Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 384 ประสบความสำเร็จในการหลอมเหล็ก !

“ทำไมข้างนอกถึงร้อนจัง” คำแรกที่เฟิงหยูเองพูดหลังจาก
ก้าวออกไปข้างนอก
เพราะเตาร้อน พวกเขาสวมเสื้อผ้าบาง ๆ หลังจากก้าวเข้า
ไปในถ้ำซูเทียน พวกเขารู้สึกเย็นเล็กน้อยและสวมเสื้อผ้าฤดู
หนาวของพวกเขาเข้าไปใหม่ ถ้ำซูเทียนเย็นตลอดทั้งปีแม้
ในช่วงวันที่ร้อนที่สุดของปี ใคร ๆ ก็ต้องใส่เสื้อกันหนาวหนา
ๆ
ทั้งสองเริ่มงุนงงในขณะที่ทำงานกับเหล็ก และไม่มีความคิด
ว่าพวกเขาเก็บตัวอยู่นานแค่ไหน หลังจากได้ยินว่ามันร้อน
ซวนเทียนหมิงสังเกตเห็นสิ่งที่ทหารภายนอกสวม จากนั้นเขา
ก็ใช้ข้อศอกของเขากระทุ้งเด็กสาวที่อยู่ด้านข้างของเขา และ
พูดเบา ๆ ว่า “พวกเราอยู่ข้างในนานแค่ไหน ? ”
เฟิงหยูเองไตร่ตรองเล็กน้อย “ประมาณ 1 เดือน ใช่หรือไม่
? ”
“เป็นไปไม่ได้” ซวนเทียนหมิงชี้ไปที่ทหารแล้วกล่าวว่า “ดูสิ
ทุกคนใส่ชุดฤดูร้อน”
นางตกใจมาก มองอย่างละเอียด แต่แน่นอนพวกเขาสวมใส่
เสื้อผ้าบาง ๆ จริง ๆ แล้วบางคนไม่สวมเสื้อ
วังซวนและหวงซวนต่างก็รวมกันเป็นกลุ่ม เมื่อเห็นทั้งสอง
ออกมา พวกเขาก็รีบไปทักทาย “บ่าวรับใช้ผู้นี้คารวะคุณหนู
เจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองพยักหน้ารับ ผู้หญิงสองคนนี้สวมชุดผ้าโปร่ง และ
นางอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เดือนนี้เดือนอะไร”
วังซวนตอบ “กลางเดือนหกแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูและองค์ชาย
อยู่ในถ้ำเป็นเวลา 108 วันเต็มเจ้าค่ะ”
ทั้งสองตกใจอีกครั้ง 108 วัน มันมากกว่าสามเดือน เดือนที่
หกของปฏิทินจันทรคติตรงกับเดือนกรกฎาคมของปฏิทิน
สากล มันเป็นช่วงกลางฤดูร้อน ! เฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไรอีก
แล้ว นางถอดเสื้อคลุมออกอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกันซวนเทียนหมิงไม่มีเวลากังวลเกี่ยวกับความ
ร้อนที่เขารู้สึก และเหงื่อที่ปกคลุมศีรษะของเขา ด้วยการ
แสดงออกที่สนุกสนาน เขายกของหนักขึ้นมาในมือของเขา
และพูดเสียงดังว่า “เหล็กชิ้นแรกของราชวงศ์ต้าชุนเสร็จ
เรียบร้อยแล้ว ! ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ ผู้คนในบริเวณโดยรอบก็ตกใจ ราวกับว่า
เวลาหยุดลง แล้วไม่มีใครพูดอะไร ที่จริงแล้วพวกเขาหยุด
หายใจ ภูเขาในฤดูร้อนถูกปกคลุมไปด้วยสีเขียวชอุ่ม เสียง
ของนกและจักจั่นชัดเจนมาก อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาพูด
อย่างนี้แล้วนกก็หยุดเคลื่อนไหวและจักจั่นก็หยุดร้อง สักครู่
สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือเสียงของแม่น้ำที่ไหล
ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างเมื่อมองตรงไปที่สิ่งที่อยู่ในมือของ
ซวนเทียนหมิง ช่างตีเหล็กชราถลาออกไปข้างหน้าเมื่อมอง
สิ่งนี้เรียกว่าเหล็กราวกับว่ามันเป็นสมบัติ ตาของวังซวนและ
หวงซวนเป็นประกายรวมถึงผู้คุ้มกันลับที่ซ่อนอยู่ทั่วก็ตาเป็น
ประกายเช่นกัน ไม่มีใครอยากพลาดช่วงเวลาประวัติศาสตร์นี้
ไม่มีใครรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดเมื่อที่มีคนถามขึ้นด้วย
เสียงสั่น ๆ ว่า “นี่…เป็นเหล็กหรือขอรับ ? ”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “ใช่ นี่คือเหล็ก ! ”
หวือ !
