Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 745 ความผิดปกติของเสี่ยวไป๋

ตอนที่745 ความผิดปกติของเสี่ยวไป๋
เฟิงหยูเองยอมรับความผิดของนางอย่างจริงใจและขอให้
ลงโทษทุกคนตกตะลึงเพราะนี่เป็นครั้งแรกในความทรงจำของพวก
เขาที่องค์หญิงจี่อันได้ถ่อมตนลงและยอมรับความผิดพลาดของ
นาง แต่มันก็เป็นเพราะเสือ
ฮ่องเต้ขมวดคิ้วและมองนางโดยไม่บอกให้นางลุกขึ้น เขาก็
ถามว่า “ทำไมเจ้าพาเสือมาด้วย ? ”
เฟิงหยูเองตอบ“เสือขาวตัวน้อยถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงใน
คฤหาสน์ขององค์หญิง หลังจากที่เลี้ยงมาสองสามเดือน มันก็ยังไม่
โตและยังเหมือนแมว มันจะกินนมเท่านั้น และแม้กระทั่งฟันยังเป็น
ฟันนํ้านม ข้ารู้สึกว่ามันน่ารักและชอบกอดมัน อีกอย่างมันไม่รู้จัก
ความรุนแรงใด ๆ เนื่องจากมีท่าทางที่สงบจึงนำมาเล่นกับมันเพคะ”
เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมาฮ่องเต้ก็ไม่ตอบสนองมากนัก แต่
ปากของเฟิงเฟินไดก็ไม่สามารถยับยั้งได้ นางเริ่มตะโกนว่า “เจ้า
พูดว่าอะไรนะ ? มันกัดคนไปแล้ว แต่เจ้ายังบอกว่ามันไม่ใช้รุนแรง
เจ้ายังคงเรียกว่าท่าทางที่สงบหรือไม่ ? เฟิงหยูเอง ในสายตาอะไร
คือความรุนแรง ? ”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้วและแม้แต่องค์ชายก็รู้สึกว่าเฟิงเฟินไดส่ง
เสียงดังเกินไป แต่สิ่งที่นางพูดก็เป็นความจริง เสือขาวตัวน้อยได้

ทำร้ายคนไปแล้ว แต่เฟิงหยูเองใช้คำเหล่านี้ในช่วงเวลานี้ซึ่งไม่
ค่อยเหมาะสมนัก
องค์ชายรองอยู่ในจุดที่น่าอึดอัดใจที่สุดคนที่ได้รับบาดเจ็บคือ
บุตรชายของเขา และความสัมพันธ์ของเขากับคฤหาสน์ขององค์
หญิงก็ค่อนข้างดี ในเวลาเช่นนี้เขารู้สึกอึดอัดใจจริง ๆ
สำหรับฮ่องเต้ในไม่ช้าเขาก็ไม่ได้แสดงจุดยืนของเขา เขานั่ง
อยู่ที่นั่นในขณะที่ไตร่ตรอง ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเขาคิดอะไร
อยู่ หลังจากผ่านไปไม่นานเขาได้กล่าวว่า “เกิดอะไรขึ้นในป่า ?
ใครอยู่ที่นั่นเมื่อเฟยหยูได้รับบาดเจ็บ”
องค์ชายห้ายืนข้างเฟิงเฟินไดกล่าวขึ้นมาทันที “เสด็จพ่อ
สถานการณ์เป็นเช่นนี้ คุณหนูสี่อยากเรียกขี่ม้าและข้าก็พานางไป
ที่ลานล่าสัตว์เพื่อสอน ไม่นานหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง
โหยหวนก็มาจากป่า ข้าจำได้ว่าเป็นเสียงของเฟยหยู จึงรีบพา
คุณหนูสี่ตระกูลเฟิงไปตามเสียง เมื่อไปถึงเราพบว่าเฟยหยูถูกเสือ
ขาวตัวน้อยกัด พี่ใหญ่อยู่ข้างเฟยหยู เสด็จพี่พยายามที่จะช่วยเขา
อย่างไรก็ตามไม่มีอะไรที่เสด็จพี่สามารถทำได้เพื่อให้เสือปล่อย ใน
เวลานั้นข้าอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ข้าจึงยิงธนูและทำให้เสือ
บาดเจ็บ ซึ่งทำให้มันปล่อยเฟยหยูพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนี้และจ้องมองที่องค์ชายใหญ่
พร้อมตรัสด้วยความโกรธว่า“เจ้ากล้าจริง ๆ ! พื้นที่ล่าสัตว์นั้น

