Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 615 ท่านแม่กลับไปที่เมืองหลวงกันเถอะ

ในข้อควำมด่วนที่ส่งมำจำกพระรำชวังมีเพียงไม่กี่ค ำ: องค์ชำย
เก้ำรีบกลับมำอย่ำงรวดเร็ว! ผู้ส่ง: จำงหยวน
ซวนเทียนหมิงขมวดคิ้วและส่งจดหมำยให้เฟิงหยูเองในเวลำ
เดียวกันเขำก็พูดกับตัวเองว่ำ “จำงหยวนส่งข้อควำมด่วนจำก
พระรำชวัง ควำมเป็นไปได้เพียงอย่ำงเดียวคือตำแก่ก ำลังสร้ำงปัญหำ
อีกครั้ง”
เฟิงหยูเองสับสน“เสด็จพ่อจะสร้ำงปัญหำอะไรได้ ไม่ใช่ครั้งนี้
เป็นครั้งแรกที่เจ้ำน ำทหำรไปสู้รบ”
ซวนเทียนหมิงส่ำยหัวอย่ำงไร้ประโยชน์“ใครจะไปรู้ ! ไปกันเถอะ
ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด เรำควรกลับไปอย่ำงรวดเร็ว” จำกนั้นเขำพูดกับผู้ส่ง
สำรที่น ำข้อควำมนั้น “ไปรำยงำนตัวต่อใต้เท้ำหลู่ บอกเขำว่ำองค์ชำย
คนนี้ต้องรีบกลับไปที่เมืองหลวงและจะไม่อยู่ในเจียงโจว แต่ข้ำจะ
กลับมำอีกในอนำคตเพื่อพูดคุยเมื่อมีเวลำว่ำง”
ผู้ส่งสำรทันทีตอบว่ำ“ผู้ใต้บังคับบัญชำคนนี้จะปฏิบัติตำม และ
จะรำยงำนไปยังใต้เท้ำหลู่ทันที เสด็จกลับอย่ำงปลอดภัยพะยะค่ะ”
หลังจำกพูดอย่ำงนี้แล้วเขำก็ถอยกลับไปสองสำมก้ำวเตรียมที่จะดู
กองทัพผ่ำนเมือง
ในเวลำนี้พวกเขำได้ยินเสียงโห่ร้องดังมำจำกทำงเหนือนอก
เมือง”องค์ชำย รอก่อนพะยะค่ะ” ทุกคนหันกลับมำและเห็นทหำรวิ่งไป
ข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็ว เมื่อมำถึงตรงหน้ำซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเอง
เขำก็กุมมือของเขำ และกล่ำวว่ำ “องค์ชำย องค์หญิง มีรถม้ำจำกเมือง
บินบิน พวกเขำบอกว่ำพวกเขำมำหำกองทัพ และหญิงสำวในรถม้ำ
ก ำลังเรียกตัวเองว่ำพราชำยำเหลียนแห่งเฉียนโจวพะยะค่ะ”
เฟิงหยูเองเกือบหำยใจไม่ออกนำงลืมเรื่องนี้ได้อย่ำงไร หวู่หลี่
เฉิง, โอ้ หวู่หลี่เฉิง, นำงดื้อรั้นจริง ๆ !
