Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 832 เพื่อเป็นองค์หญิงจี่อัน

ตอนที่832 เพื่อเป็นองค์หญิงจี่อัน
แน่นอนคนเหล่านี้ไม่ใช่คนโง่แม้ว่าพวกเขาจะได้ยินว่าองค์หญิง
จี่อันมาที่หลานโจวพร้อมกับเฟิงจินหยวนและเหยาซื่อทั้งครอบครัว

แต่พวกนางก็ยังสงสัยเกี่ยวกับข่าวลือขององค์หญิงจี่อันที่ตัดสัมพันธ์
กับองค์ชายเก้าของเขาและสนับสนุนองค์ชายแปด ทุกคนรู้สึกว่าสิ่งนี้
ไม่น่าจะเป็นไปได้ องค์หญิงจี่อันและองค์ชายเก้าเคยมีช่วงเวลาที่
ยากลำบากร่วมกัน และพวกเขาก็ทำงานร่วมกันเพื่อพิชิตเฉียนโจว
พวกเขาจะแยกกันได้อย่างไร องค์หญิงจี่อันผู้นี้เป็นตัวปลอมหรือไม่
?
ความคิดประเภทนี้ค่อยๆ เริ่มแพร่กระจายจากคนหนึ่งไปสู่อีก
คนหนึ่ง ร้านเครื่องประดับที่เงียบไปทันที เมื่อเสี่ยวหยามาถึงก็เต็มไป
ด้วยการสนทนา มีข้อสงสัยอย่างแท้จริงเกี่ยวกับตัวตนของเสี่ยวหยา
เสี่ยวหยาเห็นสิ่งนี้และรู้สึกกังวลแต่ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้ นาง
ต้องการที่จะพูดและโต้แย้ง แต่นางก็รู้สึกว่ามันไม่ดีและมันจะลด
สถานะของนาง เต๋าเอ่อกระซิบอย่างเงียบ ๆ “องค์หญิงสงบใจไว้เจ้า
ค่ะ”
เสี่ยวหยาสงบอารมณ์ของนางไม่มีอะไรที่นางสามารถทำได้
ในตอนนี้นอกจากตัวนางเอง ก่อนที่จะออกมา เฟิงจินหยวนได้บอก
นางว่านางจะต้องไม่เปิดเผยตัวเองที่หลานโจว นางคือเฟิงหยูเอง ไม่
ว่าใครจะออกมาและตั้งคำถามกับตัวตนนี้ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลง
ได้
ผู้คนถกเถียงกันอีกซักพักหนึ่งก่อนที่ใครบางคนจะแสดงความ
คิดเห็นของตนเอง “เจ้ากำลังบอกว่าเป็นไปไม่ได้ที่องค์หญิงจี่อันจะ
แยกจากองค์ชายเก้า เป็นไปไม่ได้ มันเป็นอะไรบางอย่างระหว่างพวก