อันตรายมากแค่ไหนเจ้าก็รู้ เฟยหยูยังเด็ก เจ้าพาเขาไปที่นั่นเพื่อ
อะไร ? ”
องค์ชายใหญ่คุกเข่าลงอย่างรวดเร็วและยอมรับความ
ผิดพลาด“มันเป็นความผิดของกระหม่อมพะยะค่ะ กระหม่อมชอบ
หลานชายและต้องการเล่นกับเขา สองปีที่ผ่านมา เฟยหยูได้เข้า
สำนักศึกษาและเราไม่ได้พบเขาบ่อยนัก เมื่อกลับมาถึงพื้นที่ล่า
สัตว์ ข้าคิดว่าด้วยการล่าสัตว์ได้ข้อสรุปแล้ว สัตว์จะถูกปล่อยและ
ตาข่ายจะถูกยกขึ้นเพื่อล้อมรอบพื้นที่ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ด้วยความคิดนี้ ข้าจึงคิดว่าจะพาเฟยหยูไปที่ป่าและอาจตามล่า
กระต่ายบางตัวเพื่อให้เขาเล่นกับมัน” หลังจากพูดแล้วเขามองไปที่
องค์ชายรองและกล่าวอย่างจริงใจว่า “น้องรองมันเป็นความผิดของ
ข้าที่ก่อให้เกิดสิ่งนี้ เรื่องของวันนี้เป็นความผิดของข้าทั้งหมด”
“พี่ใหญ่! ” ซวนเทียนหลินและเฟิงหยูเองพูดพร้อมกัน
จากนั้นทั้งสองก็มองหน้ากัน ขณะที่เฟิงหยูเองกล่าวว่า “ข้าเป็นคน
เลี้ยงเสือ หากเรากำลังพูดถึงความรับผิดชอบในเรื่องนี้ ข้าก็ต้อง
รับผิดชอบด้วยเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดถึงเรื่องนี้ แต่เรา
ควรตรวจสอบเรื่องนี้แทน”
องค์ชายใหญ่ตกตะลึง“น้องสะใภ้ นี่หมายความว่า… เรื่องของ
วันนี้ไม่ได้เป็นอุบัติเหตุหรือ ? ”
เฟิงหยูเองมองไปที่ฮ่องเต้และกล่าวด้วยนํ้าเสียงหนักแน่น
“เสด็จพ่อ อาเองไม่ใช่คนโง่ ถ้าเสือขาวตัวน้อยนั้นเป็นสัตว์ร้ายจริง