เสียงโห่ร้องดังขึ้นและดังราวกับฟ้าร้อง ทหารไม่รู้วิธีแสดง
การเฉลิมฉลองและเริ่มตะโกนเสียงดัง ช่างตีเหล็กคุกเข่าไป
ทางเศษเหล็กพร้อมกับน้ำตาไหลลงมาตามใบหน้าชราของ
พวกเขา
อาจเป็นเพราะบรรยากาศการเฉลิมฉลองนั้นหนาเกินไป แต่
แม้แต่เฟิงหยูเองก็ได้รับผลกระทบจากบรรยากาศนี้ 108 วัน
แห่งความเงียบสงบ ไม่มีใครคิดว่านางกับซวนเทียนหมิง
สามารถทนต่อการทดลองนี้ได้
เตาเหมือนเรือกลไฟ มันช่างน่าเบื่อจนพวกเขาหายใจไม่ออก
แม้ว่าจะมีช่องระบายอากาศ มันก็แทบจะไม่เพียงพอสำหรับ
คนที่จะอยู่รอดในสภาพแวดล้อมนั้น การใช้ชีวิตอย่าง
สะดวกสบายนั้นเป็นไปไม่ได้แน่นอน เรื่องของการหลอม
เหล็กเป็นเพียงความคิดในใจของผู้คน เฟิงหยูเองพยายามทำ
และท้าทายตัวเอง นางต้องการที่จะลองและหลอมเหล็กใน
ยุคนี้โดยปราศจากวิทยาศาสตร์หรือเทคโนโลยีใด ๆ สำหรับ
ซวนเทียนหมิง เมื่อราชวงศ์ต้าชุนมีเหล็ก มันก็เหมือนกับว่า
จุดยืนของพวกเขาในโลกได้เพิ่มสูงขึ้น พวกเขาก้าวนำ
อาณาจักรอื่นไปอีกก้าวใหญ่
ในระยะเวลาสั้น ๆ เมื่อการกลั่นเหล็กเริ่มขึ้น มันเป็นจังหวะที่
ไม่สามารถหยุดยั้งได้ ในการเริ่มต้นพวกเขาจะกลับไปนอนทุก
ๆ สองวัน แต่ยิ่งพวกเขาก้าวหน้ามากเท่าไหร่ ไม่เพียงเพิ่ม
ความยากลำบากในแต่ละขั้นตอนเท่านั้น แต่ยังต้องการ
ความแม่นยำและความอดทนมากขึ้น ทั้งสองไม่มีเวลาที่จะ
กลับไปที่ห้องนอน และพวกเขาทานข้าว 1 มื้อต่อวันเท่านั้น
เมื่อง่วงนอนพวกเขาจะพิงกำแพงและงีบสักพัก แต่งีบหลับ
ได้ประมาณ 1 ก้านธูปก่อนที่พวกเขาจะตื่นขึ้นมาและทำงาน
ต่อไป
ในช่วงเวลาที่ขมขื่นที่สุด ทั้งสองหลับไปในขณะที่ทำงานและ
จบลงด้วยการหลับยาว สูญเสียวัสดุไปโดยไร้ประโยชน์
หลังจากตื่นขึ้นมาพวกเขาจะต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เตาอบแห้ง หากไม่ใช่เพราะทหารที่เฝ้าอยู่ด้าน
นอกเปิดประตูเข้าไปและลากพวกเขาออกไป บางทีทั้งสอง
อาจเสียชีวิตจากควัน
โชคดีที่นางยังมีมิติและไม่มีปัญหาน้ำเย็น นางยังนำบะหมี่กึ่ง
สำเร็จรูปออกมา 2 ถ้วยเป็นครั้งคราว
แต่การแก้ไขปัญหาเรื่องอาหารและน้ำก็ไม่เพียงพอ ผู้คนมี
ความต้องการทางสรีรวิทยาอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ประจำเดือนซึ่งจะปรากฏขึ้นตรงเวลาในแต่ละเดือน นาง
จะต้องเข้าไปในมิติของนางในช่วงเวลาที่กำหนดเพื่อจัดการ
กับมัน
สำหรับซวนเทียนหมิง ในตอนแรกเขาพบว่ามีคนหายตัวไป
จากสายตาของเขา ต่อมาเขาไม่สนใจอีกต่อไป เขารู้ว่าเฟิง
หยูเองนั้นปลอดภัย และนั่นก็ดี หากต้องการความสามารถใน
การซ่อนแบบนี้หากมีอันตรายใด ๆ ในอนาคต ไม่ว่าในกรณี
ใดนางสามารถป้องกันตัวเองได้
