Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 626 องค์ชายแปด, องค์ชายเฉิง

ใบหน้ำของสมำชิกในตระกลูหลู่มืดลงหลังจำกได้ยินรำยงำนนี้
แม้แต่หลู่เหยำก็ไม่เคยคิดว่ำเฟิงหยูเองจะให้คนมำส่งผ้ำชดใช้ นำงโกรธ
พูดกับหลู่ซ่ง “ท่ำนพ่อ องค์หญิงจี่อันนั้นท ำตัวน่ำขำยหน้ำเสียจริง ! ”
หลู่ซ่งเกลียดที่เขำไม่สำมำรถตบบุตรสำวจนเสียชีวิตในที่สุดเขำ
ก็สำมำรถไปถึงต ำแหน่งเสนำบดีฝ่ำยซ้ำยได้ แต่ท ำไมบุตรสำวคนโตขอ
งูฃฮูหยินใหญ่จึงเบำปัญญำ “ถ้ำนำงท ำให้เจ้ำขำยหน้ำ นั่นก็สมควร
แล้ว ! ” เขำชี้ไปที่หลู่เหยำแล้วกล่ำวว่ำ “ถ้ำเจ้ำรู้ว่ำจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
ในวันนี้ ท ำไมเจ้ำถึงปล่อยให้บ่ำวรับใช้คนนั้นไปสร้ำงปัญหำที่ร้ำนเย็บ
ปัก เจ้ำไปท ำให้น้องสำวของนำงขำยหน้ำก่อน นั่นคือองค์หญิงที่ได้รับ
ต ำแหน่งทำงทหำรและกำรแพทย์ของนำง แม้แต่ฮ่องเต้ก็ต้องไว้หน้ำ
นำง แต่เจ้ำกลับท ำให้น้องสำวของนำงต้องอับอำย นำงไม่ได้ฆ่ำเจ้ำก็
นับว่ำเป็นโชคดีของเจ้ำ เจ้ำคงสนุกสินะ ! ”
หลังจำกพูดอย่ำงนี้เขำก็สะบัดแขนและพูดกับฮูหยินเก้อซื่อ “ไป
กับเสนำบดีคนนี้ ไปดูคนจำกคฤหำสน์ขององค์หญิง”
เก้อซื่อพยักหน้ำทันทีก่อนออกเดินทำงนำงไม่ลืมที่จะจ้องมองที่
หลู่เหยำอย่ำงโกรธเคือง “เจ้ำท ำไม่ถูกต้อง ! ”
ในเวลำนี้วังซวนได้ถูกพำเข้ำไปในห้องโถงใหญ่ของคฤหำสน์
ของเสนำบดีฝ่ำยซ้ำยนำงนั่งอยู่ในห้องรับแขกและจิบชำ ข้ำง ๆ นำงมี
บ่ำวรับใช้สองสำมคนจำกคฤหำสน์ขององค์หญิงที่ถือผ้ำ แม้ว่ำพวกนำง
จะเป็นบ่ำวรับใช้ธรรมดำ แต่พวกนำงก็มีลักษณะที่ผิดปกติ ด้วยรอยยิ้ม
จำง ๆ บนใบหน้ำดูเหมือนว่ำพวกนำงจะอยู่ที่นั่นเพื่อชื่นชม
เมื่อเห็นว่ำหลู่ซ่งและเก้อซื่อเข้ำมำวังซวนวำงถ้วยน ้ำชำของนำง
และยืนขึ้น นำงก้ำวไปข้ำงหน้ำสองสำมก้ำวและโค้งค ำนับ “วังซวน
บ่ำวรับใช้ผู้นี้คำรวะท่ำนเสนำบดี และท่ำนฮูหยินหลู่เจ้ำค่ะ”
หลู่ซ่งไม่สำมำรถพูดกับบ่ำวรับใช้มำกเกินไปเพียงแต่กล่ำวว่ำ
“เจ้ำสุภำพเกินไป” จำกนั้นเขำก็ให้ภรรยำของเขำเอง