เขา ตอนนี้องค์หญิงจี่อันมาที่หลานโจว นางไม่ได้มาด้วยตัวเอง เฟิง
จินหยวน เสนาบดีฝ่ายซ้ายและมารดาของนางก็มาด้วย นอกจากนี้
เจ้าเมืองของเรามักไปเยี่ยมฮูหยินเหยา ข้าได้เห็นเจ้าเมืองคุกเข่าและ
คำนับองค์หญิงจี่อันด้วยตัวเองเมื่อเขาเจอนางตามท้องถนน”
”ใช่! ” มีคนเห็นด้วยและกล่าวว่า “เป็นแบบนั้น ข้าก็เห็นมันใน
วันนั้น ท่านเจ้าเมืองเป็นผู้ดูแลหลานโจวอย่างเป็นทางการ ในอดีต
นอกจากองค์ชายแปดเขาเคยคุกเข่าทักทายใครบ้าง ! ถ้าองค์หญิงจี่
อันเป็นตัวปลอม ท่านเจ้าเมืองคงไม่สามารถบอกความแตกต่างได้”
“เท่าที่ข้าเห็นมันเป็นไปไม่ได้ที่นางจะเป็นตัวปลอมท่านเจ้าเมือง
และฮูหยินของเขาไปที่เมืองหลวงเมื่อปีที่แล้ว และพวกเขาได้พบกับ
องค์หญิงจี่อัน ข้าได้ยินด้วยว่าพวกเขามีปฏิสัมพันธ์กันมาก่อน และ
พวกเขาก็สนิทกันดี เมื่อพวกเขาคุ้นเคยกัน พวกเขาจะทำผิดพลาด
ได้อย่างไร”
“ถูกต้อง! ท่านเจ้าเมืองไม่ได้จำคนผิด ! คนที่อยู่ตรงหน้านี้คือ
องค์หญิงจี่อัน ! ” บางคนตะโกนสิ่งนี้ และผู้คนก็ตอบสนองและคุกเข่า
ทันทีพร้อมกล่าวกันว่า: “คารวะองค์หญิงจี่อัน ! องค์หญิงทรงพระ
เจริญ ! ”
ในที่สุดความกังวลที่เสี่ยวหยามีก็หมดลงและทำให้ดีที่สุดเพื่อให้
ใกล้เคียงกับวิธีที่เฟิงหยูเองพูดและแสดง นางยกมือขึ้นอย่างอ่อนโยน
นางกล่าวว่า “พวกเจ้าทั้งหมดลุกขึ้นเถิด ! สถานที่นี้ไม่ใช่พระราชวัง
และไม่ได้เป็นเมืองหลวง ไม่ต้องทำตามกฎ เรามาที่นี่เพื่อดู

เครื่องประดับ ไม่จำเป็นที่จะต้องสุภาพเช่นนี้” เมื่อนางพูด นางพูด
ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ และรูปร่างหน้าตาของนางก็คล้ายกับเฟิงหยูเอง
อย่างแท้จริง
เมื่อยืนยันตัวตนของนางแล้วผู้คนก็ผ่อนคลายการป้องกัน
ภายในของพวกเขา ในเวลาเดียวกันพวกนางเชื่อว่ายิ่งกว่านั้นองค์
หญิงจี่อันก็เดินทางมาภาคใต้ มีคนก้าวไปข้างหน้าเพื่อพูดคุยกับนาง
และเสี่ยวหยาเผชิญกับนางด้วยรอยยิ้ม มันไม่ได้สนิทสนม แต่ก็ไม่
สามารถพิจารณาได้ นอกจากนี้ยังมีคุณหนูที่ไม่สามารถเลือก
เครื่องประดับและขอให้นางช่วยเลือกได้ เสี่ยวหยามองครู่หนึ่งแล้ว
ส่ายหน้าของนางด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น “ถ้าเจ้าขอให้ข้าแยกแยะ
ระหว่างอาวุธที่ดี ข้าอาจทำได้ แต่ข้าไม่เคยคุ้นเคยกับเครื่องประดับ
เลย แม้จะมีการเปิดร้านขายเครื่องประดับในเมืองหลวง แต่ก็มี
พนักงานจัดการอยู่เสมอ ข้าต้องขอโทษอย่างแท้จริง ข้าเลือกไม่ได้”
นี่คือการวิเคราะห์ของนางสำหรับเฟิงหยูเอง นับตั้งแต่วันที่นางพบ
กับเฟิงหยูเองภาคเหนือ เฟิงหยูเองดูเรียบง่ายมากเมื่อพูดถึง
เครื่องประดับ แม้ว่านางจะจริงจังกับเสื้อผ้า แต่นางไม่ค่อยสวม
เครื่องประดับอะไรเลย นางจะปักปิ่นเป็นครั้งคราว และมันเป็นชิ้นที่มี
ค่าอย่างมาก แต่มันก็จะเป็นชิ้นเดียว หลังจากกลับไปที่เมืองหลวง
นางถอดชุดต่อสู้ แต่ก็ไม่ปรากฏว่ามีความแตกต่างมากนัก
คำพูดของเสี่ยวหยาทำให้คนที่คลั่งไคล้และคิดถึงอย่างเห็นได้
ชัดความกล้าหาญขององค์หญิงจี่อันในด้านศิลปะการต่อสู้ได้

