Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 794 ค่ำตอบแทนในกำรต่อต้ำนองค์ชำยเก้ำ

ตอนที่794 ค่ำตอบแทนในกำรต่อต้ำนองค์ชำยเก้ำ

“เจ้ำเจ็ด”ฮ่องเต้อ่อนแรงเมื่อเขำมองขุนนำงที่ยังคุกเข่ำอยู่บน
พื้นพร้อมบำดแผลที่ปกคลุมร่ำงกำยของพวกเขำ เขำรู้สึกอยำกที่จะ
ผลักคนเหล่ำนี้ทั้งหมดลงไปในทะเลสำบ แต่เขำท ำไม่ได้ เขำท ำได้แค่
ถำมซวนเทียนฮั่ว “บอกข้ำมำว่ำจะจัดกำรเรื่องนี้ได้อย่ำงไร ? ”
อย่ำงไรก็ตำมซวนเทียนฮั่วยืนยันว่ำจะไม่ให้ค ำตอบแก่เขำเพียง
บอกเขำว่ำ “เสด็จพ่อคือฮ่องเต้ เสด็จพ่อควรรู้ดีว่ำกว่ำข้ำพะยะค่ะ”
“เจ้ำหมำยควำมต้องต้องให้ฮ่องเต้จัดกำรเท่ำนั้นหรือ”ฮ่องเต้
มองเฟิงหยูเองด้วยควำมสิ้นหวัง… เพื่อท ำหน้ำที่เป็นฮ่องเต้ เขำไม่
สำมำรถผลักไสขุนนำงเหล่ำนี้ออกไปเพรำะเห็นแก่ผู้หญิง ในบรรดำ
คนที่คุกเข่ำมีขุนนำงขั้นสี่และขั้นห้ำที่ต ่ำต้อย แต่ยังมีเสนำบดี
กระทรวงรำชทัณฑ์และเสนำบดีกระทรวงยุติธรรม ถ้ำเขำจะผลักไส
คนเหล่ำนี้ออกไปในวันนี้ ข่ำวของมันจะกระจำยไปทั่วเมืองหลวง
ค ำพูดที่ว่ำฮ่องเต้โปรดปรำนแต่องค์ชำยเก้ำเท่ำนั้น และเขำยังเป็น
บุตรชำยของนำงใจดวงใจของฮ่องเต้ นอกจำกนี้เขำยังโปรดปรำนที่
พราชำยำเก้ำมำก เพื่อให้เฟิงหยูเองมีต ำแหน่งในพระรำชวัง แม้แต่ขุน
นำงอย่ำงเสนำบดีกระทรวงรำชทัณฑ์และเสนำบดีจำกรำชส ำนักของ
ฮ่องเต้ก็จะถูกผลักไส เขำใช้กิ่งไม้ตีคน ชื่อเสียงของเขำในฐำนะ
ผู้ปกครองจะถูกท ำลำยลงอย่ำงหมดสิ้น
ฮ่องเต้หลับตำและใจสั่นด้วยควำมโกรธอย่ำงไรก็ตำมในเวลำนี้
ซวนเทียนหมิงกล่ำวขึ้นว่ำ “เสด็จพ่อจะไม่ปล่อยให้ชำยำของข้ำเข้ำ
ไปยุ่งกับเรื่องอะไรหรือ ? ท่ำนจะไม่ให้นำงเข้ำมำในพระรำชวังหรือ ?

เยี่ยมมำก ! องค์ชำยผู้นี้ต้องขอบคุณพวกเจ้ำจริง ๆ ! ในช่วงหลำยปี
ที่ผ่ำนมำองค์ชำยนี้สงสัยอยู่เสมอว่ำท ำไมบุตรสำวจำกครอบครัวอื่น
ๆ จึงสำมำรถใช้เวลำทั้งวันไปกับกำรซื้อเครื่องประดับหรือเสื้อผ้ำ พวก
นำงอำจใช้เวลำทั้งวันกับกำรสนุกสนำนหรือออกไปรับประทำนอำหำร
นอกบ้ำน หรือใช้เวลำนอนอยู่ที่เรือน หรือคิดว่ำจะได้สำมีที่หล่อ ชีวิต
ที่พวกนำงอำศัยอยู่นั้นง่ำยมำก แต่ท ำไมชำยำขององค์ชำยผู้นี้
จ ำเป็นต้องใช้เวลำของนำงกังวลเรื่องของอำณำจักร ? ร้ำนห้องโถง
สมุนไพรที่เปิดในเมืองหลวงไม่ได้ขำยยำให้ผู้คนและขำดทุนทำงกำร
เงินในแต่ละเดือน เป็นเพรำะอำเองบอกว่ำนำงต้องกำรแบ่งเบำภำระ
ของเสด็จพ่อ รำชวงศ์ต้ำชุนมีขนำดใหญ่และนำงไม่สำมำรถท ำได้เอง
ได้ทั้งหมด แต่เมื่ออยู่ในเมืองหลวง นำงต้องกำรท ำทุกอย่ำงเท่ำที่ท ำ
ได้เพื่อแบ่งเบำภำระของเสด็จพ่อ แต่ขุนนำงของข้ำได้พูดออกมำแล้ว
ร้ำนห้องโถงสมุนไพรไม่จ ำเป็นต้องเปิด ในอนำคตนำงไม่จ ำเป็นต้อง
กังวลเกี่ยวกับเรื่องของอำณำจักร องค์ชำยคนนี้ต้องขอบคุณพวก
เจ้ำอย่ำงแท้จริง เสด็จพ่อได้ปลดปล่อยอำเองแล้ว”
ในขณะที่เขำพูดเขำโค้งค ำนับเจ้ำหน้ำที่เหล่ำนี้อย่ำงจริงใจ
จำกนั้นเขำก็กล่ำวต่อ “นับจำกวันนี้ต่อไป องค์หญิงจี่อันจะ
เพลิดเพลินไปกับวันเวลำว่ำงของนำงในคฤหำสน์ ร้ำนห้องโถง
สมุนไพรในเมืองหลวงจะไม่เปิดให้บริกำรอีกต่อไป เมื่อไม่ได้ท ำงำน
นำงจะออกไปเดินเล่นและจับจ่ำยเครื่องประดับ ในอนำคตนำงจะไม่
เข้ำไปในพระรำชวังอีกต่อไป มันจะถูกตัดสินเช่นนี้” หลังจำกพูด
อย่ำงนี้เขำยิ้มให้เฟิงหยูเอง “ชำยำรักว่ำอย่ำงไร ? ”

แน่นอนเฟิงหยูเองต้องเผชิญหน้ำกับเขำดังนั้นนำงจึงยิ้มทันที
และกล่ำวว่ำ “ข้ำคิดที่จะท ำสิ่งนี้มำนำนแล้ว ! พรุ่งนี้ข้ำจะให้พนักงำน
ปิดร้ำนห้องโถงสมุนไพร”
ทั้งสองฝ่ำยแสดงทัศนคติของพวกเขำและขุนนำงที่คุกเข่ำที่พื้น
ถอนหำยใจออกมำ ภำรกิจที่องค์ชำยแปดส่งมอบให้พวกเขำส ำเร็จใน
ที่สุด แม้ว่ำจะมีภำวะแทรกซ้อนมำกมำยอยู่ตรงกลำง ไม่ว่ำในกรณีใด
ก็ตำมนี่คือผลลัพธ์ที่องค์ชำยแปดต้องกำร ส ำหรับคนสองคนที่ถูกฆ่ำ
ตำย พวกเขำไม่รู้ว่ำใครเป็นคนท ำ ในใจพวกเขำสงสัยว่ำมันใช่องค์
ชำยแปดหรือไม่ ? แต่สถำนกำรณ์ยังไม่ได้รับกำรตรวจสอบอย่ำง
ชัดเจน ไม่มีใครสำมำรถพูดได้ พวกเขำสำมำรถคำดเดำภำยใน
เท่ำนั้น
ฮ่องเต้ไม่รู้ว่ำทั้งสองคนก ำลังวำงแผนเช่นไรแต่ค ำพูดของซวน
เทียนหมิงท ำให้เขำมีควำมรู้สึกหลำยอย่ำง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ คุณหนู
ตระกูลอื่นอำศัยอยู่อย่ำงอิสระ แต่เฟิงหยูเองใช้ชีวิตที่ยำกล ำบำกมำก
แม้ว่ำนำงจะไม่ได้ขำดเงินและไม่เคยขำดสิ่งที่ดีเมื่อเทียบกับกำร
บริจำคที่นำงท ำกับรำชวงศ์ต้ำชุน แต่มันก็น้อยเกินไป ยิ่งกว่ำนั้น
เด็กหญิงคนนั้นยังไปในสนำมรบกับองค์ชำยเก้ำ และนำงก็พยำยำม
อย่ำงที่สุดที่จะได้รับดินแดนมำเป็นของรำชวงศ์ต้ำชุน ตอนนี้นำงจะ
ถูกผลักออกไป เขำจะทนได้อย่ำงไร
ฮ่องเต้มองเฟิงหยูเองอย่ำงไรก็ตำมเขำไม่รู้ว่ำควรพูดอะไรดี เขำ
ยังคงถูกตรึงอยู่กับที่ จนกระทั่งเฟิงหยูเองโค้งค ำนับให้เขำแล้วกล่ำว่ำ