นำงมองกลับไปที่องค์ชำยเหลียนซึ่งขี่ม้ำตัวเดียวกันกับองครักษ์
เงำของเขำวันนี้ผู้กระท ำควำมผิดคนนี้สวมชุดขี่ม้ำและสวมเสื้อคลุมสี
ด ำที่หลังของเขำ เขำสูญเสียควำมงำมไปเล็กน้อย แต่สิ่งนี้ท ำให้เขำดู
กล้ำหำญมำกขึ้น แม้ว่ำเขำจะยังคงดูเหมือนผู้หญิง แต่เขำก็ไม่ได้เป็น
ผู้หญิงอย่ำงที่เคยเป็นมำก่อน และดูเหมือนจะเป็นที่ยอมรับได้อีก
เล็กน้อย
กำรมำถึงของ“พราชำยำเหลียน” ท ำให้เฟิงจำวเหลียนค่อนข้ำง
หวำดกลัว เขำรีบไปข้ำงหน้ำ ในเวลำเดียวกันเขำกระตุ้นซวนเทียนหมิง
“เจ้ำบอกว่ำเจ้ำต้องกลับเมืองหลวงอย่ำงรวดเร็วหรือ ไปกันเถอะ ! เจ้ำ
ก ำลังรออะไรอยู่ ? เรำต้องรีบ เร็วเข้ำ หำกมีข้อควำมด่วนจำกที่ไกลนั้น
ต้องมีบำงสิ่งเร่งด่วน”
ซวนเทียนหมิงยิ้มอย่ำงแผ่วเบำ“ไม่รีบ”
เฟิงหยูเองพยักหน้ำ“แน่นอนไม่ต้องรีบ” จำกนั้นนำงพูดกับทหำร
ที่ยืนเฝ้ำประตู “ไปเชิญพราชำยำเหลียนเข้ำมำในเมือง”
ทหำรได้รับค ำสั่งและจำกไปแล้ว แต่องค์ชำยเหลียนแสดงออก
อย่ำงขมขื่น “เสี่ยวหยำ เจ้ำรู้จักผู้หญิงบ้ำคนนั้น ? ”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว“เจ้ำรู้จักนำงใช่ไหม?”
“นั่นไม่ใช่ค ำพูดที่เสียเปล่ำหรือ? ” องค์ชำยเหลียนรู้สึกโมโหมำก
“เฉียนโจวมีขนำดใหญ่มำก หำกเจ้ำบอกว่ำมีผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียก
ตัวเองว่ำพราชำยำเหลียนทุกวัน ด้วยควำมยิ่งใหญ่เช่นนี้มันจะ
แพร่กระจำยไปทั่วทุกเมือง แม้ว่ำข้ำไม่อยำกรู้ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่ข้ำจะ
ไม่รู้”
“แล้วท ำไมเจ้ำถึงปล่อยให้นำงพูดแบบนี้? ” เฟิงหยูเองรู้สึก
งงงวย “เจ้ำคนแซ่เฟิง ในเมื่อเจ้ำรู้ว่ำมันเป็นเรื่องโกหก ท ำไมเจ้ำยัง
อนุญำตให้นำงพูดต่อไป จิตใจแบบไหนที่เจ้ำมี ? ”
องค์ชำยเหลียนลูบมือแล้วก้มศีรษะลงไม่รู้ว่ำควรพูดอะไรเขำไม่
รู้สึกสงบ เขำรู้สึกผิด !
เขำใช้แขนของเขำบีบองครักษ์เงำ“เจ้ำพูดไป”
องครักษ์เงำได้แต่พูดออกมำว่ำ“นั่นเป็นเพรำะเมื่อองค์ชำย
เหลียนไปที่เมืองบินบิน แล้วองค์ชำยได้ไปที่คฤหำสน์ของเจ้ำเมือง ใน
ตอนกลำงคืนองค์ชำยดื่มและพูดคุยกับคุณหนูหวู่แล้วก็นอนหลับไปกับ
คุณหนูขอรับ”
ฟู่!
