Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 617 ราชสำนักมีเสนาบดีฝ่ายซ้ายคนใหม่

หยูเองยืนพิงหน้ำต่ำงและสงสัยว่ำ “คุณหนูรองของตระกูล
เสนำบดี” ท ำไมนำงถึงรู้สึกรำวกับว่ำมีคนพูดถึงนำง “ฮะ!” นำงยื่นมือ
ออก และพำซวนเทียนหมิงออกมำ “รำชส ำนักมีเสนำบดีฝ่ำยซ้ำยคน
ใหม่ใช่หรือไม่ ? ”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้ำ“อดีตเลขำธิกำรส ำนักพระรำชวังได้รับ
กำรเลื่อนต ำแหน่งจำกต ำแหน่งจำกขั้นหนึ่งไปสู่ต ำแหน่งเดิมของเฟิง
จินหยวน”
“โอ้”นำงดูอีกครั้ง ลักษณะที่หยิ่งยโสของบ่ำวรับใช้ท ำให้นำงจ ำ
ได้ว่เหมือนเฟิงเฟินได “ไปกันเถิด” นำงนั่งลง และไม่ได้ดูอีกต่อไป กำร
อนุญำตให้บ่ำวรับใช้กำรสำปแช่งต่อไป นำงสำมำรถได้ยินเสียง
สำปแช่งเฟิงเซียงหรูมำกขึ้น
ซวนเทียนหมิงถำมนำงว่ำ“เจ้ำจะไม่จัดกำรหรือ? เจ้ำไม่ช่วยน้อง
สำมของเจ้ำหรือ ? ”
หยูเองกล่ำวว่ำ“เซียงหรูไม่ประสบควำมสูญเสีย บนผ้ำเสฉวน
ชิ้นสวย นำงปักเป็ดธรรมดำคู่หนึ่ง ถ้ำเซียงหรูท ำเช่นนี้จริง ๆ ข้ำจะ
ปรบมือชื่นชมนำงอย่ำงแท้จริง แค่ข้ำรู้สึกว่ำนำงไม่สำมำรถท ำสิ่งนี้ได้
ตำมนิสัยของนำง ตอนนี้กำรเข้ำไปในพระรำชวังเพื่อรำยงำนแก่เสด็จ
พ่อเป็นสิ่งส ำคัญที่สุด ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใดเรำกลับสู่เมืองหลวง เรื่องที่
บ้ำนจะได้รับกำรจัดกำรภำยหลัง”
ในด้ำนนี้รถม้ำที่บรรทุกทั้งสองนั้นตรงไปยังพระรำชวังรถม้ำคัน
อื่นกลับไปที่คฤหำสน์ขององค์หญิงและต ำหนักหยูหลังจำกเข้ำสู่เมือง
หลวง
ในช่วงเวลำนี้ที่บ้ำนตระกูลเฟิงมีบ้ำวรับใช้คนหนึ่งก ำลังบอกเฟิง
เซียงหรูเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่ร้ำนปัก เฟิงเซียงหรูตกใจ “เจ้ำพูดว่ำอะไร
นะ ? มันดูเหมือนเป็ดทั่วไปใช่หรือไม่ ? ”
บ่ำวรับใช้พยักหน้ำ“เจ้ำค่ะ ไม่เพียงแต่พวกมันจะดูเหมือนเป็ด
ทั่วไปเท่ำนั้น แต่กำรเย็บก็เชื่องช้ำและน่ำเกลียดอย่ำงยิ่ง บ่ำวรับใช้ของ
เจ้ำสำวคลั่งไคล้ด้วยควำมโกรธ ยืนอยู่หน้ำร้ำนนำงก็สำปต่อไปโดยไม่
ไปไหน นำงไม่เพียงแต่ต้องกำรให้เรำจ่ำยค่ำเสียหำยเท่ำนั้น แต่นำงยัง
