Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 707 ถูกทอดทิ้ง

ตอนที่707 ถูกทอดทิ้ง
คำพูดขององค์หญิงแห่งกูซูทำให้ทุกคนขุ่นเคืองใจนอกจาก
ขุนนางสองสามคนจากภาคใต้ที่สนิทสนมกับกูซูมากแล้ว คนอื่น ๆ
ก็มองนางอย่างไม่มีความสุข แม้แต่ฮองเฮาก็ขมวดคิ้วของนาง
ซวนเทียนเก้อตะโกนอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “องค์หญิงที่ตํ่า
ต้อยของรัฐบริวารและไม่ใช่แม้แต่องค์หญิงของฮองเฮาที่กล้าจะวิ่ง
ไปหาราชวงศ์ต้าชุนเพื่อยั่วยุเรา ? ฮึ่ม ! เจ้าไม่รู้ความรุนแรแรงของ
สถานการณ์จริง ๆ ! ”
องค์หญิงแห่งกูซูมองไปทางซวนเทียนเก้อและกล่าวอย่าง
สมบูรณ์โดยไม่ต้องดูแล นางยังคงถือขวดแก้วต่อไป แต่นางมอง
ซวนเทียนเก้อด้วยความรังเกียจ “สิ่งนี้เรียกได้ว่าเป็นการยั่วยุหรือ ?
กูซูเป็นรัฐบริวารของราชวงศ์ต้าชุน เนื่องจากเราผลิตสมบัติแบบนี้
มันเป็นเรื่องปกติที่เราจะต้องนำมันมาให้ฮ่องเต้ของราชวงศ์ต้าชุน
ดู” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็โค้งคำนับฮ่องเต้ “ฝ่าบาทโปรดช่วยข้า
ด้วย เนื่องจากมีการผลิตนํ้าหอมเพียงขวดเดียวเท่านั้น นี่คือ
สาเหตุที่ขวดนี้ต้องถูกนำกลับไปให้ช่างฝีมือเพื่อผลิตต่อไป”
สิ่งที่นางพูดมีเหตุผลและวัดได้ผู้คนในราชวงศ์ต้าชุนไม่
สามารถพูดอะไรได้อีกแล้ว แม้ว่าสิ่งที่นางพูดก่อนหน้านี้นั้นไม่ยก
ยอนัก แต่ตอนนี้นางกำลังพูดกับฮ่องเต้ พวกเขาไม่สามารถพูด
แทรก พวกเขาจะต้องดูว่าฮ่องเต้จะตรัสอะไร

แต่หลังจากรอมานานพวกเขาเห็นว่าฮ่องเต้ไม่ตอบสนองมาก
นัก หลังจากรออีกไม่นานพวกเขาก็เห็นฮ่องเต้สูดอากาศสองสาม
ครั้งแล้วครุ่นคิดสักครู่แล้วหายใจเข้า…
ขุนนางจ้องมองเป็นไปได้ไหมว่าฮ่องเต้ได้กลายเป็นคนติด
นํ้าหอมพันกลิ่นนี้ ? นี่ไม่ใช่สิ่งที่ดี แม้ว่านํ้าหอมพันกลิ่นจะดี แต่
นางก็บอกอย่างชัดเจนว่าเป็นเพียงการนำมาให้ราชวงศ์ต้าชุนดู
เท่านั้น มันไม่ได้ถูกมอบให้กับราชวงศ์ต้าชุน แม้ว่าฮ่องเต้จะชอบ
มันก็คงไม่ดีที่จะขโมยมันอย่างเปิดเผย ?
องค์หญิงเจ็ดแห่งกูซูสังเกตเห็นการกระทำของฮ่องเต้และนาง
ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม เมื่อมองไปที่ขวดแก้วในมือของนาง นางกล่าว
อย่างจริงจัง “ดินแดนของราชวงศ์ต้าชุนมีขนาดใหญ่และอุดม
สมบูรณ์ แต่มีไม่มากนักในสิ่งมหัศจรรย์โดยเฉพาะอย่างยิ่งการ
สร้างนํ้าหอม จริง ๆ แล้วมันติดอยู่ในยุคของการใช้กำยาน เป็นที่รู้
กันว่ากูซูของเราหยุดใช้กำยานเพื่อสิ่งเหล่านี้เมื่อ 200 กว่าปีที่
แล้ว” นางปิดปาก และหัวเราะคิกคักแล้วกล่าวว่า “มันไปไกลเกิน
กว่าที่คาดไว้จริง ๆ ”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ใบหน้าและหูของทุกคนเปลี่ยนเป็นสีแดง
แต่ก็ไม่มีอะไรที่พวกเขาสามารถทำได้เพื่อหยุดนาง เพราะทุกสิ่งที่
นางพูดเป็นเรื่องจริง ราชวงศ์ต้าชุนขาดความเคารพอย่างแท้จริง
ในเวลานี้องค์ชายเก้า,ซวนเทียนหมิงก็กล่าวออกมาจาก
ภายในกลุ่มองค์ชาย “มันเป็นแค่ทักษะพิเศษ ราชวงศ์ต้าชุนของข้า