อาเองจะกล้าเอามันอยู่ใกล้ได้อย่างไรเพคะ หม่อมฉันจะกล้าพามัน
มาที่ลานล่าสัตว์ได้อย่างไร แม้ว่ามันจะถูกพามา มันจะไม่ถูกขังไว้
ในกรงโดยไม่มีการดูแลเพื่อที่จะเก็บไว้ในกระโจมได้อย่างไร ?
เสด็จพ่อรู้จักอาเองมามากกว่าสองสามวัน อาเองเป็นคนโง่หรือไม่
เพคะ ? ”
ฮ่องเต้ขมวดคิ้วและไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียวสำหรับ
องค์ชายใหญ่ เขากำลังไตร่ตรองบางสิ่งบางอย่างในเวลานี้และ
กล่าวว่า “ตอนที่ข้าทเห็นเสือขาวตัวน้อย มันวนเป็นวงกลมในหิมะ
ดูเหมือนว่ามันไม่รู้ว่ามันต้องการไปที่ไหนและมันค่อนข้างมึนงง
เฟยหยูคิดว่ามันเป็นแมวและตะโกนว่ามันน่ารัก เขาควบม้าออกไป
เขาวิ่งไปเล่นกับมัน แม้ว่าข้าจะรู้ว่ามันเป็นเสือ แต่มันตัวเล็กมาก
และคิดว่ามันจะไม่เป็นอันตรายต่อทุกคน จากนั้นข้าก็อนุญาตให้
เฟยหยูกอดมัน ใครจะรู้ว่าหลังจากเสือขาวตัวน้อยเห็นเฟยหยู มัน
ก็เปลี่ยนไปทันที มันมองเฟยหยูอย่างดุร้าย มันแตกต่างอย่าง
สิ้นเชิงจากรูปลักษณ์ที่น่ารักก่อนหน้านี้ เฟยหยูต้องการวิ่ง แต่แขน
ของเขาถูกกัดเมื่อเขาหันหลังกลับ ทำไมสัตว์ตัวเล็ก ๆ เปลี่ยน
พฤติกรรมของมันอย่างประหลาด”
องค์ชายห้าก็พยักหน้าด้วยและกล่าวว่า “แน่นอนว่าเป็นเช่นนี้
แม้ว่าข้าจะไม่เห็นตั้งแต่เริ่มต้น แต่เมื่อเสือขาวตัวน้อยกัดเฟยหยู
มันดูน่ากลัวมาก”

เฟิงเฟินไดกล่าวอย่างเยือกเย็น“การใช้ความรุนแรงแบบนี้และ
ทำร้ายพระนัดดาของฮ่องเต้ คนประเภทนี้ยังไม่ยอมรับความผิด
ของตัวเอง ข้ารู้สึกเศร้าใจแทนพระนัดดาของฮ่องเต้”
องค์ชายห้าจ้องมองนางและด่า“หุบปาก หยุดพูดเรื่องไร้สาระ”
“ข้าพูดเรื่องไร้สาระตรงไหนเจ้าคะ? ” เฟิงเฟินไดไม่เคยสุภาพ
กับองค์ชายห้า และนางก็ตำหนิทันที “ข้าพูดอะไรผิดไป ? เป็นไป
ได้หรือไม่ว่าพระนัดดาของฮ่องเต้ไม่ได้ถูกเสือที่นางเลี้ยงกัดหรอก
หรือ ? ” ในขณะที่พูดสิ่งนี้ นางหันไปมององค์ชายรอง “องค์ชาย
คนที่ถูกกัดคือบุตรชายอันเป็นที่รักยิ่งของพระองค์”
องค์ชายรองไม่ได้พูดอะไรแต่องค์ชายห้าดุนางอีกครั้ง
“สถานการณ์ยังไม่ได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด จงเชื่อฟังและ
อย่าพูดอะไรไร้สาระ”
เฟิงหยูเองเข้าใจอารมณ์ของเฟิงเฟินไดหลังจากหลายปีที่
ผ่านมา นางเข้าใจเฟิงเฟินไดดีเกินไป นางเพิ่งรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้อง
โต้เถียงกับอีกฝ่ายในเวลาเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นสัญญาณทั้งหมดชี้
ไปที่เสี่ยวไป๋ผิดปกติ แน่นอนว่าเฟิงเฟินไดพูดไว้ นางไม่สามารถ
หลีกเลี่ยงการวิจารณ์ “เสด็จพ่อ” นางพูดกับฮ่องเต้ “อาเองขอ
ตรวจสอบกรงที่ขังเสี่ยวไป๋ได้หรือไม่เพคะ ? ”
ฮ่องเต้พยักหน้าแล้วยกมือของเขาไปยังจางหยวนและส่ง
คำสั่งทันที จากนั้นเขาก็กล่าวกับเฟิงหยูเอง “เจ้าลุกขึ้นพูดได้ ไม่
จำเป็นต้องนั่งคุกเข่าอยู่”

