Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 625 บ้านไม่เคยเหมือนบ้าน

เฟิงเฟินไดและเฟิงหยูเองต่ำงก็มีนิสัยไม่ยอมแพ้และเฟิงจินห
ยวนก็รู้สึกหมดหนทำงอย่ำงมำก เขำเริ่มคิดในใจของเขำอย่ำงรวดเร็ว
แม้ว่ำปัจจุบันควำมอยู่รอดของ ตระกูลเฟิงจะขึ้นอยู่กับองค์ชำยห้ำ เมื่อ
เทียบกับควำมแข็งแกร่งที่เฟิงหยูเองมีมำเป็นเวลำนำน เขำยังคงเลือกที่
จะแนะน ำให้เฟิงเฟินไดยอมแพ้
เขำกระแอมและพูดกับเฟิงเฟินไดว่ำ“พี่รองของเจ้ำเพิ่งกลับมำ
ในฐำนะน้องสำวจงหยุดพูดสิ่งที่ไม่สมควรเช่นนั้น เจ้ำไม่ได้เป็นเด็กอีก
ต่อไปแล้ว และควรเรียนรู้สิ่งที่เจ้ำควรพูดและไม่ควรพูด”
เฟิงเฟินไดแค่นเสียงอย่ำงเย็นชำและมองเฟิงจินหยวนควำม
ผิดหวังที่ปรำกฏในดวงตำของนำง ในที่สุดนำงก็เข้ำใจว่ำเหตุผลที่นำง
ท ำได้ในปีที่ผ่ำนมำ แม้บิดำของนำงจะแสดงควำมเคำรพต่อนำงมำกขึ้น
ก็เพรำะว่ำเฟิงหยูเองไม่อยู่ เมื่อพี่รองกลับมำลมก็เปลี่ยนทิศทำงทันที
แม้ว่ำตระกูลเฟิงจะอำศัยอยู่ในบ้ำนพักขององค์ชำยห้ำ และแม้ว่ำ
ตระกูลเฟิงจะพึ่งพำเงินที่ได้จำกองค์ชำยห้ำ และแม้ว่ำเฟิงจินหยวนจะ
อำศัยองค์ชำยห้ำส ำหรับงำน ด้วยชื่อเสียงของเฟิงหยูเอง บิดำคนนี้ไม่
ลังเลแม้แต่น้อยและสำมำรถระงับนำงได้ทันที
“หืมม”นำงพูดอย่ำงเย็นชำ “ท่ำนพ่อพูดได้ดีจริง ๆ เนื่องจำกพี่
รองอยู่ที่นี่ ท ำไมพี่รองไม่ดูแลครอบครัว ? พี่รองก็หมั้นกับองค์ชำยด้วย
แต่ท ำไมคู่หมั้นของน้องสำวจึงจัดหำที่อยู่ด้วย ? ท่ำนพ่อ จะดีที่สุดถ้ำ
ท่ำนพ่อไม่คิดว่ำข้ำไม่ยุติธรรมเกินไป”
เฟิงจินหยวนกลัวว่ำเฟิงเฟินไดจะพูดสิ่งเหล่ำนี้มำกที่สุดในไม่ช้ำ
เขำก็พูดไม่ออก
มันคือเฟิงหยูเองที่มองเฟิงเฟินไดด้วยควำมประหลำดใจก่อน
ถำมเฟิงจินหยวน “ท่ำนพ่อ องค์ชำยห้ำไม่ได้มอบบ้ำนหลังนี้ให้เป็นของ
ก ำนัลเมื่อขอแต่งงำนกับน้องสี่หรือ ? โฉนดก็มอบให้ท่ำนพ่อแล้วไม่ใช่
หรือ ? ”
ก่อนที่เฟิงจินหยวนจะพูดเฟิงเฟินไดไม่สำมำรถยับยั้งได้และ
ตะโกนว่ำ “เจ้ำหมำยควำมเช่นไร ? ”
เฟิงหยูเองแบมือของนำง“อย่ำงที่ข้ำพูด บ้ำนหลังนี้เป็นเงื่อนไข
ขององค์ชำยห้ำที่ต้องกำรแต่งงำนกับเจ้ำ พูดง่ำย ๆ ก็คือเจ้ำสำมำรถคิด
ว่ำมันเป็นข้อตกลงทำงกำรค้ำ เขำใช้บ้ำนเพื่อซื้อเจ้ำจำกท่ำนพ่อ นั่น
เป็นสำเหตุที่ท่ำนพ่อได้รับบ้ำน เจ้ำจะท ำอะไรกับเรื่องนี้ ? ”
“เจ้ำ…”เฟิงเฟินไดไม่เคยคิดว่ำเฟิงหยูเองจะท ำสิ่งต่ำง ๆ ให้น่ำ
เกลียด นำงต้องกำรที่จะปฏิเสธ แต่นำงก็ยังคงพูดค ำว่ำ “เจ้ำ” ซ ้ำไป
เรื่อย ๆ เมื่อนำงเริ่มรู้สึกว่ำเฟิงหยูเองไม่เหลือช่องให้นำงโต้แย้ง มันฟังดู
น่ำเกลียดเล็กน้อย แต่นั่นเป็นควำมจริง !