มีขนาดใหญ่และมีหลายสิ่งที่จะจัดการ จะมีเวลาว่างในการค้นคว้า
สิ่งที่ไร้ประโยชน์เช่นไร นอกจากนี้ถ้าราชวงศ์ต้าชุนรู้วิธีที่จะทำทุก
อย่าง เราจะเก็บรัฐบริวารเช่นพวกเจ้าไว้ทำไม ? ถ้าเจ้าชอบค้นคว้า
สิ่งเหล่านี้ เพียงแค่ทุ่มเทค้นคว้าสิ่งเหล่านั้นลงในจิตใจของเจ้า ไม่
ว่าจะด้วยวิธีใด เจ้าไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงดูแลอาณาจักรเล็ก ๆ
ของเจ้าให้ผ่านไปแต่ละวัน เมื่อเจ้าค้นคว้าเสร็จแล้ว มันจะถูกส่ง
มายังราชวงศ์ต้าชุนของเราในที่สุด เราแค่ต้องรอ ราชวงศ์ต้าชุนใช้
พลังงานเพื่อสร้างความมั่นคงให้กับอารษจักร ขณะที่เจ้าค้นคว้า
นํ้าหอมที่เป็นเอกลักษณ์และนํ้าหอมพันกลิ่น เรากำลังทำการวิจัย
เหล็กกล้า องค์หญิงแห่งกูซู ถ้าเจ้าไม่เข้าใจ แค่ย้อนกลับไปถาม
ท่านผู้นำของกูซูว่านํ้าหอมสำคัญหรือเหล็กของราชวงศ์ต้าชุน
ใช้ได้จริงสำคัญมากกว่ากัน”
แม้ว่าองค์หญิงเจ็ดนั้นเป็นผู้หญิงแต่นางก็เป็นสมาชิกของ
ราชวงศ์กูซู นางเข้าใจในความหมายของเหล็กกล้า ความเย่อหยิ่ง
ที่เกิดจากขวดนํ้าหอมพันกลิ่นก็ได้ถูกระงับไว้ในที่สุด
ขุนนางของราชวงศ์ต้าชุนพยักหน้าและมององค์ชายเก้าด้วย
อารมณ์ซาบซึ้งทุกคนกำลังคิด : ไม่น่าแปลกใจที่ฮ่องเต้ทรงโปรด
ปรานพระโอรสผู้นี้ ! ดูว่าพระองค์พูดอย่างไร ด้วยคำเพียงไม่กี่คำ
พระองค์ก็เอาชนะองค์หญิงผู้นั้นได้ คนอื่น ๆ ยังคงนั่งอยู่ที่นั่นด้วย
ความโกรธ เป็นเรื่องจริงที่ไม่มีสิ่งเปรียบเทียบจะยังไม่ทราบ เมื่อพบ
กับสถานการณ์นี้ เราได้ตระหนักถึงสถานการณ์แล้ว !