เฟิงหยูเองก ำลังจะล่มสลำย“เจ้ำนอนกับนำงหรือ ? ”
องครักษ์เงำพยักหน้ำอย่ำงจริงจัง“ขอรับ”
องค์ชำยเหลียนเงยหน้ำขึ้นและพูดอย่ำงทุกข์ใจ“แล้วถ้ำข้ำนอน
กับนำงล่ะ เรำนอนใต้ผ้ำห่มผืนเดียวกันเพียง 1 คืน มันไม่เหมือนที่ข้ำ
ท ำอะไรเลย ! นอกจำกนี้แม้ว่ำข้ำต้องกำรท ำบำงสิ่ง ข้ำก็ยังสำมำรถท ำ
มันได้ ! นอกจำกนี้พวกเขำมองข้ำเป็นผู้หญิงเสมอ เมื่อคุณหนูหวู่ดื่ม
มำก นำงมักจะเรียกข้ำว่ำพี่สำว และนำงก็ลำกข้ำเข้ำนอน ! ”
ขณะที่เขำพูดเขำได้ยินเสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมำจำก
ด้ำนหลังที่กองทัพอยู่ เสียงล่องลอยไปตำมสำยลม มันเต็มไปด้วยควำม
เศร้ำโศกและละเอียดอ่อน แต่มันก็เด็ดเดี่ยวและสั่นเล็กน้อย เสียงนั้น
ตะโกน “สำมี ! ”
องค์ชำยเหลียนตัวสั่นและขยับเข้ำมำใกล้ข้ำงซวนเทียนหมิงอ
ย่ำงไรก็ตำมเสียงก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ และใกล้ชิดขึ้นเรื่อย ๆ และพูดต่อไปว่ำ
“สำมี เจ้ำจะไปไหน ท ำไมเจ้ำไม่รอข้ำล่ะ สำมี เฉียนโจวล่มสลำยแล้ว
ข้ำไม่สำมำรถถูกทิ้งให้อยู่ตำมล ำพังในเมืองบินบิน ทุกที่ที่เจ้ำไป ข้ำจะ
ติดตำมเจ้ำไป ข้ำไม่ต้องกำรแยกจำกเจ้ำ ! ”
อย่ำงช้ำๆ หลี่เฉิงหลุดจำกฝูงชนของทหำรและเดินหน้ำต่อไป
เมื่อมีคนมำกมำยตรงหน้ำนำง นำงจะสังเกตเห็นองค์ชำยเหลียนทันที
กำรจ้องมองของนำงก็ไม่ควรพลำดแม้แต่เส้นผมท ำให้เป้ำหมำยของ
นำงงงงวย จำกนั้นนำงก็ก้ำวไปข้ำงหน้ำไม่กี่ก้ำวแล้วคว้ำสำยบังเหียน
ม้ำของเขำ “สำมี พำหลี่เฉิงไปกับเจ้ำด้วย”
จำวเหลียนไม่ได้พบหลี่เฉิงมำหลำยปีแล้วเมื่อนึกย้อนกลับไป
เมื่อเขำอยู่ในคฤหำสน์ของเจ้ำเมืองหลี่ หลี่เฉิงยังเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
และไว้ผมเปียสองข้ำง นำงน่ำรักมำก ๆ อย่ำงไรก็ตำมเด็กสำวจำกเวลำ
นั้น ผมของนำงผูกในลักษณะเดียวกับที่ผู้หญิงที่แต่งงำนแล้วจะ กำร
สวมชุดแต่งงำนสีแดงสดดูเหมือนจะเก่ำไปหน่อย แต่ก็ชัดเจนมำก เมื่อ
นำงแต่งหน้ำ ชำดปกคลุมใบหน้ำสีขำวซีดและท ำให้นำงดูเหมือนคน
ตำย
เขำอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ“ท ำไมเจ้ำท ำให้ตัวเองเป็นแบบนี้ ? ”
นี่ไม่ได้เป็นภำพของหญิงสำวอย่ำงชัดเจนหรือ ?
