Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 616 คุณหนูรองของตระกูลเสนาบดี

“ฮั่วเอ๋อ”บนถนนกลับสู่เมืองหลวงจำกตะวันออก รถม้ำวิ่งไป
ตำมทำง พราชำยำหยุนวำงเฟิงจื่อหรูที่หลับ และรอยยิ้มก็หำยไปจำก
ใบหน้ำของนำงถูกแทนที่ด้วยรูปลักษณ์ที่สง่ำงำม เมื่อนำงอยู่ใน
พระรำชวัง มันไม่มีตัวตนและไม่สำมำรถอธิบำยได้ว่ำเป็นมนุษย์
ซวนเทียนฮั่วรู้สึกสับสนรำวกับว่ำครึ่งปีที่ผ่ำนมำเป็นควำมฝันที่
ยิ่งใหญ่ พราชำยำหยุนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ที่นั่งตำมเขำไปทำงตะวันออก
พราชำยำหยุนที่ดื่มและเล่นกำรพนันกับผู้ชำย พราชำยำหยุนซึ่งชี้นิ้วไป
ที่ผู้ใต้บังคับบัญชำของบุชงและเริ่มสำปแช่งเสียงดัง เดินเล่นไปตำม
ถนนทุกสำยและตรอกซอยในฟู่โจวจนกระทั่งหอนำงโลม ดูเหมือนว่ำ
พราชำยำหยุนก็หำยตัวไปอย่ำงสมบูรณ์ ตอนนี้เขำก ำลังเผชิญหน้ำกับ
พราชำยำผู้หยิ่งยโสและขี้เกียจเล็กน้อยจำกต ำหนักศศิเหมันต์
เขำพยำยำมพูดอย่ำงไรก็ตำมเขำไม่สำมำรถเรียก “ท่ำนแม่”
อย่ำงใกล้ชิด แต่กลับกลำยเป็นว่ำ “เสด็จแม่”
พราชำยำหยุนมีสีหน้ำขมขื่นและผลักผ้ำม่ำนไปด้ำนข้ำงนำง
มองผ่ำนหน้ำต่ำงเพื่อดูทิวทัศน์ภำยนอก หลังจำกนั้นไม่นำนนำงก็กล่ำว
ว่ำ “ข้ำไม่ต้องกำรกลับไปที่พระรำชวัง ข้ำแกล้งท ำตัวสง่ำงำมเวลำ
หลำยปีและมันเหนื่อยมำก สิ่งหนึ่งที่ข้ำคิดถึงคือบ้ำนเก่ำของข้ำพร้อม
กับคนที่ข้ำรักและบรรดำสหำยจำกที่บ้ำน ข้ำยังคิดถึงหมีด ำและนก
กำงเขนในภูเขำ น่ำเสียดำยที่… ข้ำกลับไปไม่ได้” นำงหันมำมองที่ซวน
เทียนฮั่ว “ฮั่วเอ๋อ ในอนำคตถ้ำเจ้ำมีทรัพย์สมบัติมำกมำย ข้ำจะไม่ขอ
อะไรอีก ข้ำแค่ขอให้เจ้ำพำข้ำที่หุบเขำและสร้ำงที่พักให้ข้ำที่นั่น ท ำให้
เป็นธรรมชำติและสวยงำม”
ซวนเทียนฮั่วส ำลักและหันกลับมำมองเขำเขำไม่ได้ตอบเป็น
เวลำนำน
พราชำยำหยุนตบร่ำงกำยของเฟิงจื่อหรูซ ้ำๆ และกล่ำวเบำ ๆ ว่ำ
“เมื่อเจ้ำยังเด็กกว่ำเขำ เจ้ำก็เชื่อฟัง เจ้ำสำมำรถนอนหลับอย่ำงเงียบ ๆ
บนตักของข้ำในขณะที่ข้ำร้องเพลงตอนที่ข้ำอยู่ในภูเขำ เจ้ำสำมำรถเล่น
เพลงเมื่อเจ้ำเป็นเด็ก หมิงเอ๋อไม่สำมำรถท ำได้ เมื่อเขำยังเด็ก เขำใช้