“ฮัดชิ้ว!”
ในขณะที่ทุกคนถอนหายใจฮ่องเต้ก็จามออกมาเสียงดัง เสียง
จามนี้ดังมากจนส่ายทั้งห้องโถงสวรรค์ หลังจากนี้มีคนคิดว่านี่มัน
ยิ่งดังกว่าเสียงตะโกนของฮ่องเต้ในช่วงปีที่แข็งแกร่งของเขา !
จามนี้ทำให้ทุกคนมองข้ามพวกเขาเพิ่งเห็นว่าฮ่องเต้กำลังพัด
บริเวณตรงหน้าของเขาด้วยมือของเขาซํ้า ๆ ในขณะที่คลี่คลาย
เขาขมวดคิ้วและมองไปที่ขันทีจางหยวนถามว่า “นางกำนัล
เหล่านั้นมีพัดหรือไม่ ? ให้พวกนางไปเอาเร็ว ! ” หลังจากพูดอย่าง
นี้เขามองไปที่องค์หญิงแห่งกูซูและถามด้วยความสับสน “เจ้าบอก
ว่านํ้าหอมพันกลิ่นนี้ผลิตมาหลายปีแล้วหรือ ? มันเป็นความ
ภาคภูมิใจของกูซูงั้นหรือ ? ทุกคนชอบหรือไม่ ? ”
องค์หญิงแห่งกูซูตกตะลึงแล้วพยักหน้าหลังจากคิดไป
เล็กน้อย “เป็นไปได้หรือไม่ที่ฝ่าบาทไม่ชอบมัน”
“ฮะ! ” ฮ่องเต้ตบต้นขาของเขาทันที “โทษเรา มันสามารถ
ตำหนิเราได้” ฮ่องเต้กล่าวโทษตัวเองเพียงเล็กน้อย “ราชวงศ์ต้าชุน
เป็นอาณาจักรที่มีขนาดใหญ่ แต่ได้ละทิ้งความรู้สึกของผู้คนในรัฐ
บริวาร มันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ แล้วเจ้าถือนํ้าหอมอึนี้ไปรอบ ๆ และ
คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดี ดูเหมือนว่าราชวงศ์ในอาณาจักรเล็ก ๆ อย่าง
กูซูไม่เคยเห็นอะไรที่เหมือนกับนํ้าหอมที่ดีเลย นี่คือความผิดพลาด
ของเราทั้งหมด”

ทุกคนประหลาดใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้องค์หญิงแห่งกูซูก็สับสน
เช่นกันถามว่า “ฝ่บาทกำลังจะพูดอะไรเพคะ ? ”
ฮ่องเต้โบกมือของเขา“รอสักครู่” จากนั้นเขาก็เปล่งเสียงของ
เขา และตะโกนให้นางกำนัลทำความสะอาด “พวกเจ้ามาทำความ
สะอาดเร็ว เอาพัดมาให้ข้าด้วย กำจัดกลิ่นอันน่ากลัวออกไปจาก
ที่นี่อย่างรวดเร็ว ทุกคนในปัจจุบันเป็นขุนนางของราชวงศ์ต้าชุน
หากพวกเขาตายจากกลิ่นเหม็น มันจะไม่ดี” ในขณะที่พูดเขาก็ปิด
จมูก และถอนหายใจซํ้า ๆ “องค์หญิงแห่งกูซู ! เราไม่ได้บอกเจ้า
จริง ๆ สิ่งที่ไม่ดีมีกลิ่นเจ้ากำลังห้อมล้อมราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่ดี ?
ข้าเกือบจะหมดสติไปแล้ว”
จางหยวนยืนอยู่ข้างฮ่องเต้ด้วยท่าที่ทนไม่ได้เขากล่าวอย่าง
ขมขื่น “แน่นอน มันเป็นกลิ่นแบบไหน ? มันน่าขยะแขยงเกินไป”
ทั้งสองทำงานร่วมกันอย่างสมบูรณ์ขณะที่บรรดาขุนนาง ฮู
หยิน และคุณหนูด้านล่างล้วนเต็มไปด้วยคำถาม แม้แต่พระสนม
ของฮ่องเต้ก็ยังงงงวย นํ้าหอมพันกลิ่นมีกลิ่นไม่ดีหรือ ? มันเป็นไป
ไม่ได้ ? มันเป็นการรังแกเกินไปที่พูดเช่นนั้น ท้ายที่สุดมันก็หอม
มากหลังจากเปิดฝาไม่นาน ถ้ามันถูกนำไปใช้กับร่างกาย แน่นอน
มันจะเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่เมื่อพวกเขาได้กลิ่นตอนนี้ มันไม่ได้พูด
เกินจริงอย่างที่ฮ่องเต้ได้กล่าวไว้ ! ในความเป็นจริง… มันเป็นกลิ่น
ที่ดีมาก

