Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 337 ใครก็ตามที่เห็นจะต้องได้รับเล็กน้อย

ความจริงนั้นความคิดของซวนเทียนหมิงนั้นอาจไม่เข้าท่า
สำหรับรุ่ยเจีย ค่าใช้จ่ายในการรักษาอาการบาดเจ็บทาง
ร่างกายของนางจะเป็นเงิน 5,000,000 เหรียญทอง
รุ่ยเจียยังไม่รู้เรื่องที่ซวนเทียนหมิงให้คังอี้ชดใช้เงิน
5,000,000 เหรียญทอง นางคิดกับตัวเองว่าถึงแม้ว่า
5,000,000 เหรียญทองจะมากเกินไป แต่ถ้านางสามารถใช้
มันเพื่อแลกกับชีวิตของนางเอง เสด็จลุงก็ต้องเห็นด้วยอย่าง
แน่นอน ดังนั้นนางจึงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ได้”
ซวนเทียนหมิงยิ้มและพูดว่า “เจ้าเห็นด้วยยังไม่
เพียงพอ เรื่องนี้มารดาของเจ้าต้องเห็นด้วยเช่นกัน ! ”
รุ่ยเจียพูดอย่างใจจดใจจ่อ “ส่งคนไปที่คฤหาสน์เฟิงเพื่อแจ้ง
ท่านแม่ของข้าทันที ท่านแม่จะต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน ! ”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า และกำลังจะพูด อย่างไรก็ตามเฟิง
หยูเองพูดอีกครั้ง “เดี๋ยวก่อน!”
รุ่ยเจียจ้องมองไปที่ด้านข้างของนาง “เจ้าต้องการอะไร ? ”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “เงิน 5,000,000 เหรียญทองไม่
เพียงพอ ข้ายังต้องการดอกบัวหิมะเตียนซานของเฉียนโจ
วอีก 10 ดอก ข้าต้องการพวกมันพร้อมกับหิมะที่ปกคลุมด้วย
หิมะพันปี เอาพวกมันมาที่ราชวงศ์ต้าชุน”
“อะไรนะ” รุ่ยเจียตกใจมาก “เจ้าต้องการดอกบัวหิมะเตียน
ซาน และเจ้ายังต้องการหิมะพันปีด้วยหรือ” นางจ้องมองที่
เฟิงหยูเองราวกับว่านางกำลังมองผู้หญิงบ้า หลังจากผ่านไป
ครู่หนึ่งพวกเขาได้ยินว่ารุ่ยเจียหัวเราะ ในขณะที่หัวเราะ นาง
พูดว่า “เฟิงหยูเอง เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ ? ดอกบัวหิมะ
เตียนซานเติบโตในหิมะพันปี แม้ว่าหิมะสามารถคงอยู่ได้โดย
ไม่ละลายเป็นเวลา 1 เดือนหลังจากที่ออกจากเฉียนโจว เมื่อ
มันถูกนำมายังเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าชุน มันก็ละลาย
หมดแล้ว มันมีประโยชน์อะไร ? ”
เฟิงหยูเองเล่นเล็บของนาง “เอามันมาเพื่อความสนุก”
“เจ้าจะไม่สามารถทำให้พวกมันมีชีวิตอยู่ได้ ! ”
“ไม่ว่าข้าจะสามารถรักษาพวกมันให้มีชีวิตอยู่ได้หรือไม่นั้น
เป็นปัญหาของข้า แต่เรื่องที่ข้าจะได้รับหรือไม่นั้นเป็นปัญหา
ของเจ้า” เฟิงหยูเองมองไปที่รุ่ยเจีย ริมฝีปากของนางขดเป็น
รอยยิ้มชั่วร้าย
รุ่ยเจียกัดฟันแล้วพูดว่า “ดี งั้นส่งคนไปที่คฤหาสน์เฟิง และ
ส่งต่อข้อความนี้ให้ท่านแม่ของข้า ! ”
