Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 627 ความกดดันขององค์หญิง

ทั้งรำชวงศ์ต้ำชุนมีเพียงคนเดียวเท่ำนั้นที่สำมำรถใช้น ้ำเสียง
แบบนี้ในกำรเรียกชื่อของเฟิงหยูเองโดยตรงโดยเฉพำะในหมู่สำว ๆ มี
เพียงคนเดียวเท่ำนั้น
เฟิงหยูเองเงยหน้ำขึ้นถำมหวงซวน”องค์หญิงหวู่หยำงอยู่ใน
พระรำชวังของฮ่องเต้พร้อมกับฮองเฮำไม่ใช่หรือ ? ”
หวงซวนก็สับสนเช่นกัน“นั่นคือที่เขำพูดกันเจ้ำค่ะ นำงออกมำ
เมื่อไหร่ ? ”
ขณะที่พวกเขำก ำลังพูดถึงมันซวนเทียนเก้อได้เข้ำมำในห้องแล้ว
หลังจำกดูกลุ่มที่มีชีวิตชีวำนั่งอยู่รอบ ๆ โต๊ะ นำงก็ไม่มีควำมสุขอีกครั้ง
“อำเอง เจ้ำออกไปแค่ปีเดียว และข้ำเป็นห่วงเจ้ำทุกวัน ในขณะที่หวังว่ำ
เจ้ำจะได้กลับมำในไม่ช้ำก็เร็ว ข้ำเผำเครื่องหอมทุกวันเพื่อสวดภำวนำ
เพื่อให้เจ้ำปลอดภัย เป็นผลให้หลังจำกเจ้ำกลับมำแล้ว ไม่เพียงแต่เจ้ำ
ไม่ได้มำเล่นกับข้ำ แต่เจ้ำยังไม่ได้เชิญข้ำเข้ำร่วมงำนเลี้ยงอำหำรค ่ำนี้ นี่
มันช่ำงน่ำเศร้ำใจจริง ๆ ”
แม้ว่ำนี่จะเป็นสิ่งที่นำงพูดแต่นำงก็ไม่ได้สงวนไว้เลย นำงน ำ
เก้ำอี้ไปนั่งข้ำง ๆ เฟิงหยูเอง ผลักองค์ชำยเหลียนออกไปด้ำนข้ำง
เฟิงหยูเองสั่งให้บ่ำวรับใช้น ำอุปกรณ์มำให้อีกชุดแล้วถำมซวน
เทียนเก้อ “ข้ำอยำกเรียกเจ้ำ แต่หลังจำกข้ำได้ยินเรื่องสถำนกำรณ์ของ
ฮองเฮำเป็นเรื่องเร่งด่วน ข้ำเลยไม่ได้ไป”
ซวนเทียนเก้อพยักหน้ำ“ข้ำไปนั่งพักหนึ่ง ข้ำกลับมำตอนบ่ำย”
เมื่อนำงพูดนำงสังเกตเห็นว่ำเก้ำอี้ขององค์ชำยเหลียนขยับเข้ำมำใกล้
ขึ้นเล็กน้อย ดังนั้นนำงจึงใช้แขนของนำงผลักหลัง “นั่งห่ำงออกไป
เล็กน้อย”
ในช่วงเวลำแห่งควำมประมำทองค์ชำยเหลียนเกือบตกเก้ำอี้
จำกกำรถูกผลัก อย่ำงไรก็ตำมซวนเทียนเก้อไม่ได้ช่วยเขำเลย หลังจำก
มองไปรอบ ๆ โต๊ะ นำงก็จ้องมองเฟิงเซียงหรูด้วยรอยยิ้ม นำงโน้มตัว
เข้ำใกล้เฟิงหยูเองและตบไหล่ของเซียงหรู “เซียงหรู! องค์หญิงผู้นี้คิดถึง
เจ้ำมำก ! ”
เซียงหรูตกเก้ำอี้จำกกำรถูกตบที่ไหล่
อันชิได้รับควำมหวำดกลัวและช่วยนำงจำกนั้นนำงได้ยินเฟิง
เซียงหรูถำมซวนเทียนเก้อด้วยสีหน้ำขมขื่น “ท ำไมดูเหมือนว่ำองค์หญิง
แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เพคะ ? ”
ซวนเทียนเก้อยิ้มและบอกพวกเขำว่ำ “พี่รองน ำอำจำรย์สอน
