Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 274 ทำให้เจ้าประหลาดใจ

เหยาซื่อรู้สึกว่าเฟิงหยูเองกำลังระลึกถึงช่วงเวลาที่พวกเขาใช้
ชีวิตที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ในเวลานั้นพวกเขาจะมีเวลา
กังวลเกี่ยวกับการเฉลิมฉลองปีใหม่ได้อย่างไร เพราะพวกเขา
ไม่เคยมีอาหารดี ๆ กิน เมื่อถึงปีใหม่การได้ทานซาลาเปาก็
เป็นเรื่องที่มีความสุขมาก ในเวลานั้นนางรู้สึกว่านางเป็นหนี้
บุตรของนาง แต่ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้ ตอนนี้พวกเขา
กลับมาชีวิตที่ดีขึ้นแล้ว สำหรับการเฉลิมฉลองปีใหม่ครั้งแรก
ของนาง นางเข้าใจความรู้สึกของเฟิงหยูเองที่เป็นแบบนี้

ดังนั้นนางจึงเดินไปหาเฟิงหยูเอง และกอดบุตรสาวของนาง
แล้วร้องไห้

เฟิงหยูเองรู้ว่ามารดาของนางเข้าใจผิด แต่นางไม่ต้องการ
อธิบาย ทุกคนไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของนางได้ สองยุค
และสถานที่ซึ่งแตกต่างกัน นางไม่มีความสามารถที่จะกลับ
ไปสู่ยุคของนางได้ ความรู้สึกที่ต้องจากบ้านเกิดของนางเป็น
สิ่งที่คนอื่นไม่สามารถเข้าใจได้

ชั่วครู่หนึ่งบรรยากาศในห้องก็เศร้าโศก

โชคดีที่มีบ่าวรับใช้เด็กวิ่งเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นว่าทุกคนในห้องซับน้ำตา นางมองด้วยความตกใจ “ฮู
หยิน คุณหนูร้องไห้ทำไมเจ้าคะ ? ”

แม้ว่าเฟิงหยูเองจะค่อนข้างใจดีต่อบ่าวรับใช้ในคฤหาสน์เฟิง
แต่พวกเขาก็ยังคงกลัวนางแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้พูดออกมา
แต่สำหรับบ่าวรับใช้ของเรือนตงเซิง มันง่ายมากที่จะเข้าใกล้
นาง ตราบใดที่บ่าวรับใช้ไม่ได้ทำผิดพลาดเรื่องใหญ่ ๆ นางก็
จะไม่ลงโทษพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะไม่ระวังในขณะที่
ทำงานและทำสิ่งที่มีค่าแตก นางก็จะไม่ลงโทษพวกเขาอย่าง
รุนแรงเกินไป นอกจากนี้ยังมีค่าจ้างที่สูงกว่า ทุกคนชอบ
คุณหนูรองของตระกูลเฟิง

บ่าวรับใช้คนนี้ไปและดึงแขนเสื้อของเฟิงหยูเอง จากนั้นก็
เขย่าพูดว่า “คุณหนูอย่าพึ่งทำเกี๊ยวเลยขอรับ ออกไปที่ลาน
ก่อนเจ้าค่ะ เร็ว ๆ เจ้าค่ะคุณหนู ! ” เขาก็ดึงเฟิงหยูเอง
ออกมา

เมื่อเฟิงหยูเองออกจากห้องแล้วทุกคนก็ตามนางไป ไม่มีใคร
คิดว่าเมื่อพวกเขาก้าวออกจากห้อง พวกเขาจะได้ยินเสียง
“บูม” ดอกไม้ไฟสูงตระหง่านบนท้องฟ้า การระเบิดครั้งใหญ่
และเต็มไปด้วยสีสันเต็มท้องฟ้า ทำให้แสงสว่างปกคลุม
คฤหาสน์องค์หญิงแห่งมณฑลทันที

ตามมาสิ่งนี้อีกอันหนึ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า บูม บูม บูม ทุกคน
เหม่อมองดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าที่สวยงาม และทุกคนลืมไปว่า
อยู่ที่ไหน

เฟิงหยูเองก็ตกใจเช่นกัน ดอกไม้ไฟที่สวยงามทำให้นางรู้สึก
ว่าต้องย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 21 และนางก็อดไม่ได้ที่จะ
ถามบ่าวรับใช้ด้านข้างของนาง “ใครเป็นคนที่จุดดอกไม้ไฟ ?
”