ซวนเทียนหมิงบอกนางกำนัลอาวุโสที่อยู่ด้านข้างของพวกเขา
ทันที “ข้าจะขอให้เจ้าไปด้วยตัวเอง บอกคังอี้เกี่ยวกับสิ่งที่
เพิ่งตกลงกัน จำไว้ว่าถ้าองค์หญิงใหญ่ตกลง พานางไปที่
สำนักงานของทางการทันที พร้อมกับเงิน 5,000,000 เหรียญ
ทองที่นางสัญญาเมื่อวานนี้ เขียนในตั๋วสัญญาใช้เงินทั้งหมด
ให้เจ้าหน้าที่เก็บบันทึกสิ่งนี้ไว้”
“ฝ่าบาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ บ่าวรับใช้ผู้นี้จะไปจัดการทันที
เพค่ะ” นางกำนัลอาวุโสคนนั้นปฏิบัติตาม เดินออกไปทันที
รุ่ยเจียกำลังงงงวย “เงินอะไร 5,000,000 เหรียญทองเมื่อ
วานนี้ ช้าก่อน ! ” นางต้องการเรียกให้นางกำนัลอาวุโสหยุด
แต่นางจะได้ยินได้อย่างไรเมื่อนางเดินออกไปแล้ว รุ่ยเจียมอง
ที่ซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเอง ทันใดนั้นนางรู้สึกราวกับว่า
นางถูกหลอกและเอ่ยว่า “พวกเจ้าหลอกเงินท่านแม่ของข้า
มาเท่าไหร่ ? ”
ซวนเทียนหมิงแก้ไขนาง “เจ้าหมายถึงการหลอกลวงหรือ
! 5,000,000 เหรียญทองเมื่อวานนี้จะถูกใช้เพื่อช่วยบรรเทา
ความโกรธของพราชายาข้า 5,000,000 เหรียญทองในวันนี้
เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้า นอกจากนี้ข้าต้องเตือนเจ้า
อีกครั้ง มันไม่ใช่เหรียญเงิน มันเป็นเหรียญทอง”
รุ่ยเจี่ยแทบจะกระอักเลือดออกมา ? เฉียนโจวถูกหลอกลวง
เงิน 10,000,000 เหรียญทองภายใน 2 วัน “พวกเจ้าวางแผน
ทำแบบนี้โดยเจตนา ! ” นางตะโกนเสียงดังทำให้แผลของ
นางเจ็บปวด
เฟิงหยูเองมองไปที่นางแล้วพยักหน้า “โดยเจตนา แล้วเจ้า
ทำอะไรได้บ้าง ? ”
รุ่ยเจียกัดฟันแล้วพูดว่า “อย่าดีใจมากเกินไป ราชวงศ์ต้าชุนมี
ขึ้นก็ต้องมีลง ไม่ช้าก็เร็วจะมีวันหนึ่งเมื่อพวกเจ้าตกอยู่ในมือ
ข้า เมื่อถึงเวลานั้นพวกเจ้าต้องระวัง ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้
สิ่งที่พวกเจ้าทำในวันนี้ ! ”
เฟิงหยูเองแสร้งทำเป็นกลัวในขณะที่ยิ้ม
“ข้าเป็นหมอที่จะรักษาเจ้า หากเจ้าขู่ข้าเช่นนี้ ข้าจะกล้ารักษา
เจ้าได้อย่างไร”
รุ่ยเจียตื่นตกใจแล้วรู้ว่านางทำผิด นางแค่หลับตาเพราะนาง
จะไม่ต้องกังวลกับสิ่งที่นางมองไม่เห็น
ในอีกด้านหนึ่งเมื่อนางกำนัลอาวุโวเดินทางไปถึงคฤหาสน์เฟิง
คังอี้อยู่ในห้องเขียนหนังสือของนาง คิดว่าจะเขียนจด
หมายถึงผู้ปกครองของเฉียนโจวอย่างไร ในขั้นต้นนางควรจะ
เขียนจดหมายฉบับนี้เมื่อวานนี้ แต่พี่น้องเฉิงทั้งสองคนมาถึง
ตอนเย็น และมีคนวางยาพิษฮันชิ จากนั้นนางก็ออกจาก
คฤหาสน์ ดังนั้นนางจึงไม่มีเวลากังวลเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้