กล่าวโดยย่อ พวกเขาทนทุกข์ทรมานทั้งหมดซึ่งทำให้พวกเขา
สามารถหลอมเหล็กได้ แม้ว่ามันจะมีขนาดเพียงเท่าฝ่ามือ
แต่กระบวนการในการสร้างเหล็กชิ้นนี้ก็ช่วยให้พวกเขามี
วิธีการใหม่ในการหลอมเหล็ก เฟิงหยูเองเชื่อมั่นว่าด้วย
ความสำเร็จครั้งนี้ การแพร่กระจายของบางอย่างเช่น
เหล็กในกองทัพของต้าชุนนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม
ความตื่นเต้นของทหารยังคงไม่เปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง
ขณะที่เฟิงหยูเองเห็นว่าในหมู่ช่างตีเหล็กสิ่งหนึ่งที่อยู่ในหัวคือ
ชายชราคนหนึ่งที่ร้องขอชีวิตของหลานชาย นางเดินไป
ข้างหน้าและช่วยชายชราคนนั้นถามว่า “ท่านผู้เฒ่า ลองดู
ชิ้นส่วนของเหล็กนี้ การทำมีดเพียงพอหรือไม่ ? ”
ได้ยินเฟิงหยูเองถามคำถามนี้ ชายชราก็กลายเป็น
จริงจัง หลังจากจ้องดูชิ้นส่วนเหล็กสักพักหนึ่ง เขาพยักหน้า
“ถ้าใช้วัสดุจนหมดไม่ให้เสียเปล่า มันก็น่าจะเพียงพอสำหรับ
2 ชิ้นขอรับ”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “เป็นเรื่องที่ดีมากถ้าเป็นเช่นนั้น จากนั้น
ข้าจะมอบชิ้นส่วนเหล็กนี้ให้กับท่านผู้เฒ่า ใช้มันเพื่อทำมีด 1
เล่ม ข้าจะมอบให้กับเสด็จพ่อ”
นัยน์ตาของช่างตีเหล็กเป็นประกาย “จริงหรือขอรับ ? ”
“จริง ๆ ”
ช่างตีเหล็กพยักหน้าอย่างแรง ด้วยมือที่สั่นเทา เขาได้รับ
ชิ้นส่วนเหล็กกล้าจากซวนเทียนหมิง เขาไม่ได้รอก่อนจะวิ่ง
กลับเข้าไปในถ้ำซูเทียนด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มผู้เป็นลูกศิษย์
ของเขาพูดด้วยความละอาย “ท่านปู่ ข้ากลัวว่าท่านปู่จะทำ
มีดเหล็กนี้จนเสร็จ มิเช่นนั้นเขาก็จะไม่สามารถนอนหลับได้
แน่ ๆ ” เมื่อพูดอย่างนี้แล้วเขาก็คำนับสองคนนี้และตามด้วย
ความช่วยเหลือ
ซวนเทียนหมิงประกาศเสียงดัง “ทุกคนฟังคำสั่งของข้า
! เตรียมสุรา เตรียมเนื้อสัตว์และกองไฟ จะมีงานฉลองใหญ่
สำหรับทหารทั้ง 30,000 นาย พรุ่งนี้จะเป็นวันหยุด วันมะรืน
นี้เราจะเริ่มหลอมเหล็กอย่างเป็นทางการ ! ”
แม่ทัพทำการหลอมเหล็กและประสบความสำเร็จ นี่เท่ากับ
การให้พลังงานกับทุกคน ช่างตีเหล็กที่เริ่มลังเลเล็กน้อยจาก
การใช้เวลานานในหมู่ทหารกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลาย
คนวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำซูเทียนเพื่อดูชายชราคนนั้นทำงาน ที่
เหลือนั้นถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มเล็ก ๆ พวกเขาเพียงแค่รอที่จะ
ได้รับมอบหมายงาน
เฉียนหลี่ก้าวไปข้างหน้าและพูดกับทั้งสองว่า “ข้าพา
ช่างเหล็กอีก 50 คนมาแล้ว แบ่งออกเป็น 5 กลุ่ม กลุ่มละ
