Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 550 ผ้าเช็ดหน้าสีขาวปักต้นชบาดอกกุหลาบฝ้าย

ในที่สุดนี้ท่านฮูหยินหลู่ก็เริ่มเชื่อในสิ่งที่เฟิงหยูเองพูดเพราะนางเห็น
นักร้องหญิงระดับต ่าคนหนึ่งเกาะแขนหยวนเฟยและเข้าห้องส่วนตัว มี
หญิงสาวคนหนึ่งอยู่ข้างในซึ่งพูดบางสิ่ง เมื่อเฟิงหยูเองมาถึง นางรีบ
คว้าฮูหยินน้อยและพานางไปที่ห้องส่วนตัวที่อยู่ใกล้เคียง ในเวลา
เดียวกันนางได้ยินเสียงเฟิงหยูเองตะโกนเสียงดังว่า “นายน้อยอย่าตีฮู
หยินน้อยนะเจ้าค่ะ ข้าจะพาฮูหยินน้อยออกมาทันทีเจ้าค่ะ นายน้อย
อย่าพึ่งอารมณ์เสียเจ้าค่ะ”

ท่านฮูหยินหลู่รู้สึกว่านางไม่ได้เป็นเพียงคนเดียวในเรือลำนี้ที่จะเสียหน้า
บุตรชายของเสนาบดีก็น่าอับอายเช่นกัน เขาเป็นคนเสเพลจนเขาไม่
ยอมปล่อยมือจากโสเภณี พูดไปรสนิยมของเขาแย่ยิ่งกว่าสามีของนาง
เมื่อคิดอย่างนี้นางไม่ต้องการที่จะอยู่บนดาดฟ้าอีกต่อไป นางลุกขึ้นยืน
ปัดฝุ่นที่ก้นแล้วกลับไปที่ห้องของนางเอง

เมื่อกลับไปที่ฝั่งของเฟิงหยูเอง วังซวนก็ถูกลากมาไปที่ห้องข้าง ๆ โดย
เฟิงหยูเอง หยวนเฟยถูกสาปแช่งโดยเฟิงหยูเอง แม้แต่ตาของฉิงเล่อก็
ยังคงเป็นประกายในทันทีที่นางเห็นเฟิงหยูเอง

การเล่นเริ่มขึ้นในทันทีและจบลงอย่างรวดเร็ว เฟิงหยูเองนำวังซวน
กลับมาที่ห้องของนางกับหวงซวนพักอยู่ แม้ว่าหยวนเฟยรู้สึกว่าสิ่งนี้
แปลก แต่เขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขารู้ตั้งแต่เฟิงหยูเองพูดอย่างนี้
นางมีจุดประสงค์อย่างแน่นอน เขาจึงคว้าฉิงเล่อและดึงนางเข้าสู่อ้อม
กอดของเขาแล้วพานางเข้าไปในห้อง จากนั้นเขาก็ปิดประตูไปที่ห้อง

คนที่ไม่ได้หลับก็ได้ยินการเคลื่อนไหวเหล่านี้และยื่นหัวออกมาดู ประตู
สู่ห้องทั้งสองนั้นยังคงปิดอยู่และไม่มีเสียงเดียวจากพวกเขา

ฉิงเล่ออยู่ในห้องของหยวนเฟยไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนที่จะถูกหยวนเฟย
พาไปยังห้องส่วนตัวของเฟิงหยูเอง เปลี่ยนสถานที่ที่มีหวงซวนและวัง
ซวนโดยไม่มีใครรู้ เงยหน้าขึ้น นางเห็นเฟิงหยูเองนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียง
ถือเตาไฟไว้ในมือนางยิ้มและโบกมือให้นาง “สวัสดี ! ”