“อำเองขอบคุณเสด็จพ่อที่เมตตำรักใคร่ แต่ในวันข้ำงหน้ำหม่อมฉัน
กลัวว่ำจะไม่สำมำรถเข้ำมำในพระรำชวังเพื่อเยี่ยมเสด็จพ่อ สุขภำพ
ของเสด็จพ่อนั้นไม่ค่อยดีนัก โปรดดูแลพระวรกำยด้วยเพคะ”
เพียงค ำพูดไม่กี่ค ำก็เกือบท ำให้ฮ่องเต้น ้ำตำร่วงแม้ว่ำเขำจะยัง
รู้สึกว่ำเจ้ำเก้ำก ำลังใช้อุบำยบำงอย่ำงกับเรื่องเหล่ำนี้ แต่เขำก็ยังทนดู
เด็ก ๆ คู่นี้ถูกรังแกไม่ได้ แต่เขำจะท ำอย่ำงไร ? กฎหมำยไม่ได้ลงโทษ
คนส่วนใหญ่ และผู้ปกครองไม่สำมำรถใช้อ ำนำจของเขำในกำร
จัดกำรกับขุนนำงจ ำนวนมำก นอกจำกนี้เขำยังรู้แน่แก่ใจดีว่ำคน
เหล่ำนี้ได้รับกำรสนับสนุนจำกเจ้ำแปด เด็กคนนี้ต้องกำรแข่งขันกับ
เจ้ำเก้ำเสมอเพื่อดูว่ำใครมีควำมสำมำรถในกำรขึ้นครองบัลลังก์ เขำ
เป็นบิดำของพวกเขำและต้องให้โอกำสเด็กที่เท่ำเทียมกันทุกคน
ตระกูลของฮ่องเต้ก็ต้องเป็นแบบนี้ แน่นอนว่ำเขำไม่สำมำรถท ำอะไร
ได้อย่ำงจงใจ และคิดถึงแค่เจ้ำเก้ำคนเดียว ถ้ำเขำท ำ หำกเจ้ำเก้ำขึ้น
ครองบัลลังก์ เขำก็จะถูกประณำม และผู้คนจะบอกว่ำเจ้ำเก้ำพึ่งพำ
ควำมสัมพันธ์ของเขำกับพราชำยำหยุนเพื่อขึ้นครองบัลลังก์ เขำไม่
อนุญำตให้พูดถึงเรื่องนี้กับบุตรชำยสุดที่รักของเขำ ส ำหรับเจ้ำแปด
ตรำบใดที่เขำไม่เหมือนเจ้ำสำมผู้พยำยำมแย่งชิงบัลลังก์ ส ำหรับกำร
แข่งขันระหว่ำงองค์ชำย เพียงให้พวกเขำแข่งขัน นอกจำกนี้เขำยัง
ต้องกำรที่จะเห็นว่ำใครมีควำมสำมำรถในกำรแก้ปัญหำของโลก !

“เจ้ำเมือง”ฮ่องเต้ชี้ไปที่ศพทั้งสองและพูดด้วยน ้ำเสียงที่อ่อนล้ำ
ว่ำ “เริ่มตรวจสอบสำเหตุกำรเสียชีวิตของพวกเขำทันที เจ้ำต้องแน่ใจ
ว่ำพบคนร้ำยผิดที่แท้จริง เรำจะจับตำในเรื่องนี้ อย่ำท ำให้เรำผิดหวัง”
ซูจิงหยวนคุกเข่ำต่อหน้ำฮ่องเต้อย่ำงรวดเร็วและแสดงตัวเองว่ำ
“ฝ่ำบำททรงวำงพระทัย ข้อสรุปที่น่ำพอใจจะเกิดขึ้นภำยในสิบวันพะ
ยะค่ะ ! ”
นี่คือกำรโอ้อวดจำกซูจิงหยวนเรื่องนี้จะถูกแก้ไขได้ภำยในสิบวัน
สมำชิกในครอบครัวของเขำเช็ดเหงื่อออกไปในนำมของเขำ
งำนเลี้ยงในพระรำชวังสิ้นสุดลงอย่ำงไม่มีควำมสุขและขณะที่ทุก
คนก ำลังเตรียมที่จะโค้งค ำนับ จำกนั้นก็แยกย้ำยกันออกไปจำก
พระรำชวัง ใครบำงคนเรียกควำมกล้ำที่จะกล่ำวถึง “ฝ่ำบำท เรื่อง
แบบนี้เกิดขึ้นในพระรำชวัง และมันเกิดขึ้นในวันขึ้นปีใหม่ มันเป็นเรื่อง
ใหญ่ที่โชคร้ำยมำก นอกจำกนี้ยังแสดงให้เห็นว่ำกำรรักษำควำม
ปลอดภัยในพระรำชวังไม่มำกพอ ทหำรองครักษ์จะต้องไม่ปัดควำม
รับผิดชอบ”
เมื่อค ำพูดเหล่ำนี้ถูกเอ่ยออกมำซวนเทียนหมิงก็ดูเย็นชำทันที
มีทหำรองครักษ์กลุ่มใหญ่ที่เขำเป็นผู้น ำ นี่ไม่ใช่กำรโจมตีเขำโดยตรง
หรอกหรือ คิ้วของเขำขยับเล็กน้อย อย่ำงไรก็ตำมแขนของเขำถูก
หวนกลับโดยซวนเทียนฮั่ว เนื่องจำกซวนเทียนฮั่วกระซิบอย่ำงเงียบ ๆ
ในหูของเขำ “ใจเย็น ๆ พวกเขำมำที่นี่พร้อมกับกำรสนับสนุน สิ่งที่
เกิดขึ้นในพระรำชวังนั้นชัดเจนมำกส ำหรับทุกคนที่เห็น เจ้ำไม่

สำมำรถหลีกเลี่ยงควำมรับผิดชอบในเรื่องนี้ได้ มันจะเป็นกำรดีกว่ำ
ถ้ำปล่อยให้พวกเขำท ำ และดูว่ำพวกเขำจะสร้ำงผลลัพธ์แบบใด”
เช่นเดียวกับที่ซวนเทียนฮั่วพยำยำมหยุดยั้งเขำบำงคนในอีก
ด้ำนหนึ่งก็เริ่มแนะน ำว่ำซวนเทียนหมิงสละอ ำนำจที่ควบคุมในส่วน
ของทหำรองครักษ์ของเขำ ฮ่องเต้ตัวสั่นเทำด้วยควำมโกรธและแม้แต่
จำงหยวนก็ทนไม่ไหวที่จะดูต่อไป เขำกล่ำวว่ำ “เจ้ำท ำเกินไปแล้ว ! ”
แต่ในที่สุดเขำก็เป็นเพียงขันที และจบลงด้วยกำรถูกวิพำกษ์วิจำรณ์
ฮ่องเต้สำมำรถที่จะเข้ำใจได้คนเหล่ำนั้นจะไม่ยอมแพ้หำกไม่
บรรลุเป้ำหมำย แต่เขำจะพูดอะไรดี สองคนเสียชีวิตในช่วงปีใหม่
ทหำรองครักษ์ก ำลังท ำอะไรกันแน่ ? ในเวลำเช่นนี้แม้ว่ำเขำต้องกำร
ปกป้องพวกเขำเหตุผลก็ไม่อยู่ที่นั่น ครำวนี้ฮ่องเต้ตัดสินใจอย่ำงดุ
ร้ำยในขณะที่เขำกระทืบเท้ำของเขำ และกล่ำวเสียงดัง “เอำล่ะ เรำจะ
ยอมรับมัน เจ้ำเก้ำ เจ้ำไม่สำมำรถหลีกเลี่ยงควำมรับผิดชอบในเรื่องนี้
ได้ มอบป้ำยค ำสั่งควบคุมทหำรองครักษ์ออกมำ ! ”
ซวนเทียนหมิงไม่ได้พูดอะไรและถึงมือเขำ ดึงป้ำยค ำสั่งออกมำ
เขำก็โยนมันให้ฮ่องเต้
มันบินผ่ำนอำกำศและผ่ำนจุดที่องค์ชำยยืนอยู่องค์ชำยแปด
มองตำมโดยไม่ปล่อยให้คลำดสำยตำ เขำดูมันจนกว่ำจะถึงมือของ
ฮ่องเต้ เขำยังพบอีกว่ำฮ่องเต้ก ำลังจ้องมองตัวเอง กำรจ้องมองของ
เขำดูเหมือนจะเผยให้เห็นควำมโลภเล็กน้อย แต่เขำไม่รู้ว่ำเสด็จพ่อ
ของเขำเห็นหรือไม่

