Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 275 ของกำนัลต้องสอดคล้องกับความต้องการ

ราชวงศ์ต้าชุนมีกฎสำหรับวันขึ้นปีใหม่ของทุกปี ขุนนางขั้น 4
ขึ้นไปทุกคนในเมืองหลวงต้องพาครอบครัวของเขามาคารวะ
ฮ่องเต้และฮองเฮา โดยขุนนางคารวะฮ่องเต้ ในขณะที่ฮูหยิน
คารวะฮองเฮา หากครอบครัวมีบุตรชายของฮูหยินใหญ่ที่
อายุต่ำกว่า 8 ขวบ พวกเขาต้องไปกับมารดาของพวกเขา
เพื่อคารวะฮองเฮา

เหตุผลในการเข้าพระราชวังคือการถวายของกำนัล
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อฉลองปีใหม่ ของกำนัลของตระกูลจะ
ไม่กระจอกเกินไป แน่นอนว่าของกำนัลที่นำมาจากคน
เหล่านั้นจะถูกถวายให้แก่ต่อฮ่องเต้และฮองเฮา ถ้าหากพวก
เขาสนใจใคร, พวกเขาก็สามารถมอบของกำนัลให้ได้ ของ
กำนัลจะเหมาะสมหรือไม่ขึ้นอยู่กับความรู้สึกของแต่ละคน

เฟิงจินหยวนไม่ได้พูดว่าของกำนัลที่เตรียมไว้เป็นอย่างไร
และบุตร ๆ ของเขาไม่ได้ถาม ตระกูลเฟิงได้เตรียมของกำนัล
อีกชิ้นหนึ่งเพื่อให้เฟิงหยูเองซึ่งเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่
ถวายแก่ฮองเฮา
ของกำนัลนั่นคือหมอนหยก หยกมีคุณภาพยอดเยี่ยม และ
เห็นได้ชัดว่าฮูหยินผู้เฒ่าได้เก็บมันไว้ในห้องเก็บของมาเป็น
เวลาหลายปีและไม่เต็มใจที่จะใช้มัน

เฟิงหยูเองก็เตรียมของกำนัลไว้เช่นกัน ชิ้นหนึ่งสำหรับ
ฮองเฮาและอีกชิ้นหนึ่งสำหรับพราชายาหยุน ตั้งแต่ครีมล้าง
หน้าไปจนถึงครีมต่อต้านริ้วรอยไปจนถึงแป้งฝุ่น มันเป็น
เครื่องสำอางครบชุด นี่คือของขวัญที่มอบตามความรู้สึกของ
นาง พวกมันไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเฟิง ดังนั้นจึงไม่
จำเป็นต้องบอกคนของตระกูลเฟิง

แน่นอนว่ามีผู้หญิงหลายคนที่มีความคิดคล้าย ๆ กัน
นอกเหนือจากของกำนัลสำหรับเจ้านายของพวกเขา พวก
เขายังเตรียมของกำนัลเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับขุนนาง สิ่ง
เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ

ตระกูลเฟิงก็ให้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ แก่เด็ก ๆ ด้วย พวก
เขาทั้งหมดมาจากตระกูลอันดับหนึ่งของทางการ พวกเขาไม่
สามารถน้อยหน้าได้อย่างแน่นอน เมื่อพวกเขาออกไป

ในวันแรกของปีใหม่ เฟิงจินหยวนมุ่งหน้าไปพร้อมกับบุตรสาว
ทั้งสี่คนและบุตรชายเพียงคนเดียวของพวกเขา แต่ละคนได้
นั่งรถม้าของตนเอง

เฟิงจื่อหรูและเฟิงหยูเองนั่งรถม้าคันเดียวกัน เป็นรถม้าที่
ฮ่องเต้มอบให้เฟิงหยูเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิงจื่อหรูนั่งอยู่ใน
รถม้านี้ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าทุกอย่างใหม่มาก ขณะที่เขาถาม
หวงซวนทุกเรื่อง

เฟิงหยูเองมองเฟิงจื่อหรู จากนั้นกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องการ
บ่าวรับใช้ดูแลเจ้าจริง ๆ หรือ ? ” นางส่งบ่าวรับใช้ไปกับเขา
แต่นางถูกส่งกลับมาหลังจากนั้นไม่กี่วัน

เฟิงจื่อหรูบอกกับนางว่า “สำนักศึกษาไม่อนุญาตให้มี ดังนั้น
ข้าจะมีบ่าวรับใช้ได้อย่างไร อาจารย์ใหญ่พูดว่าเราต้องทำทุก
อย่างด้วยตัวเอง เราไม่สามารถพึ่งพาผู้อื่นได้ ท่านพี่ไม่ต้อง
กังวล ข้าชินแล้ว นอกจากนี้ข้ารู้สึกว่ามันดีมากที่จะทำสิ่งต่าง
ๆ ด้วยตัวเอง”