เฟิงหยูเองกล่าว“ขอบพระทัยเสด็จพ่อเพคะ” อย่างไรก็ตาม
นางไม่เคลื่อนไหวในขณะที่นางยังคงคุกเข่า ในเวลานี้กรงที่ขังเสือ
ขาวตัวน้อยกำลังถูกยกมา คนที่ยกกรงคือวังซวน
เมื่อเสี่ยวไป๋เข้ามาในกระโจมเฟิงเฟินไดก็ค่อย ๆ ถอยกลับไป
โดยไม่รู้ตัว เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางรู้สึกตกใจกับฉากในป่า องค์ชาย
ห้ามีท่าทางที่ดีและปกป้องเฟิงเฟินไดทันที ดวงตาของเขาจ้องมอง
ตรงไปที่กรงด้วย
ทุกคนจ้องมองไปที่กรงเฟิงหยูเองปลดล็อคบนกรงแล้วเปิด
ประตูกรง นางอุ้มเสือขาวตัวน้อยขึ้นมา
จางหยวนย้ายไปบังฮ่องเต้โดยกลัวว่าเสือขาวตัวน้อยนั้นจะ
บ้าอีกครั้ง มันจะเป็นปัญหาถ้ามันทำร้ายฮ่องเต้ ใครจะรู้ว่าฮ่องเต้จะ
ไม่กลัว เขาพูดด้วยนํ้าเสียงหนักแน่น “หลบไป ! ข้าไม่ได้เป็นเด็ก
เราสามารถตบสัตว์ตัวเล็ก ๆ นั้นให้ตายได้ในฝ่ามือเดียว มีอะไร
ต้องกลัว” จางหยวนหลีกทางให้ ฮ่องเต้มีสีหน้าดีขึ้น แม้กระนั้นเขา
ยังคงเตรียมพร้อม เมื่อเสือขาวตัวน้อยเปลี่ยนไป เขาจะไปปกป้อง
ฮ่องเต้อย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ยอมให้ฮ่องเต้
ได้รับอันตรายใด ๆ
อย่างไรก็ตามในทางตรงกันข้ามกับความคาดหวังของทุกคน
เสือขาวตัวน้อยที่เฟิงหยูเองอุ้มนั้นไม่มีความพยายามใด ๆ ที่จะทำ
ร้ายคน ถูกอุ้มโดยเฟิงหยูเองเหมือนเด็กทารกที่ถูกมารดาอุ้มไว้
เพราะมันพยายามยํ้ากอดนางอยู่หลายครั้ง เมื่อมองดูหน้าเศร้าโศก

