Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 620 ตระกูลเหยาที่น่ากลัว

ค ำพูดของซูซื่อท ำให้ผู้หญิงสองคนคัดค้ำนฉินซื่อแสดงควำมคิด
ของนำงทันที “ไม่ ! นำงจะนอนกับข้ำ ! ”
เหมียวซื่อก็กล่ำวว่ำ“นอนกับข้ำด้วย ! ”
เพื่อเห็นแก่หลำนสำวที่จะได้นอนกับพวกนำงสะใภ้ทั้งสำมต่อสู้
กันเป็นครั้งแรกในรอบหลำยปี
หัวของเหยำเซียนบำดเจ็บจำกกำรฟังสิ่งนี้และตัดสินใจทันที
ส ำหรับบุตรทั้งสำม “ข้ำไม่สนใจสิ่งที่เจ้ำคิด ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใดเจ้ำ
จะต้องมีบุตรต่อไป ! ไปต่อจนกว่ำเจ้ำจะมีบุตรสำว ! ”
เช่นเดียวกับบุตรชำย3 คนของตระกูลเหยำที่มีควำมกังวล
เกี่ยวกับวิธีกำรให้ก ำเนิดบุตรสำว รถม้ำของซวนเทียนหมิงและเฟิงหยู
เองมำถึงบนถนนใกล้คฤหำสน์เหยำ
เวลำหลังอำหำรเย็นค่อนข้ำงมีชีวิตชีวำมีผู้คนมำกมำยเดินไป
มำ และมีผู้คนมำกมำยเดินไปรอบ ๆ ตลำดกลำงคืน ควำมเร็วของรถ
ม้ำค่อย ๆ ช้ำลง
เฟิงหยูเองยกผ้ำม่ำนและมองออกไปข้ำงนอกมองถนน นำงถอน
หำยใจ ในเวลำเดียวกันนำงได้ยินคนพูดที่โรงเตี้ยม หนึ่งในนั้นกล่ำวว่ำ
“ท่ำนเสนำบดีหลู่ที่เพิ่งได้รับกำรแต่งตั้งใหม่นี้มีงำนเฉลิมฉลองมำกมำย
! หลังจำกได้รับกำรแต่งตั้งเพียงแค่ 2 เดือน บุตรสำวของฮูหยินใหญ่
ของเขำก็ได้แต่งงำนกับจอหงวนอันดับหนึ่งของปีนี้ อนำคตของเขำไม่มี
ที่สิ้นสุด”
“ไม่ว่ำเขำจะไปไม่จ ำกัดเพียงใดเขำเป็นเสนำบดีอยู่แล้วและเป็น
ขุนนำงขั้นหนึ่งอย่ำงเป็นทำงกำร ไม่มีที่ว่ำงแล้ว ! ”
“แต่เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แผนกำรของใต้เท้ำหลู่นี่ลึกซึ้งจริง ๆ เขำขอ
แต่งงำนกับจอหงวนอันดับคนหนึ่ง”
“แน่นอนว่ำจอหงวนอันดับหนึ่งของปีนี้คือ…”
แคร่เลื่อนไปไกลและไม่ได้ยินเสียงกำรสนทนำอีกต่อไปเฟิงหยู
เองปล่อยผ้ำม่ำนลงและเอนตัวลงในรถ อย่ำงไรก็ตำมนำงไม่ได้คิด
เกี่ยวกับเรื่องนี้ต่อไป นำงถำมซวนเทียนหมิง “ช่ำงฝีมือเป่ยจะอยู่ที่
คฤหำสน์หรือในพระรำชวัง ? หรือว่ำเขำประสบอุบัติเหตุ ? ”