นางกำนัลอาวุโสถูกเชิญให้ไปที่เรือนโบตั๋น เมื่อคังอี้มาถึง ฮู
หยินผู้เฒ่าและเฟิงเฉินหยูก็นั่งลงพร้อมกับนาง เมื่อเห็นคังอี้
มาถึง นางกำนัลอาวุโสก็ออกมาทักทาย คังอี้ทักทายกลับด้วย
เช่นกัน “เหตุผลสำหรับการมาเยือนครั้งนี้ของนางกำนัล
อาวุโสมีอะไรหรือไม่”
นางกำนัลอาวุโสกล่าวว่า “หม่อมฉันไม่กล้าแบกรับตำแหน่ง
อย่างเป็นทางการ บ่าวรับใช้ผู้นี้เป็นเพียงบ่าวรับใช้ องค์หญิง
ใหญ่ทรงใจดีเกินไปเพคะ บ่าวรับใช้ผู้นี้มาถึงวันนี้เพื่อนำสาส์
นขององค์ชายหยูและคำขอขององค์หญิงรุ่ยเจียมารายงาน
ต่อองค์หญิงใหญ่เพคะ”
เมื่อได้ยินว่ามีการร้องขอ ในที่สุดอารมณ์ของคังอี้ก็แสดงให้
เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในขณะที่นางถามอย่าง
รวดเร็ว “เกิดอะไรขึ้นกับรุ่ยเจีย ? ”
นางกำนัลอาวุโสอธิบายกับพวกเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพิ่ง
เกิดขึ้นโดยสังเขป หลังจากเสร็จสิ้นนางเน้น “อาการบาดเจ็บ
ขององค์หญิงรุ่ยเจียนั้นรุนแรงมากเพคะ แรงจากแส้ส่งผล
ต่อหัวใจขององค์หญิง บ่าวรับใช้ผู้นี้อาจจะพูดสิ่งที่ไม่พึง
ประสงค์ แต่หากองค์หญิงยังไม่ได้รับการรักษา กระหม่อม
กลัวว่าองค์หญิงจะอยู่ได้เพียง 3-5 วันเพคะ ! ”
ใจของคังอี้บีบรัดแน่นมากขึ้น แม้กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่าและเฟิง
เฉินหยูก็เริ่มคลั่ง เฟิงเฉินหยูถามอย่างสงสัยว่า “การเฆี่ยน
คงจะใช้แรงมาก”
นางกำนัลอาวุโสพยักหน้า “อาจเป็นเพราะความโกรธของ
องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันเพคะ ในเวลาที่องค์หญิงใช้กำลัง
ภายใน ทุกคนรู้ว่าองค์หญิงแห่งมณฑลจีอันมีความเชี่ยวชาญ
ในศิลปะการต่อสู้ เมื่อถูกเฆี่ยนองค์หญิงรุ่ยเจียถือว่าโชคดีที่
องค์หญิงยังมีชีวิตอยู่ หากเป็นองค์ชายหยูเป็นคนเฆี่ยน องค์
หญิงใหญ่จะสามารถประหยัดทองคำได้มากเพคะ”
ตอนนี้ความโกรธของคังอี้พลุ่งพล่าน แต่มันก็ถูกบีบอัดอย่าง
แรงครั้งแล้วครั้งเล่า นางถามนางกำนัลอาวุโส “ข้าได้รับ
อนุญาตให้พบเจียเอ๋อหรือไม่ ? ”
นางกำนัลอาวุโสตอบอย่างมีความสุข “นั่นเป็นเรื่องปกติที่
จะต้องได้รับอนุญาตเพคะ หากองค์หญิงปรารถนาที่จะเข้าไป
ในพระราชวังเพื่อเยี่ยมองค์หญิงรุ่ยเจีย องค์หญิงสามารถไป
พร้อมกับบ่าวรับใช้ได้เพคะ องค์หญิงแห่งมณฑลและองค์
ชายหยูก็อยู่เพคะ องค์หญิงคังอี้สามารถสอบถามองค์ชาย
หยูด้วยตนเอง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว องค์ชายควรจะกลับไป
ในเวลานี้เช่นกัน เมื่อวานนี้ฮ่องเต้ทรงพิโรธมากที่มีคนดูถูก
