Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 619 สองตระกูลที่แตกต่างกันระหว่างตระกูลเหยาและ

ตระกูลเฟิง

ซวนเทียนหมิงโบกแขนกว้ำง“เหลวไหล ! ”
เฟิงหยูเองก็กลัวเช่นกันไม่มีพระสนมของฮ่องเต้คนเดียวที่ได้รับ
อนุญำตให้ออกจำกพระรำชวัง แม้แต่ฮองเฮำก็ยังไม่ได้รับอนุญำต
ส ำหรับพระสนมของฮ่องเต้ที่จะออกจำกพระรำชวังเป็นเรื่องใหญ่มำก
ยิ่งไปกว่ำนั้นพระสนมของฮ่องเต้ผู้นี้คือพราชำยำหยุน นำงรีบถำมจำง
หยวน “เสด็จแม่ออกจำกพระรำชวังไปเมื่อไหร่ ? เจ้ำรู้หรือไม่ว่ำนำงไปที่
ไหน ? ”
จำงหยวนกล่ำวว่ำ“หลังจำกองค์ชำยเก้ำและองค์หญิงออก
เดินทำงไปทำงเหนือขอรับ พราชำยำหยุนแอบตำมองค์ชำยเจ็ดไปและ
ไปทำงตะวันออก หลังจำกพราชำยำหยุนออกไป อีก 2 คนก็ไล่ตำมไป
ซึ่งก็คือน้องชำยขององค์หญิงและบ่ำวรับใช้ของเขำพะยะค่ะ”
เฟิงหยูเองพูดไม่ออกที่องค์ชำยเจ็ดไปแคือค่ำยผู้ลี้ภัยหรือไม่ ? นี่
เป็นสถำนกำรณ์แบบไหน !
อย่ำงไรก็ตำมซวนเทียนหมิงรู้สึกสบำยใจขึ้นเล็กน้อยหลังจำกได้
ยินว่ำพราชำยำหยุนไปตะวันออกกับซวนเทียนฮั่วจำกนั้นเขำก็ถำมว่ำ
“เจ้ำแน่ใจเรื่องควำมปลอดภัยของนำงหรือไม่ ? ”
จำงหยวนพยักหน้ำ“องครักษ์เงำกลับมำหลังจำกยืนยันว่ำพระ
ชำยำหยุนได้พบกับองค์ชำยเจ็ดอย่ำงปลอดภัยพะยะค่ะ จำกกำรเฝ้ำ
ระวังองครักษ์เงำไม่รู้ว่ำพราชำยำหยุนใช้วิธีกำรแบบใด และดูเหมือนว่ำ
องค์ชำยเจ็ดนั้นไม่สำมำรถท ำอะไรได้ พระองค์ไม่มีทำงเลือกนอกจำก
พำนำงไปด้วย ส ำหรับนำยน้อยตระกูลเฟิง เขำตำมไปในภำยหลังและ
ไม่สำมำรถตำมองค์ชำยเจ็ดได้ทัน กระหม่อมส่งคนไปรักษำควำม
ปลอดภัยให้จนกว่ำเรำจะเห็นนำยน้อยเข้ำมำที่ฟู่โจว พวกเขำจึง
รำยงำนกลับมำพะยะค่ะ”
เฟิงหยูเองก็รู้สึกสบำยใจอย่ำงไรก็ตำมนำงค ำนับจำงหยวน
อย่ำงจริงใจ และกล่ำวอย่ำงจริงใจว่ำ “ขอบคุณมำกขันทีจำง”
จำงหยวนโบกมือของเขำ“นี่คือสิ่งที่บ่ำวรับใช้ผู้นี้ควรท ำพะยะ
ค่ะ”
ในขณะนี้ไม่จ ำเป็นต้องไปที่ต ำหนักศศิเหมันต์ซวนเทียนหมิงบ
อกจำงหยวน “กลับไปบอกเสด็จพ่อว่ำข้ำและพราชำยำได้ไปพบเสด็จ
แม่แล้ว เสด็จแม่สบำยดีและไม่ต้องกำรพบเสด็จพ่อ อย่ำให้เสด็จพ่อ
ข้ำมไปร้องเพลงทุกวันและท ำสิ่งที่ส ำคัญกว่ำแทน นอกจำกนี้เรื่องนี้จะ