บ่าวรับใช้หัวเราะคิกคัก แต่ไม่ได้ตอบเพียงดึงแขนเสื้อของ
นาง และวิ่งไปข้างหน้า

ทุกคนเดินตามไป เมื่อไม่นานมานี้พวกเขาสังเกตเห็นว่ามีการ
วางดอกไม้ไฟในสนามหน้าบ้านซึ่งอยู่ใต้พุ่มดอกไม้ มีชายคน
หนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นมุ่งหน้าไปทางพวกเขา บุคคลนั้นสวม
เสื้อคลุมสีม่วงและใบหน้าของเขาถูกคลุมด้วยหน้ากาก
ทองคำ ภายใต้แสงไฟจากดอกไม้ไฟ ดอกบัวสีม่วงสามารถ
มองเห็นได้ในรูที่บริเวณหน้าผากและเขาก็มีเสน่ห์อย่างมาก

เฟิงหยูเองตัวแข็งและจ้องตรงไปที่บุคคลนั้น คนผู้นั้นมอง
นางด้วย และทั้งสองก็สบตากัน ภายใต้ดอกไม้ไฟที่สวยงาม
บนท้องฟ้า ความอ่อนโยนได้เติมเต็มคฤหาสน์

“คุณหนูรีบไปเร็วเจ้าค่ะ ! ” ใครจะไปรู้ว่าบ่าวรับใช้คนไหน
ผลักนาง แต่นางก็เดินโซเซไปข้างหน้าแล้วรีบไป บุคคลนั้น
เดินไปข้างหน้าเพื่อจับนางนั่งลงบนตัก

เฟิงหยูเองมั่นใจในตัวเองว่านางเป็นคนไร้ยางอาย แต่ใบหน้า
ของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงและแม้แต่หูของนางก็ร้อนจัด

“ซวนเทียนหมิง เจ้ามาที่นี่เมื่อไร ? ” ดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าดัง
เกินไป นางจึงตะโกนคำถามนี้ “เจ้ามาที่คฤหาสน์ขององค์
หญิงแห่งมณฑลของข้า แต่ทำไมไม่มีใครมารายงานข้า ? ”

ซวนเทียนหมิงยิ้มและบีบจมูกนาง “ข้ามาพบชายาของข้าเอง
จำเป็นต้องรายงานหรือไม่ นอกจากนี้เจ้าไม่ได้พูดเสมอว่าเจ้า
ต้องการที่จะประหลาดใจ ? ลองดูสิ นี่นับเป็นความ
ประหลาดใจที่น่ายินดีหรือไม่ ? ”

เฟิงหยูเองพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่” ดอกไม้ไฟมีพลัง
แม้แต่ในศตวรรษที่ 21 พวกมันก็ยังถือว่าเป็นสิ่งที่โรแมนติก

นางพอใจมากกับตัวเอง นางคิดเกี่ยวกับมัน เมื่อก่อนหน้านี้
นางดูซีรีย์ นางรู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ เช่นดอกไม้ไฟเป็นสิ่งที่โง่
มาก แต่ตอนนี้นางเป็นผู้ได้รับมัน นางพบสถานการณ์แบบนี้
แท้จริงแล้วมันโรแมนติกมาก

“ขอบคุณ” นางพูด “ซวนเทียนหมิง ขอบคุณ ตอนแรกข้า
คิดถึงบ้านและสถานที่ที่เป็นของข้า แต่ตอนนี้เจ้ามาถึงแล้ว
ข้าสบายใจขึ้นมาก” นางบอกเขาเกี่ยวกับความรู้สึกของนาง
โดยไม่คิดมาก และนางก็ไม่สนใจว่าเขาจะเข้าใจสิ่งที่นางพูด
หรือไม่

สำหรับซวนเทียนหมิง เขาคุ้นเคยกับคำพูดแปลก ๆ ของนาง
และเขาคุ้นเคยกับการกระทำประหลาดของนาง ๆ มากกว่า
เดิม ดังนั้นเขาจึงบีบจมูกเล็ก ๆ ของนางเบา ๆ แล้วพูดว่า
“สำหรับเจ้า ในปีใหม่ข้าส่งคนไปเตรียมดอกไม้ไฟเหล่านี้เมื่อ
สองเดือนที่แล้ว สวยหรือไม่ แม้แต่ในพระราชวังก็ยังยากที่
จะเห็นดอกไม้ไฟที่สวยงามเช่นนี้”