ป้ำยค ำสั่งกลับไปที่มือของฮ่องเต้และมีคนแนะน ำทันทีว่ำควร
มอบมันให้องค์ชำยแปดซึ่งเวลำนี้อยู่ห่ำงจำกกองทหำรของเขำ แต่
ฮ่องเกล่ำวว่ำ “มันคืออะไร ? องค์ชำยแปดจะไม่กลับไปภำคใต้
หลังจำกฉลองปีใหม่ ? หำกเป็นเช่นนี้ ป้ำยค ำสั่งควบคุมทหำร
องครักษ์จะมอบให้แก่องค์ชำยแปด องค์ชำยแปดมอบป้ำยค ำสั่ง
ควบคุมกองทัพของเจ้ำในภำคใต้ให้องค์ชำยเก้ำ เมื่อกำรเฉลิมฉลอง
ปีใหม่สิ้นสุดลง ให้เขำไปภำคใต้เพื่อดูแลพวกเขำ เจ้ำไม่จ ำเป็นต้อง
ย้อนกลับไป เจ้ำจะได้อยู่ในเมืองหลวงเพื่อดูแลทหำรองครักษ์ได้”
ฮ่องเต้ดูไม่ยินดียินร้ำยแต่สำมำรถมองเห็นแววตำที่บ่งบอกถึง
ควำมสุขของเขำ –ขุนนำงคิดดว่ำตัวเองฉลำดหลักแหลมในกำร
หลอกลวงป้ำยค ำสั่งทหำรองครักษ์ของซวนเทียนหมิงไปก็โง่งม
ในทันที ! ตอนแรกเขำคิดว่ำเขำก ำลังช่วยองค์ชำยแปดด้วยเรื่องใหญ่
กำรสละป้ำยค ำสั่งควบคุมทหำรองครักษ์ขององค์ชำยเก้ำนั้นเป็นกำร
ช่วยเหลือที่ดีใช่หรือไม่ ? จำกช่วงเวลำนั้นไปข้ำงหน้ำเขำจะมีสถำนะ
ที่เหมำะสมที่ด้ำนข้ำงขององค์ชำยแปด เขำจะไม่เป็นคนไร้ค่ำและเขำ
จะโชคดีกว่ำตอนนี้ ครอบครัวของเขำก็จะประสบควำมส ำเร็จจำกมัน
เขำเพลิดเพลินไปกับฝันกลำงวันอันสวยงำมนี้แม้กระนั้นเขำก็
ตกไปในนรกทันทีด้วยค ำพูดของฮ่องเต้ คนเหล่ำนั้นคุกเข่ำด้วยควำม
งุนงงและกล่ำวอย่ำงไม่รู้ตัวว่ำ “ฝ่ำบำททรงพูดเล่นกับกระหม่อมใช่
หรือไม่พะยะค่ะ ? ”

ฮ่องเต้กล่ำวเงียบๆ “ผู้ปกครองไม่พูดเล่น” จำกนั้นเขำก็มองไปที่
องค์ชำยแปดซวนเทียนโมและกล่ำวว่ำ “เจ้ำแปด ข้ำก ำลังพูดกับเจ้ำ !
”
จู่ๆ ซวนเทียนโมรู้สึกโกรธ เขำเชื่อว่ำควำมสำมำรถและกำร
ปรับตัวของเขำนั้นดีมำก เขำจะไม่เหมือนพี่สำมและพี่สี่ที่โง่มำก แม้
กระนั้นเขำไม่เคยคิดเลยว่ำจะมีคนโง่เช่นหมูในกลุ่มของเขำ อำยุขัย
ของเขำสั้นลงอย่ำงนี้จริง ๆ สิทธิในกำรบังคับบัญชำกองทหำรใน
ภำคใต้คือรำกฐำนที่เขำท ำงำนอย่ำงหนักเพื่อให้ได้มำหลำยปี เขำยัง
ตั้งรำชส ำนักเล็ก ๆ ขึ้นในภำคใต้ เขำได้ติดต่อกับอำณำจักรเล็ก ๆ
ในทะเลทรำยและวำงแผนกับพวกเขำ เมื่อสิทธิในกองทัพเหล่ำนี้ถูก
ส่งมอบ เขำจะสูญเสียหมำกต่อรองทั้งหมดของเขำ เขำจะเปลี่ยนจำก
เสือเป็นลูกแมวตัวเล็กทันที อุ้งเท้ำของแมวอำจก่อให้เกิดควำม
เจ็บปวดหรือไม่ ?
ซวนเทียนโมคุกเข่ำทันทีและพูดเสียงดัง“เสด็จพ่อ เรื่องนี้ไม่อำจ
ล้อเล่นได้ ! ข้ำอยู่ภำคใต้มำหลำยปีแล้วและเข้ำใจสถำนกำรณ์ที่นั่น
เป็นอย่ำงดี ในตอนนี้ทุกฝ่ำยยังคงง่อนแง่น กำรปล่อยให้แม่ทัพซึ่งไม่
คุ้นเคยไปที่นั่นตอนนี้ จะเป็นอันตรำยอย่ำงยิ่งต่อควำมสงบสุขของ
อำณำจักร ! ”
“ค ำพูดของพี่แปดนั้นขัดแย้งกัน!”ในเวลำนี้ซวนเทียนหมิงกล่ำว
ขึ้น “ข้ำเดินทำงไปทำงใต้ก่อนสิ้นปี และพี่แปดกล่ำวว่ำสถำนกำรณ์
ตอนนี้ค่อนข้ำงดีจริง ๆ แต่ข้ำก็ไม่คุ้นเคย อยู่ภำคใต้มำหลำยเดือน

แล้วแม้ว่ำควำมเข้ำใจของข้ำเกี่ยวกับสถำนกำรณ์จะไม่กระจ่ำงชัด
แต่ก็ค่อนข้ำงใกล้เคียง ถ้ำนี่คือคนอื่น ข้ำกลัวว่ำมันอำจจะวุ่นวำย แต่
ถ้ำข้ำไป สถำนกำรณ์แบบนั้นจะไม่เกิดขึ้น พี่แปดไม่จ ำเป็นต้อง
กังวล”
ซวนเทียนโมกัดฟันอย่ำงเกลียดชัง“น้องเก้ำ อย่ำเอำควำม
ปลอดภัยของรำชวงศ์ต้ำชุนมำล้อเล่น”
“ล้อเล่นหรือ! ” ฮ่องเต้เริ่มโกรธ “มันเป็นพวกเรำที่พูดมัน ค ำพูด
ของเรำเป็นเรื่องตลกงั้นหรือ ? พวกเขำเรียกร้องให้องค์ชำยเก้ำมอบ
ป้ำยค ำสั่งทหำรองครักษ์ และองค์ชำยเก้ำมอบให้พวกเขำ มันคืออะไร
? ตอนนี้ที่เรำต้องกำรให้เจ้ำส่งมอบทหำรในภำคใต้ให้ มันไม่สะดวก
หรือ ? เป็นไปได้หรือไม่ว่ำค ำพูดของขุนนำงเหล่ำนี้มีน ้ำหนักมำกกว่ำ
ค ำพูดของเรำ ? เจ้ำแปด เท่ำที่ข้ำเห็น เจ้ำใช้เวลำในภำคใต้นำน
เกินไป เจ้ำลืมไปแล้วว่ำยังมีผู้ปกครองในอำณำจักรนี้ เจ้ำลืมไปแล้วว่ำ
เรำคือฮ่องเต้ของเจ้ำ ! ”
ข้อกล่ำวหำนี้วำงอยู่บนหัวของเขำองค์ชำยแปดรู้ดีว่ำแรงกดดัน
ซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองที่เขำนั้นเป็นสิ่งที่แตะต้องขีดควำม
อดทนของฮ่องเต้ หำกเขำไม่ได้มอบป้ำยค ำสั่งทำงทหำรในตอนนี้
สถำนกำรณ์จะไม่ง่ำยต่อกำรจัดกำร ลืมไป ไม่ทำงใดก็ทำงหนึ่ง เขำ
วำงแผนที่จะคิดหำวิธีที่จะไม่ต้องกลับไปภำคใต้หลังจำกปีใหม่เพื่อ
ชะลอเรื่องในทะเลทรำย มันสมบูรณ์แบบ ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใดก็ตำม
กองทัพในภำคใต้เชื่อฟังค ำสั่งของเขำเท่ำนั้น