หลี่เฉิงเช็ดใบหน้ำของนำงด้วยควำมตื่นตระหนกและถำมว่ำ
“อะไรนะ ? หน้ำของข้ำเลอะหรือ ? องค์ชำยไม่ชอบหรือ ? ” ในขณะที่
พูดอย่ำงนี้นำงดุบ่ำวรับใช้ของนำง “ข้ำบอกให้เจ้ำช่วยข้ำแต่งหน้ำในรถ
ม้ำ แต่เจ้ำยืนยันว่ำมันไม่ด่ำง รอดูเถอะว่ำข้ำจะจัดกำรเจ้ำอย่ำงไร”
จำกนั้นนำงเงยหน้ำขึ้นและพูดกับองค์ชำยเหลียน “เจ้ำก ำลังเตรียมขี่ม้ำ
หรือ ? เช่นนั้นชำยำผู้นี้จะไม่รบกวนองค์ชำย ข้ำจะกลับไปที่รถม้ำของ
ข้ำ และตำมหลังกองทัพ ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด ชำยำผู้นี้จะติดตำมเจ้ำไป
ทุกที่ที่เจ้ำไป ใคร… ใครมีควำมผิดคือข้ำเป็นชำยำของเจ้ำ”
จำวเหลียนทรุดตัวลง“ใครบอกว่ำเจ้ำเป็นชำยำของข้ำ ? เจ้ำเป็น
ชำยำของข้ำได้อย่ำงไร ? หวู่หลี่เฉิง เจ้ำรู้ดีแก่ใจไม่ใช่หรือ ? ”
น่ำเสียดำยที่หลี่เฉิงไม่ได้ยินค ำพูดเหล่ำนี้นำงปล่อยสำย
บังเหียนและหันหลังกลับ ทหำรเปิดทำงให้นำงและได้ยินนำงกล่ำวว่ำ
“น ำรถม้ำของเรำไปที่กลำงกองทัพ ข้ำต้องกำรเห็นองค์ชำยเมื่อข้ำยก
ม่ำน”
ไม่มีสิ่งใดที่บ่ำวรับใช้ของนำงท ำได้นำงท ำได้แค่พยักหน้ำและ
ปฏิบัติตำม
มองหลี่เฉิงกลับไปที่รถม้ำของนำงจำกนั้นดูรถม้ำน ำไปที่กลำง
กองทัพ องค์ชำยเหลียนนั่งบนหลังม้ำ และเริ่มบ่นว่ำ “ท ำไมชีวิตของข้ำ
จึงโชคร้ำยเช่นนี้ ? ท ำไมชีวิตของข้ำช่ำงโชคร้ำยเหลือเกิน ! ”
เฟิงหยูเองหัวเรำะและกล่ำวว่ำ“ท ำหน้ำที่ของเจ้ำ ลืมมันไปเลย
หลี่เฉิงและข้ำก็ถอดแบบกันมำ ลองคิดดูสิเมื่อข้ำพำนำงไปดูสถำนที่
ท่องเที่ยวในรำชวงศ์ต้ำชุน” ขณะที่นำงพูดสิ่งนี้นำงพูดกับซวนเทียนห
มิง “ให้เจ้ำหน้ำที่ในเจียงโจวส่งจดหมำยถึงเมืองบินบินเพื่อบอกใต้
เท้ำหวู่ เขำจะไม่ได้ต้องกังวล”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้ำและปฏิบัติตำมเขำหันไปรอบ ๆ เพื่อสั่ง
กำร เมื่อกองทัพออกเดินทำงอีกครั้ง หลี่เฉิงก็ถูกเพิ่มเข้ำในกองทัพ เมื่อ
พวกเขำมำถึงซงโจวพวกเขำรับหวงซวนและวังซวน เสี่ยวหยำยังตกลงที่
จะไปยังเมืองหลวงกับพวกเขำ ในที่สุดกลุ่มก็รวมตัวกันอย่ำงสมบูรณ์
และเริ่มกลับไปสู่เมืองหลวงอย่ำงจริงจัง
ยืนอยู่ถัดจำกรถม้ำด้ำนหน้ำคฤหำสน์แม่ทัพในตะวันออก
มณฑลฟู่โจว ผู้หญิงสวมหมวกไม้ไผ่ก ำลังกอดเด็กชำยอำยุสิบปีไว้ใน
อ้อมกอดของนำง และเจรจำกับซวนเทียนฮั่ว “จะไม่เลือกอีกหรือ ? ”
