Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 492 ข้อบกพร่องของเฟิงหยูเอง

ตำมค ำสั่งของเฟิงหยูเอง วังซวนน ำทหำรกลับมำอย่ำงรวดเร็ว ครำวนี้
พวกเขำรีบตรงเข้ำไปในห้องโถงและจับเฟิงจินหยวนทันที

เฟิงจินหยวนก ำลังจะล่มสลำย เขำตะโกนเสียงดัง “ข้ำเป็นบิดำของเจ้ำ
! ข้ำเป็นหัวหน้ำตระกูลเฟิง ! ถ้ำข้ำตำยเจ้ำจะได้ประโยชน์อะไร”

เฟิงหยูเองส่ำยหัวของนำง “ไม่มีประโยชน์ แต่ถ้ำเจ้ำตำย เรำก็สำมำรถ
มีชีวิตต่อไปได้ แต่ถ้ำเรำอนุญำตให้เจ้ำมีชีวิตต่อไป เรำทุกคนก็จะตำย
ไปพร้อมกับเจ้ำ”

ค ำพูดของนำงเล่นลิ้นนิดหน่อย แต่ผู้คนก็ยังสำมำรถเข้ำใจได้ ในโลกนี้
ไม่มีก ำแพงที่ไม่รั่วไหล ถ้ำเฟิงจินหยวนพำซูจิงเข้ำมำในคฤหำสน์ มันจะ
ถูกเปิดเผยไม่ช้ำก็เร็ว ในเวลำนั้นตระกูลเฟิงจะไม่สำมำรถแก้ตัวได้

ในตระกูล สิ่งต่ำง ๆ ได้พัฒนำมำถึงจุดนี้แล้ว ควำมจริงแล้วไม่มีใครที่
จะยืนเคียงข้ำงเฟิงจินหยวน อย่ำงไรก็ตำมยังมีเฟิงเฟินได แม้ว่ำนำงจะ
ไม่สำมำรถยอมรับเรื่องนี้ได้ แต่นำงก็ยังรู้สึกโกรธแค้นแทนแม่รองของ
นำง ถ้ำเฟิงจินหยวนถูกพำตัวไปจริง ๆ สิ่งแรกที่นำงคิดคือกำรแต่งงำน
ของนำง นำงกลัวว่ำกำรหมั้นที่ได้ตกลงกันด้วยควำมยำกล ำบำกจะ
กลำยเป็นโมฆะ และนำงกลัวยิ่งกว่ำนั้นว่ำนำงจะไม่มีตระกูลเฟิงที่ต้อง
พึ่งพำ แม้ว่ำองค์ชำยห้ำจะแต่งงำนกับนำง นำงก็ไม่มีควำมสำมำรถที่
จะยืนหยัดอยู่ได้ด้วยตนเอง

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เฟิงเฟินไดก็ก้ำวไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วแล้วพูดเสียง
ดังว่ำ “เจ้ำไม่สำมำรถพำท่ำนพ่อไปได้”

เฟิงจินหยวนเกือบร้องไห้ เขำไม่เคยสนับสนุนและไม่ได้ให้ควำมส ำคัญ
กับบุตรสำวคนที่สี่นี้ เขำไม่เคยแม้แต่จะมองนำงเมื่อนำงโตขึ้น แต่มี
เพียงเฟิงเฟินไดที่เต็มใจยืนหยัดเพื่อเขำในช่วงเวลำวิกฤตินี้

ใบหน้ำของเฟิงเฟินไดถูกปกคลุมไปด้วยน ้ำตำซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลมำ
จำกควำมกลัว นำงหันมำขอร้องเฟิงหยูเอง “พี่รอง ไม่ว่ำอย่ำงไรเขำเป็น
บิดำของเรำ พี่รองปล่อยเขำไปได้หรือไม่ ? ” ก่อนที่จะรอให้เฟิงหยูเอง
ตอบ นำงกล่ำวเสริม “ถ้ำพี่รองจะไม่ปล่อยท่ำนพ่อไป ข้ำจะไปหำองค์
ชำยห้ำ” นำงพูดอย่ำงนี้และควำมโกรธก็ปรำกฏขึ้นในดวงตำของนำง
เฟิงเฟินไดเอื้อมมือออกไปและเฟิงจินหยวนก็ชี้ไปที่เฟิงหยูเอง นำงใช้
ค ำพูดเดียวกันกับนำง “เมื่อท่ำนพ่อถูกพรำกไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร
? ”