เฟิงหยูเองเตือนนำงว่ำ“เจ้ำสำมำรถให้องค์ชำยห้ำเรียกคืนบ้ำน
หลังนี้ได้ แต่ในขณะเดียวกันท่ำนพ่อก็สำมำรถยกเลิกกำรหมั้นได้ น้องสี่
เจ้ำต้องกำรบ้ำนหรือคน ? ”
เฟิงเฟินไดต้องกำรคนแน่นอนว่ำนำงต้องกำรคน ! แต่เมื่อถูก
ผลักกลับมำเช่นนี้ นำงก็รู้สึกรับไม่ได้อย่ำงแท้จริง “พี่รองก็ต้องคิด
เช่นกัน เจ้ำจำกไป 1 ปี แต่ตระกูลเฟิงของข้ำได้รับกำรสนับสนุน
ตลอดเวลำ องค์ชำยห้ำที่ส่งเงินให้แต่ละเดือนมำให้ข้ำ เจ้ำคิดว่ำตระกูล
เฟิงจะสำมำรถอยู่รอดต่อไปได้หรือไม่ ? ”
ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้สีหน้ำของเฟิงจินหยวนน่ำเกลียดอย่ำงยิ่ง
อย่ำงไรก็ตำมนี่เป็นควำมจริงที่เขำไม่สำมำรถปฏิเสธได้
นี่ไม่ใช่กรณีของเฟิงหยูเองอย่ำงที่นำงถำมเฟิงเฟินไดว่ำ “เจ้ำ
หมำยควำมว่ำข้ำไม่ควรไปรับใช้อำณำจักร ข้ำไม่ควรออกไปต่อสู้กับ
สงครำมนำนกว่ำหนึ่งปี แต่ข้ำควรจะอยู่บ้ำนเพื่อดูแลเจ้ำ แล้วครอบครัว
ล่ะ ? เจ้ำก ำลังพูดถึงครอบครัวของใคร ? ”
เฟิงเฟินไดกระทืบเท้ำด้วยควำมโกรธ“แน่นอนว่ำมันคือบ้ำน
ตระกูลเฟิง ครอบครัวของเรำ ! ”
“ท ำไมเจ้ำต้องกำรให้ข้ำดูแลเจ้ำ? ” เฟิงหยูเองรู้สึกงงงวย และ
ถำมว่ำ “ข้ำไม่ใช่คนใจบุญ เหตุใดข้ำจึงต้องใส่ใจเรื่องของครอบครัวอื่น”
ครำวนี้เฟิงจินหยวนไม่สำมำรถทนฟังได้ต่อไป“นี่จะอธิบำยได้
อย่ำงไรว่ำเป็นครอบครัวของคนอื่น ? เป็นไปได้หรือไม่ว่ำนี่ไม่ใช่
ครอบครัวของเจ้ำ ? เจ้ำเพิ่งบอกว่ำบ้ำนตระกูลเฟิงเป็นบ้ำนของเจ้ำ แต่
ตอนนี้เจ้ำก ำลังต่อต้ำนอยู่หรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองหัวเรำะ“ข้ำเพิ่งพูดว่ำสถำนที่แห่งนี้เป็นบ้ำนของข้ำ
เพรำะข้ำทนไม่ได้ที่จะเห็นว่ำท่ำนถูกรังแก แต่ถ้ำเจ้ำอยำกจะบอกว่ำนี่
เป็นบ้ำนของข้ำอย่ำงแท้จริง ข้ำต้องถำมท่ำนพ่อ เรือนของข้ำอยู่ที่ไหน ?