ซวนเทียนฮั่วส่ำยหัว“ไม่ขอรับ”
“งำนของเจ้ำยังไม่เสร็จสมบูรณ์กำรกลับเมืองหลวงในตอนนี้จะ
ท ำให้เจ้ำผิด”
”ทุกอย่ำงปกติดีข้ำไม่สนใจว่ำจะมีควำมผิดขอรับ”
“แต่เจ้ำไม่สำมำรถเลือกที่จะไม่สนใจต ำแหน่งในกองทัพที่เจ้ำ
สำมำรถสร้ำงได้ในที่สุด! ”
“หำกสถำนะของข้ำคือกำรพังทลำยอย่ำงรวดเร็วนั่นก็
หมำยควำมว่ำมันไม่ได้ถูกสร้ำงขึ้นอย่ำงแท้จริง มันไร้ประโยชน์”
“ฮั่วเอ๋อ…”นำงเริ่มที่โมโห “อยู่ที่นี่ให้นำนกว่ำนี้ไม่ได้หรือ ? เรำ
จะอยู่ที่นี่อีกไม่กี่เดือน ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ? ”
ซวนเทียนฮั่วส่ำยหัวอีกครั้ง“ไม่ดี” เขำเริ่มที่จะย้ำยนำงเข้ำไปใน
รถม้ำ
เฟิงจื่อหรูเป็นคนแรกที่ถูกอุ้มเด็กมองที่พราชำยำหยุนด้วยควำม
เศร้ำโศกและเกือบจะเริ่มร้องไห้ “พี่เจ็ด จื่อหรูไม่อยำกกลับเหมือนกัน
ขอรับ” เขำขอร้อง “จื่อหรูมำถึงจุดวิกฤติในกำรสนทนำกับที่ปรึกษำทำง
ทหำรหน่ำนกง เรำนัดกันต่อบ่ำยนี้ ! กำรออกจำกที่นี่ไม่น่ำเชื่อถืออย่ำง
แท้จริง พี่เจ็ด ให้เวลำข้ำอีกสองสำมวันได้หรือไม่ขอรับ”
“ไม่ได้”ซวนเทียนฮั่วเริ่มใจแข็งในกำรกลับไปยังเมืองหลวงใน
วันนี้ เขำจะไม่ยอมแล้ว เขำมองผู้หญิงสวมหมวกไม้ไผ่แล้วเอนไป
ข้ำงหน้ำโดยกล่ำวว่ำ “เสด็จแม่ เสด็จแม่จะเข้ำไปข้ำงในด้วยตัวเอง หรือ
จะให้ข้ำพำเข้ำไปข้ำงใน”
พราชำยำหยุนตัวสั่นและถอยกลับไปสองสำมก้ำว“ข้ำจะไม่เข้ำ
ไป”
“ท่ำนแม่ไม่สำมำรถเข้ำไปข้ำงในได้”ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขำเกำ
คำงของเขำ “ด้วยกำรที่มีคนมองมำกมำย พี่สำวเทียนจึงไม่กล้ำที่จะขึ้น
รถ”
พราชำยำหยุนหันกลับไปมองแน่นอนว่ำมีชำยผู้กล้ำหำญนับไม่
ถ้วนยืนอยู่ตรงนั้น ทุกคนจ้องมองนำงเหมือนปีศำจ พราชำยำหยุนไม่
สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่ำถ้ำนำงพยำยำมวิ่ง นำงจะถูกคนเหล่ำนั้นถูกกัก
ไว้
นำงตื่นตระหนกนำงกล่ำวอย่ำงงุนงง “มันน่ำละอำยที่ข้ำ
สูญเสียเงินมำกมำยกับเจ้ำตลอดวัน ในช่วงเวลำที่ส ำคัญเจ้ำยังคง
ช่วยเหลือคนนอก หลังจำกถูกเลี้ยงโดยข้ำ เจ้ำไม่ชอบข้ำเลยหรือ”
ชำยผู้นี้มีควำมสัตย์ซื่อมำกโดยมีตัวแทนคนหนึ่งกล่ำวว่ำ
“ส ำหรับเรำ องค์ชำยเจ็ดคือผู้ที่เลี้ยงเรำ ท่ำนคือคนนอก”
พราชำยำหยุนโกรธแต่ไม่สำมำรถท ำอะไรได้ นำงหันกลับมำ
