่ดียิ่ง
กว่าก็จะถูกส่งมาเพิ่ม”

เฟิงเฉินหยูอายและดุยี่หยินเล็กน้อย “เจ้าก็พูดมากเกินไป”

ดวงตาของบ่าวรับใช้เต็มไปด้วยความอิจฉา หนึ่งในพวกเขา
พูดว่า “ของกำนัลขององค์ชายใหญ่ดูหรูหรากว่าของกำนัล
จากองค์ชายห้า สิ่งที่เจ้าชายองค์ที่ห้าส่งมานั้นไม่ได้เป็นอะไร
มากไปกว่าเครื่องประดับเล็กๆ มองที่พวกเขานั้นเป็นเรื่อง
ง่าย แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่คุณหนูใหญ่ได้รับ พวกมันดูด้อย
กว่ามากเลยเจ้าค่ะ”

เฟิงเฉินหยูนั้นยิ้มแก้มปริ แต่นางก็ยังพูดว่า “เจ้าต้องไม่พูด
อย่างนี้ ทุกสิ่งที่องค์ชายทั้งสองส่งให้นั้นดีและไม่สามารถ
มองเห็นความแตกต่างได้”

บ่าวรับใช้รู้ว่านางพูดผิดไป ดังนั้นนางจึงก้มหน้าลงและเงียบ
ไป

เฟิงเฉินหยูเห็นสิ่งนี้และพูดว่า “ข้ากำลังพูดเรื่องนี้เพื่อ
ประโยชน์ของเจ้า การพูดต่อหน้าข้าเป็นเรื่องที่ดี แต่ถ้ามีคน
อื่นได้ยิน มันจะเป็นความผิดของเจ้า”

บ่าวรับใช้ตอบอย่างสุดซึ้ง “ขอบคุณคุณหนูใหญ่ที่เตือนข้า
เจ้าค่ะ”

“อ่า เป็นเรื่องที่ดีถ้าเจ้าเข้าใจ” เฟิงเฉินหยูยิ้มแล้วมองไปที่
บ่าวรับใช้

เฟิงหยูเองมองที่ฉากตรงหน้านางและรู้สึกว่ามันตลก
เฟิงเฉินหยูเกิดมาสวย หลังจากได้รับการยอมรับ และตอนนี้
นางก็ยิ่งดูงดงามมากขึ้น ตอนนี้นางมีชุดเสื้อผ้าและ
เครื่องประดับที่เข้ากัน หากจะกล่าวว่านางเป็นคนที่งดงาม
ที่สุดในเมืองหลวงนั้นก็ไม่ได้พูดเกินจริง นางต้องยอมรับสิ่ง
นั้นไม่ว่าจะเป็นชีวิตก่อนหน้าหรือชีวิตตอนนี้เฟิงเฉินหยูเป็น
ผู้หญิงที่สวยที่สุดที่นางเคยเห็นมา แม้ว่าจะมีคนที่ศัลยกรรม
เปลี่ยนรูปลักษณ์ของพวกเขา พวกเขาก็ไม่สวยเท่านาง

มันน่าเสียดายที่นางมีใบหน้าที่งดงามล่มเมือง แต่หัวใจของ
นางก็น่าเกลียดชังพอที่จะทำให้เกิดการล่มสลายของเมือง
เช่นกัน

นางก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดเสียงดัง “ท่านพี่ ไม่ได้เจอกันนาน
เลยเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ เฟิงเฉินหยูสั่นด้วยความกลัว หันมามอง
อย่างรวดเร็ว นางเห็นเฟิงหยูเองยิ้มและเดินมาหานาง หัวใจ
ของนางกระตุกสองสามครั้งในปฏิกิริยาทำให้ใบหน้าของนาง
กลายเป็นซีดเล็กน้อย

แต่นางยังคงสงบสติอารมณ์และแสดงท่าทีสุภาพเพื่อ
ต้อนรับเฟิงหยูเอง นางพูดอย่างอบอุ่น “น้องรองกลับมา
เมื่อไหร่ ? ทำไมเจ้าไม่ส่งคนมาบอกเราก่อนหน้านี้ เพื่อที่เรา
จะได้ไปต้อนรับเจ้าที่ทางเข้า”