แพร่กระจายไปยังภาคใต้แล้ว แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะถูกปกครองโดย
องค์ชายแปด แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความชื่นชมที่บรรดาฮูหยิน
และคุณหนูจะแอบรู้สึก ตอนนี้พวกนางได้ยินองค์หญิงจี่อันเอ่ยว่านาง
ไม่ชำนาญในเครื่องประดับต่าง ๆ พวกนางรู้สึกมีความสุขมาก พวก
นางรู้สึกว่าพวกนางไม่ได้ทำผิดพลาดในการชื่นชมก่อนหน้านี้ของ
พวกนาง
เสี่ยวหยาเห็นการแสดงออกของพวกนางและรู้สึกมีความสุข
มากขึ้นแต่นางก็ยังสามารถรักษาอารมณ์ของนางได้ โดยนางกล่าว
กับทุกคนว่า “แม้ว่าข้าจะไม่พอใจในสิ่งต่าง ๆ เช่นเครื่องประดับ แต่
ข้ามาที่ภาคใต้กับท่านพ่อและท่านแม่ของข้า ข้ายังต้องการซื้อ
เครื่องประดับที่มีเอกลักษณ์ให้ท่านแม่ของข้า เนื่องจากทุกคนอยู่ที่นี่
แล้ว พวกเจ้าช่วยแนะนำข้าได้หรือไม่ ? ! ”
นางเป็นคนดีและนางไม่ได้ไปชั้นสองด้วยตัวเอง นางยังคงอยู่
ชั้นหนึ่งพร้อมกับบรรดาฮูหยินและคุณหนู พูดคุยและหัวเราะ มันสงบ
และติดดินมาก สิ่งที่ซื้อมานั้นค่อนข้างธรรมดา อย่างไรก็ตามพวกมัน
มีรูปแบบทางภาคใต้มากสำหรับพวกมัน ในช่วงเวลาสั้น ๆ นางได้รับ
การยกย่องอย่างมากจากบรรดาฮูหยินและคุณหนู และแม้กระทั่ง
เจ้าของร้าน แม้แต่ตอนที่เสี่ยวหยาจากไป ผู้คนก็คุกเข่าบนพื้นเพื่อ
ส่งนางซึ่งทำให้เสี่ยวหยาอารมณ์ดี

ใครจะรู้ว่าเมื่อนางเดินออกจากร้านขายเครื่องประดับนางจะเห็น
คนบาดเจ็บมีเลือดไหลออกมาอย่างมากอยู่ที่ทางเข้าร้าน มันทำให้
ทุกคนตกใจ
มันเป็นชายหนุ่มที่อายุไม่เกิน20 ปี มือของเขากุมหน้าอกและ
เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บที่หน้าอก เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็
กระอักเลือดออกมาและมันก็เปียกโชกที่เสื้อผ้าของเขา สายตาของ
เขาน่ากลัวมาก ใครจะรู้ว่าคนผู้นั้นเดินมาไกลแค่ไหน ? มองไปใน
ทิศทางที่เขามา พื้นดินถูกปกคลุมไปด้วยเลือด ผู้คนที่เดินผ่านและ
บางคนจำคนที่ได้รับบาดเจ็บได้ “นั่นเด็กที่ช่วยเขียนจดหมายให้คน
อื่นหรือไม่ ? ”
“ใช่แล้ว”พยานเห็นเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเจ็บปวดและอธิบายให้
ทุกคนฟัง “เขาถูกม้าเหยียบ ข้าเห็นกับตา คนที่ขี่ม้าเป็นทหารใน
กองทัพภาคใต้ เขาผิวคล ้าและตัวใหญ่มาก ม้าตัวนั้นเคลื่อนไหวเร็ว
มาก และเด็กคนนี้เพิ่งเขียนจดหมายถึงใครสักคนและบอกว่าเขาจะ
ปิดร้านก่อนหน้านี้ในวันนี้ เนื่องจากโรงเตี้ยมบนถนนฝั่งตะวันตก
ขอให้เขาเขียนรายการอาหารใหม่ ใครจะรู้ว่าเมื่อเขามาถึงตรงทาง
แยกของถนน เขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการถูกม้าเหยียบ ?
อย่างไรก็ตามคนที่ขี่ม้าก็ไม่ได้หยุดดูเขา เขายังสะบัดแส้ และฟาด
เขาสาปแช่งว่าอีกฝ่ายขวางทาง กองทัพภาคใต้มีความจองหองอยู่
เสมอ ชีวิตของมนุษย์ไม่ต่างจากสัตว์ สวรรค์ไม่สามารถทนได้จริง ๆ !
”