ต้องกำรให้คุณหนูคุกเข่ำต่อหน้ำคฤหำสน์ของเสนำบดีเพื่อขอโทษต่อ
คุณหนูตระกูลนั้นเจ้ำค่ะ”
เฟิงเซียงหรูเดินวนเป็นวงกลมอย่ำงโกรธเคือง“ถ้ำข้ำรู้ว่ำเขำจะ
ท ำให้เกิดปัญหำแบบนี้มำก่อน ข้ำจะไม่ให้ผ้ำกับเขำ เขำไม่สำมำรถท ำ
อะไรได้ถูกต้องจริง ๆ” นำงโบกมือของนำงแล้วไล่บ่ำวรับใช้ จำกนั้นนำง
ก็พูดกับบ่ำวรับใช้ส่วนตัวของนำงว่ำ “รีบจัดกำรให้เรียบร้อย เรำก ำลัง
จะไปที่ต ำหนักปิงเพื่อช ำระหนี้นี้กับเขำ ! ”
ไม่นำนหลังจำกนั้นทั้งสองก็รีบออกจำกเรือนเฟิงเซียงหรูไม่เคย
โกรธเช่นนี้มำก่อน ซวนเทียนยี่นั่นปักเป็ดทั่วไปลงบนชุดแต่งงำน มัน
เป็นกำรสูญเสียที่เขำสำมำรถนึกถึงบำงสิ่งเช่นนี้ นี่ไม่ใช่แค่พยำยำมท ำ
ให้นำงดูไม่ดีใช่หรือไม่ “อย่ำงที่ข้ำเห็น ฮ่องเต้ไม่ควรผ่อนปรนและ
อนุญำตให้เขำย้ำยกลับไปที่ต ำหนักปิง เขำควร…ควรถูกส่งไปยังภูเขำ
เพื่อเป็นนักบวช”
ชำนชำแนะน ำนำงว่ำ“คุณหนูอย่ำคิดมำกเจ้ำค่ะ เท่ำที่ข้ำเห็น
องค์ชำยสี่ก็ท ำถูกต้อง ! คุณหนูจำกคฤหำสน์ของเสนำบดีคนใหม่เป็น
คนพำลมำกเกินไป เรำเปิดร้ำนนั้นจริง ๆ แต่เพื่อให้มีสิ่งที่ปักอยู่ มีช่ำง
เย็บมืออำชีพ ท ำไมนำงถึงยืนยันที่จะให้คุณหนูปัก ? เห็นได้ชัดว่ำนี่เป็น
เพียงกำรท ำให้คุณหนูอับอำย ! คุณหนูไม่ควรช ำระหนี้องค์ชำยเจ้ำค่ะ
คุณหนูควรจะขอบคุณพระองค์เจ้ำค่ะ ! ”
“ไร้สำระ! ” เฟิงเซียงหรูจ้องมองที่ชำนชำ “เจ้ำเข้ำใจอะไร ?
แม้ว่ำพระองค์จะถูกลดระดับให้เป็นสำมัญชน และยังอยู่ในควำมดูแล
ของฮ่องเต้ก็ยังคงเป็นองค์ชำย พระองค์เป็นคนที่ไม่กลัวอะไรเลย สิ่งที่
ข้ำได้รับ ? ตอนนี้บ้ำนของตระกูลเฟิงไม่สำมำรถเทียบได้กับควำม
รุ่งเรืองในอดีต แม้ว่ำในอดีตที่ผ่ำนมำข้ำไม่มีอะไรมำกไปกว่ำบุตรสำว
ของอนุ สถำนะแตกต่ำงกันมำก ปัญหำพิเศษหนึ่งข้อไม่สำมำรถ
เปรียบเทียบได้กับกำรมีปัญหำน้อยลงหนึ่งข้อ ไม่ท ำให้เกิดปัญหำจะ
เป็นกำรดีที่สุด”
ทั้งสองพูดในขณะที่เดินไปที่ประตูเมื่อมำถึงที่ทำงเข้ำ เฟิงเฟิน
ไดก็เดินเข้ำมำ ทั้งสองวิ่งเข้ำหำกัน เฟิงเฟินไดเห็นสีหน้ำของเฟิงเซียงหรู