ซวนเทียนหมิงส่ำยหน้ำ“ถ้ำช่ำงฝีมือเป่ยประสบอุบัติเหตุ เสด็จ
พ่อคงจะเอ่ยถึงเรื่องนี้อย่ำงแน่นอน เขำคงจะอยู่ในพระรำชวัง ส ำหรับ
พระรำชวังนั้นข้ำรู้สึกว่ำควรจะมีคนจำกภำคเหนือในนั้น”
“ใคร? ” เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว และจ ำได้ทันทีว่ำองค์ชำยเหลียน
พูดว่ำ “ตวนมู่อันกัวไม่ต้องกลัว สิ่งที่ต้องกลัวคือบุตรของเขำที่กระจัด
กระจำยเต็มไปหมด พูดว่ำ… เป็นไปได้หรือไม่ว่ำบุตรคนหนึ่งของเขำ
อำจเข้ำไปในพระรำชวังได้”
ซวนเทียนหมิงกล่ำวว่ำ“ข้ำจะไม่ลดควำมเป็นไปได้นี้ แต่จะระบุ
ว่ำใครและต ำแหน่งใด หรือมีกี่คนในนั้น ? นี่คือทุกสิ่งที่จ ำเป็นต้องได้รับ
กำรตรวจสอบอย่ำงช้ำ ๆ อำเอง… เอ่อ ? ” เฟิงหยูเองจ้องมองเขำด้วย
ควำมงุนงง “เฮ้ ! ” เขำเอื้อมมือไปโบกมือต่อหน้ำนำง แต่เด็กสำวไม่
ตอบสนอง ดูเหมือนว่ำเขำจะจ ำบำงสิ่งได้และยกแขนขึ้นเพื่อป้องกัน
ใบหน้ำของเขำ เขำตะโกนผ่ำนแขนเสื้อ “อย่ำใจลอย”
“เอ่อ…”มีใครบำงคนฟื้นสภำพจิตใจและจิตใต้ส ำนึกของนำง
เช็ดใบหน้ำ โชคดีที่ไม่มีน ้ำลำยสอ แต่มุมปำกเปียกเล็กน้อย “ฮ่ำๆๆ”
นำงหัวเรำะสองสำมครั้ง “ทุกครั้งที่เจ้ำถอดหน้ำกำกและพูดคุยกับข้ำ
มันจะดูดีกว่ำตอนที่เจ้ำหลับ”
ซวนเทียนหมิงพูดไม่ออกนับตั้งแต่ครั้งแรกที่เด็กผู้หญิงคนนี้ได้
เห็นหน้ำเขำ นำงก็มีใบหน้ำที่น่ำรัก ในเวลำนั้นเขำรู้สึกรังเกียจ ใครจะรู้
ว่ำแม้หลังจำกทั้งสองจะคุ้นเคย นำงก็ยังไม่พัฒนำ
ลืมไปเลยว่ำชำยำของเขำก ำลังตกหลุมรักเขำอยู่นั่นหมำยควำม
ว่ำเขำยังคงมีควำมงำมของเขำ ซวนเทียนหมิงพยักหน้ำด้วยควำม
พอใจและลดแขน เขำจับมือนำงไว้อย่ำงจริงใจ “สมำชิกของตระกูล
เหยำทุกคนพำกลับมำเมืองหลวงแล้ว เจ้ำควรไปพบลุง 3 คนและป้ำ
สะใภ้ 3 คน เจ้ำมีลูกพี่ลูกน้องที่อำยุมำกกว่ำ 6 คน ลุงใหญ่ของเจ้ำชื่อ
เหยำจิงจุน ลุงรองของเจ้ำชื่อเหยำจิงเสี่ยว และลุงสำมชื่อเหยำจิงหยู
ป้ำสะใภ้ทั้งสำมคนของเจ้ำ ป้ำคนแรกชื่อซูซื่อ ป้ำที่สองชื่อฉินซื่อ และ
ป้ำคนที่สำมชื่อเหมียวซื่อ ตระกูลเหยำไม่มีอนุ ลุงทั้งสำมของเจ้ำมีฮูหยิ
นเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ แต่ละคนมีบุตรชำย 2 คน ดังนั้นพวกเขำจึง
เป็นลูกพี่ลูกน้องทั้งหกคนของเจ้ำ พวกเขำคือเหยำซู่ เหยำเซิน เหยำ
ซวน เหยำอัน เหยำหน่ำน และเหยำซิน”
เขำบอกกับเฟิงหยูเองเกี่ยวกับตระกูลของนำงรำวกับว่ำเขำ
ก ำลังสอนนักเรียนอย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองค่อย ๆ เริ่มเข้ำใจควำมตั้งใจ
ของซวนเทียนหมิง ในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำนำงก็ยิ่งแปลก ในเรื่องที่
เกี่ยวกับตระกูลเหยำ นำงมักพูดถึงเหยำเซียนเสมอ แต่นำงไม่เคยพูดถึง
คนอื่น เฟิงหยูเองไม่เคยตระหนักถึงประเด็นนี้ แต่ซวนเทียนหมิงเป็นคน
ละเอียดรอบคอบพอที่จะพิจำรณำเรื่องนี้ได้ แต่เขำได้ตกลงปลงใจกับ
ผู้หญิงคนนี้มำนำนแล้ว และเขำก็พูดก่อนหน้ำนี้ว่ำเขำไม่สนใจว่ำนำง
เป็นใคร นำงเป็นผู้หญิงของซวนเทียนหมิง นั่นคือสำเหตุที่เขำต้องบอก
นำงว่ำแต่ละคนคือใคร พวกเขำชื่ออะไร และควำมสัมพันธ์ของพวกเขำ
คืออะไร เพื่อป้องกันไม่ให้นำงอำย
แน่นอนว่ำเขำหวังว่ำเขำจะเป็นเพียงคนเดียวที่จะคำดเดำได้
เล็กน้อยเกี่ยวกับสถำนกำรณ์ในขณะที่นำงยังคงเป็นบุตรสำวคนที่สอง
ของตระกูลเฟิง และหลำนสำวของเหยำเซียน
“ไม่ต้องห่วง”รอยยิ้มนี้ที่ท ำให้เขำมั่นใจแล้วชี้ไปที่หัวของนำงเอง
“ข้ำจ ำได้หมดแล้ว ข้ำไม่ลืมแม้แต่คนเดียวเลย”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้ำ“ดี”
รถม้ำหยุดและเป่ยจื่อเปิดม่ำนจำกด้ำนในโดยกล่ำวว่ำ “พระ
ชำยำ เรำมำถึงคฤหำสน์เหยำแล้วขอรับ”
เฟิงหยูเองลงจำกรถม้ำแล้วซวนเทียนหมิงตำมหลังนำง
ด้ำนหน้ำทำงเข้ำของคฤหำสน์เหยำมีกลุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่นกับเหยำ
เซียน ข้ำงหลังเขำมีบุตรชำย 3 คนและบรรดำลูกสะใภ้ของเขำ ยิ่งไป
กว่ำนั้นคือหลำนชำยทั้งหกของเขำแต่ละคนก็มีรอยยิ้มบนใบหน้ำ พวก
เขำดูจริงใจและท ำให้นำงรู้สึกค่อนข้ำงรื่นเริง
บำงทีอำจเป็นเพรำะพวกเขำไม่ได้คิดว่ำซวนเทียนหมิงจะมำ