เก้อซื่อเป็นคนฉลำดนำงเดินไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วเพื่อช่วย
ประคองวังซวนลุกขึ้น ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้ำของนำง นำงดูใจดีมำก
“ได้โปรดรีบยืนขึ้นเถิด วังซวนที่อยู่ข้ำงองค์หญิงใช่หรือไม่ เจ้ำงำมจริง ๆ
” นำงมองวังซวนด้วยสีหน้ำจริงใจ ในขณะเดียวกันนำงยัดบำงอย่ำงใส่
มือของวังซวนจำกใต้แขนเสื้อของนำงก่อนที่จะปล่อยนำงไป “นั่งเถิด”
วังซวนยิ้มและจับสิ่งที่ท่ำนผู้หญิงหลู่วำงไว้ในมือของนำงอย่ำง
สงบมันเป็นทองค ำแท่งที่ค่อนข้ำงหนัก “ท่ำนเสนำบดีและท่ำนฮูหยิน
นั้นสุภำพเกินไป บ่ำวรับใช้คนนี้มำวันนี้เพื่อน ำผ้ำเสฉวนมำเป็น
ค่ำชดเชยแทนน้องสำวขององค์หญิงเจ้ำค่ะ” เมื่อนำงพูดสิ่งนี้ นำงจึงดึง
ผ้ำจำกบ่ำวรับใช้ ในขณะที่แสดงมัน นำงอธิบำยให้คู่สำมีภรรยำของ
ตระกูลหลู่ฟังว่ำ “เรำได้ดูผ้ำเสฉวนที่ถูกท ำลำยแล้ว และพบว่ำมันมี
คุณภำพต ่ำ องค์หญิงบอกกับบ่ำวรับใช้คนนี้เป็นพิเศษว่ำจะเลือกผ้ำ 6
พับส ำหรับคุณหนูรอง นอกจำกกำรท ำชุดแต่งงำน ส่วนที่เหลือสำมำรถ
ใช้ในกำรท ำเสื้อผ้ำที่จะสวมใส่ เป็นกำรขอโทษส ำหรับควำมผิดพลำดที่
เกิดขึ้นจำกคุณหนูสำมตระกูลเฟิงและองค์ชำยสี่”
ในขณะเดียวกันนำงพูดถึงเฟิงเซียงหรูและนำงเน้นย ้ำถึงองค์
ชำยสี่ซวนเทียนยี่ แน่นอนว่ำหลู่ซ่งและภรรยำของเขำกลัวอย่ำงมำกเมื่อ
ได้ยินกำรกล่ำวถึงองค์ชำยสี่ เก้อซื่อถำมอย่ำงรวดเร็ว “องค์ชำยสี่ ?
ท ำไมต้องขออภัยในควำมผิดพลำดของพระองค์ด้วย ? ”
หลู่ซ่งก ำมือของเขำและถอนหำยใจอย่ำงนุ่มนวลแก้ไข“แม้แต่
คุณหนูสำมตระกูลเฟิงก็ไม่มีควำมผิด เรื่องนี้เป็นควำมผิดครั้งแรกของ
หลู่เหยำ กำรที่องค์หญิงไม่ได้ลงโทษในควำมผิดของหลู่เหยำก็เป็น
พระคุณอย่ำงยิ่งใหญ่”
“ใช่ถูกต้อง” เก้อซื่อแก้ไขค ำพูดของนำงอย่ำงรวดเร็ว “ข้ำพูดผิด
ไป ควรเป็นพวกเรำที่ไปขอโทษองค์หญิง” ขณะที่นำงพูด นำงถำมอย่ำง
กังวลใจ “แต่องค์ชำยสี่…”
วังซวนยิ้ม“คุณหนูรองไม่ได้บอกอะไรหรือเมื่อนำงกลับมำหรือ ?