เมื่อได้ยินเฟิงจื่อหรูพูดอย่างนี้ เฟิงหยูเองก็รู้สึกผ่อนคลาย
และมั่นใจมากขึ้น

พวกเขาเดินทางมาถึงทางเข้าพระราชวังอย่างรวดเร็ว เฟิง
จินหยวนเดินตรงไปยังทางเข้าด้านหน้าในขณะที่เด็กผู้หญิง
เดินไปทางเข้าด้านข้างเพื่อเข้าสู่ข้างหลังของพระราชวัง แต่
ก่อนที่รถม้าของเฟิงหยูเองจะเลี้ยวกลับก็หยุด

คนที่หยุดการขนส่งเป็นขันทีที่เฟิงหยูเองเคยเห็นมาก่อนเป็น
ขันทีจางหยวน คนขับรถยกผ้าม่านและขันทีก็กล่าวทักอย่าง
อย่างสุภาพ “องค์หญิงแห่งมณฑล ฮ่องเต้ทรงรับสั่งเชิญนาย
น้อยของตระกูลเฟิงเข้าไปในพระราชวังกับท่านเสนาบดีเฟิง
ฮ่องเต้ต้องการพบนายน้อยขอรับ”

“โอ้ ? ” เฟิงหยูเองกระพริบตาสองสามครั้ง ฮ่องเต้ต้องการ
พบเฟิงจื่อหรูหรือ คิดเกี่ยวกับมันว่าควรเป็นกรณีที่เขาเป็น
ศิษย์ส่วนตัวของเย่หร่งแต่ฮ่องเต้ยังไม่ได้พบเขา “เอาล่ะ
ขันทีโปรดรอสักครู่ ข้าจะให้คำแนะนำเล็กน้อยกับน้องชาย
ของข้า แล้วให้เขาติดตามเจ้าไป”

“ขอรับ”
ปิดม่านลง เฟิงหยูเองจับมือของเฟิงจื่อหรูและพูดกับเขา
อย่างจริงจัง “การได้พบกับฮ่องเต้ไม่ใช่เรื่องตลก เจ้าจะต้อง
ระมัดระวังอย่างยิ่ง เมื่อถวายความเคารพดูที่คนอื่นทำกัน
พูดเฉพาะเมื่อฮ่องเต้ถามเจ้า อย่าพูดมากเกินไปเมื่อพระองค์
ไม่ได้ถาม เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”

เฟิงจื่อหรูพยักหน้า “ท่านพี่ไม่ต้องกังวล จื่อหรูเข้าใจ ในเวลา
ไม่นานจื่อหรูจะติดตามขันทีข้างนอกเพื่อตามหาท่านพ่อ ข้า
เชื่อว่าท่านพ่อจะไม่ยอมให้จื่อหรูทำผิดพลาดต่อหน้าฮ่องเต้
อย่างแน่นอน ท้ายที่สุดแล้วสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับความโปรด
ปรานของตระกูลเฟิง”

เฟิงหยูเองทำได้แค่ถอนหายใจ เด็กคนนี้ได้รับการสอนที่ดี
จากสำนักศึกษาหยุนลู่ เขาไม่เพียงแต่เข้าใจเท่านั้น เขายัง
ฉลาดด้วยคำพูดของเขาและเขาสามารถวิเคราะห์
สถานการณ์ด้วยตัวเอง ทำให้นางรู้สึกสบายใจ

ดังนั้นนางจึงไม่ได้พูดอะไรต่อและส่งตัวเฟิงจื่อหรูไปที่
ด้านข้างของขันที ในเวลานี้เฟิงจินหยวนก็รีบเร่งเช่นกัน เมื่อ
เห็นเฟิงจื่อหรู เขาจับมือทันที และพูดว่า “ตามข้ามา
เจ้าต้องอยู่กับข้า เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”

เฟิงจื่อหรูตอบ “ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ข้าเข้าใจดีขอรับ”

จากนั้นเฟิงจินหยวนก็พยักหน้าให้เฟิงหยูเอง จากนั้นเขาก็หัน
ไปทางเข้าพระราชวังพร้อมกับเฟิงจื่อหรู ขันทีก็คำนับนาง
แล้วก็ตามพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว

ในความเป็นจริงเฟิงหยูเองมองเห็นความรักของเฟิงจินหยวน
ที่มีให้กับบุตรชายของเขา แต่ความรักนี้เต็มไปด้วยสิ่งสกปรก
มันไม่ใช่ความรักของบิดาที่มีต่อบุตรชาย ไม่มีอะไรมากไปกว่า
การที่เขาเห็นความหวังในตัวของเฟิงจื่อหรู นอกจากนี้เขายัง
วิเคราะห์ว่าเฟิงจื่อหรูจะนำเกียรติยศและชื่อเสียงมาสู่ตระกูล
เฟิงในฐานะบุตรชายของฮูหยินใหญ่ได้ ทุกคนกล่าวว่าไม่มี
ความสัมพันธ์แบบบิดา – บุตรในพระราชวัง แต่สิ่งที่ผู้คนไม่รู้
ก็คือความสัมพันธ์แบบบิดา- บุตรชาย และบิดา – บุตรสาว
ในคฤหาสน์ด้านนอกของพระราชวังก็ขาดแคลนอย่างมาก
เช่นกัน ระหว่างคนมีเพียงการวางแผนเท่านั้น ไหนเลยจะมี
เรื่องความสัมพันธ์ให้พูดถึง
นางกลับมาในรถม้าแล้วคนขับก็ยกบังเหียนม้าไปที่ทางเข้า
ด้านข้างของพระราชวัง

จำนวนคนที่เข้ามาในพระราชวังเป็นสิ่งที่นางไม่เห็นใน
ระหว่างงานเลี้ยงครั้งก่อน กลุ่มคนที่รอเข้าสู่พระราชวังยาว
2 ลี้จากทางเข้า รถม้าของเฟิงหยูเองเข้าไปและหยุดที่คิว
สุดท้าย หวงซวนยกผ้าม่านและมอง นางอดไม่ได้ที่จะขมวด
คิ้ว “เช้านี้มีหิมะตกเล็กน้อยและข้างนอกอากาศหนาวมาก
ในการเข้าแถวแบบนี้เราจะต้องรออีกนานเท่าไหร่จึงจะเข้าไป
ได้เจ้าคะ!”

ขณะที่นางพูดเช่นนี้ นางกำนัลอาวุโสก็มาด้วยรอยยิ้ม นาง
โค้งคำนับไปที่รถม้าและถามว่า “องค์หญิงแห่งมณฑลมาถึง
หรือยัง ? ”

เฟิงหยูเองยืนขึ้นแล้วเดินออกจากรถม้าโดยพูดพร้อมกับยิ้ม
ว่า “ข้ามาถึงแล้ว”

รอยยิ้มของนางกำนัลอาวุโสเบิกกว้าง “รถม้าขององค์หญิง
แห่งมณฑลสามารถเดินหน้าต่อไปได้เล็กน้อย คุณหนู
สามารถลงจากรถม้าได้ที่ประตูที่สอง ครอบครัวของขุนนาง
ขั้น 1 จะสามารถเข้าไปก่อนแล้ว และคุณหนูยังเป็นองค์
หญิงแห่งมณฑลด้วย ลำดับขององค์หญิงแห่งมณฑลได้รับ
การจัดไว้แล้วเจ้าค่ะ”

ขอบคุณพระเจ้า เฟิงหยูเองคิดกับตัวเอง นางไม่ต้องการที่จะ
รอแถวยาวจริง ๆ ดังนั้นนางจึงขอบคุณนางกำนัลอาวุโส
และนำรถม้าที่อยู่ด้านหลังของนาง 3 คันไปยังประตูที่สอง

การเข้าไปในพระราชวังสำหรับปีใหม่นั้นไม่มีอะไรมากไปกว่า
การไปเยี่ยมเยียน ฮองเฮาประทับอยู่บนบัลลังก์ห้องโถงเจิ้ง
หยาง ห้องโถงนั้นเต็มไปด้วยผู้คนคุกเข่าเข้าหานางพร้อมกัน
เต็มไปด้วยถ้อยคำประจบประแจง แต่มันก็น่าฟัง

คุณหนู 4 คนจากตระกูลเฟิงคุกเข่าพร้อมกับคนอื่น ๆ ใน
กลุ่มเพื่อถวายความเคารพ ฮองเฮานั่งอยู่ค่อนข้างไกลและ
ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

หลังจากการเยี่ยมเยียนเสร็จสิ้น บ่าวรับใช้คนหนึ่งใน
พระราชวังก็แจ้งบรรดาฮูหยินและคุณหนูให้มุ่งหน้าไปยัง
ห้องโถงเฟยกุย หลังจากนี้ 2 ชั่วยามงานเลี้ยงปีใหม่จะเริ่ม
ขึ้น