ฉิงเล่อตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าความคิดของนางจะกลับคืนสู่อดีต
ในเวลานั้นนางยังคงเป็นบุตรสาวของเจ้าเมืองที่สง่างาม แม้ว่าบิดาของ
นางเป็นขุนนางที่มีการดำรงอยู่ที่น่าอึดอัดใจ และถึงแม้ว่าสถานะของ
นางไม่สามารถเปรียบเทียบกับซวนเทียนเก้อ นางก็ยังคงมีชีวิตที่สูงส่ง
กว่าเด็กสาวส่วนใหญ่ ในเวลานั้น นางมีชีวิตที่งดงามเพียงใด ใน
คฤหาสน์ของนาง นางสามารถทำอะไรก็ได้ที่นางพอใจ ด้วยบ่าวรับใช้
จำนวนมากที่อยู่ข้างนาง ผู้ชายจำนวนมากจะมองนางด้วยความ
ตื่นเต้น อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่มีโอกาสได้พูดกับนาง

แต่ตอนนี้ล่ะ ตอนนี้นางตกอับและกลายเป็นคนชั้นต ่า นางกลายเป็น
นักร้องระดับต ่าที่สุด แม้ว่าจะเป็นขอทานบนท้องถนน ตราบใดที่พวก
เขาสามารถจ่ายได้ พวกเขาก็สามารถปีนขึ้นไปบนเตียงของนางได้

ฉิงเล่อยิ้มอย่างขมขื่น นางควรเกลียดเฟิงหยูเอง แต่มีหลายสิ่งมาก
เกินไปที่นางจำไม่ได้อย่างชัดเจน ตอนนี้นางเป็นเหมือนศพเดิน นางไม่
มีพลังที่จะเกลียด

นางก้าวไปข้างหน้าแล้วนั่งบนเก้าอี้พูดกับเฟิงหยูเอง “ข้าเห็นหวงซวน
แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าน่าจะอยู่บนเรือลำนี้ ใครจะรู้ว่าเป็นเรื่องจริง”

“เจ้ามาที่นี่เพื่อตามหาข้าใช่หรือไม่ ? ” เฟิงหยูเองถามนาง “คุณหนูฉิ
งเล่อไม่ได้เจอกันนาน”

ฉิงเล่อตกใจ คำว่า “คุณหนูฉิงเล่อ” นั้นเต็มไปด้วยน ้าเสียงปราชด
ปราชัน นางรู้ว่าเฟิงหยูเองไม่เคยเป็นคนที่จัดการได้ง่าย นางพยายาม
ต่อสู้กับอีกฝ่ายในอดีต นางพยายามซ ้าแล้วซ ้าเล่า นางร่วมมือกับเฉิน
หยู อย่างไรก็ตามนางยังไม่สามารถชนะได้ หลังจากหนึ่งปีผ่านมา
ความสามารถในการพูดของเฟิงหยูเองดีขึ้นมาก

“ใช่” ฉิงเล่อถอนหายใจ “ข้ามาหาเจ้าแล้ว เฟิงหยูเอง… เจ้าช่วยข้าได้
หรือไม่ ? ” เสียงของนางเงียบมาก แต่มีแสงส่องเข้ามาในดวงตาของ
นาง ทุกคนสามารถเห็นว่าฉิงเล่อกำลังมีความหวัง

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองไม่ได้แสดงความคิดของนาง นางมองฉิงเล่อ
สายตาของนางก็เต็มไปด้วยคำถาม

ฉิงเล่อยิ้มเห็นฟันของนางแล้วกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถที่
ยอดเยี่ยม หากเจ้าสามารถพาข้าออกไปได้ ข้าจะบอกความลับแก่เจ้า”

เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว “แลกเปลี่ยนกันหรือ ? ข้าเกลียดข้อตกลงแบบนี้ที่มี
ภัยคุกคาม ฉิงเล่อและข้าเคยเป็นศัตรูกัน เจ้าเลือกคนผิดแล้ว”

ฉิงเล่อลุกขึ้นยืนอย่างโกรธแค้นและเติมความโกรธให้นาง นางหอบ
เล็กน้อยขณะที่ชี้ไปที่เฟิงหยูเอง และกล่าวว่า “องค์หญิงแห่งมณฑลจี่
อันผู้สูงส่ง เจ้าแอบมาที่นี่ เจ้าไม่กลัวที่จะถูกค้นพบหรือ ? ถ้าข้าจะ
เปิดเผยตัวตนและการเคลื่อนไหวของเจ้า ข้าเชื่อว่ามีคนมากมายที่ยินดี
ที่จะซื้อมัน”