คนผู้นั้นพูดด้วยความเกลียดชังและน ้าเสียงของเขาแสดงความ
ไม่พอใจต่อกองทัพภาคใต้ซึ่งทำให้พลเมืองคนอื่นเห็นด้วยโดยกล่าว
ว่า “ในภาคใต้ กองทัพภาคใต้คือกฎหมาย แม้แต่เขตการปกครอง
ใต้เท้าจื่อก็ยังต้องไว้หน้าพวกเขา มากกว่าบัณฑิตที่ต ่าต้อย ฮ่าๆๆ
เด็กหนุ่มคนนี้ได้รับบาดเจ็บในระดับนี้ แต่เขาก็ยังคงเดินมาในทิศทาง
นี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขายังอยากจะไปเขียนเมนูให้โรงเตี้ยมเพื่อเงิน
200 เหรียญทองแดง ? ”
ในขณะที่พวกเขาพูดชายหนุ่มที่อยู่บนพื้นก็ฟื้นคืนสติ และ
กล่าวพึมพำว่า “ข้าต้องไป ท่านแม่ของข้ากำลังรอเงินจากข้าไปซื้อ
ยา”
“ฮะ! เจ้าได้รับบาดเจ็บจนถึงขั้นนี้แล้ว แม้ว่าเจ้าจะได้รับเงินพวก
นั้น แต่เจ้าจะต้องได้รับการรักษาก่อน ! ใครจะรู้ถ้าเจ้าจะรอดชีวิต
หรือไม่ ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าจะเอาเงินเหรียญทองแดงเหล่านั้นไปเพื่อ
อะไร ! ”
ผู้คนถอนหายใจอย่างไรก็ตามพวกเขาเห็นชายหนุ่มยังคลาน
ไปข้างหน้าและพวกเขาถอนหายใจ พวกเขารู้สึกไม่พอใจต่อกองทัพ
ภาคใต้มากขึ้น
ในเวลานี้มีบรรดาฮูหยินและคุณหนูที่ออกมาคุณหนูบางคนที่ขี้
ขลาดใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดตา นอกจากนี้ยังมีคุณหนูที่มีความอดทนเริ่ม
สงสารบัณฑิต เมื่อพวกเขาอ้อนวอนเสี่ยวหยา “องค์หญิงจี่อัน
ความสามารถทางการแพทย์ของท่านโดดเด่น ช่วยตรวจเด็กหนุ่มคน