ด้วยเช่นกันและคำดว่ำหน้ำกำกของซวนเทียนหมิงจะถูกถอดออกไป
แล้ว เขำนั่งคุกเข่ำในท่ำคุกเข่ำ “คำรวะองค์ชำยเก้ำพะยะค่ะ”
เมื่อเขำพูดคนอื่น ๆ ก็ตอบโต้ และค ำนับเพื่อทักทำยเขำ
ซวนเทียนหมิงเดินไปข้ำงหน้ำและช่วยประคองเหยำเซียนให้ลุก
ขึ้นยืนก่อนพูดกับทุกคนว่ำ “รีบลุกขึ้นเร็ว” เขำพูด “องค์ชำยผู้นี้มำส่งอำ
เองกลับบ้ำน”
เหยำเซียนมองใบหน้ำของซวนเทียนหมิงนำนก่อนพยักหน้ำ
“เช่นนั้นให้เรำพบกันอีกครั้งในเวลำอื่น”
ซวนเทียนหมิงยิ้ม“มันควรจะเป็นองค์ชำยผู้นี้ที่มำหำท่ำนปู่” เขำ
รู้ว่ำคนในตระกูลเหยำนั้นยำกที่จะควบคุม โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งเมื่อเขำ
เห็นว่ำป้ำก ำลังถูมือและมองเฟิงหยูเองรำวกับว่ำพวกนำงเป็นหมำป่ำที่
หิวโหย เขำก็ไม่มีทำงเลือกนอกจำกต้องจำกไป ดังนั้นเขำจึงไม่ได้พูดคุย
เฉย ๆ และปีนกลับเข้ำไปในรถม้ำ
เป่ยจื่อที่เงียบไปก็พูดกับเฟิงหยูเอง“พราชำยำ ข้ำรบกวนพระ
ชำยำกับเรื่องของฟูหรงด้วยขอรับ” จำกนั้นเขำก็ป้องมือให้เหยำเซียน
แล้วน ำรถออกไป
ซวนเทียนหมิงนั่งอยู่ในรถม้ำแล้วส่ำยหัวยิ้มอย่ำงขมขื่น“ท ำไม
ข้ำถึงรู้สึกเช่นนี้ว่ำผู้หญิงคนนั้นถูกส่งไปยังถ ้ำสิงโต ? สมำชิกของ
ตระกูลเหยำ…” เขำตัวสั่น “น่ำกลัวมำก ! ”
ในเวลำนี้ทำงเข้ำของคฤหำสน์เหยำหลังจำกรถม้ำของซวน
เทียนหมิงออกไป จุดประกำยควำมอบอุ่นของตระกูลเหยำ ภำยใต้กำร
แนะน ำของซูซื่อผู้อำวุโสที่สุด พวกเขำต่ำงตะโกนออกมำและรีบไปหำ
เฟิงหยูเอง คนหนึ่งจับมือนำง คนหนึ่งลูบหัวของนำง และอีกคนหนึ่ง
กอดนำงไว้ ซูซื่อกล่ำวว่ำ “ในที่สุดอำเองของเรำก็กลับมำ ป้ำคิดถึงเจ้ำ
มำก ท ำไมเจ้ำดูผอมกว่ำเมื่อก่อน ? ” ขณะที่พูดอย่ำงนี้นำงจับเฟิงหยู
เองแน่นกว่ำเดิม “เจ้ำผอมลง เมื่อกอดเจ้ำมีแต่กระดูก ข้ำจะท ำอำหำร
บ ำรุงให้เจ้ำในภำยหลัง”
เฟิงหยูเองมองดูตะลึงและดวงตำของนำงก็เบิกกว้ำงมำกนำงตำ
บอดอย่ำงสมบูรณ์จำกสถำนกำรณ์นี้ นำงพูดกับตัวเองว่ำ ถ้ำข้ำมีแต่
กระดูก ท ำไมเจ้ำยังกอดข้ำไม่ยอมปล่อย ?