ยังคงเป็นควำมลับ จะต้องไม่บอกใคร ข้ำจะส่งจดหมำยไปหำพี่เจ็ด
ทันที”
หลังจำกพูดจบเขำไม่ได้อยู่ในพระรำชวังอีกต่อไป เขำดึงเฟิงหยู
เองไปและมุ่งตรงไปที่ทำงเข้ำของพระรำชวัง ขณะที่เดินเขำกล่ำวว่ำ
“นำงไม่สำมำรถท ำให้ข้ำรู้สึกสบำยใจได้และนำงก็คนที่ดื้อรั้น นำงออก
จำกพระรำชวังมำเกือบปีแล้วและยังสำมำรถปกปิดมันได้”
เฟิงหยูเองยังประทับใจมำกกับพราชำยำหยุนแต่นำงก็ยังเตือน
ซวนเทียนหมิงว่ำ “อำจจะมีใครจับตำมองต ำหนักศศิเหมันต์ เสด็จพ่อ
ชอบพร ่ำเพ้อตลอดเวลำ หำกข่ำวรั่วไหลในเวลำใดก็ไม่มีอะไรน่ำกลัวอีก
ต่อไป แต่มีโอกำสที่เสด็จพ่อจะออกตำมหำนำง นั่นคงเป็นควำม
ปั่นป่วน”
ซวนเทียนหมิงถอนหำยใจยำวแต่เขำพูดอะไรบำงอย่ำงที่จริงใจ
“ตรำบใดที่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ ควำมปรำรถนำของพวกเขำจะเป็นจริงใน
อนำคต พวกเขำสำมำรถท ำสิ่งที่พวกเขำต้องกำรได้ตลอดชีวิต”
นำงไม่ได้พูดอะไรอีกนำงชอบอยู่ข้ำงนอก อย่ำงไรก็ตำมกำรอยู่
กับซวนเทียนหมิงหมำยควำมว่ำช่วงครึ่งหลังของชีวิตของนำงจะถูกใช้
ในพระรำชวัง แทนที่จะกลับไปที่เมืองหลวง นำงชอบกำรเดินทำง
มำกกว่ำ
ออกไปข้ำงนอกพระรำชวังเป่ยจื่อนั่งอยู่บนรถม้ำและรอพวกเขำ
อยู่ ไม่ไกลข้ำงหลังมีรถม้ำอีกคัน คนขับรถม้ำดูคุ้นเคยกับเฟิงหยูเอง
เล็กน้อย หลังจำกคนผู้นั้นวิ่งเข้ำมำ นำงจ ำได้ว่ำเขำดูเหมือนจะเป็นคน
จำกตระกูลเฟิง
“บ่ำวรับใช้ผู้นี้คำรวะองค์ชำยเก้ำและคุณหนูรองขอรับ”คนขับรถ
ม้ำคุกเข่ำเพื่อทักทำย ค ำว่ำคุณหนูรองเผยให้เห็นตัวตนของเขำ
ซวนเทียนหมิงไม่ได้พูดแต่เฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ “ลุกขึ้นเถิด เจ้ำมำ
ที่ทำงเข้ำพระรำชวังท ำไม ? ”
คนขับรถตอบอย่ำงรวดเร็วว่ำ“คฤหำสน์ได้ข่ำวว่ำคุณหนูกลับมำ
ยังเมืองหลวงในช่วงบ่ำย ท่ำนเฟิงเลยส่งบ่ำวรับใช้คนนี้มำหำ และรอที่
ทำงเข้ำเพื่อพำคุณหนูรองกลับบ้ำนขอรับ”
“พำข้ำกลับบ้ำน? ” เฟิงหยูเองถำมเขำว่ำ “บ้ำนไหน ? ”
คนขับรถตอบว่ำ“บ้ำนของตระกูลเฟิงขอรับ”
อย่ำงไรก็ตำมนำงก็ส่ำยหัวของนำง“เท่ำที่ข้ำรู้ บ้ำนใหม่ของ
ตระกูลเฟิงไม่ได้มีเรือนให้ข้ำอยู่ และมีเหตุผลอะไรที่ข้ำต้องกลับบ้ำน ?