และหัวเรำะทันที “โอ้ พี่สำม เจ้ำจะไปไหน ข้ำได้ยินมำว่ำเกิดเรื่องที่ร้ำน
ปัก เจ้ำท ำลำยผ้ำเสฉวนของพวกเขำด้วยกำรปักเป็ดธรรมดำ และพวก
เขำต้องกำรให้เจ้ำขอโทษ ! ”
เฟิงเซียงหรูไม่ต้องกำรโต้แย้งกับเฟิงเฟินไดนำงขยับไปด้ำนข้ำง
นำงต้องกำรเข้ำไปอย่ำงรวดเร็ว อย่ำงไรก็ตำมเฟิงเฟินไดเป็นคนที่มี
นิสัยชอบสร้ำงปัญหำ เมื่อเห็นว่ำเฟิงเซียงหรูไม่สนใจนำง นำงจึงเดินไป
อีกครึ่งก้ำวเพื่อปิดกั้นเส้นทำงของเซียงหรู
“น้องสี่”เซียงหรูถำมนำง “เจ้ำต้องกำรอะไร ? ”
”มันคืออะไร? ข้ำไม่สำมำรถพูดกับพี่สำมได้หรือถ้ำข้ำไม่
ต้องกำรอะไร ในฐำนะน้องสำว ข้ำเป็นคนใจดี พี่สำมควรคิดว่ำท ำไม
พวกเขำถึงกล้ำให้เจ้ำปักมัน ไม่ใช่เพรำะเจ้ำไม่มีกำรสนับสนุนที่ดี
ตอนนี้ตระกูลของเรำไม่สำมำรถพึ่งพำได้ แต่ในท้ำยที่สุดผู้หญิงควร
พึ่งพำตระกูลสำมีของพวกนำง ข้ำจ ำได้ว่ำพี่สำมครั้งหนึ่งเคยอยู่ใกล้ชิด
กับองค์ชำยเจ็ด องค์ชำยเจ็ดส่งเสื้อผ้ำให้เจ้ำ… โอ้ ไม่ นั่นเป็นควำม
เข้ำใจผิด พระองค์ส่งไปเพื่อไว้หน้ำเฟิงหยูเอง” นำงปกปิดรอยยิ้มจำง ๆ
และมองไปที่เฟิงเซียงหรู
เฟิงเซียงหรูไม่ต้องกำรโต้แย้งกับนำงมำกเกินไปนำงเข้ำใจน้องสี่
ของนำงเป็นอย่ำงดี รำวกับว่ำนำงเกิดมำเพื่อสร้ำงปัญหำ ไม่มีใคร
สำมำรถหลีกเลี่ยงหรือบังคับนำงออกไปได้ ย้อนกลับไปเมื่อพี่รองของ
พวกนำงยังคงอยู่ในบ้ำน นำงจะท ำตัวส ำรวมได้มำกกว่ำนี้อีกเล็กน้อย
อย่ำงไรก็ตำมไม่มีใครที่จะรั้งนำงไว้ในตอนนี้
เฟิงเซียงหรูเดินไปอีกสองก้ำวเพื่อออกจำกบ้ำนครำวนี้เฟิงเฟิน
ไดไม่หยุดนำง นำงตะโกนใส่บ่ำวรับใช้ตรงทำงเข้ำ “เดินเร็ว ๆ นั่นคือ
เสื้อผ้ำที่องค์ชำยห้ำส่งมำ ระวังอย่ำท ำลำยพวกมัน”
ซวนเทียนหยำนปฏิบัติต่อเฟิงเฟินไดได้ดีมำกเฟิงเซียงหรูไม่
เข้ำใจสิ่งที่องค์ชำยห้ำเห็นในตัวเฟิงเฟินได แต่มีหลำยสิ่งในโลกที่ไม่
สำมำรถเข้ำใจได้โดยเฉพำะควำมรู้สึก
“ฮะ!”เฟินไดถอนหำยใจอย่ำงโอ้อวด และพูดอะไรบำงอย่ำงที่
เหน็บแนมมำกขึ้น “ผู้คนจ ำเป็นต้องรู้ที่อยู่ของพวกเขำจริง ๆ เจ้ำไม่ได้ดู
สภำพของเจ้ำเอง แต่เจ้ำยังอยำกได้องค์ชำยเจ็ด”
เฟิงเซียงหรูได้รับบำดเจ็บรำวกับว่ำถูกแทงด้วยเข็มอย่ำงไรก็