ฉินซื่อผู้ซึ่งลูบหัวของนำงยังกล่ำวอีกว่ำ“ผมของเจ้ำแห้งฟูได้
อย่ำงไร ? มันยังไม่มืดมำก ดูเหมือนว่ำมันจะไม่ได้รับกำรดูแลอย่ำงดี
ฮ่ำๆ มันน่ำเสียดำยที่เด็กคนนี้ไม่มีผู้อำวุโสที่จะดูแล นำงต้องไปที่สนำม
รบตั้งแต่อำยุยังน้อย แค่คิดเกี่ยวกับมันท ำให้ข้ำรู้สึกเศร้ำ”
อันนี้ไม่แกล้งมันจริงๆ ขณะที่นำงพูดน ้ำตำของนำงเริ่มไหล
ออกมำ ท ำให้นำงดูเป็นทุกข์ ในขณะที่ร้องไห้นำงกล่ำวต่อไป “โชคดีที่
เจ้ำกลับมำแล้ว ข้ำจะช่วยดูแลเจ้ำในภำยหลัง เด็กผู้หญิงจะต้องมีผม
ดุจเส้นไหมเพื่อควำมงำม”
เฟิงหยูเองตกตะลึงอีกครั้งผมของนำงค่อนข้ำงดีจริง ๆ แม้ว่ำ
นำงจะออกไปต่อสู้นำงก็มักจะอำบน ้ำอยู่ในมิติของนำง และนำงก็
มักจะใช้แชมพูที่ทันสมัย ซวนเทียนหมิงกล่ำวว่ำมันหอมมำก เรียบและ
มันวำว ท ำไมมันดูไม่ดีกับป้ำรองของนำงจนท ำให้นำงร้องไห้ ?
นี่ไม่ใช่จุดจบป้ำสำมที่จับมือนำง เหมียวซื่อเริ่มร้องไห้นำน
ก่อนที่ฉินซื่อจะเริ่มร้องไห้ ในขณะที่ถูมือของเฟิงหยูเอง นำงกล่ำวว่ำ
“อำเองของเรำอำยุเพียง 14 ปี และยังไม่บรรลุนิติภำวะ แต่มือของนำง
นั้นหยำบกร้ำน เห็นได้ชัดว่ำนำงเป็นบุตรสำวของตระกูลใหญ่ แต่มือ
ของเจ้ำดูแย่ยิ่งกว่ำเด็กที่เลี้ยงบนภูเขำ” ในขณะที่นำงพูด นำงเย้ยหยัน
บุตรชำยและหลำนชำยของนำง “มันเป็นควำมผิดของพวกเจ้ำทั้งหกคน
ที่ขำดควำมรู้ กำรเรียนอย่ำงสิ้นหวังทุกวันคืออะไร ? ท ำไมไม่คิด
เกี่ยวกับกำรเรียนรู้ศิลปะกำรต่อสู้หรือเกี่ยวกับกลยุทธสงครำม ไม่ว่ำใน
กรณีใดเจ้ำสำมำรถให้ควำมช่วยเหลืออำเองได้ น้องสำวของเจ้ำยังเด็ก
มำก แต่พวกเจ้ำสำมำรถทนดูนำงออกไปสู้รบได้ ! ฮื่อ…”
ยิ่งพวกนำงพูดมำกก็ยิ่งรู้สึกเสียใจยิ่งพวกนำงพูดมำกเท่ำไหร่
พวกนำงก็รู้สึกเสียใจมำกส ำหรับเฟิงหยูเอง ในตอนท้ำยทั้งสำมก็กอด
เฟิงหยูเองและเริ่มร้องไห้
พวกผู้ชำยในตระกูลเหยำรู้สึกว่ำมันน่ำละอำยเกินไปดังนั้นลุงจิง
จุนผู้อำวุโสที่สุดจึงไปปลอบใจพวกนำง จิงจุนก้ำวไปข้ำงหน้ำและตบ
ไหล่ภรรยำของเขำเบำๆ ก่อน มือที่ถูกยกขึ้นนั้นไม่สำมำรถกลั้นเอำไว้
และก็ไปลูบผมของเฟิงหยูเอง เขำเป็นผู้ชำยและมีควำมแข็งแกร่ง