เขำพยักหน้ำและส่งมอบป้ำยค ำสั่งทหำรให้กับฮ่องเต้…

ตอนทีŕ 795 ความโหดเหีŖยมขององค์ชายแปด

เฟิงหยูเองรู้สึกว่าตัวนางเองไม่เก่งกาจในการหลอกลวงผู้คนซวน
เทียนหมิงเป็นคนทีŕมีความเชีŕยวชาญอย่างแท้จริง ! ส่งมอบป้ายคำสัŕงในการ
บังคับบัญชาทหารองครักษ์อย่างมีความสุข เขาได้รับทหาร 300,000 นาย
ไม่ว่านางจะคิดอย่างไร มันเป็นข้อตกลงทีŕดี แต่สิŕงเดียวทีŕทำให้นางกังวลคือ
ทหารองครักษ์ของฮ่องเต้ทำงานในพระราชวังของฮ่องเต้ หากมีปัญหาทีŕ
ชายแดนจะมีห้องซ้อมรบ แม้ว่าเมืองต่าง ๆ จะถูกฉกฉวย แต่ก็มีโอกาสทีŕจะ
ฉกฉวยพวกเขากลับ แต่เมืŕอพระราชวังของฮ่องเต้ถูกควบคุมแล้ว พลังของ
ราชวงศ์ต้าชุนซึŕงเป็นหัวใจหลักก็จะถูกจับเป็นเชลย นีŕเทียบเท่ากับการตัด
มือและเท้าของคน ๆ หนึŕง แต่ปล่อยให้พวกเขามีชีวิตอยู่กับการทีŕหัวใจถูก
บดขยีŖทำให้เกิดความตายโดยตรง เมืŕอเฟิงหยูเองนึกถึงสิŕงนีŖ ความกังวล
ปรากฏบนใบหน้าของนาง
หลังจากจัดการเรืŕองนีŖในทีŕสุดฮ่องเต้ก็พูดขึŖนมาเพืŕอให้ทุกคน
ออกจากพระราชวังทันที รวมถึงองค์ชาย พระสนม และฮองเฮา ไม่มีใครไป
กับเขา เขาดืŕมมากเกินไปและต้องการกลับไปนอน
จางหยวนช่วยประคองฮ่องเต้เดินไปหาเกีŖยวแม้หลังจากนัŕงอยู่บน
เกีŖยว ฮ่องเต้ก็พึมพำ “อาเองจะไม่สามารถเข้ามาในพรราชวังได้ในอนาคต
หรือ ? ดูเหมือนว่าเราไม่ได้สัญญาอย่างหนักแน่นเกินไป สิŕงนีŖสามารถแก้ไข
ได้ใช่หรือไม่ ? ”
จางหยวนบอกเขาอย่างไร้ประโยชน์“ไม่สามารถแก้ไขได้
ข้อตกลงของฝ่าบาทนัŖนเหมาะสมมาก ในอนาคตองค์หญิงจะไม่เข้าไปยุ่งกับ
เรืŕองของราชสำนักอีกต่อไป และนางจะไม่เข้าไปในพระราชวัง แม้แต่ร้าน
ห้องโถงสมุนไพรในเมืองก็อาจถูกปิด” จางหยวนเริŕมรู้สึกโกรธนิดหน่อย
และเขาก็อดไม่ได้ทีŕจะสาปแช่ง “จริง ๆ แล้วกลุ่มของคนแก่ ๆ เพราะเหตุใด
องค์ชายเก้าจึงไม่เหวีŕยงพวกเขาทัŖงหมดขึŖนไปบนฟ้า”
ฮ่องเต้ยิŖมอย่างเย็นชา“เจ้าคิดว่าการตีขุนนางกลุ่มหนึŕงจนถึงแก่
ความตายนัŖนเป็นเรืŕองเดียวกับการตีพระสนมหรือไม่ ? การตีพระสนมจน
ตายก็คือเรืŕองในครอบครัว เป็นเรืŕองง่าย การตีขุนนางจนถึงแก่ความตาย
เป็นเรืŕองของอาณาจักร ! แม้ว่าเราจะโปรดปรานองค์ชายเก้า แต่เราไม่ได้
ตัŖงใจทีŕจะเป็นผู้ปกครองทีŕไม่ดี และเราต้องการให้องค์ชายเก้าถูกเรียกว่าวาย
ร้าย ลืมไปแล้วหรือ ว่าในทีŕสุดอาณาจักรจะถูกมอบให้กับคนรุ่นต่อไป การ
ปล่อยให้พวกเขาแข่งขันกันก็ดีเช่นกัน อาเองเป็นเด็กดี แต่เนืŕองจากนาง
หมัŖนกับองค์ชายเก้า นีŕคือสิŕงทีŕนางต้องทน บนเส้นทางนีŖ ไม่ว่าจะเป็นพายุ
หรือขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ พวกเขาจำเป็นต้องมีประสบการณ์ทัŖงหมด แบบ
เดียวกับทีŕโลกจะสงบสุขได้ หากพวกเขาได้รับการคุ้มครองตลอดเวลา และ
พวกเขาขึŖนครองบัลลังก์ได้ง่ายเกินไป บางทีพวกเขาอาจไม่รู้ทีŕจะหวงแหน
มัน และจะไม่จัดการมันอย่างเหมาะสม เป็นเรืŕองน่าเสียดายทีŕอาเองจะไม่
สามารถเข้าพระราชวังได้อีกต่อไป เราชอบชาทีŕนางส่งมารวมถึงของแปลก
ๆ และของใหม่ เพียงแค่ติดตามเราเพืŕอพูดคุยก็ค่อนข้างดี”
จางหยวนกล่าวว่า“ข้าไม่กังวลเกีŕยวกับเรืŕองนัŖนแม้แต่น้อย องค์
หญิงจะไม่สามารถเข้าพระราชวังเพืŕอตรวจสุขภาพของฝ่าบาทได้อีกต่อไป
และนางจะไม่สามารถนำยาลึกลับเหล่านัŖนมาได้ หากร้านห้องโถงสมุนไพร
ในเมืองหลวงถูกปิด หากฝ่าบาทมีอาการปวดหัวหรืออะไรทำนองนัŖน ฝ่า
บาทจะต้องกลับไปดืŕมยาหม้อรสขมเหล่านัŖนอีก พวกมันขมและเห็นผลช้า
แต่ฝ่าบาทรู้ว่ายาทีŕบรรพบุรุษของเราทำงานเพืŕอรักษารากเหง้าของอาการ
ป่วย ปัญหาคือว่าหมอหลวงกลัวเกินกว่าทีŕจะใช้ยาทีŕมีประสิทธิภาพมาก
ขึŖนกับฝ่าบาท พวกมันทัŖงหมดเป็นเพียงการบำบัดอย่างอ่อนโยน บางสิŕงทีŕ
สามารถรักษาได้ภายในสามวันด้วยการใช้ยาในปริมาณทีŕถูกต้อง จะถูกดึง
ออกมาเป็นสิบวัน หรือครึŕงเดือน นัŕนไม่ใช่ความทุกข์ธรรมดา”
ฮ่องเต้ถอนหายใจเมืŕอได้ฟังเช่นนีŖนีŕไม่ใช่ทัŖงหมดเนืŕองจากปัญหา
ทีŕลำบากทีŕสุดคือเหยาเซียน เขาได้ยินมาว่าตระกูลเหยาและเฟิงหยูเองคืนดี
กันแล้ว และตอนนีŖลูกแปดของเขาก็ทำให้นางขุ่นเคือง ด้วยอารมณ์ของชาย
ชรา เขาจะไม่เข้ามาในพระราชวังเพืŕอดืŕมกับเขาอีกต่อไป ฮะ! เขาจะลืมเรืŕอง
นีŖได้อย่างไรก่อนหน้านีŖ นีŕเป็นปัญหาอย่างแท้จริง ถ้าเขารู้เร็วกว่านีŖ เขาคง
ยอมเป็นแค่ผู้ปกครองทีŕไม่ดี แทนทีŕจะเห็นด้วยกับตาแก่บัดซบเหล่านัŖน !
เขาทำผิดพลาดจริง ๆ !
ฮ่องเต้ถอนหายใจซํŖาแล้วซํŖาอีกจางหยวนคิดว่ามันเป็นเพราะเฟิง
หยูเอง เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเขารู้สึกหดหู่ใจทีŕสูญเสียเพืŕอนดืŕมไป ย้อนกลับ