เฟิงหยูเองทำการคำนวณอย่างรวดเร็ว 2 ชั่วยามก็เพียงพอ
แล้วที่นางจะได้เดินทางไปที่ตำหนักศศิเหมันต์ของพราชายา
หยุน แน่นอนว่านางต้องไปเยี่ยมฮองเฮาก่อนเพื่อมอบของ
กำนัล

ในขณะที่ทุกคนกำลังเดินออกไป นางพบนางกำนัลของ
ฮองเฮา นางถามหนึ่งในนั้นว่า “ข้าสามารถเข้าเฝ้าฮองเฮาได้
หรือไม่ ? ”

แม้ว่านางจะไม่ได้พูดจนหมดเปลือก แต่นางกำนัลก็เข้าใจ
เป็นอย่างดี คนที่ต้องการพบฮองเฮาในเวลานี้คือคนที่
ต้องการถวายของกำนัลด้วยตัวเอง นอกจากเฟิงหยูเองแล้ว
ยังมีคนอีกมากมายรออยู่ข้าง ๆ แต่เฟิงหยูเองไม่จำเป็นต้อง
ต่อแถว บ่าวรับใช้พยักหน้าให้นางด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า
“องค์หญิงแห่งมณฑลมาพร้อมกับของขวัญ! พวกเราหวังว่า
ในปีใหม่องค์าหญิงแห่งมณฑลจะมีความสุข และความ
ปรารถนาขององค์หญิงจะเป็นจริงเพคะ”
เฟิงหยูเองยิ้มอย่างสุดซึ้งจากนั้นส่งกล่องเล็ก ๆ ของนาง
“ขอบคุณนางกำนัลสำหรับพรที่ใจดี” กล่องบรรจุช็อคโกแลต
ที่นางเตรียมมาจากที่คฤหาสน์

นางเคยได้ยินมาว่าองค์หญิงแห่งมณฑลจีอันมีของแปลกใหม่
อยู่เสมอ เมื่อเห็นว่านางได้รับสิ่งตอบแทนแปลก ๆ นางก็ยิ่ง
มีความสุขมากขึ้น “ขอบพระทัยองค์หญิงแห่งมณฑลมากเพ
คะ องค์หญิงโปรดตามหม่อมฉันมาเพคะ ฮองเฮาทรงรับสั่ง
ไว้ว่าหากองค์หญิงแห่งมณฑลมาให้เข้าพบพระองค์ได้เลยเพ
คะ องค์หญิงไม่จำเป็นต้องรอในแถวเพคะ”

ตามนางกำนัลเข้าไปในห้องโถงเล็กด้านหลังห้องโถงเจิ้งหยาง
ที่นั่นฮองเฮานั่งอยู่ในที่นั่งประธานและวางสิ่งต่าง ๆ ไว้ข้าง
นาง เมื่อคิดถึงมันแล้วพวกเขาควรจะเป็นของกำนัลที่มอบให้
โดยเหล่านักเล่นแร่แปรธาตุ

หลังจากเฟิงหยูเองเข้าไปในห้องโถง นางก็คำนับแล้วกล่าว
“นับตั้งแต่อาเองกลับมาที่เมืองหลวง อาเองเป็นหนี้บุญจาก
พระองค์ และอาเองรู้สึกขอบคุณมากเพคะ น่าเสียดายที่อา
เองไม่สามารถหาของมีค่าหรือของหายากได้เช่นเดียวกับฮู
หยินและคุณหนูตระกูลอื่น อาเองไม่รู้ว่าของกำนัลชิ้นเล็กชิ้น
นี้จะเป็นที่สนใจของพระองค์หรือไม่เพคะ” ขณะที่นางพูดสิ่ง
นี้นางนำของกำนัลไปข้างหน้า และนางกำนัลอาวุโสเป็นคน
รับไว้

ฮองเฮาดูอบอุ่นต่อนางอย่างรวดเร็ว และพูดว่า “ลุกขึ้นเร็ว
ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าต่อไป มานั่งเถิด”

“ขอบพระทัยเพคะ” เฟิงหยูเองยืนขึ้นแล้วนั่งบนเก้าอี้รับแขก

จักรพรรดินีเปิดกล่องและใบหน้าที่ดูประหลาดใจที่ปรากฏบน
ใบหน้าของนาง หลังจากเปิดกล่องแล้วกล่องที่เต็มไปด้วย
เครื่องสำอางทำให้นางงุนงง “นี่คืออะไร ? ”