เวลำทั้งหมดในกำรสะบัดแส้ในมือและตีผู้คน ย้อนกลับไปตอนนั้นพระ
สนมของฮ่องเต้ในพระรำชวังในก็ได้รับควำมทุกข์ทรมำนจำกกำรถูกเขำ
ตี”
กำรแสดงออกของซวนเทียนฮั่วเปลี่ยนไปอย่ำงชัดเจนควำมทรง
จ ำเริ่มกระพริบผ่ำนจิตใจของเขำ และควำมคิดของเขำก็ถูกดึงกลับไป
เมื่อสิบปีก่อน
องค์ชำยที่อำยุต ่ำกว่ำ12 พรรษำไม่จ ำเป็นต้องอยู่ด้วยตัวเอง
และยังคงอยู่ในพระรำชวังพร้อมกับแม่ซึ่งเป็นพระสนมของฮ่องเต้ ตั้งแต่
อำยุยังน้อยเขำรู้ว่ำพราชำยำหยุนรับเลี้ยงเขำ พราชำยำหยุนเคยบอก
เขำว่ำนำงเพิ่งเข้ำมำในพระรำชวังและนำงก็ไม่คุ้นเคยเลย นำงโกรธ
ฮ่องเต้เช่นกันและไม่ต้องกำรเห็นหน้ำเขำ นำงรู้สึกเบื่อหน่ำยกับ
ควำมคิดของนำงอย่ำงแท้จริง สิ่งนี้ใกล้เคียงกับกำรเสียชีวิตอย่ำง
กะทันหันของพระสนมจำว ดังนั้นนำงจึงวิ่งไปหำและน ำซวนเทียนฮั่ว
กลับมำ อดีตฮองเฮำตรวจสอบ อย่ำงไรก็ตำม พราชำยำหยุนบ่นเรื่องนี้
กับฮ่องเต้ จำกช่วงเวลำนั้นเขำกลำยเป็นบุตรชำยของนำง
ในเวลำนั้นเขำอำยุ2 ขวบ ควำมสัมพันธ์ของพราชำยำหยุนกับ
ฮ่องเต้ได้รับกำรแก้ไขซึ่งส่งผลให้มีองค์ชำยเก้ำ ซวนเทียนฮั่วในวัย 2
ขวบมีควำมทรงจ ำที่ดีอยู่แล้ว เขำจ ำได้อย่ำงชัดเจนในคืนที่พราชำยำ
หยุนให้ก ำเนิดน้องเก้ำของเขำ ในเวลำนั้นพระสนมคนหนึ่งได้ส่งบ่ำวรับ
ใช้ให้น ำยำมำให้ 1 ชำม พราชำยำหยุนดื่มและเกือบเสียชีวิตจำก
ภำวะแทรกซ้อน ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ อย่ำงไรก็ตำมเขำจ ำสิ่งนี้ได้ หลังจำก
นั้นไม่กี่ปีเขำก็มีพลังของเขำเอง จำกนั้นเขำก็หำข้ออ้ำงที่จะลงโทษ
ครอบครัวมำรดำของพระสนม หลังจำกกำรก ำจัดของครอบครัวของ
นำง พระสนมก็ตรอมใจตำยในต ำหนักเย็น
นั่นคือสำเหตุที่เขำไม่ใช่เทพเซียนด้ำนหลังของใบหน้ำนี้ถูกซ่อน
อยู่ในจิตใจที่กระด้ำงหรือไม่อ่อนโยนเท่ำซวนเทียนหมิง มันเป็นเพียง
จิตใจนี้จะปรำกฏตัวเมื่อใครบำงคนที่เขำใส่ใจเป็นอันตรำย ในชีวิตนี้
ผู้คนที่เขำห่วงใยคือ : พราชำยำหยุน, หมิงเอ๋อ, เสด็จพ่อ และ… เขำ
ขยำยควำมคิดของเขำไปยังสนำมรบในภำคเหนือ นอกจำกนี้ยังมีอำ
เอง…
“ข้ำสัญญำขอรับ”เขำพูดและเก็บเสียงของเขำให้สงบที่สุดเท่ำที่