ไปทีŕตำหนักหมิงจืŕอ หลังจากฮ่องเต้ได้ออกไป ฮองเฮาได้นำพระสนมออกไป
ท่านผู้หญิงหยวนออกช้ากว่าเล็กน้อย เมืŕอนางผ่านองค์ชายแปด นางมอง
เขาด้วยความกังวลเล็กน้อย อย่างไรก็ตามนางได้ยินองค์ชายแปดกระซิบ
บอกนางว่า “เสด็จแม่ไม่ต้องกังวล การควบคุมพระราชวังของฮ่องเต้
เทียบเท่ากับการควบคุมราชวงศ์ต้าชุน” เมืŕอได้ยินแบนีŖท่านผู้หญิงหยวน
รู้สึกสบายใจขึŖนเล็กน้อย จากนัŖนนางก็ไล่ตามกลุ่มพระสนมอย่างเงียบ ๆ
และจากไป
คนทีŕเหลือก็ออกไปในขณะทีŕซวนเทียนหมิงเดินไปทีŕข้างเฟิงหยู
เองและกล่าวอย่างมีความสุข “ชายารัก เรากลับกันเถิด ! ”
อย่างไรก็ตามอารมณ์ของเขาผ่อนคลายน้อยกว่าเขามาก
หลังจากทีŕทัŖงสองออกจากพระราชวังและเข้าสู่รถม้าของซวนเทียนหมิง วัง
ซวนก็ไปด้วย ในขณะทีŕหวงซวนพาเฟิงจืŕอหรูกลับไปก่อนด้วยรถม้าของ
คฤหาสน์องค์หญิง เมืŕอออกเดินทาง เฟิงหยูเองก็เริŕมแสดงความกังวลของ
นาง ในเรืŕองทีŕเกีŕยวกับเรืŕองนีŖ ซวนเทียนหมิงก็เห็นด้วย แต่เขาก็ยังปลอบโยน
นางโดยกล่าวว่า “มันไม่จริงจังเท่าทีŕเจ้าพูด พระราชวังของฮ่องเต้นัŖนสำคัญ
อย่างยิŕง แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึŖน มันก็จะถูกกักตัวไว้ทีŕด้านในของกำแพง
พระราชวัง วิกฤติทีŕเกิดขึŖนจะไม่เข้าถึงราษฎร ไม่จำเป็นต้องมีทหารทีŕ
ชายแดนเพืŕอสู้รบ เราจะสามารถแก้ไขสิŕงต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว เมืŕอเมืองถูก
ยึดโดยอาณาจักรทะเลทรายเล็ก ๆ เมืองต่าง ๆ จะถูกทำลายอย่างแน่นอน”
“เมืองถูกทำลาย…” เฟิงหยูเองขมวดคิŖวและเริŕมคิด นางรู้ว่ามัน
หมายถึงอะไรสำหรับเมืองทีŕจะถูกทำลายให้หมดไป นัŕนไม่ได้หมายถึงไม่
ปล่อยให้ราษฎรรอดชีวิต นางไม่เคยพบกับการต่อสู้โบราณทีŕทำลายล้าง
เมือง อย่างไรก็ตามนางมีประสบการณ์ในสนามรบของเฉียนโจว นางยังได้
เห็นสภาพทีŕน่าสังเวชของพระราชวังฤดูหนาวของตวนมู่อันกัว ยิŕงไปกว่านัŖน
นางเคยไปตะวันออกกลางมาก่อน นางช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บจากควันไฟจาก
การสู้รบและรักษาพวกเขาทันที นางเห็นคนทีŕเมาสุราด้วยความเชืŕอมัŕนใน
ความเชืŕอของมนุษย์ มันน่ากลัวจริง ๆ แต่เมืŕอเทียบกับการกำจัดเมืองมันยัง
ห่างไกลจากสิŕงทีŕนางเข้าใจ “อาณาจักรในทะะเลทรายสร้างปัญหาหรือไม่ ?
” นางถามซวนเทียนหมิง “เจ้าจะแน่ใจได้หรือไม่ ? ”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า“ข้ารู้ พีŕแปดได้ทำข้อตกลงกับพวกเขา
ด้วย กูซูทำหน้าทีŕเป็นตัวแทนของภาคใต้ พวกเขาจะทำงานร่วมกันเพืŕอ
โจมตีราชวงศ์ต้าชุน และทำให้เกิดปัญหาทีŕชายแดนภาคใต้ เขามัŕนใจว่าข้า
จะออกไปทีŕสนามรบ ดังนัŖนเขาจะหาข้อแก้ตัวเพืŕออยู่ทีŕเมืองหลวง ภาคใต้จะ
ไม่ยอมให้ข้าสบายใจ กองทหารของเขาจะไม่ฟังคำสัŕงของข้า การต่อสู้ครัŖง
นีŖจะเป็นการพ่ายแพ้อย่างแน่นอน และอย่างน้อยสามเมืองจะต้องสูญเสีย
สำหรับอาณาจักรทะเลทรายเล็ก ๆ พวกเขาจะใช้โอกาสดังกล่าวเพืŕอเจรจา
สันติภาพกับราชวงศ์ต้าชุน เงืŕอนไขของพวกเขาคือการแต่งตัŖงพีŕแปดเป็น
องค์รัขทายาท เมืŕอพีŕแปดครองบัลลังก์ ข้อตกลงของพวกเขาจะดำเนิน
ต่อไป ราชวงศ์ต้าชุนจะมอบเมืองสามเมืองทางใต้ให้กับกลุ่มอาณาจักร
ทะเลทรายเล็ก ๆ โดยมีกูซูแบ่งออกเป็นสองส่วน”
“เจ้าพูดครัŖงทีŕแล้วว่าองค์ชายแปดไม่ใช่คนรักษาสัญญา”สายตา
ของเฟิงหยูเองเผยให้เห็นภาพลักษณ์ทีŕเย็นชา “นอกจากนีŖเจ้าแน่ใจหรือไม่
ว่าเจ้าจะแพ้ ? ”
ซวนเทียนหมิงยิŖมอย่างขมขืŕน“แน่นอนว่าพีŕแปดไม่ใช่คนทีŕรักษา
สัญญา เมืŕอเขาขึŖนครองบัลลังก์ สิŕงทีŕกูซูและทะเลทรายจะได้รับคืออะไร
ในช่วงแรกทีŕเป็นไปได้ เขาจะรวบรวมกองทหารของราชวงศ์ต้าชุนและโจมตี
อย่างเต็มกำลัง แน่นอนเขาจะไม่อนุญาตให้ดินแดนของราชวงศ์ต้าชุนอยู่ใน
มือของคนอืŕน นีŕคือเหตุผลทีŕข้ายังมีความรู้สึกเหมือนพีŕเหมือนน้องเหลือไว้
ให้เขา อย่างน้อยทีŕสุดแผนการของเขาสำหรับการขึŖนครองบัลลังก์จะไม่เป็น
การสูญเสียของราชวงศ์ต้าชุน”
“แต่ในระหว่างกระบวนการนีŖใครจะรู้ว่าราษฎรจะต้องทนทุกข์
ทรมานมากแค่ไหน ! ” เฟิงหยูเองกัดฟันของนางด้วยความโกรธ “สำหรับ
ความต้องการส่วนตัวของเขา เขาอยากจะลากคนจำนวนมากให้ไปตายกับ
เขา แม้ว่าเมืองทัŖงสามจะถูกชิงกลับคืนมา ราษฎรของใครทีŕตายไป ? พวก
เขาจะฟืŖนคืนชีพขึŖนมาหรือ ? ” ในใจนางยังคงเป็นอุดมคติของมนุษยชาติ
ในเรืŕองทีŕเกีŕยวกับคนทีŕมองชีวิตของราษฎรว่าไม่ต่างอะไรกับผักปลา นางไม่
สามารถทำความคุ้นเคยกับพวกเขาได้
“นัŕนคือเหตุผลทีŕเราต้องต่อสู้”ซวนเทียนหมิงบอกนางว่า “เจ้าแค่
ถามว่าทำไมข้าถึงมัŕนใจว่าข้าจะแพ้ นัŕนเป็นเพราะข้าเข้าใจวิธีการของเขาดี