เป็ดคู่ธรรมดำในชุดแต่งงำนไม่ได้ถูกปักโดยคุณหนูสำมตระกูลเฟิง แต่
พวกมันถูกปักองค์ชำยสี่”
“อะไรนะ? ” หลู่ซ่งตกตะลึง “องค์ชำยสี่ปัก ? ” จำกนั้นเขำก็นึก
ถึงเรื่องเล็กน้อย เมื่อย้อนกลับไปองค์ชำยองค์ที่สี่ถูกลดต ำแหน่งให้เป็น
คนธรรมดำสำมัญและถูกควบคุมตัว แต่ดูเหมือนว่ำฮ่องเต้จะไม่ลงโทษ
เขำอีกต่อไป เพียงแต่กล่ำวว่ำ : ให้เขำเรียนเย็บปักถักร้อยจำกคุณหนู
สำมตระกูลเฟิง หรือบำงสิ่งบำงอย่ำงเพื่อผลที่…
“องค์ชำยสี่ได้รับค ำสั่งจำกฮ่องเต้ให้เรียนรู้กำรเย็บปักถักร้อย
จำกคุณหนูสำมตระกูลเฟิงรับสั่งของฝ่ำบำทถือได้ว่ำเป็นเด็กฝึกงำน
ของคุณหนูสำมตระกูลเฟิง” วังซวนแจกแจงรำยละเอียดให้ตระกูลหลู่
ฟัง “ข้ำได้ยินมำว่ำพระองค์จะต้องเรียกสำวน้อยคนที่สำมว่ำอำจำรย์
เมื่อใดก็ตำมที่พระองค์พบนำง เมื่อได้ยินว่ำอำจำรย์ของเขำถูกสั่งให้
เป็นช่ำงปัก พระองค์ก็หงุดหงิดมำก”
นำงไม่พูดต่อไปเมื่อนำงสัมผัสกับสิ่งเหล่ำนี้ ตระกูลหลู่ก็ควร
เข้ำใจเช่นกัน เพียงแค่สมมติว่ำต ำแหน่งของเสนำบดีไม่ได้หมำยควำม
ว่ำพวกเขำสำมำรถล่วงเกินและเป็นหัวหน้ำคนที่พวกเขำต้องกำร
ใบหน้ำของหลู่ซ่งและเก้อซื่อนั้นดูซีดเซียวไปเล็กน้อยหลู่ซ่งผู้ซึ่ง
นั่งอยู่ที่เบำะนั่งแล้วยืนขึ้นและไม่ได้กังวลกับกำรยืนของเขำ เขำป้องมือ
ให้วังซวนและกล่ำวว่ำ “ขอบคุณมำกส ำหรับค ำแนะน ำ เสนำบดีผู้นี้
จะต้องมีค ำอธิบำยให้กับองค์หญิง หวังว่ำองค์หญิงจะสบำยใจขึ้น”
วังซวนพยักหน้ำเพื่อให้สำมำรถด ำรงต ำแหน่งเสนำบดีฝ่ำยซ้ำย
ต่อจำกเฟิงจินหยวน แน่นอนว่ำเขำจะต้องไม่โง่เกินไป มันขึ้นอยู่กับว่ำ
เขำเลือกที่จะเข้ำใกล้ใคร นำงไม่ได้อยู่อีกต่อ นำงกล่ำวว่ำ “องค์หญิง
กล่ำวว่ำหำกมีเวลำไม่พอที่จะท ำชุดแต่งงำน และปัก นำงสำมำรถให้
ช่ำงปักในพระรำชวังช่วยได้เจ้ำค่ะ” หลังจำกพูดอย่ำงนี้ นำงโค้งค ำนับ
และออกไป
พ่อบ้ำนของคฤหำสน์ส่งนำงออกไปจำกคฤหำสน์ก่อนกลับไป
รำยงำนตัวที่หลู่ซ่ง“นำยท่ำน นำงกลับไปแล้วขอรับ”
หลู่ซ่งถอนหำยใจและโบกมือเพื่อขับไล่พ่อบ้ำนจำกนั้นเขำก็
กลับไปที่ที่นั่งของเขำพร้อมกับควำมโกรธบนใบหน้ำของเขำ
เก้อซื่อเดินรอบกลำงห้องสองสำมครั้งก่อนที่จะหยุดในที่สุด
อย่ำงไรก็ตำมนำงรู้สึกงงงวยมำกและถำมว่ำ “องค์หญิงจี่อันไม่ถูกกับ
ตระกูลเฟิงไม่ใช่หรือ ? นำงปฏิบัติต่อพวกเขำแย่ยิ่งกว่ำศัตรู ? ย้อนกลับ