ศิลปะกำรต่อสู้มำสอนเฟยหยู และข้ำไปเรียนกับเขำ”
เฟิงหยูเองพยักหน้ำ“นี่เป็นควำมคิดที่ดี กำรมีทักษะจะไม่ท ำให้
ร่ำงกำยของเจ้ำช้ำลงโดยเฉพำะอย่ำงยิ่งศิลปะกำรต่อสู้ นี่คือสิ่งที่ควร
เรียนรู้ส ำหรับสถำนกำรณ์ที่เลวร้ำยที่สุด”
ซวนเทียนเก้อกล่ำวเห็นด้วย“ข้ำก็คิดแบบนี้เช่นกัน ไม่ว่ำจะมี
กำรพูดอะไรคนที่อยู่ในสถำนะของเรำก็ไม่มีปัญหำกับคนที่วำงแผน
ต่อต้ำนเรำ เรำไม่สำมำรถรอองครักษ์เงำมำช่วยเรำได้ ยิ่งกว่ำนั้นถ้ำว่ำ
ที่สำมีไม่เชื่อฟังเจ้ำ เรำสำมำรถท ำให้เขำบำดเจ็บปำงตำยได้ด้วยฝ่ำมือ
ของข้ำ”
องค์ชำยเหลียนยิ้มเยำะเมื่อได้ยินสิ่งนี้“ทุกคนบอกว่ำผู้หญิงใน
ภำคเหนือมีควำมกล้ำหำญ ดูเหมือนว่ำควำมคิดทั้งหมดนั้นจะไม่
ถูกต้อง ! ”
อย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองหัวเรำะให้ซวนเทียนเก้อ“มันคืออะไร ?
เจ้ำไม่อยำกแต่งงำนไม่ใช่หรือ ? เจ้ำมีคนที่ชอบหรือ ? ”
ด้วยนิสัยของซวนเทียนเก้อมันท ำให้นำงไม่กลัวหัวข้อนี้เลยนำง
แสดงควำมรู้สึกของนำงทันที “ลำ!” เสี่ยวหยำเพิ่งน ำเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ปำก
นำง แต่ไม่สำมำรถพำตัวเองไปกินได้ หลังจำกลังเลอยู่พักหนึ่งนำงก็วำง
มันลงในจำนเพรำะนำงได้ยินซวนเทียนเก้อกล่ำวต่อ “อำเอง ข้ำแค่กลัว
ว่ำข้ำจะไม่โชคดีเหมือนเจ้ำ ในภำพรวมรำชวงศ์ของรำชวงศ์ต้ำชุน มี
เพียงข้ำในฐำนะบุตรสำว พี่ชำยของข้ำทุกคนแต่งงำนช้ำ และมีบุตรช้ำ
พี่ใหญ่และพี่รองเท่ำนั้นที่มีบุตร เป็นผลให้พวกเขำเป็นเด็กชำยทั้งหมด
บอกเด็ก ๆ ว่ำหำกมีควำมต้องกำรอะไรบำงอย่ำง เช่น กำรแต่งงำนทำง
กำรเมือง เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้ำจะต้องถูกน ำออกมำโดยที่ไม่สำมำรถท ำ
ตำมใจของข้ำได้ ? ”
ควำมคิดเรื่องกำรแต่งงำนทำงกำรเมืองถูกน ำขึ้นโดยซวนเทียน
เก้อและนำงก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดจนเกินไป อย่ำงไรก็ตำมนำงดูเหมือน
จะไร้ประโยชน์ เฟิงหยูเองปลอบใจนำงว่ำ “บำงทีรำชวงศ์ต้ำชุนจะไม่
ต้องกำรกำรแต่งงำนทำงกำรเมือง ทุกอำณำจักรรอบ ๆ รำชวงศ์ต้ำชุน
เป็นรัฐบริวำร เฉียนโจวก็เอำชนะได้เช่นกัน ไม่ต้องกังวลโดยไม่จ ำเป็น”
ซวนเทียนเก้อพยักหน้ำ“ไม่เป็นไร ข้ำได้เตรียมใจไว้แล้ว เสด็จลุง