ถ้าข้าออกไปเพืŕอการต่อสู้ครัŖงนีŖก็แค่รอดู ปริมาณเวชภัณฑ์ยาและเสบียงจะ
ไม่เพียงพอแน่นอน และเป็นไปไม่ได้ทีŕพวกมันจะมาถึงทันเวลา มีโอกาสมาก
ทีŕพวกมันจะต้องตกค้างอยู่ครึŕงทาง ทำให้ทหารของเราไม่มีอะไรกิน และม้า
ของพวกเราไม่มีหญ้ากิน การต่อสู้จะเป็นเช่นนีŖได้อย่างไร”
“ว้าวววช่างเลวทรามตํŕาชํŖาเสียจริง ! ” เฟิงหยูเองสบถออกอย่าง
คร่าว ๆ ว่า “มันช่างน่ากลัวเหลือเกิน” ในการเข้าสู่สนามรบเพืŕอฆ่าศัตรู สิŕง
สำคัญยิŕงกว่าอาวุธและยุทธวิธีคือเสบียง อาหารพร้อมด้วยยา ถ้าขาดแคลน
สิŕงเหล่านีŖ ทหารก็จะไม่สามารถกินได้เพียงพอ พวกเขาจะไปต่อสู้กับ
สงครามได้อย่างไร? ไม่ต้องพูดถึงไม่มีแรง แต่พวกเขาไม่สามารถรู้สึกสงบ
ใจได้ ! การฆ่าศัตรูในสนามรบเป็นสิŕงทีŕต้องทำเมืŕอหัวของพวกเขาอยู่ใน
ระดับสูง ทุกครัŖงทีŕพวกเขารีบออกไป มีโอกาสทีŕพวกเขาจะไม่กลับมาอีก
อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะกินอาหารก่อนตายได้ การให้
เหตุผลแบบนีŖไม่เคยเกิดขึŖนมาตลอดทุกยุคทุกสมัย แม้กระทัŕงก่อนทีŕจะถูก
ส่งไปยังกิโยติน ผู้ทีŕจะถูกประหารก็ยังได้กินอาหารมืŖอสุดท้าย !
จิตใจของเฟิงหยูเองเต็มไปด้วยความโกรธแต่นางจะทำอย่างไร ?
นางถามซวนเทียนหมิง “เจ้าเลือกทีŕจะไม่ไปงัŖนหรือ ? ”
อย่างไรก็ตามซวนเทียนหมิงบอกกับนางว่า“เมืŕอป้ายคำสัŕง
การทหารของราชวงศ์ต้าชุนมาถึงยุคของฮ่องเต้ แม้แต่แม่ทัพปิงหนานก็
ค่อย ๆ ละทิŖงการควบคุมกองทหารของเขา พวกมันทัŖงหมดถูกส่งกลับไปยัง
องค์ชาย สำหรับองค์ชายทีŕมีสิทธิřในการบังคับบัญชากองทัพและสามารถ
เป็นผู้นำในการต่อสู้ นอกจากข้าและพีŕแปดนัŖน มีเพียงพีŕเจ็ดเท่านัŖน”
“พีŕเจ็ด? ” เฟิงหยูเองกัดฟันของนาง “เจ้าหมายถึงว่าถ้าเจ้าไม่ไป
ก็ต้องเป็นพีŕเจ็ดทีŕจะไป ? ถ้าอย่างนัŖนอะไรทีŕแตกต่างกัน ? ” นางพบว่ามัน
ยากทีŕจะควบคุมอารมณ์ของนาง อย่างไรก็ตามนางก็รู้ว่าไม่ว่านางจะ
สาปแช่งสักเท่าไร มันก็จะไม่สร้างความแตกต่าง ถ้านางไม่ฆ่าซวนเทียนโม
เรืŕองนีŖก็จะไม่สิŖนสุด แต่การฆ่าซวนเทียนโมนัŖนพูดง่ายกว่าทำ แม้ว่านางจะมี
มิติ ห้องนอนของซวนเทียนโมก็ไม่ง่ายทีŕจะเจาะเข้าไป แต่… นางเกิด
ความคิดขึŖน ห้องนอนอาจเป็นเรืŕองยาก แต่ก็เป็นไปไม่ได้ทีŕจะไปทีŕอืŕน
เนืŕองจากเสบียงอาจถูกส่งไปไม่ทันหลังจากซวนเทียนหมิงออกจากการสู้รบ
สิŕงทีŕทำได้ก็คือซืŖอหลังจากทีŕพวกเขามาถึงภาคใต้ ก่อนหน้านัŖน…“เอาล่ะ เรา
จะพูดถึงเรืŕองนีŖในภายหลัง ส่งข้ากลับไปทีŕคฤหาสน์ของข้า ดึกแล้ว และข้า
ยังมีเรืŕองทีŕต้องทำหลังจากพักผ่อน”
”มันคืออะไร? ” ซวนเทียนหมิงขมวดคิŖว “ตอนนีŖเจ้าจะทำอะไร?
ข้ากำลังบอกเจ้าว่าพีŕแปดนัŖนไม่เหมือนพีŕสาม การจัดการเขานัŖนไม่ใช่เรืŕอง
ง่าย อย่าไปยุ่งกับเขา”
“ฮะใครจะไปยุ่งกับเขา” เฟิงหยูเองยิŖมแล้วกล่าวว่า “ข้ากำลัง
เตรียมจะไปตระกูลหลู่ หลู่หยานถูกวางยาพิษอย่างลึกลับ ข้ารู้สึกไม่สบายใจ
เกีŕยวกับเรืŕองนีŖ และจะตรวจสอบในคืนนีŖ”
ซวนเทียนหมิงรู้ว่าเรืŕองนีŖดึงนางมาดังนัŖนเขาจึงไม่สงสัยอะไรเลย
เขาส่งนางไปทีŕทางเข้าคฤหาสน์ขององค์หญิง เขาแนะนำว่า “ระวังตัวด้วย
เมืŕอไปไหนมาไหนตอนกลางคืน พาบานซูไปด้วย”
เฟิงหยูเองยิŖมให้เขา“ไม่ต้องกังวล มันเป็นคฤหาสน์ทีŕตํŕาต้อยของ
ตระกูลหลู่ มันไม่ใช่ถํŖาหมาป่า การนำบานซูไปจะมีแต่สร้างความอึดอัดใจ
เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรอีกเขารู้ว่าผู้หญิงคนนีŖ
มีมิติลึกลับและสามารถซ่อนอยู่ข้างในเมืŕอมีอันตราย แม้แต่เทพเซียนผู้
ยิŕงใหญ่ก็ยังไม่สามารถพบนางได้ สิŕงนีŖทำให้เขารู้สึกสบายใจเมืŕอปล่อยให้
นางย้ายเพียงอย่างเดียว
ทัŖงสองเดินแยกกันในคฤหาสน์ขององค์หญิงหวงซวนและเฟิงจืŕอห
รูกลับมาทีŕคฤหาสน์ด้วยรถม้าของคฤหาสน์ หลังจากเกิดเรืŕองในพระราชวัง
เฟิงจืŕอหรูหน้าซีดและไม่มีความสุขตลอดเวลา เมืŕอเห็นเฟิงหยูเอง เขา
อยากจะพูดอะไรบางอย่าง อย่างไรก็ตามเขาพูดเพียงว่า “พีŕสาวจงพักผ่อน
ให้ดี เราจะคุยกันในวันพรุ่งนีŖ”
เฟิงหยูเองถอนหายใจเด็กคนนีŖโตขึŖนจริง ๆ นางจึงสัŕงบ่าวรับใช้ให้
พาเฟิงจืŕอหรูกลับไปทีŕห้องของเขา จากนัŖนนางก็นำบ่าวรับใช้ของนาง
กลับไปทีŕลาน เมืŕอเข้ามาในห้อง วังซวนไม่สามารถอดกลัŖนได้และกล่าวว่า
“คุณหนูกำลังโกหกเจ้าค่ะ ! ”
หวงซวนทำท่าหวาดกลัว“คุณหนูโกหกองค์ชายเก้า ? คุณหนู
โกหกอะไรองค์ชายเก้าเจ้าคะ”
วังซวนกระทืบเท้าของนางแล้วจ้องทีŕเฟิงหยูเอง จากนัŖนกล่าวว่า
“คุณหนูบอกว่าคุณหนูจะไปทีŕคฤหาสน์หลู่คืนนีŖ แต่จริง ๆ แล้วคุณหนู
ต้องการไปทีŕทีŕอันตรายกว่าใช่หรือไม่เจ้าคะ ? หากบ่าวรับใช้คนนีŖคาดเดา
ไม่ผิดคงจะเป็นตำหนักเซิงใช่หรือใม่เจ้าคะ”