จะท ำได้ “ไม่จ ำเป็นต้องรอจนกว่ำข้ำจะมีทรัพย์สินเงินทอง ข้ำไม่
ปรำรถนำที่จะสร้ำงผลงำนที่ยิ่งใหญ่ เมื่อหมิงเอ๋อสำมำรถที่จะให้เสด็จ
พ่อรู้สึกสบำยพระทัยที่จะยกบัลลังก์ให้เขำ ข้ำจะพำเสด็จแม่และเสด็จ
พ่อไปอำศัยอยู่ในหมู่บ้ำนบนภูเขำ ข้ำจะสร้ำงบ้ำนที่เหมำะสมกับควำม
ต้องกำรของเสด็จแม่เพื่อเพลิดเพลินไปกับภูเขำและแม่น ้ำขอรับ”
นี่เป็นครั้งแรกที่พราชำยำหยุนไม่ได้แสดงควำมไม่เห็นด้วยกับ
กำรกล่ำวถึงฮ่องเต้นำงกลับเต็มไปด้วยควำมคำดหวัง แต่เดิมนำงเป็น
นกภูเขำ นำงไม่เคยเป็นนกที่เลี้ยงในพระรำชวัง นำงมักจะเป็นคนที่ถก
แขนเสื้อของนำงเพื่อกินเนื้อสัตว์จ ำนวนมำกในขณะที่ดื่มสุรำจ ำนวน
มำก นำงคือหยุนเปียนเปี้ยน และนำงจะร้องเพลงเมื่อมีควำมสุขและ
สำปแช่งเมื่อไม่มีควำมสุข นำงไม่เคยอยำกจะเป็นคนที่สวมมงกุฎทอง
หรือปั้นยิ้มตลอดเวลำ หรือคนที่ผู้อื่นต้องค ำนับและกล่ำวถึงในฐำนะ
พราชำยำหยุน !
ใช้เวลำ20 ปีในพระรำชวังก็เพียงพอแล้ว !
กองทัพของซวนเทียนหมิงมำถึงเมืองหลวงก่อนแต่ไม่ได้เข้ำสู่
เมืองหลวงอย่ำงที่เคยท ำมำก่อน ทหำรทั้งหมดกลับไปยังค่ำยทหำรใน
ขณะที่มีเพียงซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองน ำกลุ่มที่มีหลี่เฉิงและเสี่ยวห
ยำเข้ำมำในเมืองหลวง
ทันใดที่รถม้ำเข้ำมำในเมืองเฟิงหยูเองไม่สำมำรถช่วยอะไรได้
แต่คร ่ำครวญว่ำ “เมื่อเรำจำกไปก็เริ่มต้นของฤดูหนำว ตอนนี้เป็นฤดู
ใบไม้ผลิของปีต่อมำ ซวนเทียนหมิง ตอนนี้ข้ำอำยุ 14 ปีแล้ว” นำง
กระพริบตำ “ในสถำนที่ของเรำ อำยุ 14 ปีเป็นวัยที่ข้ำยังคงเรียนหนังสือ
อยู่ ข้ำเพิ่งเรียนจบเมื่ออำยุ 22 เท่ำนั้น ข้ำจะแต่งงำนได้แล้ว”
ซวนเทียนหมิงยกคิ้วและไม่ถำมสิ่งที่นำงหมำยถึงเมื่อนำงกล่ำว
ว่ำ“ในสถำนที่ของเรำ” เขำแค่จ้องมองนำง และกล่ำวอย่ำงเย็นชำ “พูด
อีกครั้ง”
นำงหดคอของนำงและนิ่งเงียบอย่ำงไรก็ตำมนำงก็บ่นอยู่ในใจ
ในกำรเริ่มต้นกำรแต่งงำนตอนอำยุ 15 นั้นยังเร็วเกินไป
“อย่ำคิดเกี่ยวกับสิ่งแปลกประหลำดเช่นนี้เพียงแค่เชื่อฟัง
แต่งงำนกับข้ำนี้ในปีหน้ำ ถ้ำมันล่ำช้ำแม้แต่วันเดียวข้ำจะถลกหนังเจ้ำ !