ตำมกำรแสดงออกของนำงเย็นชำ ขณะที่นำงเตือนเฟิงเฟินไดว่ำ “น้องสี่
ควรกลับไปอย่ำงรวดเร็ว ข้ำได้ยินน้องชำยของเจ้ำร้องไห้”
“หืมม! ” กำรแสดงออกของเฟินไดจมลงทันที จ้องมองที่เฟิง
เซียงหรู จำกนั้นนำงก็เดินเข้ำไปในบ้ำน ในขณะที่เดินนำงพูดกับบ่ำวรับ
ใช้ที่อยู่ข้ำงตัวนำง “ท ำไมเด็กคนนั้นถึงยังไม่ตำย ? มันแค่ร้องไห้ และ
ร้องไห้ตลอดวัน ข้ำก ำลังจะเสียสติเพรำะมัน”
ดงหยิงกล่ำวอย่ำงเงียบๆ “ไม่มีอะไรที่สำมำรถท ำได้ ผู้คนที่ถูก
ทิ้งไว้โดยคุณหนูรองก ำลังจับตำดูเขำอย่ำงใกล้ชิด เรำลองสองสำมครั้ง
และไม่ประสบควำมส ำเร็จ ข้ำกลัวว่ำถ้ำเรำยังคงพยำยำมต่อไป มันจะ
ท ำให้คนเหล่ำนั้นโกรธ และไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยกับคุณหนูสี่”
เฟิงเฟินไดกัดฟันด้วยควำมโกรธ“เฟิงหยูเอง ท ำไมเจ้ำไม่ตำยใน
สนำมรบที่เฉียนโจว”
เฟิงเซียงหรูยืนอยู่นอกบ้ำนรอให้ชำนชำเรียกคนขับอย่ำงไรก็
ตำมกำรจ้องมองของนำงก็เกิดขึ้นในทิศทำงที่แน่นอน ยังคงได้ยินค ำพูด
ปราชดปราชันของเฟินได แต่นำงไม่ได้ไปที่ต ำหนักจุนเป็นเวลำนำน
นำงไม่ได้ออกไปข้ำงนอกบ่อย ๆ และในที่สุดนำงก็จะไปที่ร้ำนปักเพื่อดู
หรือไปที่ต ำหนักปิงทุกครั้งที่ซวนเทียนยี่ท ำให้เกิดควำมวุ่นวำย แต่
สถำนที่ทั้งสองนี้อยู่ในทิศทำงตรงกันข้ำมกับต ำหนักจุน มันเป็นเช่นนั้น
นำงไม่ได้มีโอกำสผ่ำนไปที่ต ำหนักจุน
“คุณหนูขึ้นรถม้ำเถิดเจ้ำค่ะ!”ชำนชำวิ่งไปพร้อมกับคนขับรถน ำ
รถม้ำมำด้ำนหลังนำง รถม้ำได้รับกำรเรียก บ้ำนของตระกูลเฟิงนั้นมี 2
คัน คันหนึ่งคือเพื่อกำรใช้งำนส่วนตัวของเฟิงเฟินได และอีกคันหนึ่ง
ส ำหรับเฟิงจินหยวนและส่วนตัวของพี่น้องเฉิง กำรเคลื่อนไหวของคน
อื่นไม่ได้ถูกจ ำกัดอีกต่อไปเหมือนที่พวกเขำเคยเป็นมำก่อนในขณะที่ฮู
หยินผู้เฒ่ำยังมีชีวิตอยู่ ท้ำยที่สุดพวกนำงไม่ได้เป็นตระกูลขุนนำงอีก
ต่อไปแล้ว อย่ำงไรก็ตำมนี่หมำยควำมว่ำพวกนำงจะต้องใช้เงินของ
ตัวเองเพื่อเช่ำรถ
เมื่อเฟิงเซียงหรูปีนขึ้นไปบนรถม้ำนำงคิดว่ำกำรที่คฤหำสน์ของ
เสนำบดีคนใหม่ไม่สำมำรถถูกต ำหนิในกำรสั่งให้นำงท ำเหมือนช่ำงปัก