ตอนทีŕ 796 เตรียมเงินสำหรับการเดินทางอันยาวนานของสามี

วังซวนได้สันนิษฐานว่าเฟิงหยูเองจะไปทีŕตำหนักเซียงหวงซวน
ตกใจมาก แม้แต่บานซูก็ปรากฎตัวจากทีŕซ่อนของเขา สิŕงแรกทีŕเขากล่าวคือ
“คุณหนูไปไม่ได้ขอรับ”
เฟิงหยูเองขมวดคิŖว“ทำไมถึงไปไม่ได้ ? ”
”มันอันตรายเกินไปขอรับ”
“ข้าคิดว่ามันไม่อันตราย”นางเริŕมให้เหตุผลกับบานซูว่า
“ความสามารถของผู้คนแตกต่างกัน สิŕงทีŕเจ้าคิดว่าเป็นอันตรายนัŖนเป็นเรืŕอง
ง่ายสำหรับข้า”
หน้าผากของบานซูเต็มไปด้วยหนามจากการถูกโจมตีอย่างไรก็
ตามเขากัดฟันของเขา ส่ายหัวแล้วกล่าว “คุณหนูไม่สามารถทำได้ขอรับ”
หลังจากกล่าวแบบนีŖเขาเห็นใบหน้าทีŕแสดงออกถึงความเด็ดเดีŕยวของเฟิง
หยูเอง และรู้สึกว่าเขาไม่สามารถหยุดนางได้ ดังนัŖนเขาจึงกล่าวเสริมว่า “ถ้า
คุณหนูไป ข้าจะไปด้วยขอรับ”
วังซวนยังกล่าวเสริมอีกว่า“ข้าก็จะไปด้วยเจ้าค่ะ”
หวงซวนอยากจะบอกว่านางจะไปด้วยเช่นกันแต่นางไม่
เชีŕยวชาญในการต่อสู้ เรืŕองพลังภายในและความสามารถการซ่อนตัวของ
นางไม่ดีพอ ถ้านางไปด้วย นางอาจจะกลายเป็นตัวถ่วง ดังนัŖนนางจึงหยุด
คำพูดทีŕนางต้องการจะพูด และรู้สึกไม่สบายใจทีŕจะทำเช่นนัŖน
เฟิงหยูเองก็รู้สึกปวดหัวเช่นกันนางบอกกับทัŖงสองคนว่า “ข้าจะ
ตรวจสอบอย่างลับ ๆ ข้าจะไม่มัวแต่เทีŕยวชมสถานทีŕ มันเป็นไปไม่ได้ทีŕจะมี
โคมไฟในตำหนักเซียง เจ้าจะไปเพืŕออะไร เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าจะเป็นทีŕสะดุด
ตามากขึŖนเมืŕอมีคนมากขึŖน ? ”
วังซวนคิดมากขึŖนนางเข้าใจตรรกะนีŖ เมืŕอนางอยู่ในตำหนักหยู
นางได้ทำงานสืบสวนประเภทนีŖเพราะความสามารถในด้านพลังภายในของ
นางนัŖนยอดเยีŕยม แน่นอนว่านางเข้าใจตรรกะนีŖ เมืŕอมีผู้คนมากขึŖนจะทำให้
สะดุดตาง่ายขึŖน ดังนัŖนนางจึงสับสนเป็นเวลานานก่อนทีŕจะกล่าวในทีŕสุด “ไม่
เป็นไร ข้าไม่ไปก็ได้เจ้าค่ะ แต่คุณหนูต้องพาบานซูไปด้วยนะเจ้าคะ”
“วังซวน”เฟิงหยูเองเตือนนางนึกถึง “ย้อนกลับไปทีŕรถม้าราช
สำนัก องค์ชายเก้าเตือนให้ข้าพาบานซูไปด้วย แต่ทัศนคติในภายหลังของ
เขาคืออะไร ? เขายังบอกด้วยว่าข้าต้องพาบานซูไปอีกหรือ ? ”
วังซวนกระทืบเท้าของนาง“นัŕนเป็นเพราะคุณหนูโกหกองค์ชาย
และบอกว่าคุณหนูกำลังจะไปคฤหาสน์ของเสนาบดีหลู่ ! แน่นอนว่าการไปทีŕ
คฤหาสน์ของตระกูลหลู่นัŖนเป็นเรืŕองปกติ แต่ในความเป็นจริงคุณหนูจะไปทีŕ
ตำหนักเซียง คุณหนูต้องพาบานซูไปด้วย ถ้าคุณหนูไม่พาเขาไป ข้าจะไป
บอกองค์ชายเก้าทันทีว่าคุณหนูกำลังไปจะตำหนักเซียงคนเดียวเจ้าค่ะ”
ไม่มีอะไรทีŕเฟิงหยูเองสามารถทำได้บ่าวรับใช้ของนางเริŕมมี
ความคิดเป็นของตัวเองมากขึŖนเรืŕอย ๆ ! พวกเขายังกล้าทีŕจะข่มขู่นาง ถ้ายัง
เป็นเช่นนีŖต่อไป พวกเขาจะไม่ยอมหยุดแค่นีŖ แต่นางก็รู้ว่าวังซวนและคนอืŕน
ๆ กำลังทำสิŕงนีŖเพืŕอประโยชน์ของนางเอง ท้ายทีŕสุดตำหนักเซียงไม่สามารถ
นำไปเปรียบเทียบกับทีŕอืŕนได้ หากมีอุบัติเหตุทีŕไม่คาดคิดเกิดขึŖน ซวน
เทียนหมิงคงจะบ้าแน่ ๆ นางคิดเกีŕยวกับเรืŕองนีŖแล้วกล่าวอย่างไร้ประโยชน์
“ลืมมันไปเถิด บานซู เจ้าไปกับข้าได้ เราจะออกเดินทางประมาณเทีŕยงคืน
ตอนนีŖเราต้องพักผ่อนก่อน”
ด้วยความกลัวว่าเฟิงหยูเองจะแอบออกไปเองบานซูไม่ได้ปีนขึŖน
ไปบนคานห้องและเขาไม่ได้ปีนขึŖนไปบนต้นไม้ เขานัŕงอยู่ในห้องนอนด้าน
นอก ซึŕงทำให้เฟิงหยูเองเหวีŕยงผ้าห่มคลุมหัวนาง นางสาปแช่งเขาหลายครัŖง
ในใจแต่ก็ยังรู้สึกไม่พอใจ ดังนัŖนนางจึงก้มศีรษะของนาง ตะโกนเสียงดัง
“บานซู ข้าจะบอกเจ้าว่า อย่าคิดว่าจะใช้กลเม็ดโง่ ๆ เช่นการใช้ยาทีŕจะทำให้
ข้าหมดสติ เจ้านายของเจ้าเป็นหมอเทวดา ยาระดับตํŕาของเจ้าไม่มีผลกับข้า
! มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย ! ” หลังจากพูดแบบนีŖนางก็คลุมหัวแล้วเริŕมด่า
อีกครัŖง
บานซูไม่สนใจนางและนัŕงจิบชาอยู่ข้างนอกหลังจากนัŖนดืŕมอีก
หนึŕงถ้วย เขาก็ได้ยินเสียงของเฟิงหยูเองพูดพึมพำอย่างเงียบ ๆ “ดืŕม ! ดืŕม
จนตาย ! ดืŕมจนกว่าเจ้าจะเข้าห้องนํŖาไม่หยุด เราจะเห็นว่าเจ้าจะจับตามอง
ข้าได้อย่างไร ! ”
สิŕงนีŖทำหน้าทีŕเป็นเครืŕองเตือนใจให้บานซูหยุดดืŕมถูกต้อง ถ้าเขา
ดืŕมมากเกินไปเขาจะต้องปัสสาวะ เมืŕอเขาจะปัสสาวะ ด้วยความสามารถของ
นาง นางจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดังนัŖนเขาจึงวางถ้วยชาลง เขาคิดกับ
ตัวเองว่าถ้วยชาและชาชุดนีŖมีรสชาติแบบนีŖ มันไม่มีอะไรมาก
หลังจากหลับไปสักพักก็ถึงเวลาเทีŕยงคืนอย่างรวดเร็ว เฟิงหยูเอง
ก็ตืŕนขึŖนมาทันที นีŕเป็นนิสัยของนางในชีวิตก่อนหน้านีŖ ตราบใดทีŕนาง
ต้องการทีŕจะตืŕนขึŖนมาในช่วงเวลาหนึŕง นางจะคิดซํŖา ๆ เมืŕอนางลืมตาขึŖนอีก
ครัŖง นางจะตืŕนก่อนเวลาทีŕต้องการ 5 นาที นิสัยทีŕดีนีŖเป็นสิŕงทีŕไม่เคยหายไป
ตัŖงแต่ยุคโบราณ
นางลุกขึŖนนัŕงและเปลีŕยนชุดไปด้านหลังม่านและได้ยินบานซูกล่าว
จากข้างนอก “คุณหนูใส่ชุดทีŕสะดวก คุณหนูต้องการทีŕจะไปรอบ ๆ ในเวลา
กลางคืน แต่คุณหนูสามารถนอนหลับได้อย่างสงบสุข”
“ข้าสบายดี”เฟิงหยูเองไม่รู้สึกอาย นางไม่เหมือนคุณหนูสมัย
โบราณ เมืŕอได้ยินเสียงของชายคนหนึŕงขณะสวมเสืŖอผ้า นางไม่รู้สึกราวกับ
ว่าชืŕอเสียงของนางจะถูกทำลาย สำหรับนาง การเปิดเผยแขนหรือต้นขา
ของนางนัŖนไม่มีอะไรเลย นัŕนไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่ากางเกงขาสัŖน
ทรงกระบอกและผ้าเดนิมจากโลกก่อน พวกเขาสามารถเห็นได้ทุกทีŕ ดังนัŖน
ปัญหาคืออะไร นอกจากนีŖนางยังคงสวมชุดนอนผ้าไหมของนาง นอกจากนีŖ
ม่านสำหรับเตียงของนางก็ค่อนข้างหนาเพืŕอให้นางเข้าไปในมิติของนาง
โดยบ่าวรับใช้ด้านนอกไม่เห็น แม้แต่เงาของนางก็ยังไม่เห็น มีอะไรให้นาง
ต้องกลัว นางสวมเสืŖอผ้าของนางอย่างมีความสุข และตอบบานซู “ข้า
สบายดี สิŕงนีŖเรียกว่าการนอนหลับทีŕมีคุณภาพ โดยการนอนหลับทีŕดีเท่านัŖน
ทีŕจะทำให้ร่างกายและจิตใจของข้ามัŕนคงได้ และข้าจะไม่มีอุบัติเหตุใด ๆ
ขณะเคลืŕอนไหว อย่าโทษข้าเพราะไม่เตือนเจ้า เจ้าไม่ได้นอน อย่าเป็นตัว
ถ่วงข้า หากเจ้าหลงทาง เจ้าจะไม่สามารถตำหนิข้าได้”
บานซูกล่าวอย่างเย็นชา“คุณหนูรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้นอนหลับ
? ข้านอนแล้วขอรับ”
”ลืมมันซะ!”เฟิงหยูเองล้อเลียน “เจ้ามัวแต่จับตาดูข้าและไม่
กระพริบตาสักที เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ ? ”
บานซูกลอกตาและไม่มีพลังงานทีŕจะโต้เถียงเพราะเขาทำอย่างทีŕ
เฟิงหยูเองได้กล่าวไว้เขาไม่ได้หลับตาซักครัŖง เขาจับตาดูบนเตียงโดยไม่