ไป ท่ำนก็รู้ว่ำเมื่อเฟิงจินหยวนตกจำกต ำแหน่งเสนำบดีส่วนหนึ่งเป็น
เพรำะตัวเองอย่ำงแน่นอน แต่ก็ไม่สำมำรถไม่เกี่ยวข้องกับองค์หญิงจี่
อัน ส ำหรับองค์หญิงที่วำงแผนต่อต้ำนบิดำของนำงเอง นำงจะช่วยพูด
เพื่อตระกูลเฟิงได้อย่ำงไร ? นอกจำกนี้รำยงำนที่เรำได้รับกล่ำวว่ำใน
บ้ำนเฟิง น้องสำวของนำงที่เกิดจำกอนุก็ไม่ถูกกับนำง ! ”
หลู่ซ่งตบโต๊ะอย่ำงกะทันหันและกล่ำวเสียงดังว่ำ”โง่ ! ” จำกนั้น
เขำก็ถอนหำยใจ “เฟิงจินหยวนท ำให้ตัวเองตกต ่ำ ! บุตรสำวของอนุ
จำกตระกูลเฟิงที่ต่อสู้กับองค์หญิง เจ้ำลืมไปแล้วหรือ? รำยงำนดังกล่ำว
บอกว่ำเป็นบุตรสำวคนที่สี่ที่ไม่ถูกกับองค์หญิง ไม่ได้พูดถึงบุตรสำวคน
ที่สำม”
“อะไรคือควำมแตกต่ำง? ” เก้อซื่องงงวย ส ำหรับบุตรสำวของ
อนุ ทุกคนก็เหมือนกัน ถ้ำนำงไม่ถูกกับบุตรสำวคนที่สี่ นำงจะเข้ำกันได้
ดีกับบุตรสำวคนที่สำมได้อย่ำงไร
อย่ำงไรก็ตำมหลู่ซ่งก็ส่ำยหัวแล้วกล่ำวว่ำ“ควำมแตกต่ำงนั้น
ยอดเยี่ยมมำก คนเดียวในตระกูลเฟิงที่ชอบพอกับองค์หญิงจี่อันก็คือ
คุณหนูสำม ควำมสัมพันธ์ของพวกนำงดีมำก ถึงจุดที่เมื่อองค์หญิงออก
จำกเมืองหลวง นำงถึงกับขอให้องค์ชำยเจ็ดช่วยดูแลน้องสำวคนนี้”
“นั่นเป็นเรื่องจริงหรือ? ” เก้อซื่อได้รับควำมหวำดกลัว
หลู่ซ่งพยักหน้ำ“มันเป็นเรื่องจริงและข้ำก็เพิกเฉย ข้ำลืมเตือน
เหยำเอ๋อ ข้ำไม่เคยคิดเลยว่ำนำงจะโอ้อวดอ ำนำจด้วยกำรท ำสิ่งนี้จริง ๆ
” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขำยืนขึ้น และออกจำกห้องเพื่อเดินไปสู่ห้อง
กำรศึกษำ เก้อซื่อรีบตำมหลังไป
ในห้องหนังสือหลู่เหยำยังคงคุกเข่ำอยู่ที่นั่นด้วยควำมเหนื่อยล้ำ
หลู่ซ่งมองนำง และพูดด้วยควำมผิดหวัง “ถ้ำข้ำรู้ว่ำเจ้ำจะท ำสิ่งนี้ ข้ำจะ
ไม่ให้เจ้ำหมั้นกับตระกูลเหยำไม่ว่ำเจ้ำจะพูดอะไร” ขณะที่พูดอย่ำงนี้
เขำก็ส่ำยหัว อย่ำงไรก็ตำมไม่มีอะไรอย่ำงอื่นที่เขำสำมำรถท ำได้ เขำ
กล่ำวได้เพียงว่ำ “ไปเลย ปิดประตูและส ำนึกผิดถึงผลจำกกำรกระท ำ
ของเจ้ำ เจ้ำไม่ได้รับอนุญำตให้ออกจำกเรือนไปก่อนงำนแต่งงำน คืนนี้
ท่ำนแม่ของเจ้ำและข้ำจะไปที่คฤหำสน์ขององค์หญิงเพื่อขอโทษด้วย
ตัวเอง”
หลู่เหยำออกจำกห้องหนังสืออย่ำงเงียบๆ ในทันใดหลังจำกที่
นำงปิดประตู ควำมดุร้ำยปรำกฏอยู่ในดวงตำของนำง