ห้องของข้ำอยู่ไหน ? เรือนของจื่อหรูอยู่ไหน ? ห้องของจื่อหรูอยู่ที่ไหน?
เจ้ำบอกว่ำนี่คือบ้ำนของข้ำ แต่จื่อหรูและข้ำเป็นบุตรชำย และบุตรสำว
ของฮูหยินใหญ่ จื่อหรูยังเป็นบุตรชำยเพียงคนเดียวของตระกูล เป็นผล
ให้บ้ำนไม่ได้มีเรือนส ำหรับเรำ มันเป็นบ้ำนแบบไหน ? ”
เฟิงจินหยวนตัวแข็งทื่อและพูดอย่ำงไม่รู้ตัว“เจ้ำสองคนไม่ได้
อำศัยอยู่ในคฤหำสน์ขององค์หญิงหรือ ? ”
“นั่นคือเหตุผลที่ข้ำพูดว่ำที่นี่ไม่ใช่บ้ำนของเรำแต่เป็นคฤหำสน์
ขององค์หญิง”
เฟิงเฟินไดพูดเยำะเย้ย“ไม่เป็นไรถ้ำเจ้ำรู้ควำมจริง”
“อืม”เฟิงหยูเองพยักหน้ำ “ข้ำรู้ควำมจริงของข้ำได้ดีมำก ใน
ควำมเป็นจริงถ้ำเจ้ำต้องกำรต ำแหน่งบุตรสำวของฮูหยินใหญ่เพียงแค่
รับมัน เจ้ำคิดว่ำข้ำต้องกำรหรือไม่” ด้วยกำรเปลี่ยนแปลงในน ้ำเสียง
นำงหัวเรำะและกล่ำวว่ำ “แต่ก่อนอื่นเจ้ำต้องมีมำรดำที่ดี”
“เจ้ำ! ” เฟิงเฟินไดยืนขึ้นแล้วชี้ไปที่เฟิงหยูเอง นำงเริ่มมึนงง
เพรำะควำมโกรธ นำงเกลียดที่มีคนพูดถึงฮันชิมำกที่สุด นั่นคือควำม
อัปยศอดสูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนำง ฮันชิไม่เพียงแต่ไม่ได้ให้ควำม
ช่วยเหลือใด ๆ แก่นำงเท่ำนั้น แต่นำงยังท ำบำงสิ่งที่จะป้องกันไม่ให้นำง
กลำยเป็นบุตรสำวของฮูหยินใหญ่อีกด้วย แม้ในควำมฝันของนำง นำง
ก็รู้สึกเสียใจที่นำงเป็นบุตรสำวของฮันชิ ตอนนี้เฟิงหยูเองพูดอย่ำงนี้
นำงโกรธมำกจนอยำกจะบีบคอพี่รองของนำงจนตำย แต่เมื่ออำรมณ์
เปลี่ยนไป รอยยิ้มก็ปรำกฏขึ้นบนริมฝีปำกของนำง “พี่รองไม่เพียงแค่
พูดถึงข้ำ มำรดำของเจ้ำดีกว่ำงั้นหรือ ? นำงเป็นฆำตกรและท ำให้ท่ำน
พ่อพิกำร ซึ่งท ำให้เขำกลำยเป็นตัวตลกในหมู่พลเมือง มีมำรดำแบบนี้
จะมีควำมภำคภูมิใจอะไร ? ”
ครั้งนี้มีกำรพำดพิงใบหน้ำของเฟิงจินหยวนเปลี่ยนเป็นสีเขียว
เขำต้องกำรที่จะหยุดกำรโต้เถียงครั้งนี้ อย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองเริ่ม
กล่ำวแล้ว “ทั้งสองคนมีพระรำชโองกำรหย่ำร้ำงแล้ว หลังจำกกำรหย่ำ
ร้ำงไม่มีกำรเกี่ยวข้องใด ๆ อีกต่อไป ส ำหรับกำรท ำร้ำยนั่นเป็นเรื่อง
ส่วนตัว มันไม่เกี่ยวกับองค์หญิง อำกำรบำดเจ็บของท่ำนพ่อเป็นผลมำ
จำกกำรป้องกันตนเอง และเขำควรตรวจสอบควำมผิดพลำดของตัวเอง
กำรป้องกันภำยในบ้ำนจ ำเป็นต้องได้รับกำรปรับปรุงหรือไม่ ? ”
เฟิงเฟินไดรู้สึกว่ำกำรโต้เถียงกับเฟิงหยูเองเป็นเหมือนกำร
พยำยำมตีฝ้ำยไม่ว่ำนำงจะมีอะไรระบำยก็ไม่ถูกต้อง ไม่ว่ำนำงจะท ำ
อะไรก็ไม่สำมำรถสนุกได้ ตอนนี้เฟิงจินหยวนไม่ได้ช่วยนำงพูดอะไร อัน
ชิและเฟิงเซียงหรูก็นั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่พูดอะไร ในห้องนี้นำงโดดเดี่ยว
และไม่มีควำมช่วยเหลือ ในทันใดนั้นนำงก็รู้สึกเสียใจที่ต้องต่อสู้ด้วย
ตัวเอง ทันใดนั้นนำงก็นึกถึงอดีต แม้ว่ำจะมีกำรโต้เถียงอยู่เล็กน้อย แต่
คฤหำสน์เฟิงนั้นมีชีวิตชีวำแค่ไหน !