พระโอรสอันเป็นที่รักที่สุดของพระองค์ พระองค์ทรงพิโรธ
มาก พระองค์ต้องการลากคนพูดออกมาและตัดหัวของคน
นั้น แต่เป็นฮองเฮาที่ช่วยชีวิตองค์หญิงรุ่ยเจีย หากองค์
หญิงคังอี้เข้าไปพระราชวัง องค์หญิงต้องขอบคุณฮองเฮา
ด้วยตัวเองนะเพคะ”
คังอี้ก็ตกใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้ จากนั้นก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว
“ไม่ต้องการ ข้าคิดดูแล้ว ถ้ารุ่ยเจียสามารถอยู่ในพระราชวัง
ได้ นั่นหมายความว่านางได้รับการรักษาที่ดีที่สุด ในเมื่อ
ฮ่องเต้ทรงเอ็นดูนางขนาดมอบผ้าไหมตำหนักจันทรา 2 พับ
ให้นาง ข้ายังต้องกังวลอีกหรือ ? ”
นางกำนัลอาวุโสยิ้มและตอบว่า “องค์หญิงคังอี้สบายใจได้เพ
คะ หมอหลวงพยายามรักษาองค์หญิงรุ่ยเจียให้ดีที่สุด และ
พวกเขาใช้ยาที่ดีที่สุดที่มีอยู่เพคะ”
คังอี้รู้ด้วยใจว่ามีปัญหา แต่นางพบว่ามันยากที่จะถามใน
ขณะนี้รุ่ยเจียอยู่ในพระราชวังเทียบเท่ากับการได้เปรียบเหนือ
นาง ตอนนี้นางเป็นเหมือนเนื้อชิ้นหนึ่งบนเขียง พวกเขา
สามารถตัดออกได้ แต่ต้องการมากกว่านั้น
คังอี้ถอนหายใจแล้วจึงหันหาฮูหยินผู้เฒ่าและกล่าวว่า “ท่าน
แม่ ลูกสะใภ้จะเดินทางไปที่สำนักงานของทางการนะเจ้าคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไรเลย
หลังจากคังอี้จากไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าก็ส่งเฟิงเฉินหยู
ออกไป หลังจากที่ทุกคนจากไป นางถอนหายใจแล้วพูดว่า
“แท้จริงแล้วองค์ชายเก้าต้องการทำอะไร ? ”
ยายจาวอยู่ข้างนาง คิดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ดูเหมือน…
พระองค์ต้องการที่จะหลอกลวงเอาเงินของนาง ? ”
ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจเมื่อนางพูด สิ่งแรกที่โผล่เข้ามาในความคิด
ของนาง “เฉียนโจวมีเงินหรือ ? พวกเขาจะไม่รับเงินจากสิน
เดิมของคังอี้ใช่หรือไม่ ? นางยังคงเป็นหนี้ข้า ! ”
ยายจาวคิดกับตัวเองที่นางเป็นหนี้ เมื่อเทียบกับเงิน
5,000,000 เหรียญทองนั้นเป็นสิ่งที่ไม่คุ้มค่าที่จะกล่าวถึง
ดังนั้นนางจึงกังวลเรื่องอะไร แต่นางไม่กล้าพูดอะไรแบบนี้
นางทำได้แค่ปลอบใจฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้น “พวกเขาจะไม่ทำ
ไม่ว่าอย่างไรเฉียนโจวก็เป็นเพียงอาณาจักรเล็ก ๆ เงิน
10,000,000 เหรียญทองนั้นฟังดูเหมือนเป็นจำนวนมาก แต่ก็
ไม่ควรทำให้พวกเขาใช้สินเดิมขององค์หญิงในการจ่าย
ออกมา”
“น่าจะใช่” ฮูหยินผู้เฒ่าไตร่ตรอง “จะดีถ้าพวกเขาไม่ใช้
มัน สินเดิมของนางทั้งหมดจะถูกนำมาใช้ในกองกลาง หืม ?