องค์หญิงจี่อันไม่สนิทกับตระกูลเฟิงใช่หรือไม่? อย่ำรีบเร่ง เมื่อ
ข้ำแต่งงำนกับตระกูลเหยำ สักวันหนึ่งข้ำท ำให้เจ้ำไปอยู่ในสถำนะที่
คล้ำยกันกับตระกูลเหยำ เรำมำรอดูกัน
เมื่อเห็นว่ำหลู่เหยำออกไปจำกห้องในที่สุดเก้อซื่อก็กล่ำวขึ้นว่ำ
“ท่ำนพี่อย่ำโกรธเกินไป จำกนิสัยขององค์หญิงจี่อัน กำรที่ไม่ได้ท ำอะไร
กับเหยำเอ๋อมำกนักและส่งผ้ำเสฉวนมำให้ นั่นหมำยควำมว่ำนำงไว้
หน้ำท่ำนพี่เล็กน้อย”
หลู่ซ่งส่ำยหัวอย่ำงไร้จุดหมำย“นำงจะไว้หน้ำข้ำได้อย่ำงไร เห็น
ได้ชัดว่ำนำงไว้หน้ำตระกูลเหยำ เจ้ำไม่คิดดี ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่วังซวนเพิ่ง
พูด ? ปัญหำนี้เกิดจำกเหยำเอ๋อท ำให้คนสองคนซึ่งไม่ควรท ำให้โกรธ
เคืองต้องขุ่นเคือง หนึ่งในนั้นคือองค์หญิงจี่อัน และอีกคนเป็นองค์ชำยสี่
ที่ถูกกักตัวไว้ ! ”
“ท่ำนพี่หมำยถึง…”
“ท ำไมชุดแต่งงำนที่นำงยืนยันว่ำถูกปักโดยคุณหนูสำมตระกูล
เฟิงจึงลงเอยด้วยกำรปักโดยองค์ชำยสี่นี่ท ำให้เห็นได้ชัดว่ำองค์ชำยสี่
ก ำลังระบำยอำกำรคิดถึงคุณหนูสำมของตระกูลเฟิง ! แม้ว่ำพระองค์จะ
เป็นองค์ชำยที่ได้รับกำรลดระดับเป็นสำมัญชน แต่พระองค์ก็ยังคงเป็น
เชื้อพระวงศ์ พระองค์ยังคงอำศัยอยู่ในต ำหนักปิง ซึ่งหมำยควำมว่ำ
ควำมสัมพันธ์ระหว่ำงบิดำกับบุตรชำยยังคงมีอยู่ และชีวิตขององค์ชำย
สี่จะไม่ถูกตัดขำด หลู่เหยำนี้น่ำควำมผิดหวังอย่ำงแท้จริง”
เก้อซื่อคิดในใจของนำงและสูดหำยใจเข้ำอย่ำงรวดเร็วเวลำนี้สิ่ง
ต่ำง ๆ ได้เกินกำรควบคุมของนำงเล็กน้อย ! นำงขมวดคิ้วและถำมหลู่
ซ่ง “ในควำมเป็นจริง นิสัยของหลู่เหยำไม่ได้พึ่งจะเป็นแบบนี้แค่วันหรือ
สองวัน นำงเป็นแบบนี้มำตั้งแต่เด็ก นำงแสดงท่ำทีแบบหนึ่งต่อหน้ำ
ผู้คนและอีกแบบหนึ่งอยู่ด้ำนหลัง ในช่วงวัยเด็กหยำนเอ๋อมักจะบอกว่ำ
พี่สำวของนำงกลั่นแกล้งนำง แต่ท่ำนพี่ก็ไม่เชื่อนำง กลับลงโทษห
ยำนเอ๋อหลำยต่อหลำยครั้ง” ยิ่งนำงคิดถึงเรื่องนี้มำกเท่ำไร นำงก็ยิ่ง
โกรธมำกขึ้น นำงอดไม่ได้ที่จะบ่น แต่ “ท่ำนพี่ควรไว้วำงใจในตัวของ
เหยำเอ๋อ นำงสูญเสียมำรดำไปตั้งแต่เกิด และน่ำสงสำรมำก แต่หยำน
เอ๋อก็เป็นบุตรของเรำด้วยเช่นกัน แต่ท่ำนพี่ก็ไม่ควรให้เกียรติคนอื่น
มำกกว่ำกัน”
หลู่ซ่งถอนหำยใจและกล่ำวว่ำ “ฮูหยิน เจ้ำอยู่กับข้ำตลอดหลำย
ปีที่ผ่ำนมำ แต่เจ้ำเข้ำใจว่ำข้ำไม่รักหยำนเอ๋อเลยงั้นหรือ ? ” เมื่อเห็นว่ำ