เฟิงหยูเองไม่ได้อยู่ในบ้ำนของตระกูลเฟิงนำนเกินไปแม้แต่ตั๋ว
แลกเงินที่นำงตั้งใจจะมอบให้กับเฟิงจินหยวนก็ไม่ได้ถูกน ำออกมำ นำง
ให้ผลไม้ ชำและขนมอบอย่ำงสุภำพมำก รำวกับว่ำนำงเป็นแค่แขก
หลังจำกนั่งพักหนึ่งนำงก็จำกไป
เฟิงจินหยวนมำส่งนำงที่ทำงเข้ำด้วยตัวเองและอยำกจะบอกกับ
บุตรสำวคนนี้ว่ำให้มำเยี่ยมบ้ำนบ่อย ๆ อย่ำงไรก็ตำมเขำรู้สึกว่ำครั้งนี้มี
กำรพูดมันก็หมำยควำมว่ำตระกูลเฟิงจะเห็นว่ำเฟิงหยูเองมำในฐำนะ
แขก มำเยี่ยมมำกกว่ำนี้สถำนกำรณ์แบบไหนกันนะ? ดังนั้นเขำจึง
เปลี่ยนเป็น “กลับมำอยู่ที่นี่บ่อยขึ้น”
เฟิงหยูเองไม่ส่งเสียงแต่หวงซวนหัวเรำะออกมำ “ท่ำนเฟิง เจ้ำ
ลืมไปแล้วหรือ ? ที่อยู่นี้ไม่มีเรือนส ำหรับคุณหนูของเรำ”
เฟิงจินหยวนอำยอย่ำงไรก็ตำมเขำตำมด้วยค ำถำมก่อนที่เฟิง
หยูเองจะลดม่ำนรถม้ำรำชส ำนัก “เอ่อ จื่อหรูยังอยู่ในพระรำชวังหรือ ?