มำกกว่ำเดิม สิ่งนี้ท ำให้เฟิงหยูเองรู้สึกรำวกับว่ำนำงเป็นตุ๊กตำ และชำย
ผู้นี้ที่ชอบตุ๊กตำก็ยืนยันควำมรู้สึกที่ได้สัมผัสผมด้วยควำมควำมตื่นเต้น
อันที่จริงจิงจุนก็ท ำด้วยควำมตื่นเต้นอย่ำงแน่นอนเด็กสำวคน
หนึ่ง ! นี่เป็นบุตรสำวที่แท้จริง ! นำงตัวเล็กมำก น่ำรักและเชื่อฟังมำก นี่
คือสิ่งที่เขำใฝ่ฝัน
ในเวลำนี้เหยำเซียนกระแอมสองสำมครั้งและในที่สุดก็เตือนจิง
จุนถึงภำรกิจของเขำ จิงจุนได้สติขึ้นมำและพูดอย่ำงรวดเร็วว่ำ “หยุด
ร้องไห้ อำเองเพิ่งกลับมำที่เมืองหลวงในวันนี้ รีบพำนำงเข้ำไปใน
คฤหำสน์เพื่อให้นำงได้พักผ่อนบ้ำง”
ผู้หญิงทั้งสำมคนที่ร้องไห้หยุดร้องไห้อย่ำงรวดเร็ว อย่ำงไรก็ตำม
ไม่มีใครปล่อยเลย พวกนำงลำกเฟิงหยูเองเข้ำไปในคฤหำสน์ ขณะที่ซู
ซื่อกล่ำวว่ำ “อำเองไม่ต้องกลับคืนนี้ใช่หรือไม่ ? คืนนี้นอนกับป้ำนะ”
ฉินซื่อและเหมียวซื่อหันขวับทันทีที่ได้ยินสิ่งนี้“ไม่ ! นอนกับข้ำ !
”
”นอนกับข้ำ! ”
ทั้งสำมเริ่มเถียงกันอีกรอบ
เฟิงหยูเองมองไปที่เหยำเซียนด้วยสีหน้ำขมขื่นแต่เหยำเซียนก็
แค่ยักไหล่และแสดงว่ำเขำไม่มีอ ำนำจ
แม้ว่ำสมำชิกของตระกูลเหยำจะให้กำรต้อนรับอย่ำงล้นเหลือ
เฟิงหยูเองก็ไม่ได้ร ำคำญแม้แต่น้อย ในทำงตรงกันข้ำม ควำมอบอุ่นของ
ครอบครัวนำงไม่เคยมีประสบกำรณ์ตั้งแต่มำถึงรำชวงศ์ต้ำชุนท ำให้นำง
ซำบซึ้ง ในขณะเดียวกันควำมรู้สึกของควำมใกล้ชิดจำกเจ้ำของร่ำงเดิม
ก็เพิ่มสูงขึ้น ใจของนำงถูกส่งไปยังควำมทรงจ ำอีกครั้ง พวกเขำทั้งหมด
เกี่ยวข้องกับตระกูลเหยำ และพวกเขำมำก่อนที่ตระกูลเหยำจะออกจำก
เมืองหลวง ที่นี่นำงเป็นองค์หญิงและทุกคนรักนำง ส ำหรับเจ้ำของร่ำง
เดิม คฤหำสน์เฟิงไม่ได้เป็นบ้ำน แต่คฤหำสน์เหยำเป็นบ้ำน
เฟิงหยูเองถูกลำกไปที่ห้องโถงใหญ่เมื่อทุกคนนั่งแล้ว ในที่สุด
นำงก็สำมำรถหนีจำกป้ำทั้งสำมของนำงได้ จำกนั้นนำงก็เดินไปที่กลำง
ห้องโถงและโค้งค ำนับให้ท่ำนปู่ของนำง “อำเองพึ่งกลับมำจำกกำรต่อสู้
และมำคำรวะท่ำนปู่เจ้ำค่ะ ขอแสดงควำมยินดีกับท่ำนลุงทั้งสำมและ
ท่ำนป้ำ และคำรวะลูกพี่ลูกน้องทั้งหกของข้ำเจ้ำค่ะ!”
นำงวำงตัวสูงส่งของนำงในฐำนะองค์หญิงนำงโค้งค ำนับจนหัว
ของนำง
โขกกับพื้น!