เฟิงหยูเองพยักหน้าอย่างจริงจังและตั้งใจดู

ตามจริงแล้วนางเห็นว่าระดับฝีมือการจุดดอกไม้ไฟในยุคนี้นั้น
แย่กว่าฝีมือการจุดดอกไม้ไฟจากชีวิตก่อนหน้า แต่
ความหมายแตกต่างกันมาก ซวนเทียนหมิงมีพรสวรรค์
เหล่านี้และพวกมันก็เป็นของนาง สิ่งที่เป็นของนางนั้นดีที่สุด
นี่เป็นเกณฑ์ของเฟิงหยูเอง

ทันใดนั้นนางก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างได้ จากนั้นนางก็
กระโดดขึ้นอย่างมีความสุข “ซวนเทียนหมิง ข้าเตรียม
ของขวัญปีใหม่ให้เจ้าด้วย” ในขณะที่พูดสิ่งนี้นางดึงถุงเล็ก ๆ
ออกมาแล้วมอบมัน “เจ้ามักจะพูดว่า ข้าเก่งแต่การต่อสู้และ
การฆ่า แต่ดูสิ ข้ายังมีความสามารถในการเย็บผ้า ข้าทำมัน
เอง”
เฟิงหยูเองเคยใช้ด้ายเย็บของมาก่อน แต่สิ่งที่นางเย็บเป็น
เนื้อมนุษย์ นี่เป็นครั้งแรกที่นางเย็บถุงผ้า แต่อย่างที่นางพูด
ก่อนหน้านี้ ถ้านางสามารถเย็บเนื้อมนุษย์ได้ นางก็สามารถ
เย็บผ้าได้ดี แต่ไม่ได้หมายความว่านางจะปักผ้าได้ดี เป็ดแมน
ดารินคู่หนึ่งกลายเป็นนกชนิดอื่นโดยปราศจากความ
ช่วยเหลือจากบ่าวรับใช้ในคฤหาสน์

แต่ซวนเทียนหมิงยังรู้สึกว่ามันดูดี เขาจึงแขวนมันไว้ที่เอว
ของเขาทันที เขาพยักหน้าอย่างจริงจังต่อนาง “ชายาที่รัก
มันยอดเยี่ยมมาก”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเฟิงหยูเองเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง

เหยาซื่อเชิญชวนซวนเทียนหมิงมาร่วมทำเกี๊ยว แม้แต่บ่าวรับ
ใช้ของเขาก็เข้าร่วมกับบ่าวรับใช้ของเรือนตงเซิง บานซูก็ถูก
เรียกมาร่วมโดยเฟิงหยูเองด้วยเช่นกัน ดังนั้นเขากับเป่ยจื่อ
จึงได้ทานอาหารร่วมกันเพื่อเริ่มปีใหม่

ในขณะที่เรือนตงเซิงมีชีวิตชีวามาก และแม้กระทั่งเฟิงเซียง
หรูก็พูดว่า “มื้ออาหารเฉลิมฉลองปีใหม่ที่นี่มีชีวิตชีวามากกว่า
ในคฤหาสน์เฟิงอีกเจ้าค่ะ”

กลุ่มคนมีชีวิตชีวาตลอด 1 ชั่วยามที่ผ่านมาทำให้พวกเขารู้สึก
ง่วงเล็กน้อย เมื่อนั้นพวกเขาคิดว่ามันดึกแล้ว และรู้ว่าถึง
เวลานอนแล้ว

เฟิงหยูเองมาส่งซวนเทียนกลับด้วยตัวเอง และช่วยให้เขา
เข้าไปในรถม้าของเขา ก่อนที่รถม้าจะออกเดินทางซวน
เทียนหมิงบอกนางว่า “แผนการของเราลุล่วงไปด้วยดี”

หัวใจของเฟิงหยูเองเต้นแรงเพราะนางรู้ว่าเขากำลังพูดถึง
แผนการที่พวกเขากำกับให้องค์ชายใหญ่ทำตาม อย่างไรก็
ตามนางไม่ทราบว่าเขาพูดถึงความสำเร็จแบบใด แต่นาง
ไม่ได้อยากรู้จนมากเกินไป ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาจะต้องเข้าไป
ในพระราชวังเพื่องานเลี้ยงปีใหม่ นางเชื่อมั่นว่านางจะได้รับ
คำตอบในวันพรุ่งนี้

ในคืนนั้นเรือนตงเซิงมีชีวิตชีวามาก และยังสามารถมองเห็น
ดอกไม้ไฟจากด้านข้างของคฤหาสน์เฟิง

เฟิงเฟินไดยืนอยู่ในบ้านของนางแล้วมองดู มือเล็ก ๆ ของ
นางกำลังจิกเข้าไปในเสาไม้ แต่ละครั้งนางจิกสีออกมา

นางไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่าเฟิงหยูเองเป็นคนจุดดอกไม้ไฟ
พวกนั้น นางคิดว่าซวนเทียนหมิงมา

นางไม่เข้าใจเฟิงหยูเองมีอะไรที่ซวนเทียนหมิงชอบ หากพวก
เขาหมั้นหมายกันตั้งแต่อายุยังน้อย? ด้วยนิสัยของเขา การ
ยกเลิกการหมั้นจะไม่ง่ายอย่างที่บอกใช่หรือไม่ แต่ทำไมเขา
ถึงชอบเฟิงหยูเองมาก ?

หลังจากเป่ยเอ๋อเสียชีวิต นางก็ไม่มีบ่าวรับใช้ที่ไว้ใจได้อีก
ต่อไป เมื่อสองสามวันก่อนตำหนักลีส่งคนมาส่งของกำนัลปี
ใหม่ ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็เตรียมของกำนัลให้กับ
คฤหาสน์เฟิงซึ่งเป็นการไว้หน้านางเล็กน้อย ฮูหยินผู้เฒ่ามี
ความสุขมาก แต่ท่าทีของเฟิงจินหยวนยังไม่ชัดเจน เขาเป็น
คนสุภาพมากต่อคนที่มาจากตำหนักลี แต่เขาไม่ได้ดูมี
ความสุขมาก

นอกเหนือจากการส่งของกำนัล ตำหนักลียังส่งบ่าวรับใช้ให้
นางด้วย เด็กผู้หญิงอายุ 16 ปี และชื่อของนางคือลี่หลัว
นางเป็นคนอารมณ์ดีมีทักษะในการทำงานและพูดเก่ง และ
นางก็เป็นที่น่าพอใจมาก เฟิงเฟินไดชอบนางไม่น้อย

ในเวลานี้หลี่หลัวอยู่ข้างเฟิงเฟินได เมื่อเห็นเฟิงเฟินไดจิกเสา
ไม้ นางอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าและให้คำแนะนำ “ข้างนอกมัน
หนาวมาก คุณหนูเข้าไปข้างในเถิดเจ้าค่ะ?”

จิตใจของเฟิงเฟินไดเต็มไปด้วยความโกรธ ขณะที่นางรีบถาม
ว่า “บอกข้าหน่อยซิว่าทำไมองค์ชายถึงจุดดอกไม้ไฟให้นาง ?
ทำไมข้าไม่ได้อะไรเลย ? ”

หลี่หลัวกล่าวว่า “หากคุณหนูชอบเพียงแค่บอกองค์ชายห้า
เจ้าค่ะ องค์ชายชื่นชอบคุณหนูมาก และคุณหนูจะได้รับมัน
อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

เฟิงเฟินไดตัวแข็งทื่อและจิตใจของนางก็อดไม่ได้ที่จะหวั่นไหว
และแกว่งไปมา นางเกือบจะหลุดปากเรียกองค์ชายเก้า
ออกมา นางอยากจะถามจริง ๆ ว่าทำไมองค์ชายเก้ามอบมัน
ให้กับเฟิงหยูเองและไม่ใช่นาง โชคดีที่นางมีความสัมพันธ์กับ
องค์ชายห้า หลี่หลัวก็คิดเช่นนั้น ทำให้นางถอนหายใจด้วย
ความโล่งอก

“ไม่” นางพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในห้องของ
นาง ในขณะที่เดินนางกล่าวว่า “ข้าจะขอให้องค์ชายทรงจุด
ดอกไม้ไฟให้ทีหลัง”

อารมณ์ของเฟิงเฟินไดแย่และเฟิงเฉินหยูก็ไม่มีความสุข
เช่นกัน ปีนี้เป็นปีใหม่ครั้งแรกนับตั้งแต่เฉินซื่อเสียชีวิต ไม่ว่า
จะพูดอย่างไรเฉินซื่อก็ยังเป็นมารดาของนาง ในช่วงเวลา
แห่งความสุขเช่นนี้ นางจะไม่คิดถึงมารดาได้อย่างไร