เฟิงหยูเองยิ้มแล้วส่ายหัว “ท่านพี่สุภาพเกินไป เราครอบครัว
เดียวกัน ดังนั้นไม่จำเป็นต้องใส่ใจกฎดังกล่าว หลายวันแล้วที่
เราเจอกันครั้งสุดท้าย ดูเหมือนว่าอาการของท่านพี่ดีขึ้น มัน
เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างแท้จริงเจ้าค่ะ”

เฟิงเฉินหยูรู้ว่าคำพูดของนางมีความหมายแฝงอยู่ แต่นาง
แกล้งทำเป็นว่านางไม่เข้าใจ นางได้แต่กล่าวว่า “ก่อนหน้านี้
ร่างกายของข้าไม่ค่อยดี ข้าดีใจที่น้องรองเป็นห่วงข้า น้อง
รองมาคารวะท่านย่าใช่หรือไม่ ? ข้าเพิ่งมาถึง ข้าได้ยินมาว่า
น้องสี่อยู่ข้างในแล้ว ข้าจึงไม่รีบเข้าไป ถ้าเจ้ามาถึง เราก็เข้า
ไปด้วยกันเถอะ”

“เจ้าค่ะ” เฟิงหยูเองพยักหน้าและเดินเข้าไปพร้อมเฟิงเฉินหยู
ไปยังห้องโถงของฮูหยินผู้เฒ่า

ในเวลานี้เฟิงเฟินไดนั่งอยู่ถัดจากฮูหยินผู้เฒ่า นางจิบชาและ
กล่าวว่า “องค์ชายห้ากล่าวว่าใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว พระองค์
จะส่งของกำนัลมาให้ข้า ดังนั้นพระองค์จึงส่งคนมาส่งตั๋วแลก
เงินให้จำนวน 50,000 เหรียญเงิน ข้าจึงรับไว้และข้าจะมอบ
ตั๋วแลกเงิน 10,000 เหรียญเงินให้ท่านย่า ท่านย่าได้โปรดรับ
ไว้ด้วยเจ้าค่ะ”

ยายจาวส่งตั๋วแลกเงินที่นางเพิ่งได้รับไปยังฮูหยินผู้เฒ่า แต่
ละใบมีมูลค่า 1,000 เหรียญเงิน ดังนั้นจึงมีทั้งหมด 10 ใบ
เมื่อเห็นอย่างนี้ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มกว้าง

“ดีมาก การรู้จักที่จะมอบของให้ย่านั้นดีมาก เมื่อโตขึ้นเจ้า
ไม่ได้ไร้ประโยชน์”

เฟิงเฟินไดพูดด้วยรอยยิ้ม “หลานสาวคิดถึงท่านย่าอยู่เสมอ
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาองค์ชายห้าส่งชุดมาสองสามชุด
หลานสาวลังเลที่จะใช้พวกเขา ดังนั้นหลานสาวจึงสั่งคนให้ไป
ทำเป็นเสื้อผ้าฤดูหนาวสำหรับท่านย่า อีกไม่กี่วันก็คงเสร็จเจ้า
ค่ะ ในเวลานั้นข้าหวังว่าท่านย่าจะชอบมัน”

รอยยิ้มในดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าลึกซึ้งยิ่งขึ้น “ข้าจะไม่ชอบ
มันได้อย่างไร ทุกสิ่งที่ส่งมาจากองค์ชายห้าเป็นสิ่งที่ดีมาก
ข้าจะไม่ชอบมันได้อย่างไร แต่เจ้าอย่าเพิ่งส่งให้ข้าเลย เจ้า
ต้องเก็บไว้บ้าง”

“เจ้าค่ะ” เฟิงเฟินไดยอมรับด้วยรอยยิ้มจากนั้นก็จิบชาอีกครั้ง

เมื่อมองที่เฟิงเฟินได ฮูหยินผู้เฒ่าก็มีความสุข ก่อนหน้านี้
นางรู้สึกว่าหลานสาวคนนี้น่ารังเกียจไม่ว่านางจะมองอย่างไร
โดยเฉพาะฉากที่นางทำต่อหน้าองค์ชายเก้า นั่นเป็นสิ่งที่
อุจาดตามากขึ้น