ในขณะที่คนไม่รู้ว่าฮ่องเต้หมายถึงอะไรแต่ตั้งแต่ฮ่องเต้ตรัส
เช่นนั้น พวกเขาไม่สามารถพูดได้ว่านํ้าหอมพันกลิ่นดี พวกเขาได้
แต่ปิดจมูกตามเท่านั้น
หลังจากการประกาศของฮ่องเต้และจางหยวนคนต่อไปที่จะ
เห็นด้วยคือองค์ชายเจ็ด, ซวนเทียนฮั่ว เขายืนขึ้นและคำนับฮ่องเต้
โดยกล่าวว่า “เสด็จพ่อได้โปรดยกโทษให้ลูกด้วย อนุญาตให้ลูก
กลับมาที่นี้หลังจากกลิ่นในห้องโถงจางหายไปจนหมด”
ฮ่องเต้พยักหน้าอย่างจริงจัง“ใช่ ใช่ ออกไปเร็ว สถานที่นี้ไม่
เหมาะกับเจ้าจริง ๆ ”
ซวนเทียนฮั่วเดินออกไปในที่สุดเมื่อเขาออกจากห้องโถง เขา
สูดหายใจลึกๆ ที่พูดเกินจริง ทุกคนดูสิ่งนี้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่คิด
ว่าสิ่งนี้มีกลิ่นไม่ดี การเคลื่อนไหวของซวนเทียนฮั่วในขณะที่สูดลม
หายใจนี้ทำให้คนอื่นลองและลอกเลียนแบบเขา แต่พวกเขาอยู่ใน
ห้องโถงและสิ่งที่พวกเขาได้กลิ่นก็คือนํ้าหอม เมื่อพวกเขาสูด
หายใจเข้าลึก ๆ นี้ก็มีบางคนที่คลั่งไคล้ และคุณหนูเริ่มไอ
ดังนั้นคุณหนูที่ได้ลอกเลียนแบบเขาเพื่อทำสิ่งเดียวกันกับที่
องค์ชายเจ็ดที่เหมือนเทพเซียนทำนั้นไม่สามารถนั่งนิ่งๆ ได้อีก
ต่อไป !
จาวเหลียนก็วิ่งออกไปเขาเป็นคนแรกที่ติดตามเขา เขาไม่มี
โอกาสพูดอะไรกับฮ่องเต้เลยแม้แต่น้อย ยกชุดของเขา เขาวิ่ง

ออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่วิ่งเขาตะโกนว่า “สวรรค์ ! ถ้าข้าอยู่ใน
ห้องโถงนี้ คอของข้าจะต้องมีปัญหา ! ”
คนอีกกลุ่มหนึ่งวิ่งตามจาวเหลียนออกไปข้างนอก…
อย่างไรก็ตามคนส่วนใหญ่ยังคงอยู่ข้างในหลังจากนั้นฮ่องเต้
ก็ยังอยู่ ในเวลานี้องค์หญิงเจ็ดแห่งกูซูรู้สึกอับอายอย่างยิ่ง และนาง
อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว นางเริ่มรู้สึกสงสัยอย่างลึกซึ้งต่อสิ่งที่อยู่ใน
มือของนาง
ฮ่องเต้ยังคงตรัสต่อไป“องค์หญิงเจ็ด ! เราไม่โทษเจ้า
ท้ายที่สุดแล้วรัฐบริวารเล็ก ๆ ก็ไม่ได้มีความรู้อะไรมากมาย เจ้าเชื่อ
ว่าสิ่งนี้มีกลิ่นหอมและไม่มีอะไรที่สามารถทำได้เกี่ยวกับเรื่องนี้ มัน
เป็นเพียงแค่เรื่องที่ไม่เคยเห็นสิ่งที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นนํ้าหอม
อย่างแท้จริง”
ในที่สุดองค์หญิงแห่งกูซูก็เข้าใจในสิ่งที่ฮ่องเต้หมายถึงอย่าง
แท้จริงแต่นางก็อดไม่ได้ที่จะถาม “ฝ่าบาทหมายความว่า… ฝ่าบาท
เคยเห็นบางสิ่งที่หอมกว่านํ้าหอมพันกลิ่นนี้หรือเพคะ ? ”
ฮ่องเต้โบกมือของเขา“เจ้าหมายถึงอะไรที่หอมกว่านี้? ด้วยสิ่ง
ที่เจ้าดมถ้าได้กลิ่นมากขึ้น มันจะไม่ฆ่าคนหรือ ! องค์หญิงน้อยแห่ง
กูซู ! เราไม่สามารถจัดการกับกลิ่นนี้ได้ ใช่เลย ฟังเรา ไม่สามารถ
ระบุได้ว่านํ้าหอมนั้นดีหรือไม่ดีตามปริมาณกลิ่น ที่จะขึ้นอยู่กับ
คุณภาพ เพียงแค่การมีกลิ่นหอมไม่เพียงพอ นอกจากนี้ยังมีความ
บริสุทธิ์ในขณะที่ไม่ฉุน มันควรทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้