” เขำพูดจำดุร้ำย อย่ำงไรก็ตำมมันไม่ได้มีควำมดุร้ำยอีกต่อไป
เฟิงหยูเองเริ่มหัวเรำะเสียงดัง“องค์ชำยเก้ำ ผู้คนเคยคิดว่ำเจ้ำ
เป็นองค์ชำยเก้ำแห่งนรก แม้กระนั้นใครจะรู้ว่ำจริง ๆ แล้วองค์ชำยเก้ำ
แห่งนรกนั้นเป็นพระโพธิสัตว์ ส ำหรับพลเมืองของเฉียนโจวที่ได้พบเจ้ำ
พวกเขำโชคดีมำกจริง ๆ ”
แน่นอนมันโชคดีมำกระหว่ำงกำรเดินทำงภำคเหนือจรดใต้
นอกจำกคนไม่กี่คนในเมืองลั่วและเมืองบินบิน ส่วนที่เหลือเดินทำงไป
ทำงทิศใต้พร้อมกับกองทัพและเข้ำสู่ดินแดนของรำชวงศ์ต้ำชุน ซวน
เทียนหมิงลบทำงภำคเหนือออก และประกำศว่ำเฉียนโจวล่มสลำยแล้ว
และตอนนี้ดินแดนเป็นของรำชวงศ์ต้ำชุน พลเมืองที่ติดตำมมำเริ่มแยก
ย้ำยกันในเจียงโจว มีบำงอย่ำงที่ถูกทิ้งไว้ในสำมมณฑลทำงตอนเหนือ
ขณะที่ทหำรถูกส่งไปทั่วทุกมุมของประเทศ พวกเขำกระจัดกระจำยไป
ทั่วมีเพียงไม่กี่คนที่เหลืออยู่ในเมืองหลวง หรือเมืองที่นั่น เมื่อพวกเขำ
พบผืนดินในถิ่นทุรกันดำรที่สำมำรถสร้ำงเมืองได้พวกเขำเริ่มเรียกคืน
ที่ดิน
เกือบครึ่งหนึ่งของพลเมืองในประเทศได้เข้ำมำในรำชวงศ์ต้ำชุน
ท ำให้คลื่นแห่งควำมมีชีวิตชีวำและควำมเจริญรุ่งเรืองมำถึงพวกเขำ
สอนวิธีกำรท ำเกษตรของรำชวงศ์ต้ำชุน และน ำวีธีกำรผสมพันธุ์ของ
เฉียนโจวมำที่รำชวงศ์ต้ำชุน ในเวลำเพียงสองเดือนสั้น ๆ กำรย้ำยถิ่น
ฐำนก็เสร็จสมบูรณ์
ซวนเทียนหมิงถอดหน้ำกำกทองค ำออกแล้วส่งให้เฟิงหยูเอง
“เก็บไว้ในมิติ นั่นคือสถำนที่ที่ปลอดภัยที่สุด”
เฟิงหยูเองวำงหน้ำกำกไว้ในตู้เสื้อผ้ำที่ปลอดภัยในมิติของนำง
จำกนั้นนำงก็ยิ้มและกล่ำวกับเขำว่ำ “ใบหน้ำที่ไม่เสียหำยของเจ้ำควร
ถูกอธิบำยต่อโลกภำยนอกได้อย่ำงไร ? ”
ซวนเทียนหมิงตอบนำงด้วยรอยยิ้ม“ข้ำมีหมอเทวดำอยู่ข้ำง ๆ