ตอนนี้นำงไม่ได้เป็นอะไรมำกไปกว่ำบุตรสำวของพลเรือนทั่วไป ถ้ำ
ไม่ใช่เพรำะนำงมีบ่ำวรับใช้อยู่ข้ำงนำง นำงคงไม่เรียกนำงว่ำคุณหนู
ซวนเทียนหมิงและหยูเองกลับไปยังเมืองหลวงท ำให้เกิดระลอก
ใหญ่มำกในควำมเป็นจริงเมื่อรถม้ำมำถึงที่ทำงเข้ำของพระรำชวัง
ฮ่องเต้ พวกเขำไม่เคยคิดเลยว่ำองค์ชำยหยูและองค์หญิงจี่อันกลับ
มำแล้ว
ชั่วครู่หนึ่งก็มีควำมตื่นเต้นในพระรำชวังข่ำวของซวนเทียนหมิง
และเฟิงหยูเองเข้ำสู่พระรำชวังเดินทำงอย่ำงรวดเร็ว จำกห้องโถง
ด้ำนหน้ำไปจนถึงพระรำชวังด้ำนในกลำยเป็นหัวข้อสนทนำที่ร้อนแรง
ที่สุด
เมื่อทั้งสองได้พบกับฮ่องเต้ที่ห้องโถงสวรรค์จำงหยวนยืนอยู่ตรง
ทำงเข้ำเพื่อต้อนรับพวกเขำ เมื่อเห็นพวกเขำมำ เขำก็ค ำนับอย่ำง
รวดเร็ว เขำหลั่งน ้ำตำขอบคุณเขำกล่ำวว่ำ “ในที่สุดองค์ชำยและองค์
หญิงจี่อันก็กลับมำแล้วพะยะค่ะ”
ซวนเทียนหมิงขมวดคิ้วและถำมเขำว่ำ“ท ำไมเจ้ำดูเหมือนว่ำไม่
สำมำรถมีชีวิตต่อไปได้ ? ”
จำงหยวนเช็ดน ้ำตำบนใบหน้ำของเขำและกล่ำวว่ำ“องค์ชำย ถ้ำ
องค์ชำยยังไม่กลับมำ บ่ำวรับใช้คนนี้ไม่สำมำรถมีชีวิตต่อไปได้
ฮ่องเต้…ยำกเกินไปที่จะดูแลพะยะค่ะ”
“หืมม”ซวนเทียนหมิงตะโกน “ตำแก่ผู้นี้สร้ำงปัญหำอะไร ? ”
จำงหยวนถอนหำยใจยำว“มันคงจะดีถ้ำมันเป็นแค่ฝ่ำบำทสร้ำง
ปัญหำ” จำกนั้นเขำก็ถูกซวนเทียนหมิงสอบสวน อย่ำงไรก็ตำมเขำไม่ได้
พูดต่อไป เขำแค่ท ำท่ำให้ทั้งสองเข้ำมำ “องค์ชำย ได้โปรดเข้ำมำเร็ว ๆ
ฮ่องเต้ก ำลังรออยู่พะยะค่ะ”
เฟิงหยูเองสำมำรถเข้ำใจได้บ้ำงแม้ว่ำนำงจะอยำกรู้อยำกเห็น
แต่นำงก็รู้ว่ำนี่ไม่ใช่เวลำที่จะถำมนำง จึงเชื่อฟังซวนเทียนหมิงเข้ำไปใน
ห้องโถง หลังจำกมำถึงกลำงห้องโถง นำงเงยหน้ำขึ้นมองและเห็นว่ำ
ฮ่องเต้ถือเบำะขณะนั่งบนบัลลังก์ เมื่อมองดูหดหู่ซึ่งใกล้กับขอบแห่ง
ควำมตำยมำกกว่ำที่จำงหยวนพูด เขำก็จ้องมองพวกเขำด้วยดวงตำ
ของปลำตำย
ในตอนแรกทั้งสองต้องกำรที่จะทักทำยแม้กระทั่งคุกเข่ำ เป็นผล
ให้เขำยืนขึ้นจำกกำรถูกจ้องมองด้วยสำยตำที่ตำยแล้ว “ภำคเหนือสงบ
และเฉียนโจวพ่ำยแพ้ นี่เป็นทัศนคติแบบไหน ? ” เขำงงมำก “ไม่ควรมี