กลิ่น ไม่ควรทำให้ทุกคนขมวดคิ้ว เห็นเจ้าเจ็ดของเราหรือไม่ ? เขา
กลัวว่าจะหมดลมหายใจ นอกจากนี้มันไม่ใช่แค่ว่านํ้าหอมจะมีกลิ่น
ที่ดีหรือไม่ มันยังคงลอยอยู่ในอากาศเป็นเวลานาน สีของนํ้าหอมก็
สำคัญเช่นกัน” ตามที่ฮ่องเต้พูดเขาชี้ไปที่ขวดเคลือบที่บ่าวรับใช้
ในพระราชวังถือไว้สำหรับองค์หญิงแห่งกูซู “มองสิ่งที่เจ้ามี แม้จาก
ที่ไกลออกไป เราจะเห็นได้ว่าสีของของเหลวในนั้นเป็นสีแดงใช่
ไหม หากใช้ของเหลวสีนี้กับเสื้อผ้า มันจะไม่ย้อมสีเสื้อผ้าหรอก
หรือ ? มันเป็นอะไร กูซูรํ่ารวยจนเจ้าสวมใส่เสื้อผ้าเพียงครั้งเดียว
แล้วทิ้งหรือ ? ”
ไม่มีใครคาดคิดได้ว่าฮ่องเต้ซึ่งเป็นผู้ปกครองที่มีเกียรติของ
อาณาจักรจะสามารถพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่ผู้หญิงใช้เป็นนํ้าหอมเขา
ยังสามารถพูดเกี่ยวกับมันได้อย่างแม่นยำมาก และมันเป็นมากกว่า
องค์หญิงเจ็ดแห่งกูซูจะสามารถรับมือได้ เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่
ตรงกลางห้องโถงด้วยสีหน้าประหลาดใจบนใบหน้าของนาง เมื่อ
มองกลับไปที่นํ้าหอมพันกลิ่นของนาง นางเริ่มตั้งคำถามกับมัน
ในอีกด้านหนึ่งเฟิงหยูเองก็เริ่มยิ้มอย่างขมขื่น นางแค่คิดว่า
สิ่งต่าง ๆ ที่ฮ่องเต้พูดนั้นไม่ใช่สิ่งที่นางพูดกับพราชายาหยุนเมื่อ
นางมอบนํ้าหอมให้อีกฝ่าย ? นั่นเป็นแบรนด์ที่แพงมากที่นางนำ
ออกมาจากมิติของนาง บางสิ่งที่คนโบราณทำกันจะเปรียบเทียบได้
อย่างไร ตอนนี้ตำหนักศศิเหมันต์ถูกเผาไหม้ไปแล้ว พราชายาหยุน
และฮ่องเต้ก็มีปฏิสัมพันธ์กันมากขึ้น ฮ่องเต้ต้องได้กลิ่นนํ้าหอมที่

พราชายาหยุนใช้และได้ยินเหตุผลนี้ ดังนั้นเขาจึงสามารถพูดได้ใน
วันนี้
ยิ่งไปกว่านั้นมันไม่ใช่แค่ฮ่องเต้ที่พูดสิ่งนี้แม้แต่ซวนเทียนหมิง
ก็ไม่สามารถห้ามตัวเองได้ “องค์หญิงแห่งกูซู อย่าโทษเสด็จพ่อและ
องค์ชายผู้นี้ที่แนะนำเจ้า นํ้าหอมพันกลิ่นของเจ้ามีกลิ่นที่น่ากลัว
จริง ๆ รีบทิ้งเร็ว ! แต่เจ้าจะต้องไม่เทลงในเขตแดนของราชวงศ์ต้า
ชุน ! เททิ้งเมื่อเจ้ากลับไปภาคใต้หรือไกลกว่านั้นก็ยิ่งดี ! ”