” นางคิดบางอย่าง “จุนม่านบอกว่าสินเดิมของพวกนางจะ
มาวันนี้ใช่หรือไม่ ? มาถึงแล้วหรือยัง ? ”
ยายจาวตอบว่า “ยังไม่ถึงเจ้าค่ะ ท่านฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต้องเป็น
ห่วง ได้ยินว่ามีคุณหนูรองและองค์ชายหยูอยู่ที่พระราชวัง
เมื่อคิดเกี่ยวกับมัน มันคงจะกลับมาพร้อมกับคุณหนูรองเจ้า
ค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า “รออีกสักครู่ คงจะมาถึงแล้ว”
คังอี้ไม่อะไรกับงานของนาง เมื่อมาถึงที่สำนักงานของ
ทางการ นางส่งมอบตั๋วสัญญาใช้เงินให้กับนางกำนัลอาวุโส
ทันที เมื่อนางกำนัลอาวุโสนำสิ่งนี้กลับไปที่พระราชวัง
ฮองเฮาได้กลับมาจากท้องพระโรงแล้วและกำลังพูดคุย
กับเฟิงหยูเอง “ข้าฝากดูแลจุนม่านกับจุนเหมยด้วย ผู้หญิง 2
คนนั้นถือกำเนิดมาจากอนุของคฤหาสน์เฉิง และมารดาของ
พวกนางเป็นเพียงสาวใช้ธรรมดาที่นอนกับใต้เท้า พวกนางไม่
มีสถานะที่แท้จริง แม้ว่าตระกูลเฉิงจะไม่ได้อยู่ในตำแหน่ง
เดียวกับเสนาบดีเฟิง แต่ก็ยังถือว่าเป็นตระกูลที่โดดเด่น ไม่มี
การขาดแคลนซึ่งกลอุบายในสถานที่นั้น นางทั้งสองคนถูก
รังแกมาตั้งแต่เด็ก หลังจากพวกนางเข้ามาในพระราชวัง
ในช่วงสองปีแรก พวกนางขี้อายและขี้ขลาดมาก และเมื่อ
ฮ่องเต้เสด็จมา พวกนางไม่กล้าแม้แต่จะมอง”
เฟิงหยูเองคิดกลับไปหาพี่น้องเฉิงที่นางได้พบเมื่อคืน
ก่อน พวกนางดูเหมือนจะไม่ขี้ขลาด เมื่อคิดถึงเรื่องนี้
หลังจากใช้เวลาหลายปีในพระราชวังคงเป็นไปไม่ได้ที่จะ
ยังคงขี้ขลาด ดูเหมือนว่าฮ่องเต้และฮองเฮาจะให้ความสนใจ
ในการฝึกฝนพวกนาง แม้ว่าทั้งสองคนเข้าไปในคฤหาสน์
เพียงครึ่งวัน แต่ความเร็วของข้อมูลมาถึงเร็วกว่าเดิมมาก
นางยิ้มให้กับฮองเฮาและกล่าวว่า “เนื่องจากพวกนาง
แต่งงานกับท่านพ่อ พวกนางเป็นผู้อาวุโสของอาเอง ตั้งแต่
วันนี้เป็นต้นไปข้าจะดูแลพวกนางทั้งสองคนให้มากขึ้น”
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดกัน นางกำนัลอาวุโสได้อยู่ตรงหน้า
แล้ว คำนับต่อฮองเฮา จากนั้นก็คำนับให้ซวนเทียนหมิง และ
กล่าวว่า “คำสั่งขององค์ชายสำเร็จแล้วเพคะ นี่คือตั๋วสัญญา
ใช้เงินเพคะ”
ซวนเทียนหมิงรับ และมอง จากนั้นวางมันไว้ในมือของเฟิง
หยูเอง “รับไว้ เมื่อทองถูกนำเข้าไปในคฤหาสน์ของเจ้าแล้ว
ส่งคืนให้นาง”
ฮองเฮาได้ฟังอยู่นานแล้วว่าทั้งสองร่วมมือกันหลอกลวงเฉียน
โจว และนางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “เมื่อเร็ว ๆ นี้