ปฏิบัติต่อข้ำอย่ำงดี ดังนั้นกำรแบ่งเบำภำระของรำชวงศ์ต้ำชุน
บำงอย่ำงเป็นสิ่งที่ข้ำควรท ำ” หลังจำกพูดอย่ำงนี้นำงไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ
นำงหันไปมององค์ชำยเหลียนแทน ในขณะที่มองนำงถอนหำยใจซ ้ำ ๆ
“ดูดีมำก ดูดีมำกจริง ๆ ! ”
ควำมมั่นใจขององค์ชำยเหลียนเพิ่มขึ้นในทันทีแม้หลังจำกที่
ซวนเทียนเก้อผลักเขำล้มลงไปกองกับพื้นเขำนั่งตัวตรงเล็กน้อยและยืด
อกพร้อมยิ้มอย่ำงสดใส
ด้วยเหตุนี้ค ำพูดถัดไปของซวนเทียนเก้อจึงท ำให้เขำกลับมำ
ปรำกฏตัวก่อนหน้ำนี้“ข้ำได้ยินมำว่ำองค์ชำยเหลียนโจว เฉียนโจวหำที่
หลบภัยกับพี่เก้ำและอำเองเพื่อกลับสู่เมืองหลวง อย่ำงไรก็ตำมด้วย
รูปร่ำงหน้ำตำของเจ้ำ ข้ำควรจะเรียกเจ้ำว่ำพี่ชำยเหลียนหรือพี่หญิง
เหลียน ? ”
เฟิงหยูเองไม่สำมำรถกลั้นหัวเรำะไว้และเริ่มหัวเรำะ
องค์ชำยเหลียนเหลือบไปมองนำงอย่ำงเย็นชำและกล่ำวว่ำ
“องค์หญิงเรียกข้ำว่ำองค์ชำยเหลียนเถิด”
“แต่อำณำจักรของเจ้ำหำยไปแล้วเจ้ำจะเป็นองค์ชำยได้อย่ำงไร
? ” เสียงของซวนเทียนเก้อไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อยเมื่อโจมตีผู้อื่น “เอำล่ะ
ข้ำจะเรียกองค์ชำยเหลียน ฮ่ำ ๆ ที่อยู่ข้ำงคือ…”
“ข้ำเป็นพราชำยำเอกขององค์ชำยเหลียนแซ่ของข้ำคือหวู่” หลี่
เฉิงลุกขึ้นอย่ำงรวดเร็วเพื่อตอบกลับ
ซวนเทียนเก้อโบกมือแล้วบอกนำงว่ำ”นั่งลง” ในขณะเดียวกัน
นำงสับสนก็ถำมองค์ชำยเหลียนว่ำ “เจ้ำแต่งงำนแล้วหรือ ? ” นำงเริ่ม
คิดกับตัวเองว่ำถ้ำผู้หญิงแต่งงำนกับสำมีแบบนี้ แรงกดดันจะมีมำกแค่
ไหน กำรใช้เวลำทุกวันเพื่อดูใบหน้ำที่ดูดีนับครั้งไม่ถ้วน นี่เป็นควำมทุกข์
อย่ำงแท้จริง
ในส่วนที่เกี่ยวกับสิ่งที่ซวนเทียนเก้อถำมองค์ชำยเหลียนไม่รู้วิธี
ตอบกลับ หำกเขำพูดโดยตรง เขำกลัวว่ำหลี่เฉิงจะบ้ำคลั่ง ถ้ำเขำ
ยอมรับมันเขำจะรู้สึกอึดอัดใจ เขำค่อนข้ำงหดหู่อย่ำงแท้จริง
เฟิงหยูเองดึงแขนเสื้อของซวนเทียนเก้อและกล่ำวอย่ำงเงียบๆ
“ข้ำจะเล่ำให้เจ้ำฟังในภำยหลัง” นำงโบกมือให้ทุกคน “ทำนข้ำวกันต่อ
เถิด”
อำหำรที่ปรุงโดยพ่อครัวของโรงเตี้ยมครัวเทพล้วนเป็นที่ชื่นชอบ
แม้แต่อันชิก็ก ำลังกินอย่ำงมีควำมสุข
เฟิงหยูเองกลับมำแล้วและนั่นท ำให้หัจิตใจของอันชิสงบลงใน
ที่สุดกำรอำศัยอยู่ในบ้ำนของตระกูลเฟิงกับเฟิงจินหยวนและเฟิงเฟินได