” เขำรู้เพียงว่ำเฟิงจื่อหรูถูกส่งเข้ำมำในพระรำชวัง องค์ชำยห้ำบอกเขำ
ว่ำเด็กได้รับกำรดูแลจำกพราชำยำหยุนและไม่สำมำรถหำสิ่งอื่นได้ เขำ
อำจไม่ได้มีควำมหวังใด ๆ ในตัวเฟิงหยูเอง แต่มันก็เหมือนที่เฟิงหยูเอง
พูด เฟิงจื่อหรูเป็นบุตรชำยเพียงคนเดียวของตระกูลเฟิง เขำไม่สำมำรถ
มีบุตรได้อีกต่อไป และเฟิงจื่อหรูเป็นทำยำทเพียงคนเดียวของตระกูล
เฟิง เขำอยำกพบเฟิงจื่อหรูจริง ๆ
เฟิงหยูเองไม่ได้ปิดบังมันและบอกเขำว่ำ“จื่อหรูไปชำยแดน
ตะวันออกกับองค์ชำยเจ็ด ข้ำไม่รู้ว่ำพวกเขำจะกลับมำเมื่อไหร่”
“ไปชำยแดนตะวันออกหรือ”เฟิงจินหยวนแข็งตัวอย่ำงโกรธเคือง
กล่ำวว่ำ “เจ้ำอนุญำตให้เขำไปยังสนำมรบได้อย่ำงไร ? ฮ่ำๆ … อย่ำเข้ำ
ไปข้ำงใน พูดอย่ำงชัดเจน จื่อหรูจะตกอยู่ในอันตรำยหรือไม่ ? ”
ก่อนที่เขำจะพูดจบเฟิงหยูเองลดม่ำนรถม้ำรำชส ำนัก วังซวนยืน
อยู่ข้ำงนอกและพูดกับเฟิงจินหยวน “ไม่มีสนำมรบในภำคตะวันออก
ควำมคิดเรื่องสนำมรบมำจำกไหน ? ท่ำนเฟิง นำยน้อยอยู่กับองค์ชำย
เจ็ด องค์ชำยอยู่ที่นั่นจะมีอันตรำยได้อย่ำงไร ? ” หลังจำกพูดจบนำงก็
หันหลังกลับ และเข้ำไปในรถม้ำ คนขับรถไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเขำและ
เหวี่ยงม้ำเพื่อตั้งรถม้ำในกำรเคลื่อนไหว
วังซวนเล่นตั๋วแลกเงินที่นำงน ำออกมำจำกแขนเสื้อของนำงและ
พูดอย่ำงไร้ประโยชน์ “ข้ำต้องกลับไปที่คลังเมื่อเรำกลับไป กำรน ำ
ออกมำจะมำกเกินไป”
หวงซวนยิ้มเยำะ“แน่นอน ข้ำคิดว่ำหลังจำกหนึ่งปีที่ไม่พบพวก
เขำ ตระกูลจะดีขึ้น ผลก็คือพวกเขำยังคงเหมือนเดิม” ขณะที่นำงพูด
นำงพูดกับเฟิงหยูเอง “ข้ำเพิ่งพูดกับอนุอันเพื่อให้นำงพำคุณหนูสำมมำ
ทำนอำหำรค ่ำวันนี้เจ้ำค่ะ”
เฟิงหยูเองพยักหน้ำยิ้มอย่ำงขมขื่น“ด้วยใบหน้ำที่หยิ่งผยองของ
เฟิงเฟินได ทั้งสองจะต้องไม่ได้มีเวลำว่ำงในบ้ำนอย่ำงแน่นอน”
“มันไม่ใช่เวลำที่ง่ำยเลยเจ้ำค่ะ”วังชวนกล่ำวว่ำ “ข้ำสังเกตว่ำอนุ
อันดูเหมือนจะผอมลง ใครจะรู้ว่ำนำงโกรธแค่ไหนที่ต้องอดทน”
“เท่ำที่ข้ำเห็นนำงก็อำจจะหย่ำกับเฟิงจินหยวนได้เช่นกัน”หวง
ซวนเป็นคนที่พูดได้อย่ำงรวดเร็วเสมอ “อะไรคือจุดประสงค์ของกำรใช้
วันเวลำของนำงกับขันที ! และมันก็เหมือนอนุ มีควำมชื่นชอบอะไรอยู่ที่
นั่นให้ระลึกถึง”
เฟิงหยูเองหัวเรำะ“เจ้ำต้องรู้ว่ำนำงเป็นอนุ อนุจะมีสิทธิอะไรที่
จะหย่ำ ! กำรหย่ำร้ำงเป็นสิ่งที่สงวนไว้ส ำหรับฮูหยินอย่ำงเป็นทำงกำร
จ ำเป็นต้องมีกำรจับคู่ที่เหมำะสม และเอกสำรที่เหมำะสม เมื่อกำร