เมื่อพูดค ำเหล่ำนี้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงเฟิงหยูเอง แม้แต่คนอื่น ๆ ก็ไม่
สำมำรถทนฟังต่อได้ อันชิกล่ำวขึ้น “คุณหนูสี่ คุณหนูรองก ำลังช่วยพวก
เรำ”

เฟิงเซียงหรูกล่ำวเพิ่มเติม “ไม่ใช่ พี่รองบอกให้พวกเขำพำท่ำนพ่อไป มัน
เป็นท่ำนพ่อที่ท ำควำมผิด เป็นทำงกำรที่ต้องกำรพำท่ำนพ่อออกไป”

เฟิงเฟินไดร้องเสียงดัง “ข้ำจะไปหำองค์ชำยห้ำ ข้ำจะให้ท่ำนขออภัย
โทษให้ท่ำนพ่อ ! ” เมื่อพูดอย่ำงนี้นำงก็ออกไปข้ำงนอก อย่ำงไรก็ตำม
นำงได้ยินเสียงเฟิงหยูเองหัวเรำะคิกคักอยู่ข้ำงหลังนำง เสียงนี้ท ำให้
หนังศีรษะของนำงชำ

“เจ้ำสำมำรถไปหำเขำได้” เฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ “องค์หญิงผู้นี้ต้องกำรดู
ว่ำองค์ชำยห้ำจะกล้ำท ำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่ แม้ว่ำพระองค์จะ
ท ำเช่นนั้น เจ้ำเมืองจะกล้ำฟังหรือ” หลังจำกพูดอย่ำงนี้นำงหันไปมอง
เฟิงเฟินได “ฟังนะ ถ้ำผู้หญิงคนนั้นได้รับอนุญำตให้เข้ำมำในคฤหำสน์
ตระกูลเฟิง ทั้งตระกูลก็จะถูกประหำรเร็วขึ้นหรือในไม่ช้ำ แต่ถ้ำท่ำนพ่อ
ผู้ไร้ยำงอำยคนนี้จำกไป เจ้ำจะเป็นน้องสำวขององค์หญิงจี่อันเช่นข้ำ
เมื่อเจ้ำแต่งงำน สถำนะของเจ้ำจะสูงส่งกว่ำบุตรสำวของขุนนำงขั้นห้ำ”

เฟิงเฟินไดไม่ได้สนใจตอนแรก แต่ค ำพูดสุดท้ำยนั้นล่อลวงนำง นำงเลิก
เคลื่อนไหวเพื่อขอควำมช่วยเหลือทันที แสงปรำกฏขึ้นในดวงตำของ
นำงขณะที่พวกเขำคำดหวังเล็กน้อย

เฟิงจินหยวนสังเกตว่ำเฟิงเฟินไดนั้นสับสน เขำกล่ำวอย่ำงรวดเร็ว
“แม้ว่ำข้ำจะไม่ตำย เจ้ำก็ยังเป็นน้องสำวของนำง”

เฟิงเฟินไดนึกถึงเรื่องนี้และคิดตำมที่เฟิงจินหยวนพูด สิ่งนั้นถูกต้อง ชั่ว
ครู่หนึ่งนำงก็ลังเลเล็กน้อย หลังจำกคิดเพิ่มอีกนิดนำงก็เจรจำกับเฟิงหยู
เองอย่ำงตรงไปตรงมำ “เช่นนั้นเรำจะให้ท่ำนพ่อดูแลผู้หญิงอยู่ข้ำงนอก
ได้หรือไม่ ? ”

ปกติแล้วกำรพูดนี่จะเป็นวิธีที่ดีที่สุด อย่ำงไรก็ตำมเมื่อค ำพูดของเฟิง
เฟินไดออกมำ เฟิงจินหยวนก็ร้องออกมำทันทีว่ำ “ไม่ ! ไม่มีใครได้รับ
อนุญำตให้แตะต้องนำง ! หำกใครกล้ำที่จะสัมผัสนำง ข้ำ… ข้ำ… “