พระราชวังและเรือนทั้งหมดได้ถูกตัดงบ หากข้าหาเงินมา
เพิ่มได้ ฮ่องเต้จะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน” นางกล่าว
ไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วพูดกับนางกำนัลอาวุโสว่า “องค์หญิง
รุ่ยเจียกำลังได้รับบาดเจ็บและอยู่ในพระราชวัง นางใช้ยา
ราคาแพงและหายากจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีเรื่องของ
การเรียนรู้มารยาท และการใช้เหตุผลที่ต้องการให้มีผู้สอน
ด้วย ไปบอกองค์หญิงคังอี้ว่าสิ่งเหล่านี้จะถูกเพิ่มเข้าไปในค่า
รักษาด้วย”
นางกำนัลอาวุโสปฏิบัติตามแล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์เฟิงอีก
ครั้ง เมื่อนางกลับมาอีกครั้งนางถือตั๋วสัญญาใช้เงินอีกฉบับ
ในมือของนาง
ฮองเฮารับมันด้วยความพึงพอใจ ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับซวน
เทียนหมิงว่า “พวกเจ้าสามารถทำสิ่งที่พวกเจ้าต้องการได้ ข้า
จะไปหาฮ่องเต้เพื่อหางานทำ”
ซวนเทียนหมิงพูดจาเงียบ ๆ “เจ้าปล่อยให้นางกอบโกยเงิน
บ้าง”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “การทำงานร่วมกันกับเสด็จพ่อค่อนข้าง
ดี การยอมให้ฮองเฮามีรายได้เล็กน้อยเป็นสิ่งที่ควรทำ ไปกัน
เถอะ เราควรออกจากพระราชวังได้แล้ว”
เมื่อได้ยินว่าพวกเขากำลังจะออกจากพระราชวัง นางกำนัล
อาวุโสก็ถามอย่างรวดเร็วว่า “พรุ่งนี้องค์หญิงแห่งมณฑลจะ
มารักษาองค์หญิงรุ่ยเจียใช่หรือไม่เพคะ ? ”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “ใช่ ทำความสะอาดให้ด้วย ข้าไม่
ต้องการให้มีกลิ่นแปลก ๆ ในห้องนั้นอีกต่อไป”
นางกำนัลอาวุโสตอบ “องค์หญิงแห่งมณฑลโปรดอย่ากังวล
เพคะ”
ในที่สุดทั้งสองก็ออกจากประตูใหญ่ของพระราชวัง เมื่อออก
เดินทางเฟิงหยูเองกล่าวว่า “ข้าต้องกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อ
ฝังเข็มให้อนุฮันเพื่อรักษาทารกในครรภ์ของนาง เจ้าไม่ควรไป
กับข้า ไปตำหนักศศิเหมันต์ ข้ามาที่พระราชวังแต่ไม่ได้มี
โอกาสไปเยี่ยมเสด็จแม่ ไปทักทายแทนข้าด้วย แค่บอกว่าข้า
จะไปเยี่ยม และเคารพในวันพรุ่งนี้”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “ดี นำรถม้าของข้ากลับมาส่งด้วย
เดินทางกลับระวังตัวด้วย”
ทั้งสองออกจากพระราชวังไป และแยกทางกัน
ในขณะที่เฟิงหยูเองกำลังเดินไปที่ประตูของพระราชวัง นาง
เห็นกลุ่มบ่าวรับใช้ในพระราชวังกำลังแบกเกี้ยวผ่านไป หนึ่ง
ในนั้นดูคุ้นตามาก นางเหล่ตามองและครุ่นคิด