แต่งงำนกลำยเป็นทำงกำร สิ่งเหล่ำนี้เป็นข้อก ำหนดส ำหรับกำรหย่ำร้ำง
อันชิไม่มีอะไรเลย”
ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้คนเศร้ำโศกเสียใจกับอนุอัน
รถม้ำรำชส ำนักกลับไปที่คฤหำสน์ขององค์หญิงอย่ำงรวดเร็ววัง
ซวนมอบตั๋วแลกเงินให้หวงซวนโดยส่งนำงกลับไปที่คลัง จำกนั้นนำงก็
ไปที่คลังสินค้ำและน ำผ้ำเสฉวนออกมำ ถำมเฟิงหยูเองว่ำ “คุณหนูดูสิ
เจ้ำคะ ผืนนี้ใช้ได้หรือไม่ ถ้ำใช้ได้ข้ำจะส่งไปยังตระกูลหลู่ทันที”
เฟิงหยูเองมองดูแล้วพยักหน้ำกล่ำวว่ำ“ใช้ได้ ส่งผ้ำเสฉวนที่มี
คุณภำพสูงให้นำง”
วังซวนสั่งให้คนห่อผ้ำเสฉวนทันทีแล้วกล่ำวว่ำ“ใครจะรู้ว่ำ
คุณหนูไม่ชอบใช้อะไรที่ต ่ำต้อยเหมือนผ้ำเสฉวน ในสำยตำของตระกูล
หลู่นั้น จริง ๆ แล้วมันเป็นผ้ำที่ดีในกำรท ำชุดแต่งงำนให้กับบุตรสำวคน
โตของฮูหยินใหญ่”
เฟิงหยูเองตกตะลึง“บุตรสำวคนโตของฮูหยินใหญ่ ? ตระกูลของ
พวกเขำมีบุตรสำวคนที่สองของฮูหยินใหญ่ใช่หรือไม่ ? ”
“เจ้ำค่ะ”วังชวนกล่ำว “ท่ำนฮูหยินตระกูลหลู่ให้ก ำเนิดบุตรสำว
2 คน และบุตรชำย 1 คน หลู่เหยำเป็นบุตรสำวคนโตของฮูหยินใหญ่
ยังคงมีบุตรสำวคนที่สองของฮูหยินใหญ่ แต่ข้ำไม่รู้ชื่อของนำงและไม่
เคยเห็นนำงมำก่อนเจ้ำค่ะ”
เฟิงหยูเองไม่ถำมต่อนำงให้วังซวนรีบไปและรีบกลับมำอย่ำง
รวดเร็ว
ในเวลำนี้ภำยในคฤหำสน์ของเสนำบดีฝ่ำยซ้ำยคนใหม่,ซ่งซอง
ปัจจุบันอยู่ในระหว่ำงกำรศึกษำของเขำเอง เมื่อมองไปที่บุตรสำวของ
เขำที่คุกเข่ำ หลู่เหยำก็สั่นพร้อมกับกล่ำวว่ำ “ในบรรดำคนทั้งหมดที่เจ้ำ
ท ำให้ขุ่นเคืองได้ เจ้ำคิดว่ำข้ำได้เป็นเสนำบดีมำได้ง่ำย ๆ หรือ ? เจ้ำรู้สึก
ว่ำกำรเป็นบุตรสำวคนโตของฮูหยินใหญ่ด้วยกำรสั่นไหวเพียงครั้งเดียว
นั้นยอดเยี่ยมมำกหรือไม่ ? หลู่เหยำ, ข้ำท ำทุกอย่ำงที่เป็นไปได้เพื่อช่วย
ให้เจ้ำบรรลุเป้ำหมำย กำรแต่งงำนกับตระกูลเหยำนั้นมีจุดประสงค์
อะไร ? ไม่ใช่เพียงเพื่อปรับปรุงควำมสัมพันธ์ของเรำกับองค์หญิงจี่อัน
ไม่ใช่หรือ ? ในอนำคตถ้ำองค์ชำยเก้ำขึ้นครองบัลลังก์ ตระกูลเหยำจะ
ไม่ดีไปกว่ำนี้หรือ แต่ดูสิ่งที่เจ้ำท ำลงไป”
หลู่เหยำคุกเข่ำบนพื้นและร้องไห้นำงไม่สำมำรถพูดได้ ในขณะที่
ฮูหยินใหญ่นั่งอยู่ข้ำง ๆ อยำกจะปลอบบุตรสำวสองสำมค ำ ในเวลำนี้
ผู้ติดตำมจำกภำยนอกยกเสียงพูดขึ้นว่ำ “ท่ำนใต้เท้ำ มีคนมำขอเข้ำพบ
เจ้ำค่ะ พวกเขำบอกว่ำพวกเขำมำจำกคฤหำสน์ขององค์หญิงเพื่อมำส่ง
ผ้ำเฉฉวนเป็นค่ำชดเชยให้กับคุณหนูใหญ่เจ้ำค่ะ”