เฟิงหยูเองหัวเราะ “ข้าต้องกลัวอะไร หากเจ้ามีความตั้งใจเช่นนี้ ข้า
สามารถรับประกันได้ว่าเจ้าจะถูกฆ่าตายก่อนที่เจ้าจะสามารถอ้าปาก
ได้ แม้ว่าโสเภณีที่ต ่าต้อยเช่นเจ้าจะตายก็ไม่มีใครตรวจสอบ นอกจากนี้
เจ้าอาจเคยได้ยินว่าข้าได้รับพระราชทานตำแหน่งองค์หญิงแห่งมณฑล
ได้อย่างไร อย่างไรก็ตามเจ้าคงไม่รู้ว่าข้าไม่ใช่องค์หญิงแห่งมณฑลแล้ว
ตอนนี้ข้าเป็นองค์หญิงจี่อัน” นางหัวเราะแล้วกล่าวต่อว่า “ใช่แล้ว เจ้าก็
เป็นคนที่เคยเป็นคุณหนูของคฤหาสน์ติงอัน แต่ด้วยตำแหน่งของข้าใน
ฐานะองค์หญิงนั้นแตกต่างจากเจ้า ข้าเป็นองค์หญิงที่ได้รับ
พระราชทานที่ดิน บางสิ่งที่เหมือนกับการพระราชทานที่ดิน เจ้าไม่เคยมี
ประสบการณ์มาก่อนเลยใช่หรือไม่ ? ”

คำพูดทั้งหมดของเฟิงหยูเองแทงหัวใจนาง นางยืนอยู่ที่นั่นและขาของ
นางสั่นเล็กน้อย ในที่สุดก็ไม่สามารถสนับสนุนตัวเอง นางนั่งลง อย่างไร
ก็ตามนางพูดอย่างไร้ประโยชน์ “ข้าไม่เคยได้รับการแลกเปลี่ยนเมื่อมัน
มาถึงเจ้า ลืมมันไปเถอะ เฟิงหยูเอง ข้าไม่ต้องการให้เจ้าช่วยข้า จาก
ข้อเท็จจริงที่ว่าเรามาจากราชวงศ์ต้าชุน ข้าจะบอกอะไรแก่เจ้า”

ในขณะที่ฉิงเล่อพูดมีลักษณะที่เจ็บปวดปรากฏบนใบหน้าของนาง นาง
ถึงกับรู้สึกผ้าบนหัวของนาง นางบอกกับเฟิงหยูเอง “คนที่ควบคุมเราให้
ความบันเทิงมาจากภาคเหนือ แต่เดิมเขาไม่ได้มีความสำคัญเป็นพิเศษ
แต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนผู้คนจะมาหาเขา พวกเขาไม่ได้ถามหาสินค้าหรือ
คน แต่พวกเขาจะฟังข้อมูลในภาคกลาง แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าไม่มีที่อยู่
อาศัยสำหรับการเดินทางครั้งนี้ วันนี้เราจะอยู่ในมณฑลนี้ พรุ่งนี้พวกเรา
จะอยู่ในมณฑลอื่น นอกจากนี้ยังมีแม่น ้าสายนี้ ใครจะรู้ว่าข้าสำรวจมัน
กี่ครั้ง ถ้าเราไปเยี่ยมชมสถานที่ต่าง ๆ จำนวนคนที่พบปะจำนวนมาก
ตามธรรมชาติ และเราจะได้ยินข้อมูลเท่ากัน เป้าหมายของเขาคือการ
คลุกเคล้าในหมู่คนดีและไม่ดีที่จะได้รับข้อมูลสำหรับชาวเหนือ หาก
ได้รับข้อมูลที่มีประโยชน์ 1 ชิ้นจากข้อมูลทุก 100 ชิ้นนั่นก็เพียงพอแล้ว
สำหรับสิ่งที่ข้ากำลังพูดถึงมันเป็นความลับที่ข้าได้ยินเมื่อหนึ่งเดือนที่
แล้ว”

ฉิงเล่อยืนขึ้นอีกครั้งและเดินไปที่เตียงของเฟิงหยูเอง และเอนไป
ข้างหน้าเล็กน้อย ทั้งสองจ้องหน้ากันราวกับว่ามันเป็นการแข่งขัน พวก
เขาจ้องที่อีกคนหนึ่ง ไม่นานหลังจากนั้นฉิงเล่อเป็นคนแรกที่มองออกไป