เขำย ้ำค ำว่ำ “ข้ำ” ซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ และไม่สำมำรถท ำอะไรได้เลย แต่มัน
คือเฟิงหยูเองที่พูดว่ำ “เจ้ำจะไม่ให้อภัยเรำแม้ว่ำเจ้ำจะกลำยเป็นผี”
นำงยักไหล่และรู้สึกเหนื่อยล้ำอย่ำงกะทันหัน เมื่อฮูหยินผู้เฒ่ำล่วงลับ
ไปแล้ว นำงคิดถึงบิดำและย่ำของเจ้ำของร่ำงดั้งเดิม ตรำบใดที่พวกเขำ
ไม่โลภมำกเกินไป นำงก็จะยอมให้พวกเขำมีชีวิตอยู่จนกว่ำพวกเขำจะ
ตำยในวัยชรำ เพื่อที่จะเติมเต็มควำมกตัญญูของร่ำงกำยนี้ แต่ฮูหยินผู้
เฒ่ำได้ล่วงลับไปด้วยควำมผิดพลำดเล็กน้อย เมื่อตอนที่นำงดูบิดำคนนี้
นำงไม่สำมำรถแม้แต่จะแสดงควำมเห็นอกเห็นใจ ควำมอ่อนเพลียที่
นำงรู้สึกคือจิตใจ และมันท ำให้นำงรู้สึกอยำกที่จะฆ่ำคนผู้นี้ท ำให้
ปัญหำทั้งหมดจบลง ในอนำคตนำงจะรู้สึกสบำยใจมำกขึ้น

แต่มีหลำยสำยตำที่เฝ้ำดู นำงหลับตำลงเล็กน้อยและระงับควำมรู้สึกใน
ใจของนำง นำงโบกมือโดยไม่อยำกพูดอะไรเลย นำงพูดกับเจ้ำหน้ำที่ว่ำ
“พำเขำไปเร็ว องค์หญิงผู้นี้ไม่ต้องกำรพบเขำอีก”

เจ้ำหน้ำที่เป็นคนของซูจิงหยวน กล่ำวอีกนัยหนึ่งพวกเขำคือคนของเฟิง
หยูเอง เมื่อได้ยินนำงพูด พวกเขำก็พำเฟิงจินหยวนออกไปโดยไม่พูด
อะไรอีก เฟิงจินหยวนยังคงตะโกนและต่อสู้ขัดขืนอย่ำงต่อเนื่อง แม้
กระนั้นเขำก็ยังถูกลำกออกไปจำกคฤหำสน์

จุนม่ำนมีสีหน้ำเย็นชำและคิดริเริ่มที่จะพูดว่ำ “ข้ำจะหำคนดูแลผู้หญิงที่
เรือน เจ้ำควรระวังให้มำกขึ้นอีกเล็กน้อย เรื่องนี้ต้องไม่ออกแพร่ออกไป
ไม่อย่ำงนั้นแม้ว่ำข้ำจะไปขอร้องอภัยโทษก็ไม่เพียงพอที่จะปกป้องชีวิต
เรำได้”

สมำชิกของตระกูลเฟิงรู้ว่ำอะไรก็ตำมที่เกี่ยวข้องกับเฉียนโจวจะถือว่ำ
เป็นกำรทรยศ ดังนั้นพวกเขำจึงพยักหน้ำ เฟิงเฟินไดกล่ำวว่ำ “เรำต้อง
ท ำสิ่งที่ดีอย่ำงแน่นอน มันจะเป็นกำรดีที่สุดที่จะเผำศพ เรำไม่สำมำรถ
ทิ้งร่องรอยไว้เบื้องหลังได้”

จุนม่ำนเหลือบมองมำที่นำงและขมวดคิ้วเล็กน้อย เด็กอำยุเพียง 11 ปีมี
จิตใจที่ดุร้ำย ตระกูลเฟิงเลี้ยงดูบุตรสำวอย่ำงไร

เฟิงหยูเองไม่ได้อยู่ในคฤหำสน์เฟิงนำนเกินไป นำงพำเฟิงจื่อหรู, วังซวน
และหวงซวน กลับไปที่คฤหำสน์ขององค์หญิง เฟิงเซียงหรูยังคงเดินไป
พร้อมกับอันชิอีกพักหนึ่ง

ตระกูลเฟิงยุ่งตลอดทั้งวัน เสียงดัง และได้ยินไปถึงคฤหำสน์ขององค์
หญิง เมื่อเฟิงหยูเองกลับไปที่คฤหำสน์ นำงเห็นเหยำซื่อนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ที่
สนำมหน้ำบ้ำน บ่ำวรับใช้ปอกผลไม้วำงไว้บนโต๊ะข้ำง ๆ นำง อย่ำงไรก็
ตำมนำงไม่แม้แต่จะมอง มือของเหยำซื่อถือลูกประค ำซึ่งนำงได้รับมำ
นำนแล้ว พวกมันท ำจำกหยกขำว ในอดีตเหยำซื่อไม่เคยมีนิสัยกำรสวด
ภำวนำด้วยลูกประค ำ นำงเพียงแค่พกมันเพรำะนำงรู้สึกว่ำมันสวย
อย่ำงไรก็ตำมตอนนี้เหยำซื่อมีสีหน้ำหม่นหมองและยังคงคล้อยตำม
ด้วยลูกประค ำ เรื่องนี้ท ำให้บ่ำวรับใช้ในบ้ำนก็มืดมน