แต่ตอนนี้นางคิดเกี่ยวกับมันนั่นเป็นเพียงเพราะเฟิงเฟินได
เป็นเด็ก นางไม่เข้าใจอะไรเลย ตอนนี้นางมีอายุมากขึ้นและ
ได้รับการหมั้นหมายแล้ว แน่นอนว่านางจะเป็นที่ชื่นชอบมาก
ขึ้นทุกวัน

เฟิงหยูเองและเฟิงเฉินหยูทั้งคู่มาถึงทางเข้าในเวลานี้ เฟิง
เฉินหยูดึงแขนเสื้อของเฟิงหยูเองเบา ๆ และกล่าวว่า “การ
หมั้นหมายของน้องสี่เป็นสิ่งที่ท่านย่าไม่เห็นด้วยในตอนแรก
แต่ตอนนี้น้องสี่ได้ส่งของกำนัลจากองค์ชายมาที่เรือนซูหยา
แล้วท่าทีของท่านย่าก็เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ ”

นางไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมและทั้งสองเข้าไปในห้องโถง เฟิง
เฉินหยูเพิ่มความเร็วของนางเพียงเล็กน้อย แล้วคารวะฮูหยิน
ผู้เฒ่า “หลานสาวคารวะท่านย่า”

เฟิงหยูเองไม่ได้แข่งขันกับนางและคุกเข่าอยู่ข้างหลังเฟิงเฉิน
หยู “อาเองออกจากเมืองหลวง 1 เดือน และเพิ่งกลับมาที่
คฤหาสน์วันนี้ อาเองมาเพื่อคารวะท่านย่าเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเพราะนางไม่คิดว่าเฟิงหยูเอง
จะกลับมาทันที นี่ทำให้นางไม่มีโอกาสเตรียมตัวอย่างแน่นอน
นางจ้องมองและกล่าวตำหนิ “คุณหนูรองกลับมาที่คฤหาสน์
ทำไมไม่มีใครมารายงานก่อนหน้านี้ ? ”

ยายจาวพูดอย่างรวดเร็ว “เป็นเพราะบ่าวรับใช้ละเลยหน้าที่
เจ้าค่ะ” อย่างไรก็ตามในใจนางเริ่มคิดว่าทำไมไม่มีใครมาจาก
ประตูมารายงาน อย่างไรก็ตามสิ่งที่นางไม่ทราบก็คือคนที่
ทางเข้านั้นถูกฮันชิใช้งาน พวกเขายังมีเวลาที่จะกังวล
เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองกล่าว “อาเองไม่ใช่แขก ทำไมต้องให้
คนรายงานเจ้าคะ ร่างกายของท่านย่าดีหรือยังเจ้าค่ะ ? ”

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้ม “ใช่ เจ้าไม่ใช่แขก ร่างกายของข้าสบายดี ข้า
ทำให้เจ้าเป็นห่วง ลุกขึ้นและนั่งเร็ว” น้ำเสียงของนางดูห่าง
เหินกว่าเมื่อก่อน

เฟิงหยูเองไม่เถียงและเลือกที่นั่งตรงข้ามเฟิงเฟินไดเพื่อนั่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าหันความสนใจไปที่เฟิงเฉินหยูอยู่แล้วเพราะนาง
รู้สึกว่าการปรากฏตัวของเฟิงเฉินหยูในวันนี้สวยงามมากจริง
ๆ หลานสาวคนนี้สวยงามจริง ๆ แม้ว่านางจะดูนางโตขึ้น แต่
นางก็ยังประหลาดใจกับเฟิงเฉินหยูอยู่เสมอ

“เสื้อผ้าพวกนี้ถูกตัดมาใหม่ใช่ไหม?” นางถามเกี่ยวกับเสื้อผ้า
แต่ตาของฮูหยินผู้เฒ่ามองไปที่เครื่องประดับ แม้ว่านางอายุ
มากแล้ว แต่นางก็ยังไม่สามารถระบุได้ว่ามันทำมาจากอะไร

เฟิงหยูเองมองแล้วแกล้งทำเป็นพูดโดยไม่เจตนา “ดูแล้ว มัน
น่าจะเป็นหินอมาโซไนท์ มันเป็นของที่หายากมาก มีค่า
มากกว่าเครื่องประดับจำพวกหยกแก้วเจ้าค่ะ”

เมื่อคำเหล่านี้ออกมา สายตาที่จ้องมองมาของเฟิงเฟินไดก็
กลายเป็นเยือกเย็น…