อำกำรบำดเจ็บแบบไหนที่ไม่สำมำรถรักษำได้ ? หำกมีค ำถำมใด ๆ
เกี่ยวกับมันเพียงแค่ผลักมันไปในทิศทำงนั้น องค์ชำยผู้นี้มีควำมสุขกับ
กำรไม่ได้ใช้งำน”
นำงยิ้มและสบถกับเขำ“เจ้ำใช้ผู้หญิงเพื่อปกป้องเรื่องนี้ ไร้
ยำงอำย” จำกนั้นนำงก็ยกผ้ำม่ำนแล้วมองไปที่เมืองหลวงที่นำงไม่ได้
เห็นมำนำน
ในเวลำนี้รถม้ำได้ผ่ำนร้ำนปักที่นั่นนำงเห็นหญิงสำวที่มีเสน่ห์
และน่ำภำคภูมิใจ นำงถือชุดสีแดงสดขณะที่มีมือวำงบนสะโพกของ
นำง “ผู้คนข้ำงในออกไปข้ำงนอก ! อย่ำกลับมำเพรำะเจ้ำลังเลที่จะท ำ
อะไรสักอย่ำง เจ้ำมีควำมกล้ำพอที่จะท ำลำยชุดแต่งงำนผ้ำเสฉวนนี้ แต่
เจ้ำไม่มีควำมสำมำรถที่จะยอมรับได้ใช่หรือไม่ ? ทุกคนออกไปจำก
ที่นี่!” ขณะที่นำงพูดอย่ำงนี้นำงก็เตะประตูด้วย “ปัง”
จ ำนวนผู้เข้ำชมเพิ่มขึ้นและเฟิงหยูเองตะโกนอย่ำงรวดเร็ว “หยุด
, หยุด, หยุดรถก่อน ! ”
คนขับน ำม้ำหยุดอย่ำงรวดเร็วและซวนเทียนหมิงกล่ำวอย่ำงไร้
ประโยชน์ว่ำ “สิ่งนี้เกิดขึ้นตลอดเวลำ มีอะไรให้ดูหรือ ? ”
หยูเองส่ำยหัว“ร้ำนนี้เป็นของแม่รองอัน” นำงชี้ไปที่ร้ำนปักด้ำน
นอกแล้วพูดว่ำ “ร้ำนนี้เป็นร้ำนปักที่เป็นส่วนหนึ่งของสินเดิม ในอนำคต
ร้ำนนี้จะเป็นของเซียงหรู เป็นส่วนหนึ่งของสินเดิมของนำง มันแปลก
กำรเย็บปักที่ท ำโดยร้ำนค้ำนั้นมักจะท ำให้ผู้คนยกย่องชมเชย ท ำไมเรื่อง
แบบนี้ถึงเกิดขึ้นในวันนี้ ? ”
ซวนเทียนหมิงก็เริ่มให้ควำมสนใจเล็กน้อยเมื่อมองไปรอบ ๆ
ในเวลำนี้บ่ำวรับใช้ที่เตะประตูคลี่เสื้อผ้ำในมือของนำงและ
แสดงให้ผู้ชมทั้งหมดเห็น จำกนั้นนำงก็พูดด้วยควำมโกรธว่ำ “ทุกคน
เห็นหรือไม่ มันเป็นร้ำนปักที่ดีที่สุดในเมืองหลวงที่ท ำลำยเสื้อผ้ำชุดเสฉ
วนของคุณหนูเช่นนี้ ! นี่คืออะไร ? เจ้ำเห็นหรือไม่ สิ่งนี้ปักอยู่บนผ้ำ ?