มันจะยกขาที่บาดเจ็บให้เฟิงหยูเองเห็น หลังจากได้รับการ
ปลอบโยนจากเฟิงหยูเอง แล้วมันก็เลียใบหน้าของนาง รูปร่าง
หน้าตาไม่ต่างไปจากแมวตัวหนึ่ง หากไม่ใช่เพราะตัวอักษรสำหรับ
“ราชา” ปรากฏชัดเจนบนหน้าผากของมัน แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังคิดว่า
มันเป็นแมว
ฮ่องเต้รู้สึกว่าสิ่งนี้แปลกเสือขาวตัวน้อยแบบนี้สามารถ
กัดเฟยหยูได้หรือไม่ มันจะดุร้ายในระยะเวลาอันรวดเร็วหรือไม่ ?
ไม่พูดถึงเขาไม่เข้าใจ แต่ไม่มีใครสามารถเข้าใจได้ เช่นเดียวกับที่
ทุกคนรู้สึกสับสน พวกเขาได้ยินเฟิงหยูเองพูดกับหมอหลวงว่า
“หมอหลวงมาช่วยข้าดู ทุกคนก็เห็นเช่นกัน พฤติกรรมปกติของ
เสือขาวตัวน้อยนี้เป็นเช่นนี้ แต่ถ้าเสือน้อยใช้ความรุนแรงและกัด
ใครสักคน ข้าจะให้หมอหลวงดูว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่”
นี่คือกระโจมทางการแพทย์และมีหมอหลวงมากกว่าหนึ่งคน
แน่นอนคนหนึ่งรักษาเฟยหยูก่อนหน้านี้ ยังมีหมอหลวงอยู่ใน
กระโจม แต่เมื่อได้ยินว่าพวกเขากำลังตรวจสอบเสือ พวกเขาทุก
คนส่ายหน้าโดยมีหนึ่งในพวกเขากล่าวว่า “องค์หญิง ไม่ใช่
เจ้าหน้าที่ของเราที่ไม่อยากตรวจ แต่… เจ้าหน้าที่ของเราไม่รู้การ
ตรวจสัตว์จริง ๆ ขอรับ ! ”
เฟิงหยูเองยิ้มแล้วกล่าวว่า“ไม่เป็นไร เหมือนกับตรวจคน
ทั่วไป ข้าสงสัยว่ามีคนเอาอะไรให้เสือขาวตัวน้อยกิน หรืออาจให้
ยาบางชนิดที่ทำให้มันเปลี่ยนไปทันที หมอหลวงช่วยมาดูว่าเสือ

ขาวตัวน้อยเจอกับสถานการณ์แบบนี้หรือไม่ ในความเป็นจริงข้า
สามารถทำการตรวจสอบนี้ได้ แต่ข้ามีส่วนเกี่ยวข้องกัยเรื่องนี้และ
มีความผิด เสือตัวนี้เป็นสัตว์ที่ข้าเลี้ยงด้วย มันจะไม่สะดวก”
หมอหลวงได้ยินนางพูดแบบนี้ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางเลือก
นอกจากต้องก้าวไปข้างหน้า ในที่สุดกลุ่มก็สามารถเข้าใจสิ่งต่าง ๆ
ได้ด้วยความช่วยเหลือและคำแนะนำของเฟิงหยูเอง หลังจากที่
ตรวจมานาน พวกเขาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “องค์หญิง ทุกอย่าง
ปกติดีขอรับ ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับยาอะไรเลย”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว“ถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องนี้แปลกมากจริง ๆ ”
“ฮึ่ม! ” จะได้ยินเสียงปราชดของเฟิงเฟินไดอีกครั้ง “อย่ามัว
แต่มองหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง เจ้าคิดว่าคนที่ตรวจหาพิษจะช่วยให้
เจ้าหลีกเลี่ยงปัญหานี้ได้งั้นหรือ ? ”
เฟิงหยูเองกล่าวอย่างเย็นชา“ถ้าข้าคิดแบบนี้จริง ๆ ข้าจะ
ตรวจสอบเสี่ยวไป๋ด้วยตัวเอง เช่นนั้นไม่ว่าจะมีอะไรผิดปกติหรือไม่
ข้าก็บอกได้เลยว่ามันเป็นยาเสพติดทำให้ทุกคนค้นหาผู้กระทำ
ความผิดเพื่อบรรเทาความผิดของตัวเอง ทำไมข้าถึงต้องกังวลเมื่อ
หมอหลวงมาถึง” ในขณะที่นางพูด นางหยิบอุ้มเสือขาวตัวน้อย
ขึ้นมาและตรวจสอบมัน ใครจะไปรู้ว่ามันเป็นผลมาจากบาดแผล
หรือไม่ แต่เสือขาวตัวน้อยรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยและอ้าปากกว้างใน
ตอนหาว

ในเวลานี้หมอหลวงคนหนึ่งกล่าวว่า“ดูสิ ดูเหมือนว่ามี
บางอย่างในปากของมันขอรับ ! ”