เฟิงหยูเองยืนขึ้น และเดินก้าวใหญ่ๆ อธิบายโดยส่วนตัวว่า
“นี่เป็นเครื่องประทินดูแลผิวครบชุด ขวดนี้เป็นครีมล้างหน้า
ใช้เพื่อทำให้ใบหน้าของพระองค์รู้สึกสะอาดสบาย ๆ กลิ่น
หอมมากเพคะ” นางพูดและเปิดฝาเพื่อให้ฮองเฮาได้กลิ่น

ฮองเฮารู้สึกประหลาดใจกับกลิ่น “สามารถใช้ล้างหน้าได้
หรือไม่ ? ”

เฟิงหยูเองพยักหน้าแล้วชี้ไปที่สิ่งอื่นในกล่อง และกล่าวว่า
“นี่เป็นครีมต่อต้านริ้วรอย หลังจากล้างหน้าแล้วให้ทาสิ่งนี้
บาง ๆ บนใบหน้า มันดีมากสำหรับผิวของพระองค์ นี่คือครีม
บำรุงผิวหน้า…” นางอธิบายของกำนัลแต่ละชิ้นให้กับฮองเฮา
และบางครั้งก็ทดลองบนมือของนางว่าใช้อย่างไร ความ
ประหลาดใจในตอนแรกของฮองเฮาได้กลายเป็นความสุข ใน
ตอนท้ายมันก็กลายเป็นความหลงใหล

“อาจารย์ชาวเปอร์เซียมอบสิ่งเหล่านี้ให้เจ้าหรือ”

เฟิงหยูเองพยักหน้า “มีบางอย่างที่อาเองทำตามคำแนะนำ
ของอาจารย์หลังจากการทดลองบางอย่าง พระองค์โปรดอย่า
กังวล และใช้มัน ถ้าพระองค์รู้สึกว่าพวกมันดี อาเองจะมอบ
ให้ใหม่หลังจากที่พระองค์ใช้หมดแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินว่าจะมีมาทดแทนหลังจากที่นางใช้หมดไป นาง
กล่าวชมเฟิงหยูเองไม่หยุด จนเฟิงหยูเองแทบจะลอยได้
นางกำนัลในพระราชวังที่อยู่ข้างนางต่างก็อิจฉา และคิดว่าไม่
น่าแปลกใจเลยว่าองค์หญิงมณฑลจี่อันเป็นที่ชื่นชอบมาก!
เมื่อเปรียบเทียบกับของกำนัลของนางแล้ว ไข่มุกและหยกที่
ได้รับจากฮูหยินและคุณหนูก็ไม่ควรพูดถึง มันเป็นของทั่วไปที่
พวกเขาไม่คุ้มค่าที่จะดู

นางกำนัลในพระราชวังเก่งในการคาดเดาความคิดของ
เจ้านาย ก่อนที่ฮองเฮาจะสั่ง พวกเขาก็เริ่มนำของกำนัลที่
นำไปก่อนหน้านี้ออกไป เหลือเพียงเครื่องสำอางของเฟิงหยู
เองบนโต๊ะ

จักรพรรดินีไม่ต้องการให้อะไรมารวมเครื่องสำอาง ดังนั้นนาง
จึงกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเมื่อเจ้าเข้ามาในพระราชวัง เจ้าจะต้องไป
เยี่ยมพราชายาหยุนแน่นอน เจ้าไปได้แล้ว เครื่องสำอางจะ
อยู่ในห้องบรรทมของข้า รางวัลของเจ้าจะถูกส่งไปยัง
คฤหาสน์ของเจ้า เจ้าไปได้แล้ว ไป ! ”

นางกำลังไล่เฟิงหยูเองออกไปและเฟิงหยูเองก็ไม่โต้เถียง
นางรู้ว่าฮองเฮาหมายถึงอะไร ดังนั้นนางจึงถอยกลับไปสอง
สามก้าว คำนับแล้วก็ออกไปอย่างสุภาพ
แน่นอนว่าพอนางออกจากห้องโถง ฮองเฮาก็ลุกขึ้นยืนทันที
แล้วถือกล่องใส่เครื่องสำอางไปส่วนตัว นางกำนัลรีบตามไป
และได้ยินฮองเฮาตรัสว่า “รีบเข้ามาช่วยข้าสิ ต้องใช้สิ่ง
เหล่านี้แต่งหน้าของข้า ! ”

หลังจากเฟิงหยูเองออกจากห้องโถงเล็ก หวงซวนตามมา
นางดึงหวงซวนและเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในเวลา
เดียวกันนางพูดว่า “เร็ว ๆ เราต้องไปตำหนักศศิเหมันต์”
หลังจากนางพูดสิ่งนี้ทันใดนั้นนางก็จำบางสิ่งบางอย่างได้และ
หยุดอยู่กับที่