เก้อซื่อไม่เข้ำใจ เขำกล่ำวต่อ “กำรแต่งงำนของเหยำเอ๋อเข้ำสู่ตระกูล
เหยำ ในกรณีที่องค์ชำยเก้ำขึ้นครองบัลลังก์ เมื่อเกิดเหตุกำรณ์เช่นนี้
ตระกูลเหยำก็จะสูงขึ้นอย่ำงหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ้ำไม่ใช่องค์ชำยเก้ำล่ะ
? ”
เก้อซื่อตกตะลึง“ท่ำนพี่ก ำลังพูด…”
“จดหมำยมำจำกองค์ชำยแปดเมื่อหยำนเอ๋อเริ่มเข้ำสู่วัย
แต่งงำน เขำจะขอแต่งงำนกับหยำนเอ๋อในฐำนะพราชำยำเอกของ
ต ำหนักเฉิง”
ในที่สุดเก้อซื่อก็สำมำรถรู้สึกสบำยใจขึ้นนำงพูดด้วยรอยยิ้ม
“ท่ำนพี่ ขอบคุณที่ให้ควำมส ำคัญกับหยำนเอ๋อ”
หลู่ซ่งโบกมือ“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ ไปเตรียมตัว หลังอำหำรเย็น
เรำจะไปเยี่ยมเยียนคฤหำสน์ขององค์หญิงจี่อัน”
ค ่ำวันนั้นในคฤหำสน์ขององค์หญิงมีชีวิตชีวำมำกจ ำนวนคนที่
เฟิงหยูเองพำกลับมำจำกทำงเหนือนั้นมำกแล้ว เมื่อเพิ่มอันชิและเฟิง
เซียงหรู ผู้คนกลุ่มใหญ่นั่งรอบโต๊ะและทำนอำหำร องค์ชำยเหลียนจะ
อธิบำยบรรยำกำศว่ำ “สุดยอด ! ” เขำลำกเสี่ยวหยำมำยืนอยู่ข้ำงเฟิง
เซียงหรู ในขณะที่เปรียบเทียบเขำกล่ำวว่ำ “ดูสิ มันชัดเจนว่ำเป็น
น้องสำวตัวน้อยของเสี่ยวหยำ แต่นำงดูเหมือนเจ้ำมำก ! ”
เฟิงหยูเองแก้ไขเขำอย่ำงไร้จุดหมำย“คนที่อยู่ตรงหน้ำเจ้ำคือ
เสี่ยวหยำตัวจริง”
“ฮะมันเหมือนกันหมด” องค์ชำยเหลียนรู้สึกค่อนข้ำงกังวลกับ
ชื่อ เขำชี้ไปที่เสี่ยวหยำตัวจริง เขำกล่ำวว่ำ “นำงชื่อเสี่ยวหยำ”
เสี่ยวหยำก็รู้สึกหมดหนทำงเช่นกันและกล่ำวว่ำ “องค์ชำย
สำมำรถเรียกข้ำได้ตำมที่องค์ชำยต้องกำรเพคะ”
หลี่เฉิงนั่งข้ำงๆ และบำงครั้งจะตักอำหำรให้องค์ชำยเหลียน
และดูเหมือนฮูหยินทั่วไป เปลี่ยนชุดแต่งงำนสีแดงและล้ำงแต่งหน้ำ
หนำบนใบหน้ำของนำงออก เป็นคนไร้เดียงสำและงดงำมนั่งอยู่ที่นั่น
และเป็นที่สะดุดตำมำก
เฟิงเซียงหรูไม่เข้ำใจจริงๆ ว่ำท ำไมผู้คนที่พี่รองของนำงเจอล้วน
แต่แปลก แต่บรรยำกำศนี้ค่อนข้ำงดีจริง ๆ ไม่มีใครวำงท่ำใด ๆ และ
รอยยิ้มบนใบหน้ำของทุกคนเป็นของจริง นำนแค่ไหนที่นำงได้
เพลิดเพลินกับบรรยำกำศแบบนี้ ?
แต่ในเวลำนี้พวกเขำก็ได้ยินเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยควำมไม่
พอใจอย่ำงมำก“เฟิงหยูเอง! เจ้ำก ำลังกินของอร่อย แต่เจ้ำไม่เรียกข้ำ ! ”