เฟิงหยูเองรู้สึกไร้ประโยชน์ ถอนหำยใจอย่ำงเงียบ ๆ นำงเดินไปที่เหยำ
ซื่อและเรียกนำงอย่ำงเงียบ ๆ ว่ำ “ท่ำนแม่”

ในที่สุดเหยำซื่อก็หำยจำกอำกำรงุนงงและหันมำมอง จำกนั้นนำงก็มอง
เฟิงหยูเอง และกล่ำวว่ำ “เจ้ำกลับมำแล้วหรือ?”

เฟิงหยูเองพยักหน้ำและนั่งลงบนเก้ำอี้หินตรงข้ำมกับเหยำซื่อ นำงตั้งใจ
หยิบผลไม้จำกจำนแล้วยื่นให้ “ท่ำนแม่กินผลไม้เยอะ ๆ หำกมีอะไรที่
ท่ำนแม่อยำกกิน ให้บอกบ่ำวใช้ เรำสำมำรถจัดหำมันได้”

ในเรื่องที่เกี่ยวกับเหยำซื่อ เฟิงหยูเองเข้ำใจอย่ำงชัดเจนว่ำนำงแพ้ตั้งแต่
เห็นใบหน้ำของอีกฝ่ำยแล้ว เหยำซื่อมีรูปร่ำงหน้ำตำคล้ำยคลึงกับ
มำรดำของนำงในชีวิตก่อนหน้ำนี้ สิ่งนี้ท ำให้เฟิงหยูเองรู้สึกสับสน
เล็กน้อยอยู่เสมอ มันท ำให้นำงรู้สึกว่ำจะมีช่องทำงให้นำงระลึกถึงชีวิต
ก่อนหน้ำของนำง นี่เป็นสิ่งที่ดีมำก แม้ว่ำเหยำซื่อจะฝังแน่นกับค ำสอน
ส ำหรับผู้หญิงในยุคนี้ แม้ว่ำนำงจะไม่สนิทสนม ตรำบใดที่นำงสำมำรถ
เฝ้ำดูอย่ำงเงียบ ๆ มันก็เป็นควำมสะดวกสบำย

นำงยื่นลูกแพรออกไปข้ำงหน้ำอีกข้ำงหนึ่ง “ท่ำนแม่กินสักหน่อย”

เหยำซื่อมองที่ลูกแพรในมือของบุตรสำวของนำง และทันใดนั้นก็รู้สึก
เศร้ำเล็กน้อย ดวงตำของนำงชุ่มชื้นและนำงไม่สำมำรถควบคุมมันได้
นำงหันกลับมำมองและยกแขนขึ้นเพื่อซับน ้ำตำ เฟิงหยูเองรู้สึกเหมือน
เหยำซื่อต้องรู้สึกว่ำฉำกแบบนี้อบอุ่นมำก นำงได้ยินเหยำซื่อกล่ำวว่ำ
“ข้ำไม่เคยกินลูกแพร ในอดีตเมื่อเรำอยู่ในคฤหำสน์เฟิงข้ำไม่ได้กินเลย
ต่อมำเมื่อเรำอยู่ในภำคตะวันตกเฉียงเหนือข้ำไม่ได้กิน แม้ว่ำข้ำจะอด
อำหำรและบุตรสำวของข้ำก็เอำลูกแพรมำจำกภูเขำ ข้ำจะไม่แตะมัน
เพรำะลูกแพรถูกวำงยำพิษ เมื่อตั้งท้องเจ้ำ นับจำกวินำทีนั้นข้ำไม่เคย
กินอีกเลย”

เมื่อนำงพูดสิ่งนี้ นำงดูสงบเฟิงหยูเอง รำวกับว่ำนำงก ำลังเล่ำเรื่องที่ไม่
เกี่ยวข้องกับนำง แต่ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้จิตใจของเฟิงหยูเองสั่นไหวและ
มือของนำงสั่นท ำให้ลูกแพรหล่นลงพื้น มันถูกหยิบขึ้นมำโดยเฟิงจื่อหรู

ในใจของนำง นำงไม่มีควำมทรงจ ำของเจ้ำของร่ำงเดิม ในที่สุดนำงก็รู้
ว่ำข้อบกพร่องของนำงอยู่ที่ไหน มันไม่ใช่กำรเปลี่ยนแปลงนิสัยอย่ำง
กะทันหันของนำง และไม่ใช่เป็นกำรเรียนรู้ศิลปะกำรต่อสู้และยำจำก
อำจำรย์ชำวเปอร์เซีย มันเป็นรำยละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น ลูกแพรท ำ
ให้เหยำซื่อสงสัยมำนำนแล้ว