แต่ในทันใดที่นางยืดตัวขึ้น เฟิงหยูเองรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นร่องรอย
ของความขุ่นมัวในดวงตาของฉิงเล่อ ความมืดมัวนั้นปกคลุมแสงสว่าง
ในดวงตาของนาง ในพริบตามันทำให้นางดูคมชัดน้อยลง

“ข้าบอกเจ้าไม่ได้ ทำไมข้าจึงควรบอกเจ้า ? ” ฉิงเล่อเอียงศีรษะแล้วจ้อง
มองเฟิงหยูเอง ความมืดครึ้มที่เหลืออยู่ในดวงตาของนาง อย่างไรก็ตาม
ดูเหมือนว่านางจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อต่อสู้กับความขุ่นมัว นาง
พยายามดิ้นรนและกล่าวว่า “เฟิงหยูเอง ข้ามาที่นี่วันนี้เพื่อบอกลาเจ้า
ด้วยความสัมพันธ์ที่เรามี เจ้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะให้ข้าบอกเรื่อง
สำคัญกับเจ้า ฮ่าๆๆ!” ฉิงเล่อก็หัวเราะออกมาทันที ร่างของนางพุ่งเข้า
ใส่ นางพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาสมดุลของนางโดยกล่าวว่า “เฟิง
หยูเอง เจ้าอย่าเพิ่งไปทางเหนือ ถ้าเจ้าไปเจ้าจะไม่สามารถกลับมาได้ !
” เมื่อนางพูด เมื่อนางดึงผ้าเช็ดหน้าของนางออกมา และเช็ดใบหน้า
ของนางก่อนที่จะโยนมันไปข้างหน้า

ผ้าเช็ดหน้าเบามากและปลิวลงไปบนพื้น ฉิงเล่อเริ่มหัวเราะหนักขึ้น

หวงซวนต่อรองจากด้านนอก และขมวดคิ้วขณะมองที่ฉิงเล่อ นางเพิ่ง
เห็นเฟิงหยูเองโบกมือแล้วพูดกับหวงซวน “เอาเงินให้นาง เพียงแค่ถือ
เป็นเงินที่นายหนุ่มของเราจ่ายให้กับโสเภณีแล้วส่งนางกลับไป”

หวงซวนพยักหน้า และไม่ได้พูดอะไรเลยก่อนดึงฉิงเล่อลุกขึ้น และ
ออกไป อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองมองลงไปที่ผ้าเช็ดหน้าแล้วหยิบมัน
ขึ้นมา

มันเป็นผ้าเช็ดหน้าสีขาว ที่มุมด้านล่างมีดอกไม้สีขาวและสวยงาม เฟิง
หยูเองไม่เข้าใจดอกไม้ชนิดนี้มากเกินไป นางวางผ้าเช็ดหน้าไว้บนโต๊ะ
และเริ่มคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ฉิงเล่อพูด

ไม่ใช่ว่านางไม่สงสัยว่าสิ่งที่ฉิงเล่อกำลังพูดถึงคืออะไร เป็นเพียงว่านาง
ไม่รู้ว่านางควรจะเชื่อใจในสิ่งที่มาจากปากของฉิงเล่อได้หรือไม่ มันเป็น
อย่างที่ฉิงเล่อได้กล่าวไว้ด้วยความสัมพันธ์กับพวกนาง นางจะหวังอะไร
จากสิ่งอื่นได้ไหม ?

หวงซวนกลับมาเร็วมาก และบอกกับเฟิงหยูเองว่า “ข้าจ่ายเงิน 5
เหรียญเงินสำหรับโสเภณีชั้นต ่านั้นค่อนข้างสูงอยู่แล้ว ข้าคิดว่ามัน
เพียงพอแล้วที่จะขอนางเท่านั้นเจ้าค่ะ”

เฟิงหยูเองหน้ามืดลง ราคาถูกแค่ไหน !