ตอนนี้เฉินซื่อไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว เฟิงจื่อเฮ่าก็
เสียชีวิต ตระกูลเฉินได้รับความทุกข์ทรมานจากการโจมตี
มากมาย และยี่หลินก็ไม่ได้อยู่ข้างนางอีกต่อไป เฉินหยูรู้สึก
ราวกับว่านางอยู่โดดเดี่ยว ในคืนวันสิ้นปีนางไม่ได้คุยกับใคร
ก่อนหน้านี้นางเคยเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิงซึ่ง
ได้รับเกียรติอย่างมาก แต่ตอนนี้… นางยกมือของนางเพื่อ
แตะบาดแผลบนหัวของนาง ตอนนี้นางเป็นผู้หญิงที่เสียโฉม
นางควรจะทำอย่างไรต่อไปดี ?
เซียงเอ๋อที่จุดเทียนเสร็จแล้วจากนั้นก็เดินไปที่ด้านข้างของ
นาง นางวางเทียนไว้บนเชิงเทียน นางเห็นว่าสีหน้าของเฉิน
หยูเจ็บปวด นางอดไม่ได้ที่จะปลอบใจ “คุณหนูอย่าคิดมาก
จะเป็นอันตรายต่อร่างกายของคุณหนู คุณหนูต้องไม่คิดมาก
เกินไป ตอนนี้เราต้องรักษาแผลบนหน้าผากของคุณหนูให้ดี
ที่สุดก่อนเจ้าค่ะ”

เฉินหยูไม่ได้มีความรู้สึกใกล้ชิดกับเซียงเอ๋อมากนัก แม้ว่าเซีย
งเอ๋อจะทำเพื่อนางมาก แต่เซียงเอ๋อก็ไม่เหมือนยี่หลินที่อยู่
กับนางมาหลายปี และนางก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับ
ตระกูลเฉินเหมือนยี่หลิน ถ้านางต้องการสอบถามเกี่ยวกับ
ตระกูลเฉินในตอนนี้มันจะยากยิ่งกว่าการปีนป่ายขึ้นสวรรค์
เฉินชิงเป็นบุตรชายคนเดียวของท่านลุงใหญ่ ตอนนี้เขาถูกขัง
อยู่ในคุก โอกาสในการสอบจอหงอนในฤดูใบไม้ผลิก็หายไป
สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ตอนนี้คือพวกเขาสามารถรักษาชีวิตเขาไว้ได้
หรือไม่

“บอกข้าสิ เฟิงหยูเองสมควรตายหรือไม่ ? ” เฉินหยูยัง
ต้องการใครซักคนที่จะพูดคุยด้วย นางไม่สามารถอดทนได้อีก
ต่อไป การแกล้งเป็นคนใจดีและมีคุณธรรมต่อหน้าคนอื่นนั้น
ยากพอแล้ว ถ้านางต้องแสร้งทำต่อไปเมื่ออยู่ห่างจากคนอื่น
มันคงจะดีกว่าถ้านางตายไป

โชคดีที่เซียงเอ๋อเข้าใจตัวตนที่แท้จริงของเฟิงเฉินหยูอยู่แล้ว
ดังนั้นนางจึงไม่พบว่ามันแปลกเพราะนางเห็นด้วยกับเฟินเฉิน
หยู “สมควรเจ้าค่ะ”

คำพูดเหล่านี้ดังขึ้นตรงกับใจของเฟิงเฉินหยู “เจ้าพูดถูก นาง
ขวางทางข้า ดังนั้นข้าจะต้องฆ่านางก่อนที่ข้าจะสามารถ
ดำเนินการตามแผนของข้า มันไม่ใช่แค่นาง นอกจากนี้ยัง
มีฮันชิ ลูกในท้องของนางต้องไม่ได้รับอนุญาตให้เกิดมา ! ”

เฟิงเฉินหยูกัดฟันของนางอย่างรุนแรงขณะที่ใบหน้าของนาง
บิดเบี้ยว

“คุณหนูอย่าคิดมากเจ้าค่ะ พรุ่งนี้คุณหนูจะต้องเข้า
พระราชวัง ตอนนี้คุณหนูต้องเข้านอนแล้วนะเจ้าค่ะ” เซีย
งเอ๋อช่วยนางนอนลงบนเตียงขณะที่พูดว่า “เมื่อคุณหนูเข้า
ไปในพระราชวัง คุณหนูจะพบองค์ชายใหญ่ องค์ชายทรง
ปฏิบัติต่อคุณหนูอย่างดี คุณหนูสามารถบอกพระองค์
เกี่ยวกับความคับข้องใจที่คุณหนูมีเจ้าค่ะ!“

เมื่อได้ยินเซียงเอ๋อพูดถึงองค์ชายใหญ่ มุมปากของเฉินหยูก็
หยักยิ้มและเกิดความคิดขึ้นมา …