อย่ำงโกรธแค้นและนั่งลงส่งเสียงตะโกนดัง ๆ “ถ้ำเรำจะจำกไป จงรีบ
ออกไป ! อย่ำท ำเสียงดัง ! ซวนเทียนฮั่ว ข้ำก ำลังพูดถึงเจ้ำ รีบเข้ำไปเร็ว
! ”
ซวนเทียนฮั่วยิ้มอย่ำงขมขื่นจำกนั้นหันไปรอบๆ แล้วตำมนำงไป
องครักษ์เงำข้ำงนอกขับรถม้ำ ในขณะที่องครักษ์เงำอีก 10 คนตำมหลัง
ในที่สุดพวกเขำก็ออกเดินทำงสู่เมืองหลวง
หลังจำกที่รถม้ำนั้นอยู่ไกลออกไปคนกล้ำหำญยืนอยู่ในที่โล่ง
ถอนหำยใจพร้อมกับคนหนึ่งพูดว่ำ “เห็นได้ชัดว่ำองค์ชำยกลัวพราชำยำ
! ”
บุคคลอื่นถำม“บอกว่ำถ้ำพี่สำวเทียนวิ่งจริง ๆ เรำควรไล่ตำม
หรือไม่ ? เรำควรจะท ำอย่ำงไรในสถำนกำรณ์นั้น ? ”
ทุกคนส่ำยหน้ำ“ข้ำไม่รู้ ข้ำคิดว่ำเรำจะท ำให้ใครบำงคนขุ่นเคือง
ไม่ว่ำเรำจะท ำอะไร” ในที่สุดพวกเขำก็ยอมรับว่ำมันเป็นสถำนกำรณ์ที่
ยำกล ำบำกส ำหรับพวกเขำก่อนจะกลับไป กำรพูดถึงวันที่ไม่มีพี่สำว
เทียนนั้นเงียบจริง ๆ
หลังจำกออกเดินทำงพราชำยำหยุนยอมรับชะตำกรรมของนำง
นำงบอกกับเฟิงจื่อหรูว่ำ “ขอให้ก ำลังใจในตอนท้ำย เรำคือผู้หญิงและ
เด็ก เรำทั้งคู่อ่อนแอและไม่สำมำรถเอำชนะกองก ำลังชั่วร้ำยได้” นำง
ถอดหมวกไม้ไผ่ออกจำกหัวของนำงแล้วจ้องมองที่ซวนเทียนฮั่ว
ซวนเทียนหัวยิ้มอย่ำงขมขื่น“ข้ำไม่ได้ท ำสิ่งนี้เพื่อตัวเสด็จแม่เอง
หรือขอรับ”
“สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ดีส ำหรับเรำได้อย่ำงไร? ” พราชำยำหยุนไม่เข้ำใจ
“เรำทุกคนต้องกำรอยู่ข้ำงนอกและไม่ต้องกำรกลับไปที่เมืองหลวง เห็น
ได้ชัดว่ำเจ้ำไม่เข้ำใจควำมต้องกำรของเรำ แต่เจ้ำก็ยังบอกว่ำมันเป็นไป
เพื่อประโยชน์ของเรำ เจ้ำไร้ยำงอำยจริง ๆ ”
ซวนเทียนหัวกล่ำวว่ำ“เป็นประโยชน์ต่อเสด็จแม่จริง ๆ ข้อควำม
มำถึงเมื่อวำนนี้ หมิงเอ๋อและอำเองได้เอำชนะเฉียนโจวแล้ว และเริ่ม
ออกเดินทำงกลับเมืองหลวงเมื่อครึ่งเดือนก่อน เรำกลับเมืองหลวงช้ำ
กว่ำพวกเขำ”
“อะไรนะ? ” พราชำยำหยุนตกใจมำก “พวกเขำต่อสู้กันจบแล้ว
? พวกเขำก ำลังจะกลับไปที่เมืองหลวงใช่หรือไม่ ? ” ทันใดนั้นนำงก็
ตระหนักถึงควำมเร่งด่วนของเรื่องนี้ และนำงก็เข้ำใจว่ำท ำไมซวนเทียน
ฮั่วจึงบอกว่ำสิ่งนี้เป็นผลประโยชน์ของพวกนำงเอง ดังนั้นนำงจึงเร่งเร้ำ
“รีบเลย สั่งรถม้ำให้เร็วกว่ำนี้ เรำต้องกลับไปที่เมืองหลวงก่อนพวกเขำ !
”
ซวนเทียนฮั่วพอใจกับผลลัพธ์นี้มำก