ขยับ การเพ่งมองแบบนัŖนอาจทำให้เขาเห็นแมลงวันทีŕเข้าไปในห้องอย่าง
ชัดเจน เขารู้สึกว่าต้องเฝ้าเฟิงหยูเองในลักษณะนีŖ ไม่อย่างนัŖนผู้หญิงคนนีŖก็
แปลกเกินไป ใครจะรู้ถ้านางหายไปในพริบตา แต่…“ข้าจะติดตามคุณหนูได้
อย่างไรขอรับ ? ” นีŕเป็นอันตรายต่อศักดิřศรีของเขามากเกินไป
“ฮะ? ” เฟิงหยูเองเปลีŕยนเสืŖอผ้าเสร็จแล้วจึงยืŕนม่านออกมา “เจ้า
ยังไม่ยอมรับอีกหรือ ? ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่เคยแพ้มาก่อน เจ้าลืมไปแล้วหรือไม่ ?
ปีนัŖนในคฤหาสน์ขององค์ชายสาม ! ”
มุมปากของบานซูกระตุกดีมาก เวลานัŖนค่อนข้างน่าอาย
หลังจากสูญเสียการติดตามนาง เขาไม่กล้าบอกองค์ชายเก้า ดังนัŖนเขาจึง
ไปหาองค์ชายเจ็ด ในท้ายทีŕสุดมันก็เป็นองค์ชายเจ็ดทีŕพานางออกจาก
พระราชวัง นางเริŕมวางเพลิงในตำหนักขององค์ชายสาม ต้องบอกว่านางทำ
มันได้อย่างน่าทึŕง !
เมืŕอเห็นว่าบานซูไม่ส่งเสียงเฟิงหยูเองลุกจากเตียงด้วยรอยยิŖม
หวงซวนนำอ่างนํŖาจากด้านนอก และวังซวนเทถ้วยชาเพืŕอให้นางล้างปาก
หลังจากทีŕทุกอย่างเรียบร้อย เฟิงหยูเองก็โบกมือให้บานซู “Go ! Go ! Go !
“*
บานซูไม่เข้าใจสิŕงทีŕนางพูดอย่างไรก็ตามเขาสามารถเดาได้ว่า
นางตัŖงใจให้เขาทำตาม ทัŖงสองออกจากเรือนด้วยชุดสีดำ และหายตัวไปใน
พริบตา พวกเขาทิŖงบ่าวรับใช้ทีŕเป็นกังวลคู่หนึŕงไว้
สามารถกล่าวได้ว่าพลังภายในของเฟิงหยูเองนัŖนยังค่อนข้างด้อย
มันก็เพียงพอแล้วทีŕจะหลอกผู้คน แต่หากนำมาใช้ในการต่อสู้ทีŕแท้จริง ใน
สายตาของบานซู มันไม่คุ้มค่าทีŕจะได้เห็นเลย นัŕนคือสาเหตุทีŕบานซูจับแขน
ของนางแล้วเริŕมวิŕงพร้อมดูแลนาง จากนัŖนเขาก็ไปถึงความเร็วทีŕเขาพอใจ
หลังจากช่วงเวลาสัŖน ๆ พวกเขาก็ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ทีŕอยู่ไม่ไกลจาก
ตำหนักเซียง
“ทำไมเราต้องหยุด? ไปข้างหน้าอีกเล็กน้อย ! ” เฟิงหยูเองไม่
พอใจกับระยะทางนีŖมาก “เราอยู่ไกลเกินไป เราไม่ได้มาทีŕนีŕเพืŕอดูสถานทีŕ”
นางขมวดคิŖว และมองดูตำหนักเซียงทีŕอยู่ห่างไกล นางสังเกตเห็นว่ามันอยู่
ห่างออกไป 50 เมตร บานซูระมัดระวังเกินไป
“มันไม่ไกลเกินไปขอรับ”บานซูบอกนางว่า “ภายในสามก้าวของ
ตำหนักเซียง พวกเขาลาดตระเวนห้าก้าวแยกกัน คุณหนูเห็นว่ามันเป็นคืนทีŕ
เงียบสงบ แต่ในความเป็นจริงมีองครักษ์เงา 3 คนทีŕซ่อนอยู่ไม่ไกล นัŕนเป็น
เหตุผลทีŕคุณหนูควรพูดให้เบาทีŕสุดเท่าทีŕจะทำได้”
เฟิงหยูเองไม่ได้โต้แย้งเรืŕองนีŖนางมุ่งเน้นทีŕจะลองและค้นหาทีŕตัŖง
ขององครักษ์เงา 3 คนทีŕบานซูพูดถึง เพียงแค่ดูดี ๆ แต่มันทำให้นาง
ค่อนข้างตกใจ ! องครักษ์เงาของตำหนักเซียงนัŖนไม่ใช่ว่าคฤหาสน์ธรรมดา
สามารถเปรียบเทียบได้ แม้แต่คนทีŕอยู่ในพระราชวังของฮ่องเต้ก็อาจไม่ดีนัก
เพราะในขณะนีŖบานซูพูดถูกต้องว่ามีองครักษ์เงา 3 คนซ่อนอยู่ตรงหน้า
นางสังเกตเห็นเพียง 2 คนเท่านัŖน มีต้นไม้ 2 ต้น และนางไม่สามารถหาคนทีŕ
สามได้
บานซูดูเหมือนจะรู้ว่านีŕจะเป็นผลลัพธ์ดังนัŖนเขาจึงกล่าวอย่าง
เงียบ ๆ “คนหนึŕงอยู่ในถังนํŖาขอรับ” เขาชีŖไปทีŕถังนํŖาข้างหน้าซึŕงวางอยู่ข้าง
ถนน “อย่าคิดว่ามันเป็นเพียงถังนํŖาเก่า ถังนัŕนถูกทิŖงไว้ทีŕนัŕนอย่างจงใจ
องครักษ์เงาคนทีŕสามซ่อนตัวอยู่ทีŕนัŖน เขาเป็นผู้เชีŕยวชาญด้านการดัดตัว”
เฟิงหยูเองหายใจเข้าอย่างรวดเร็วผู้เชีŕยวชาญด้านการดัดตัว!
นางเพิŕงได้ยินเกีŕยวกับมัน อย่างไรก็ตามนางไม่เคยเห็นมันจริง ๆ ทีŕได้รับการ
เรียกว่าถังนํŖา แต่มันมีขนาดประมาณขวดทีŕใช้สำหรับผักดอง มันผอมมาก
และไม่สูงกว่าเข่าของนางเลย ภายใต้สถานการณ์ปกติผู้ใหญ่ทีŕโตแล้วจะไม่
สามารถเข้าไปข้างในได้ และยังไม่ถูกค้นพบได้ ถ้ามันเป็นอย่างทีŕบานซูพูด
และคนนัŖนเป็นผู้เชีŕยวชาญด้านการดัดตัว นางจะตกใจเพราะผู้เชีŕยวชาญ
ประเภทนีŖประจำการอยู่ห่างจากพระราชวังไป 40 เมตร สถานการณ์ใน
ตำหนักเซียงเป็นอย่างไร
บานซูเห็นนางตกใจและถามอย่างเงียบๆ “คุณหนูจะเข้าไปข้างใน
อีกหรือไม่ขอรับ ? เราสามารถไปต่อได้”
เฟิงหยูเองส่ายหัว“เรามาแล้ว ไม่มีเหตุผลทีŕจะกลับไป สำหรับเจ้า
ข้ารู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้แน่นอนทีŕเจ้าจะเข้าไปข้างในเว้นแต่เจ้าจะเปิดเผย
ตัวเอง”
บานซูพยักหน้า“ขอรับ”
”แต่ข้าสามารถทำได้”นางขดมุมปากของนางขึŖน “เจ้ากลับไปได้
ข้าสามารถเข้าไปได้”
“ตอนนีŖไม่ใช่เวลาทีŕจะแข่งขันในความสามารถนะขอรับ”บานซู
กัดฟันด้วยความโกรธ “ฟังข้า กลับไปกับข้า หากคุณหนูต้องการค้นหา
บางอย่าง เราสามารถคิดหาวิธีตรวจสอบได้ คุณหนูต้องไม่เสีŕยงอย่างนีŖ”
“มันไม่มีความเสีŕยงเลย”นํŖาเสียงของเฟิงหยูเองผ่อนคลายมาก
“ข้าพูดไปแล้วว่าไม่มีทีŕไหนในโลกทีŕข้าเข้าไม่ได้ องค์ชายไปภาคใต้
หลังจากปีใหม่เพืŕอต่อสู้ เห็นได้ชัดว่าองค์ชายแปดจะสร้างเรืŕองวุ่นวายและ
ตัดเสบียงของพระองค์ นัŕนเป็นเหตุผลทีŕข้าต้องมาทีŕตำหนักเซียงในครัŖงนีŖ”
บานซูไม่เข้าใจ“มีความเกีŕยวข้องอะไรระหว่างการตัดเสบียงกับ
การทีŕคุณหนูจะเข้าไปในตำหนักเซียงขอรับ ? ” หลังจากถามเขาก็สูด
หายใจเข้าอย่างฉับพลัน “คุณหนูไม่ควรเข้าไป” ในขณะทีŕเขากล่าว เขาทำ
ท่าทางด้วยการขยับมือข้ามลำคอ ต่อมาเขาก็ตกใจ ว่าทีŕพราชายาขององค์
ชายเก้านัŖนกล้าหาญเกินไป ! “ไม่ดี ! ไม่ดีอย่างแน่นอน ! ” เขากล่าวอย่าง
เฉียบขาด
ใครจะรู้ว่าเฟิงหยูเองจะยิŖมและกล่าวว่า”ไม่ฆ่า ข้าไม่มี
ความสามารถมากพอทีŕจะฆ่าเขาในตำหนักเซียง”
“แล้วคุณหนูวางแผนจะทำอะไรขอรับ? ” บานซูกังวล “คุณหนู
กำลังจะทำอะไรกันแน่ ? ”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า“พระองค์ต้องการตัดเสบียงของว่าทีŕสามีของ
ข้า ดังนัŖนข้าจะเตรียมเงินสำหรับว่าทีŕสามีเพืŕอซืŖอเสบียง องค์หญิงผู้นีŖจะ
กวาดสิŕงของในคลังของพระองค์ในคืนนีŖ และเตรียมเงินสำหรับการเดินทาง
อันยาวนานของสามีข้า ! ” ขณะทีŕนางกล่าวถึงประเด็นนีŖ ทันใดนัŖนนางก็ตัว
แข็งทืŕอและจ้องมองไปทางด้านข้างแล้วกล่าวอย่างงุนงง “เจ้า…องค์ชายเก้า !
”
บานซูมองตามสายตาไปยังทีŕทีŕนางมองไปโดยไม่รู้ตัวในช่วงเวลา
สัŖน ๆ นีŖทีŕเขาหันศีรษะของเขา ทันใดนัŖนเขาก็ตัวสัŕนและพบว่าไม่มีใครอยู่ทีŕ
นัŕน ! ในไม่ช้าเขาก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึŖน แน่นอนว่าเมืŕอเขาหันหลังกลับมา
คนทีŕยืนข้างเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย !
———————————————————————
———————————
*TN: นางพูดว่า Go! ไป! ไป! เป็นภาษาอังกฤษ