นั้น แม้ว่ำพี่น้องเฉิงจะปกป้องพวกนำงได้ดีมำก แต่พวกนำงก็ไม่
สำมำรถพึ่งพำผู้อื่นให้เจริญรุ่งเรืองได้เสมอไป เฟิงเฟินไดบำงครั้งจะวิ่ง
ไปตำมหำเฟิงเซียงหรูเมื่อนำงไม่มีควำมสุข นำงต้องกำรระบำยเล็กน้อย
เช่นเดียวกับเฟิงหยูเองกลับมำที่เมืองหลวงและก้ำวเข้ำมำในบ้ำนของ
ตระกูลเฟิง นำงก็สนับสนุนเฟิงเซียงหรูในกำรจัดกำรเรื่องของคุณหนู
รองของคฤหำสน์ของเสนำบดีคนใหม่ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ตระกูลเฟิงจะไม่
เดือดร้อนกับเฟิงเซียงหรูอีกต่อไป
ขณะที่พวกเขำก ำลังรับประทำนอำหำรเฟิงหยูเองได้บอก
สถำนกำรณ์ของเป่ยฟูหรงกับซวนเทียนเก้อ เฟิงหยูเองบอกซวนเทียน
เก้อ และซวนเทียนเก้อเริ่มไตร่ตรองเรื่องนี้ อย่ำงไรก็ตำมนำงกล่ำวด้วย
ควำมสับสน “ถ้ำเจ้ำก ำลังพูดว่ำช่ำงฝีมือเป่ยนั้นตกอยู่ในอันตรำยใน
เมืองหลวง ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น ตลอดหนึ่งปีที่ผ่ำนมำเขำอยู่ที่
พระรำชวังท ำงำนเกี่ยวกับเครื่องประดับ ข้ำไม่เคยได้ยินว่ำเขำออกจำก
พระรำชวังเลย ? ”
นี่คือสิ่งที่เฟิงหยูเองเป็นห่วงมำกที่สุดนำงลดเสียงของนำงแล้ว
กล่ำวกับซวนเทียนเก้อ “นั่นหมำยควำมว่ำอันตรำยอยู่ในพระรำชวัง”
หลังจำกที่นำงพูดเรื่องนี้มีบ่ำวรับใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ำมำจำกข้ำง
นอกรำยงำนว่ำ “คุณหนูรองเจ้ำคะ เสนำบดีฝ่ำยซ้ำยและท่ำนฮูหยินหลู่
มำขอพบคุณหนูเจ้ำค่ะ”
เฟิงหยูเองเยำะเย้ย“พวกเขำมำเร็วจริง ๆ เชิญพวกเขำไปที่ห้อง
โถง”
เมื่อนำงพูดสิ่งนี้นำงก็ลุกขึ้นยืน อย่ำงไรก็ตำมนำงถูกดึงกลับโดย
ซวนเทียนเก้อ “เรำเพิ่งทำนอำหำรอยู่ ท ำไมพวกเขำถึงมำรบกวนเรำเมื่อ
พวกเขำต้องกำร ? ” นำงจึงพูดกับหญิงสำวว่ำ “พำพวกเขำไปที่ห้องโถง
บอกพวกเขำว่ำองค์หญิงบอกให้รอ เรำจะไปหำพวกเขำเมื่อเรำกินเสร็จ
แล้ว”
บ่ำวรับใช้มองที่เฟิงหยูเองเมื่อเห็นว่ำเฟิงหยูเองไม่มีข้อคัดค้ำน
ใด ๆ นำงก็โค้งค ำนับจำกนั้นก็แยกย้ำยกันไป
เฟิงหยูเองไม่มีกำรคัดค้ำนใดๆนำงได้ผ่ำนกำรเคลื่อนไหว แต่
จริง ๆ แล้วนำงก ำลังรอให้ซวนเทียนเก้อพูด หำกพูดค ำเดียวกันจำก
ปำกของนำงผลจะไม่เหมือนเดิม
ซวนเทียนเก้อย่อมเข้ำใจควำมรู้สึกของเฟิงหยูเองเป็นอย่ำงดี
สหำยที่ดีเหล่ำนี้สำมำรถรู้สิ่งที่คนอื่นต้องกำรโดยไม่พูด ทั้งสองจึง