10 คน พวกเขาทั้งหมดถูกกักตัวไว้ในค่ายทหารและรอท่าน
แม่ทัพและองค์หญิงแห่งมณฑลไปมอบหมายงานให้ขอรับ”
ซวนเทียนหมิงโบกมือ “ทุกสิ่งจะเริ่มขึ้นในวันมะรืนนี้ ตอนนี้
องค์หญิงแห่งมณฑลต้องการพักผ่อน”
เฟิงหยูเองเหนื่อยมากจริง ๆ ถ้านางยังคงอยู่ข้างใน ในขณะ
ที่หลอมเหล็กบางทีนางอาจจะไม่รู้สึก ตอนนี้พวกเขาประสบ
ความสำเร็จในการหลอมเหล็ก นางผ่อนคลายเล็กน้อยและ
ความเหนื่อยล้าทั้งหมดพุ่งออกมาทันที เมื่อกลับไปที่ค่าย
ทหารพร้อมกับวังซวนและหวงซวน นางไปพบเหยาซื่อก่อน
ในปัจจุบันร่างกายของเหยาซื่อได้หายไปแล้วมากกว่า 8 ใน
10 ส่วน นางดูไม่แตกต่างจากคนปกติ แต่ชีพจรของนางก็
ยังคงสับสนเล็กน้อย อย่างไรก็ตามไม่มีปัญหาที่สำคัญ นาง
เพียงแค่ต้องการที่จะฟื้นฟูร่างกายต่อไปจนกว่านางจะ
สมบูรณ์เต็มร้อย
เหยาซื่อมีความสุขมากเมื่อเห็นว่านางมาแล้ว นางจับมือเฟิง
หยูเองถามเกี่ยวกับการหลอมเหล็กซ้ำ ๆ เมื่อได้ยินว่าหลอม
เหล็กได้สำเร็จแล้ว นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ด้วย
ความปิติยินดีอย่างมากนางพูดว่า “ข้าเป็นห่วงจริง ๆ ว่าเจ้า
จะไม่สามารถหลอมเหล็กได้ เราสร้างปัญหาให้กับค่ายทหาร
มาก หากไม่สามารถหลอมเหล็กได้ เราจะอธิบายให้พวกเขา
ฟังได้อย่างไร ! ”
เฟิงหยูเองตบหลังมือแล้วปลอบใจนางว่า “ท่านแม่คิดมาก
เกินไป ข้าไม่เคยพูดเกินจริงเมื่อพูด ถ้าข้าบอกว่าสามารถทำ
ได้ก็สามารถทำได้แน่นอน”
เหยาซื่อถอนหายใจ “อาเองของข้าเป็นเด็กที่รักษาคำ
สัญญา ข้าสบายใจ แต่…” นางหยุดพักครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“เจ้าสามารถช่วยค่ายทหาร แต่มันก็ไม่สมควรที่ข้าจะอยู่ที่นี่
ดังนั้นข้าจึงคิดว่า…”
“ข้าจะส่งคนไปซื้อเรือนที่เสี่ยวโจว ตอนนี้เพิ่งมีการหลอม
เหล็ก และช่างตีเหล็กได้นำไปผลิตบ้างแล้ว หลังจากสร้าง
เสร็จแล้ว องค์ชายเก้าและข้าจะนำไปถวายแก่เสด็จพ่อ เมื่อ
สิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้นแล้ว ข้าจะส่งท่านแม่ไปยังเสี่ยวโจวด้วย
ตัวเอง”
เหยาซื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก และกล่าวเสริม “อันที่
จริงแล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องไปส่งข้า เจ้ายุ่งมาก ให้คนไปส่งข้า
ก็ได้”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “จื่อหรูไม่ได้เป็นเพียงแค่บุตรชายของท่าน
แม่ เขายังเป็นน้องชายของข้าด้วย ในโลกนี้ไม่มีพี่สาวคนไหน
จะไม่รักน้องชาย ท่านแม่อย่าเกลี้ยกล่อมข้าเลย”
นางไม่ได้อยู่ข้างเหยาซื่อนานนัก หลังจากพูดเสร็จ นาง
ออกไปกับวังซวนและหวงซวน วังซวนเห็นว่านางดูไม่ค่อย