“นี่อะไรนะ ? ” หวงซวนมองผ้าเช็ดหน้าบนโต๊ะ หยิบมันขึ้นมานาง
ตรวจดูซักพักหนึ่งแล้วพูดว่า “การเย็บปักถักร้อยดอกไม้นี้มีความ
สวยงามมากจริงๆ”

“ดอกอะไร ? ” จู่ ๆ เฟิงหยูเองหันมาถามหวงซวน “เจ้าว่ามันเป็นดอก
อะไร ? ”

หวงซวนบอกกับนางว่า “มันเป็นต้นชบาดอกกุหลาบฝ้ายเจ้าค่ะ”

เฟิงหยูเองจ้องที่ผ้าเช็ดหน้า และทันใดนั้นก็เข้าใจสิ่งที่ฉิงเล่อกำลังพูด
ถึง ผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่มีต้นชบาดอกกุหลายฝ้ายปักไว้ ต้นชบาดอก
กุหลาบฝ้าย…“เป่ยฟูหรง” นางเคาะหัวของนาง ในเรื่องที่เกี่ยวกับ
ข้อสรุปนี้นางไม่เต็มใจที่จะยอมรับมัน เมื่อนางออกจากค่ายทหาร นาง
พูดเล่นกับซวนเทียนหมิงให้อยู่ห่างจากฟูหรง อย่างไรก็ตามนางไม่เคย
คิดเลยว่าคำเหล่านี้ไม่ไร้สาระ

“มีอะไรผิดปกติเจ้าค่ะคุณหนู ? ” หวงซวนรู้สึกงงงวย

เฟิงหยูเองโบกมือของนาง เรื่องนี้ค่อนข้างคาดไม่ถึง และนางก็ไม่
สามารถตอบสนองได้จริง ๆ แต่เมื่อวังซวนไปหาเฟิงเซียงหรู เฟิงเซียงหรู
ก็บังเอิญข้อเท้าพลิก สิ่งนี้ชักนำเป่ยฟูหรงเข้ามาในค่ายทหาร ในความ
เป็นจริงนางรู้ตัวแล้วว่าบางสิ่งบางอย่างไร้เหตุผล มันเป็นเพียงว่านาง
ไม่สามารถคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากทั้งหมดนางไว้วางใจเป่ยฟู
หรงมากเกินไป

“คุณหนู เราควรจะกำจัดฉิงเล่อหรือไม่เจ้าค่ะ ? เกิดอะไรขึ้นถ้านางพูด
เรื่องไร้สาระ…”

“ไม่” เฟิงหยูเองส่ายหัวแล้วนึกถึงความขุ่นมัวอย่างรุนแรงในสายตาของ
ฉิงเล่อ ก่อนออกเดิน “ฉิงเล่อหายไปแล้ว ใครจะเชื่อใจคนบ้า”

แม้ว่านางจะพูดแบบนี้ แม้ว่านางจะเสียสติ แต่นางก็พยายามอย่างดี
ที่สุดเพื่อต่อสู้กับความเจ็บป่วยจัดการทิ้งผ้าเช็ดหน้าไว้ด้านหลัง…“ฉิ
งเล่อ” เฟิงหยูเองเองถอนหายใจนาน “ลืมมันไปเถิด ก่อนที่เราจะจากไป
ซวนเทียนหมิงส่งจดหมายถึงชิงโจว เมื่อเราลงจากเรือควรมีคนต้อนรับ
เรา ไปบอกคนที่ยินดีต้อนรับพวกเรา วิธีการที่จะช่วยชีวิตฉิงเล่อ ค้นหา
แพทย์เพื่อตรวจและรักษานาง”

หวงซวนไม่รู้ว่าทำไม เฟิงหยูเองจะช่วยฉิงเล่อในทันที แต่นางไม่มีเวลาที่
จะกังวลเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ นางเป็นกังวลเล็กน้อย และถามเฟิงหยูเอง
“คุณหนู แผนการที่คุณหนูวางไว้ก่อนหน้านี้ ต้องทำตามแผนหรือไม่เจ้า
ค่ะ ? ”

————————————————————————————
——————

TN: ชื่อของฟูหรงจะแปลโดยตรงกับต้นชบาสีขาว
เป่ย = ขาว
ฟูหรง = ต้นชบากุหลาบฝ้าย