เจ้ำกลับไปได้ บอกท่ำนพ่อว่ำข้ำจะไปเยี่ยมพรุ่งนี้ และวันนี้ข้ำจะไม่ไป”
หลังจำกพูดอย่ำงนี้นำงหันกลับและเข้ำไปในรถม้ำของซวนเทียนหมิง
เป่ยจื่อแบมือของเขำให้คนขับและกล่ำวว่ำ“ข้ำบอกเจ้ำแล้วว่ำ
พราชำยำจะไม่กลับบ้ำนของตระกูลเฟิง เจ้ำไม่เชื่อข้ำ” หลังจำกพูด
อย่ำงนี้ รถม้ำก็ออกเดินทำง
คนขับรถของตระกูลเฟิงยืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้ำขมขื่นนอกจำกนี้
เขำยังรู้ว่ำคุณหนูรองไม่ต้องกำรกลับไปที่ตระกูลเฟิง อย่ำงไรก็ตำมเขำ
ไม่รู้ว่ำเขำควรอธิบำยอย่ำงไรเมื่อเขำกลับไป ในบ้ำนของตระกูลเฟิง
ปัจจุบัน เขำต้องใส่ใจกับอำรมณ์ของเจ้ำนำยสองคน
ครึ่งชั่วยำมต่อมำในห้องโถงหลักของบ้ำนเฟิงเฟินไดพูดอย่ำง
เยือกเย็น “ฮืม หลังจำกที่ได้เป็นองค์หญิง นำงเอำแต่ใจมำกเกินไป ด้วย
ควำมสำมำรถของนำงเอง นำงจะไม่ก้ำวเท้ำเข้ำมำในบ้ำนของ
ครอบครัวและปฏิเสธที่จะยอมรับครอบครัวของนำง ข้ำไม่รู้จริง ๆ ว่ำ
นำงชอบอะไร”
เฟิงจินหยวนนั่งในที่นั่งของหัวหน้ำเมื่อฟังค ำสำปแช่งของเฟิง
เฟินได เขำก็รู้สึกหงุดหงิดอย่ำงมำกกับบุตรสำวคนที่สองของเขำ อันชิ
และเฟิงเซียงหรูนั่งข้ำง ๆ เฟิงเซียงหรูไม่สำมำรถทนต่อกำรฟังได้ นำง
กล่ำวแทรก “พี่รองพูดถูก แม้ว่ำที่นี่จะเรียกว่ำบ้ำน แต่ไม่มีเรือนกว้ำง ๆ
เหลือไว้ให้นำง แล้วนำงจะไปพักที่ไหน ? ”
“นำงต้องกำรเรือน”เฟิงเฟินไดเริ่มส่งเสียงร้องอีกครั้ง “เฟิงเซียง
หรู เจ้ำรู้หรือไม่ว่ำเจ้ำก ำลังพูดอะไรอยู่ ? แม้กระทั่งตอนนี้เจ้ำก ำลัง
อำศัยอยู่ในบ้ำนพักขององค์ชำยห้ำ ท ำไมเขำถึงให้ที่อยู่อำศัยแก่เรำ ?