พูดคุยกันอย่ำงต่อเนื่องด้วยอำหำรบนโต๊ะ
ในอีกด้ำนหนึ่งบ่ำวรับใช้รีบกลับไปที่ทำงเข้ำของคฤหำสน์อย่ำง
สุภำพเชิญเสนำบดี, หลู่ซ่ง และเก้อซื่อเข้ำไปรอในห้องโถงใหญ่ หญิง
สำวพูดหลังจำกเสิร์ฟชำแล้ว “คุณหนูของเรำก ำลังทำนอำหำรเย็นอยู่
ท่ำนเสนำบดีและท่ำนฮูหยินโปรดรอสักครู่เจ้ำค่ะ”
หลู่ซ่งกล่ำวอย่ำงรวดเร็ว“ไม่เป็นไร ข้ำมำเร็ว โปรดบอกองค์
หญิงว่ำไม่ต้องรีบร้อน”
บ่ำวรับใช้ยิ้มและถอยกลับไปที่ด้ำนข้ำงไม่พูดอะไรอีกนำงยืนอยู่
ตรงนั้นเพื่อคอยดูแลพวกเขำ นำงท ำให้พวกเขำอยู่ด้วยกันไม่กี่ชั่วยำม
ก่อนที่เก้อซื่อจะรู้สึกทนไม่ไหวเพียงเล็กน้อย นำงบอกกับตัวเองว่ำองค์
หญิงจี่อันหยิ่งเกินไป ออกจำกห้องรับแขกเพื่อรอสักครู่ก็ดี แต่พวกเขำ
ถูกทิ้งให้รอนำน พวกเขำดื่มชำไป 4 ถ้วยไปแล้ว นำงไม่สำมำรถแม้แต่
น ำตัวเองไปจิบอีก เป็นผลให้คนที่พวกเขำรอยังไม่มำถึง สิ่งนี้ไม่ชัดเจน
เพียงแค่ปล่อยให้แห้งหรือไม่ ตระกูลหลู่ยังเป็นตระกูลอันดับต้น ๆ พวก
เขำจะได้รับควำมอัปยศเช่นนี้ได้อย่ำงไร
นำงเหลือบมองหลู่ซ่งและเขำก็มีควำมขุ่นเคืองบนใบหน้ำของ
เขำเมื่อเห็นท่ำนฮูหยินมองเขำ เขำคิดกับตัวเองเล็กน้อย เมื่อจ้องมอง
บ่ำวรับใช้ เขำก ำมือไว้แล้วก็แบ ก่อนจะถอนหำยใจสองครั้ง
บ่ำวรับใช้หัวเรำะข้ำงในแต่ใบหน้ำของนำงยังคงนิ่ง “ท่ำน
เสนำบดีกระหำยน ้ำหรือไม่เจ้ำคะ ? บ่ำวรับใช้จะได้รินน ้ำชำให้อีกถ้วย
เจ้ำค่ะ”
ขณะที่นำงพูดสิ่งนี้นำงเริ่มเดินหลู่ซ่งบอกอย่ำงรวดเร็ว “ไม่ !
เสนำบดีคนนี้ไม่กระหำยน ้ำ” แทนที่จะรู้สึกกระหำยน ้ำ เขำเต็มอิ่มจนจะ
อ้วก
บ่ำวรับใช้หยุดและหันกลับทันทีถำมว่ำ “ท่ำนเสนำบดีรู้สึกเป็น
ห่วงใช่หรือไม่เจ้ำคะ? ท่ำนต้องกำรให้บ่ำวรับใช้คนนี้ไปเรียนคุณหนูอีก
รอบหรือไม่เจ้ำคะ ? ”
“ข้ำไม่กล้ำ”เจ้ำหน้ำที่สำมำรถเร่งองค์หญิงผ่ำนมื้ออำหำรของ
นำงได้อย่ำงไร หลู่ซ่งก็ครุ่นคิดกับตัวเองแล้วกล่ำวว่ำ “ถ้ำองค์หญิงจี่อัน
สั่งให้เจ้ำหน้ำที่ผู้นี้รอ เจ้ำหน้ำที่ผู้นี้ก็จะรอ”
บ่ำวรับใช้นั้นตกตะลึงแล้วจึงแก้ไข“ท่ำนเสนำบดีเข้ำใจผิดเจ้ำค่ะ
ไม่ใช่องค์หญิ
งที่ต้องกำรให้ท่ำนรอเจ้ำค่ะ”
“หืม? ” ทั้งคู่ตกตะลึง เก้อซื่องงงวย และถำมว่ำ “ถ้ำอย่ำงนั้นจะ
เป็นใคร ? ” ใครอำจหำญถึงเพียงนี้ ?