สบายใจและเอ่ยปลอบใจนางว่า “ท่านฮูหยินเหยายังมีปัญหา
กับยาเปลี่ยนวิญญาณ คุณหนูอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ นาย
น้อยยังเด็กอยู่ นางจึงเป็นห่วงมากเจ้าค่ะ”
“ข้ารู้” นางไม่ได้แสดงออกมากเกินไปบนใบหน้าของนาง
อย่างไรก็ตามน้ำเสียงของนางมีความผิดหวังเล็กน้อย “เมื่อ
ทุกอย่างเสร็จสิ้นให้รีบส่งนางไปที่เสี่ยวโจว”
ทั้งสามกลับไปที่กระโจมของเฟิงหยูเอง และหวงซวนรีบ
เตรียมน้ำอาบ ในขณะที่วังซวนบอกนางเกี่ยวกับข่าวในช่วง
สามเดือนที่ผ่านมา “ฉิงหยูมาที่ค่ายทหาร 2 ครั้งเจ้าค่ะ เมื่อ
ได้ยินว่าคุณหนูกำลังหลอมเหล็กอยู่ นางพักแค่คืนเดียวแล้ว
ก็กลับก่อนจะจากไป คนจากเฉียนโจวมาถึงเมื่อคุณหนู
ออกมาได้ 1 เดือน พวกเขานำสินสอดทองหมั้นขนาดใหญ่มา
ที่ตระกูลเฟิง และพวกเขาส่งเงิน 10 ล้านเหรียญทองไปยัง
คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล ฉิงหยูกล่าวว่าเงิน 8 ล้าน
เหรียญทองถูกเก็บไว้ในคลังของคฤหาสน์ ในขณะที่อีก 2
ล้านเหรียญทองกลายเป็นตั๋วแลกเงินสำหรับการใช้ใน
ชีวิตประจำวัน”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “ฉิงหยูเป็นคนละเอียดถี่ถ้วน เมื่อพูดถึง
การพิจารณาในเรื่องนี้ ข้าสบายใจมากเมื่อนางจัดการ
ค่าใช้จ่ายของคฤหาสน์”
วังซวนกล่าวต่อว่า “อาการบาดเจ็บขององค์หญิงรุ่ยเจียหาย
แล้ว นางสามารถลุกจากเตียงได้ และมีเพียงแผลเป็นเท่านั้น
ที่เหลืออยู่ ตอนนี้นางยังคงอยู่ในพระราชวังของจักรพรรดิ
องค์หญิงคังอี้อยากจะพานางกลับคฤหาสน์สองสามครั้ง แต่
ฮองเฮาก็ไม่เห็นด้วยเจ้าค่ะ”
นางคิดเล็กน้อยจากนั้นก็ถามวังซวน “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคน
ประเภทไหนมาจากเฉียนโจว? พวกเขากลับไปแล้วหรือยัง?”
วังซวนส่ายหัว “คนที่มาเป็นญาติของฮ่องเต้และเขามาพร้อม
กับเจ้าหน้าที่ 2 คน และทหาร 2 นาย ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้
กลับ พวกเขาถูกรั้งตัวอยู่ที่นี่โดยฮ่องเต้บอกว่าพวกเขาต้อง
รอองค์หญิงแห่งมณฑลเพื่อนำเหล็กออกมาให้ชาวเฉียนโจวดู
โอ้ ใช่ ญาติคนนั้นก็พาหลานของเขามาด้วย เป็นเด็กชาย
อายุ 4 ขวบ เขาคงจะเป็นลูกพี่ลูกน้องขององค์หญิงรุ่ยเจีย”
เฟิงหยูเองไตร่ตรองสักพัก บุคคลประเภทนี้ที่เข้ามาถือเป็น
เรื่องปกติ เมื่อส่งสินสอดจะมีผู้อาวุโสพร้อมกับเจ้าหน้าที่และ
ทหาร นอกจากนี้ยังมีเด็กเล็กด้วย มันดูสงบและเป็นมิตรมาก
แต่ทำไมนางถึงยังรู้สึกว่ามันไม่ง่ายอย่างที่ปรากฏบนพื้นผิว ?
“มีการเคลื่อนไหวจากคฤหาสน์เฟิงหรือไม่ ? ”
สีหน้าของวังซวนดูย่ำแย่ลง “มีเจ้าค่ะ ! ”