มันเป็นเป็ด ! สิ่งที่เรำต้องกำรคือเป็ดแมนดำริน แต่พวกเขำก็ปักเป็ด
ทั่วไป นี่เป็นเพียงค ำสำปหรือไม่ ? ” *
หยูเองเห็นกำรเย็บเมื่อชุดไม่ได้คลี่ออกเมื่อมองไปที่นำงก็เริ่ม
หัวเรำะทันที “มันเป็นเป็ดทั่วไปคู่หนึ่งจริง ๆ !” นำงหัวเรำะหนักจนท้อง
ของนำงเจ็บ โดยไม่ค ำนึงว่ำใครเป็นคนผิด ควำมจริงที่ว่ำเป็ดธรรมดำคู่
หนึ่งพบทำงเข้ำสู่ชุดแต่งงำนก็ตลกดี
ซวนเทียนหมิงส่ำยหัวอย่ำงช่วยไม่ได้“กลับกันเถิด”
นำงเห็นด้วยและยังคงหัวเรำะต่ออีกเล็กน้อย
ในเวลำนี้พลเมืองก็เริ่มประณำมร้ำนปักท้ำยที่สุดแล้วส ำหรับ
เป็ดธรรมดำคู่หนึ่งที่ถูกปักลงบนชุดแต่งงำนของใครบำงคนนั้นไม่มี
เหตุผลมำกเกินไป
แต่ก็มีคนที่คัดค้ำน“ไม่ถูกต้อง แม้ว่ำช่ำงเย็บของร้ำนนี้ไม่ดีที่สุด
ในเมืองหลวง นำงก็เป็นที่รู้จักกันดี นำงจะท ำผิดแบบนี้ได้อย่ำงไร”
บำงคนมองที่เป็ดอย่ำงระมัดระวังมำกขึ้นจำกนั้นก็ส่ำยหัว“นั่น
ไม่ถูกต้อง ดูที่รอยเย็บ พวกมันหนำและยุ่ยมำก ช่ำงเย็บจะท ำได้
อย่ำงไร ? เจ้ำไม่ได้มำผิดที่ใช่หรือไม่ ? ”
ใบหน้ำของหญิงสำวเปลี่ยนเป็นสีขำว“บ้ำ ! ข้ำไม่ได้มำผิดที่ มัน
คือที่นี่ ! สิบวันที่ผ่ำนมำข้ำน ำผ้ำเสฉวนมำที่ร้ำนนี้ด้วยตัวเองและมอบ
ให้กับเจ้ำของร้ำน ดูสิ มีสัญญำอยู่ด้วย ! ” นำงกำงกระดำษออกและมี
สัญญำอยู่จริง หญิงสำวเริ่มสบถเสียงดัง “กำรรับงำนโดยไม่มี
ควำมสำมำรถเพื่อหำรำยได้จำกเงินของเรำ เจ้ำรู้หรือไม่ว่ำผ้ำเสฉวนผืน
นี้รำคำแพงแค่ไหน ? เจ้ำสำมำรถจ่ำยได้หรือไม่ มันแพงมำก ถ้ำเจ้ำ
ไม่ให้ค ำอธิบำยกับเรำวันนี้ ข้ำจะให้คนมำที่ร้ำนนี้ทันที ! ”
เจ้ำของร้ำนปักออกมำมันเป็นช่ำงเย็บที่มีอำยุมำกและนำงก็พูด
กับบ่ำวรับใช้อย่ำงไร้ประโยชน์ว่ำ “คุณหนูในตระกูลของเจ้ำก ำลังจะ
แต่งงำน และนี่เป็นเรื่องเฉลิมฉลอง กำรแต่งงำนตำมธรรมชำตินั้น
จ ำเป็นต้องมีช่ำงเย็บชั้นยอดเพื่อท ำงำน แต่เจ้ำไม่ต้องกำรช่ำงเย็บ
หลังจำกมำที่นี่เจ้ำได้เลือกคุณหนูสำมของตระกูลเพื่อท ำผลงำน คุณหนู
สำมนั้นมำจำกตระกูลใหญ่เช่นกัน เจ้ำจะท ำให้นำงขำยหน้ำได้มำก
ขนำดไหน ? ”
บ่ำวรับใช้จ้อง“มีคนมำจำกตระกูลใหญ่หรือไม่ ? นังบ้ำ ! บิดำ
ของนำงไม่มีอะไรมำกไปกว่ำขันทีที่เลี้ยงม้ำ นำงก ำลังท ำอะไร? กำรใช้
นำงเพื่อปักชุดแต่งงำนเป็นเพรำะเรำคิดถึงนำงมำก มันจะดีที่สุดถ้ำเจ้ำ
ไม่ใช่คนโง่ที่ปฏิเสธข้อเสนอที่รักษำหน้ำ ! คุณหนูในตระกูลของเรำคือ
คุณหนูรองของคฤหำสน์ของเสนำบดีฝ่ำยซ้ำย ผู้หญิงที่เจ้ำพูดถึงไม่คุ้ม
ค่ำที่จะถือรองเท้ำของนำง ! ”