บ่ำวรับใช้ยิ้มและกล่ำวว่ำ “ค ำสั่งนี้ได้รับจำกองค์หญิงหวู่หยำง
เจ้ำค่ะ องค์หญิงก ำลังรับประทำนอำหำรร่วมกับคุณหนูของเรำ”
หลู่ซ่งและเก้อซื่อเกือบหำยใจไม่ออกด้วยน ้ำลำยของพวกเขำ
เองเพียงเฟิงหยูเองก็เพียงพอส ำหรับพวกเขำที่จะจัดกำร ตอนนี้ยังมี
องค์หญิงพ่วงเข้ำมำอีกคน มีใครบ้ำงไม่รู้ว่ำรำชวงศ์ต้ำชุนมีองค์หญิง
เพียงคนเดียว ! นั่นคือบุตรของพระอนุชำฮ่องเต้ อ๋องเหวินซวนก็เป็นที่
โปรดปรำนของฮ่องเต้อีกด้วย ผู้ที่กล้ำที่จะล่วงเกินองค์หญิงหยำงหวู่ ไม่
ต้องพูดถึงขุนนำงขั้นหนึ่ง แต่แม้ว่ำองค์ชำยจะขัดใจนำง พวกเขำก็จะ
ถูกเรียกเข้ำมำในพระรำชวังเพื่อรับกำรสั่งสอนและลงโทษ
หลู่ซ่งเช็ดหน้ำผำกของเขำยืนขึ้นเพื่อกล่ำวว่ำ“เป็นเจ้ำหน้ำที่ผู้
ต ่ำต้อยที่เข้ำใจผิดไปเอง”
บ่ำวรับใช้ยิ้มแต่ไม่ส่งเสียงในเวลำนี้เสียงมำจำกนอกห้องโถง
ซวนเทียนเก้อเปล่งเสียงของนำงกล่ำวว่ำ “จริง ๆ แล้วข้ำไม่สำมำรถ
แม้แต่จะรับประทำนอำหำรที่เหมำะสมได้ ถ้ำองค์หญิงผู้นี้ไม่ยอมให้อำ
เองมำที่นี่อีกต่อไป ข้ำกลัวว่ำท่ำนใต้เท้ำและท่ำนฮูหยินจะโกรธด้วยใช่
หรือไม่ ? จำกนั้นในวันพรุ่งนี้ข่ำวลือจะแพร่กระจำยไปทั่วว่ำองค์หญิงจี่
อันเลือกที่จะท ำตัวไร้มำรยำทต่อท่ำนเสนำบดี ท่ำนหลู่ถูกต้องหรือไม่ ?
”
หลู่ซ่งก้ำวไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วและคุกเข่ำบนพื้นเมื่อได้ยิน
เรื่องนี้เก้อซื่อก็ยังคุกเข่ำในขณะที่เขำกล่ำวว่ำ “เจ้ำหน้ำที่ผู้นี้ไม่กล้ำ
องค์หญิงทรงตรัสเกินไปแลว เจ้ำหน้ำที่ผู้นี้ไม่กล้ำจริง ๆ พะยะค่ะ ! ”
ซวนเทียนเก้อและเฟิงหยูเองเข้ำมำในเวลำเดียวกันเมื่อพวกเขำ
เดินผ่ำนทั้งสอง เฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ “ท่ำนเสนำบดีโปรดลุกขึ้น”
จำกนั้นหลู่ซ่งจึงลุกขึ้นยืนแล้วยืนเงียบๆ อยู่ด้ำนข้ำง หลังจำก
มองดูทั้งสองที่ด้ำนหน้ำ ซวนเทียนเก้อเลือกที่จะนั่งด้ำนล่ำง ขณะที่เฟิง
หยูเองนั่งที่ด้ำนบนมองดูพวกเขำด้วยรอยยิ้มจำง ๆ บนใบหน้ำของนำง
เมื่อเทียบกับเฟิงหยูเองแล้ว ซวนเทียนเก้อก็ไม่สุภำพมำก เมื่อมองไปที่
หลู่ซ่ง นำงถำมโดยตรง “เจ้ำมำที่คฤหำสน์ขององค์หญิงเพื่ออะไรกัน ?
อำเองมีควำมสัมพันธ์กับเจ้ำไม่มำก”