ไม่ใช่เพรำะข้ำหรือ ! ส ำหรับกำรที่ข้ำที่อนุญำตให้เจ้ำอำศัยอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่
แล้ว ท ำไมข้ำต้องออกจำกห้องเปิดห้องให้นำง ? นอกจำกนี้ที่พักมีมี
ขนำดเท่ำนี้ มันเต็มแล้วและไม่มีที่ว่ำงส ำหรับนำง”
เฟิงเซียงหรูสั่นด้วยควำมโกรธ“เนื่องจำกไม่มีเรือนให้นำงเลย
และไม่ใช่บ้ำนของนำง พี่สำวคนที่สองจะเป็นแขก มันสำยไปแล้วและ
ไม่เหมำะส ำหรับกำรต้อนรับแขก นำงบอกว่ำพรุ่งนี้นำงนำงจะมำเที่ยว
นั้นเป็นสิ่งที่ควรเป็น”
“เอำล่ะ! ทุกคนหุบปำก ! ” เฟิงจินหยวนตบมือของเขำบนโต๊ะ
ท ำให้เกิดเสียง “ปัง” เพื่อท ำให้ทุกคนตกใจ “พวกเจ้ำหยุดเถียงกันสักวัน
ได้หรือไม่ มันน่ำร ำคำญ นำงสำมำรถมำได้ทุกเมื่อที่ต้องกำร ไม่เป็นไร
ถ้ำนำงไม่มำ เฟินไดพูดถูก ตระกูลเฟิงของข้ำไม่สำมำรถเชิญแพทย์ผู้มี
เกียรติเช่นนี้ได้” หลังจำกพูดอย่ำงนี้เขำเหลือบมองไปที่เฟิงเฟินไดและ
ท ำให้น ้ำเสียงนุ่มนวล “อย่ำท ำลำยสุขภำพของเจ้ำด้วยควำมโกรธ มัน
ไม่คุ้มค่ำ”
เฟิงเฟินไดจ้องที่เฟิงจินหยวนและตอบอย่ำงไม่สุภำพมำก“ท่ำน
พ่อไม่ต้องห่วง ข้ำยังตำยไม่ได้” หลังจำกพูดอย่ำงนี้ นำงก็สะบัดแขน
เสื้อของนำงและออกไปกับบ่ำวรับใช้ของนำงอย่ำงรวดเร็ว
เฟิงจินหยวนเสียหน้ำอีกครั้งและไม่ต้องกำรนั่งต่อที่นั่นเขำยืน
ขึ้นและคิดเล็กน้อยก่อนที่จะให้ค ำปรึกษำอันชิ “ฮองเฮำป่วยและพี่น้อง
เฉิงเดินทำงไปพระรำชวังเพื่อดูแลนำง เจ้ำดูแลเรื่องต่ำง ๆ ในบ้ำนด้วย”
อันชิยืนขึ้นและตอบอย่ำงแผ่วเบำ“เข้ำใจแล้วเจ้ำค่ะ ที่บ้ำนมี
คุณหนูสี่จัดกำร แล้ว จะให้อนุผู้นี้จัดกำรอะไรเจ้ำคะ ? ”
เฟิงจินหยวนพูดไม่ออกโดยสิ้นเชิงดังนั้นเขำจึงออกไป
ในเรือนของตระกูลเฟิงเฟิงเฟินไดแสดงท่ำทำงหยิ่งผยอง แม้แต่
เฟิงจินหยวนก็ต้องหลีกเลี่ยงกำรถูกตัดเงิน เพรำะตอนนี้ทุกอย่ำงถูก
จัดเตรียมโดยองค์ชำยห้ำ ถ้ำเขำไม่พอใจผู้หญิงคนนั้น เขำจะสูญเสีย
แหล่งเงินของเขำ นั่นจะเป็นสถำนกำรณ์ที่น่ำอับอำยที่สุด
เมื่อเห็นเฟิงเฟินไดและเฟิงจินหยวนออกไปเฟิงเซียงหรูที่โกรธ
ถำมอันชิว่ำ “ท่ำนฮูหยินใหญ่และท่ำนฮูหยินรองไม่ขำดเงินใช่หรือไม่
เจ้ำคะ ? ท ำไมพวกนำงถึงไม่ใช้เงินกับตระกูลนี้ ฮูหยินทั้งสองควรจะ
ช่วยรักษำควำมสงบในบ้ำนไม่ใช่หรือ ? ”
อันชิยิ้มขมขื่นและกล่ำวว่ำ“พี่สำวสองคนนั้นตั้งใจจะรับมือ