ควำมสุขหรือ ? ”
จักรพรรดิเงยหน้ำขึ้นมอง“ชัยชนะนั้นมีไว้ส ำหรับชำยำของเจ้ำ
เรำมีควำมสุขกับอะไร ? ”
เมื่อเฟิงหยูเองได้ยินสิ่งนี้ชำยชรำไม่มีควำมสุขหรือ ? นำงรีบ
กล่ำวว่ำ “ถ้ำเสด็จพ่อรู้สึกเสียดำยดินแดนนั้น ลูกสะใภ้จะคืนให้เสด็จ
พ่อเพคะ” ไม่ว่ำทำงใดมันเป็นดินแดนที่ถูกท ำลำย กำรดูแลมันจะ
เหนื่อยเกินไป
ใครจะรู้ว่ำฮ่องเต้จะโบกพระหัตถ์ของเขำ“ข้ำไม่ต้องกำรมัน ! ”
จำกนั้นเขำก็ส่งเสียงร้องถำมทั้งสอง “หลังจำกเข้ำมำในพระรำชวัง เจ้ำ
มำเพื่อดูเรำหรือ ? ”
นี่ไม่ใช่ค ำพูดที่เสียเปล่ำใช่หรือไม่ซวนเทียนหมิงจ้องตรงไปที่เขำ
“เรำจะไปไหนได้อีก”
“ต ำหนักศศิเหมันต์! ” ฮ่องเต้โกรธจัด “ในฐำนะบุตรชำย มำรดำ
ผู้ให้ก ำเนิดของเจ้ำ หลังจำกออกไปต่อสู้เพื่อท ำสงครำมเป็นเวลำ 1 ปี
มันคืออะไร ? เจ้ำไม่ไปเยี่ยมเสด็จแม่ของเจ้ำแต่กลับมำรำยงำนควำม
ปลอดภัยของเจ้ำก่อน ? เจ้ำมีเสด็จแม่อยู่ในใจหรือ ? เจ้ำไม่มีมโนธรรม
เรำจะตีเจ้ำให้ตำย ! ”
พูดแบบนี้จริงๆ แล้วเขำโยนเบำะมำโดนหัวซวนเทียนหมิง
จำงหยวนรีบกล่ำวอย่ำงรวดเร็วว่ำ“ฝ่ำบำทอย่ำทรงพิโรธพะยะ
ค่ะ องค์ชำยและองค์หญิงมำเพื่อแสดงควำมภักดีต่อฝ่ำบำท หลังจำก
กลับมำที่รำชส ำนัก แม่ทัพต้องรำยงำนสถำนกำรณ์เป็นธรรมดำ นี่เป็น
กฎที่ผ่ำนมำนับพันปีพะยะค่ะ ! ”
ฮ่องเต้ก็เข้ำใจเหตุผลนี้แต่ปฏิเสธที่จะยอมรับควำมผิดพลำด
อย่ำงเชื่องช้ำ แม้กระนั้นเขำก็หยุดยืนกรำนเรื่องนี้ เขำนั่งอยู่ตรงนั้น
อย่ำงสุขสบำยมำกโดยไม่พูดอะไร
ซวนเทียนหมิงไม่ได้โต้เถียงกับเขำต่อไปยืนอยู่ในห้องโถง เขำ
เล่ำกำรเดินทำงตั้งแต่ต้นจนจบอย่ำงจริงจัง เช่นเดียวกับกำรรำยงำน
อย่ำงเป็นทำงกำรเกี่ยวกับหน้ำที่ของเขำในแบบที่ยิ่งใหญ่ เขำบอกมัน
รำวกับว่ำเขำก ำลังเล่ำเรื่อง เขำพูดในลักษณะที่สดใสท ำให้ฮ่องเต้ซึ่งใน
ตอนแรกไม่ต้องกำรฟัง ก็ฟังด้วยควำมสนใจอย่ำงมำก
เมื่อเขำเริ่มเล่ำเรื่องกำรต่อสู้กับผู้ปกครองของเฉียนโจวพวกเขำ
เห็นเขำเอนไปข้ำงหน้ำและวำงข้อศอกของเขำบนโต๊ะ จำกนั้นเขำถำม
ค ำถำมที่ท ำให้ซวนเทียนหมิง และเฟิงหยูเองต้องประหลำดใจ