นำงท ำผิดพลำดในส่วนนี้ หลังจำกค้นหำควำมทรงจ ำของเจ้ำของร่ำง
เดิม นำงก็พบบำงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเหยำซื่อที่ไม่ได้กินลูกแพร มันช่ำงน่ำ
ร ำคำญเหลือเกินที่นำงไม่สนใจมันแม้แต่น้อย และลูกแพรนี้ …

ในชีวิตก่อนหน้ำนี้ มำรดำของนำงชอบกินลูกแพรมำกที่สุด หลังจำก
เสียชีวิตบิดำของนำงมักจะวำงลูกแพรสำมลูกที่ตรงหน้ำรูปมำรดำของ
นำง นำงไม่เคยคิดเลยว่ำเหยำซื่อจะไม่กินลูกแพร อย่ำงไรก็ตำมนำง
ยังคงเชื่อมั่นว่ำเหยำซื่อคงจะชอบกินสิ่งที่เหมือนกับมำรดำของนำงใน
ชีวิตก่อนหน้ำ แม้ว่ำนำงจะไม่ชอบพวกมัน แต่ลูกแพรก็เป็นผลไม้ที่
อร่อยอย่ำงแท้จริง กำรส่งมันให้นำงเป็นเรื่องที่ดีเสมอ

น่ำเสียดำยที่ควำมตั้งใจของนำงถูกเข้ำใจผิด ควำมผิดพลำดเพียงครั้ง
เดียวนี้ท ำให้นำงไม่รู้ว่ำจะอธิบำยอย่ำงไร

เหยำซื่อยังคงจ้องมองนำงและเฟิงหยูเองไม่ได้หลีกเลี่ยง เช่นนี้ทั้งสอง
มองหน้ำกัน อย่ำงไรก็ตำมร่องรอยของควำมเศร้ำโศกและควำมไม่
คุ้นเคยปรำกฏอยู่ในดวงตำของเหยำซื่อ แม้กระทั่งร่องรอยของควำมไม่
พอใจ นำงจ ำได้ว่ำเหยำซื่อเพียงแค่กล่ำวว่ำ “บุตรสำวของข้ำ” และ “อำ
เองของเรำ” ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้ชัดเจนว่ำนำงไม่ยอมรับตัวตนของนำง
มันเป็นเพียงว่ำนำงไม่ได้พูด

นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิงหยูเองจ้องมองลงไปและนำงก็พ่ำยแพ้อย่ำงหนัก
นำงหันกลับมำมองอย่ำงรวดเร็ว แต่นำงไม่รู้ว่ำนำงควรมองตรงไหน

ในเวลำนี้นำงเห็นเฟิงจื่อหรูเช็ดลูกแพรบนเสื้อของเขำและวำงไว้ที่
ด้ำนหน้ำของเหยำซื่ออีกครั้ง เช่นเดียวกับเหยำซื่อที่ดูงุนงง เขำกล่ำวว่ำ
“ท่ำนพี่ก็คือท่ำนพี่ ท่ำนแม่ ท ำไมท่ำนแม่กลำยเป็นเช่นนี้ ท่ำนพี่ปฏิบัติ
ต่อเรำเป็นอย่ำงดี ท ำไมท่ำนแม่ถึงไม่พอใจ ? หำกไม่ใช่เพรำะท่ำนพี่ เรำ
จะยังคงอยู่ในเรือนศจีของคฤหำสน์เฟิง อำจเป็นไปได้ว่ำเรำอำจถูกฆ่ำ
ตำยไปแล้ว ท่ำนแม่คิดว่ำเมื่อเรำกลับมำที่คฤหำสน์ ยำที่ฮูหยินใหญ่ส่ง
มำให้ข้ำในเวลำนั้น ลองคิดถึงจ ำนวนนักฆ่ำที่เรำพบเจอระหว่ำงทำง
กลับจำกทำงตะวันตกเฉียงเหนือ คิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ มีอะไรที่ไม่พึงพอใจ
ขอรับ”

ค ำพูดของเฟิงจื่อหรูท ำให้เหยำซื่อรู้สึกเล็กน้อย นำงดึงเด็กชำยเข้ำสู่
อ้อมกอดของนำง และกล่ำวโดยไม่มีกำรควบคุม “นำงไม่ใช่พี่สำวของ
เจ้ำ ! ”