กับคังอี้ ตอนนี้คังอี้เสียชีวิตไปแล้วและเฉียนโจวถูกก ำจัดโดยองค์ชำย
เก้ำและพี่รองของเจ้ำแล้ว ท ำไมทั้งสองจึงต้องเผำตัวเองในน่ำนน ้ำของ
ตระกูลเฟิง ทั้งสองใช้ข้ออ้ำงที่จะเข้ำไปในพระรำชวังเพื่อดูแลอำกำร
ป่วยของฮองเฮส พวกนำงจะไม่กลับมำที่บ้ำนในอีกหนึ่งเดือนข้ำงหน้ำ”
ด้วยกำรพูดถึงเฟิงหยูเองอีกครั้งใบหน้ำที่ไม่มีควำมสุขของเฟิง
เซียงหรูก็ฟื้นขึ้นมำเล็กน้อย นำงรีบพูดกับอันชิ “พี่รองกลับมำแล้ว ข้ำ
อยำกไปหำนำง”
อันชิหัวเรำะ“ท ำไมเจ้ำถึงทนไม่ได้ ข้ำได้ยินมำว่ำพี่รองของเจ้ำ
เข้ำไปในพระรำชวังเมื่อกลับถึงเมืองหลวง นำงก ำลังรีบไปรำยงำนตัว
ต่อฮ่องเต้ เนื่องจำกนำงไม่ได้มำที่บ้ำนตระกูลเฟิง นำงอำจจะไปที่
คฤหำสน์เหยำ รอก่อน พรุ่งนี้นำงจะมำบ้ำน และเจ้ำจะมีโอกำสคุยกับ
นำง”
เฟิงเซียงหรูพยักหน้ำและไม่ได้พูดอะไรอีกอย่ำงไรก็ตำมในใจ
ของนำง นำงคิดถึงเมื่อกำรมีปฏิสัมพันธ์ของนำงกับคุณหนูรองของ
เสนำบดีคนใหม่ ร้ำนปักได้จ่ำยเงินจ ำนวนมำกไปแล้ว นำงแค่หวังว่ำมัน
จะเพียงพอที่จะท ำให้พวกเขำให้อภัย
เมื่อเทียบกับกำรโต้เถียงและกำรต่อสู้ที่ไม่มีที่สิ้นสุดในที่อยู่
อำศัยของตระกูลเฟิงตระกูลเหยำก็สงบสุข ในช่วงเวลำนี้ในคฤหำสน์
เหยำทุกคนไม่ว่ำง ซูซื่อฮูหยินใหญ่เปล่งเสียงของนำงตะโกนว่ำ “เหยำ
เซิน ห้องของเจ้ำว่ำงแล้วหรือ ? ลูกพี่ลูกน้องของเจ้ำก ำลังจะกลับมำ”
กำรสอบถำมสิ่งนี้ท ำให้เกิดเสียงดังตอบมำว่ำ“ตอนนี้มันถูกจัด
ระเบียบเรียบร้อยแล้ว ท่ำนแม่ไม่ต้องรีบ ข้ำให้บ่ำวรับคนใช้เตรียมผ้ำปู
ที่นอนใหม่ให้ลูกพี่ลูกน้องแล้ว นำงจะนอนหลับได้สบำยขึ้นในตอน
กลำงคืน”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนี้เด็กหนุ่มอีกคนถำมด้วยน ้ำเสียงที่ไม่แน่นอน
“คฤหำสน์ขององค์หญิงนั้นอยู่ถัดไป น้องสำวจะมำพักที่นี่หรือไม่ ? ”
เพี้ยะ!
เขำถูกตบหัวชำยหนุ่มหันกลับมำและเห็นมำรดำของเขำเอง
ท่ำนฮูหยินรองของตระกูลเหยำ, เหยำฉินซื่อ
ฉินซื่อบิดหูเหยำหลินและกล่ำวว่ำ “เจ้ำคิดว่ำอำเองเป็นเหมือน
พวกเจ้ำหรือ ? ออกจำกบ้ำนเป็นเวลำหลำยเดือนโดยไม่กลับมำ
หลังจำกกลับบ้ำน เจ้ำใช้เวลำวิ่งไปมำ เมื่ออำเองอำยุน้อย นำงมักจะ
มำอยู่บ้ำนของเรำ นำงเก่งกว่ำเจ้ำมำก”
“ใช่! ” ฮูหยินสำมของตระกูล เหมียวซื่อก็เข้ำมำติดตำมด้วย
เช่นกัน “ข้ำให้ก ำเนิดบุตรอย่ำงเจ้ำได้อย่ำงไร ? ในชีวิตของข้ำ ควำม
ปรำรถนำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้ำคือกำรให้ก ำเนิดบุตรสำวและมีสหำยตัว
น้อย น่ำเสียดำยมำก ! บรรพบุรุษของเจ้ำไร้ควำมสำมำรถ ทำยำททั้ง
สำมของตระกูลเหยำให้ก ำเนิดบุตรชำย สิ่งต่ำง ๆ ไม่เป็นไปตำมที่
ต้องกำรจริงๆ”
กำรร้องเรียนของเหมียวซื่อท ำให้ซูซื่อและฉินซื่อเห็นด้วยทันที
ผู้หญิงเริ่มกำรสนทนำที่เต็มไปด้วยเสียงตัดพ้อและถอนหำยใจทันที
ชำยหนุ่มหกคนปิดหูแล้วมองหน้ำกันและสังเกตดูควำมหดหู่
พวกเขำไม่เข้ำใจในตระกูลอื่น ๆ ทุกคนหวังว่ำจะได้บุตรชำย
เมื่อใดก็ตำมที่บุตรชำยคนหนึ่งเกิดมำจะมีกำรเฉลิมฉลอง แต่ตระกูล
เหยำของพวกเขำแตกต่ำงกัน ผู้ใหญ่ทุกคนอยำกมีบุตรสำว ไม่ใช่แค่
มำรดำของพวกเขำที่พูดคุยกันทั้งวันเกี่ยวกับกำรต้องกำรบุตรสำว
แม้แต่บิดำของพวกเขำก็มองพวกเขำ และมักจะกล่ำวว่ำ : จะดีกว่ำถ้ำ
เจ้ำเป็นผู้หญิง ผู้หญิงมีควำมใกล้ชิดมำกขึ้น
พวกเขำมีควำมสุขบุตรชำยไม่สำมำรถสนิทสนมกันได้อย่ำงไร
พวกเขำไม่ได้มีชีวิตทั้งหมดหรือ ? เมื่อมันมำถึง งำนที่สกปรกและน่ำ
เบื่อหน่ำยมันไม่ได้ตกอยู่กับพวกเขำหรือ ? พวกเขำทั้งหกคนได้รับค ำสั่ง
จำกมำรดำบ่อยครั้ง จนมีบำงครั้งที่พวกเขำไม่สำมำรถเข้ำใจได้อย่ำง
ชัดเจนว่ำพวกเขำเป็นนำยน้อยหรือบ่ำวรับใช้ แม้แต่ตอนเย็นก็ยังจุดธูป
ชีวิตช่ำงโหดร้ำยจริงๆ ! ชีวิตช่ำงโหดร้ำย !
เมื่อหลำนทั้งหกก ำลังบ่นกันเหยำเซียนพำบุตรชำยทั้งสำมของ
เขำไปนั่งในห้องโถงใหญ่และดื่มชำ ข้อร้องเรียนของผู้หญิงสำมคนดัง
เข้ำมำในห้องโถง และบุตรชำยคนโต, เหยำจิงจุนบอกน้องชำยสองคน
ของเขำว่ำ “พวกเจ้ำสองคนพยำยำมมำกขึ้นอีกหน่อย เพื่อให้ก ำเนิด
บุตรสำว ! ”
บุตรชำยคนที่สอง,เหยำจิงเสี่ยวส่ำยหัว “ข้ำไม่กล้ำ หำกเป็น
ผู้ชำยอีก ฉินซื่อจะต้องบีบคอข้ำอย่ำงแน่นอน”
บุตรชำยคนที่สำม,เหยำจิงหยู กล่ำวว่ำ “ใช่ บุตรชำย 2 คนมี
ปัญหำมำกพอแล้ว ข้ำไม่มีควำมเชื่อว่ำข้ำสำมำรถให้ก ำเนิดบุตรสำว
ได้” ในขณะที่พูดสิ่งนี้ เขำมองไปที่เหยำเซียนด้วยควำมเสียใจ
เหยำเซียนจ้องมอง“เจ้ำมองมำที่ข้ำเพื่ออะไร ข้ำให้ก ำเนิด
บุตรสำว ! นี่ไม่เกี่ยวข้องกับกรรมพันธุ์ มันเกี่ยวกับพวกเจ้ำ ! ”
บุตรชำยทั้งสำมคนก้มหน้ำรับควำมพ่ำยแพ้โดยยอมรับชะตำ
ของตนในเวลำนี้พวกเขำได้ยินเสียงของซูซื่อ “เหยำเซิน ไม่จ ำเป็นต้อง
ให้เจ้ำถูห้องของเจ้ำ ข้ำจ ำได้ คืนนี้ข้ำจะให้อำเองนอนกับข้ำ ! ”