นี้ด้วยเจ้าค่ะ ! เมื่อเขาเจ็บปวดอย่างนี้ เขาจะตายบนถนนแน่นอนเจ้า
ค่ะ”
มีผู้หญิงอีกหลายคนที่เตือนว่า”ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงเพิ่งจะ
เข้าเฝ้าพร้อมกับองค์ชายแปด องค์ชายแปดเป็นหัวหน้าของกองทัพ
ภาคใต้ ! สำหรับเรื่องแบบนี้ที่เกิดขึ้น มันแย่มากสำหรับชื่อเสียงของ
กองทัพ ท่านต้องไม่ปฏิเสธที่จะช่วยเจ้าค่ะ”
เสี่ยวหยารู้สึกว่าศีรษะของนางบวมจากการได้ยินสิ่งนี้ไม่ใช่ว่า
นางไม่ต้องการช่วยเขา แต่นางจะช่วยเขาได้อย่างไร นอกจากนี้นาง
ก็ไม่ใช่เฟิงหยูเองตัวจริง นางไม่รู้จักยาและนางก็ไม่รู้ด้วยซ ้าว่าจะทำ
การตรวจร่างกายด้วยการตรวจชีพจรตรงไหน นางจะทำได้อย่างไร ?
เต่าเอ๋อเป็นคนเฉียบแหลมและกล่าวในนามของนางว่า “แต่องค์
หญิงออกมาเพื่อซื้อเครื่องประดับสำหรับท่านผู้หญิง และไม่ได้นำชุด
ยาของนางออกมา และไม่ได้นำยามาด้วย! อาการบาดเจ็บจะรักษา
ได้อย่างไรโดยไม่ต้องใช้ยา”
ผู้คนได้ยินสิ่งนี้และเห็นด้วย! แม้แต่ฮูหยินก็ไม่สามารถหุงข้าว
ได้หากไม่มีข้าวสาร มือขององค์หญิงจี่อันนั้นว่างเปล่า นางจะรักษา
ผู้ป่วยได้อย่างไร ?
ความคิดของเสี่ยวหยาไม่ได้ทำให้นางมีโอกาสใช้ความคิดนาง
คิดอย่างรวดเร็ว และเกิดความคิดขึ้นมา นางรีบกล่าวกับเต่าเอ๋อ “ไม่
ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร การช่วยชีวิตผู้คนนั้นสำคัญที่สุด ข้า
ไม่คุ้นเคยกับภาคใต้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าโรงหมอที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหน ? ”

ก่อนที่เต่าเอ๋อจะตอบกลับมีคนตอบกลับจากฝูงชนกล่าวว่า “มี
โรงหมอที่อยู่ไม่ไกลเกินไปขอรับ ! ”
เสี่ยวหยากล่าวทันที“ดี ! หากมีโรงหมอก็ไม่มีอะไรต้องกลัว !
ข้าจะขอให้คนสองคนช่วยพาชายหนุ่มคนนี้ไปที่โรงหมอ เจ้าไม่ต้อง
เสียแรงเปล่า ๆ เพราะแต่ละคนจะได้รับ 5 เหรียญเงิน นอกจากนี้”
นางกล่าวกับเต่าเอ๋อ “เอาเงินทั้งหมดของเราออกมา ! ”
เต่าเอ๋อเข้าใจถึงความตั้งใจของนางทันทีและไม่ลังเลเลยนำเงิน
และตั๋วแลกเงินที่แตกออกมาจากกระเป๋าเสื้อของนาง บางส่วนเพิ่งถูก
ใช้เมื่อซื้อเครื่องประดับ และตั๋วแลกเงินที่เหลือนั้นมีค่า 100 เหรียญ
เงิน และมีเหรียญเงินอีกเล็กน้อย นางมอบมันให้กับเสี่ยวหยาแล้ว
กล่าวว่า “นี่เจ้าค่ะ ! ”
เสี่ยวหยาพยักหน้าและคิดเล็กน้อยหันไปหาพนักงานของร้าน
เครื่องประดับและกล่าวว่า”ข้ารบกวนเจ้าไปพร้อมกับพวกเขา นี่จะ
เป็นค่าธรรมเนียมการตรวจ มันควรจะมากพอ ส่งเขาไป ให้หมอใช้
ยาที่ดีที่สุด เขาต้องได้รับการรักษา หากเงินไม่พอให้ไปที่คฤหาสน์
ของข้า ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ละเลยส่วนของเจ้า”
พนักงานได้ยินสิ่งนี้และกล่าวในทันทีด้วยเสียงอันดัง“องค์หญิงจี่
อันช่างมีเมตตาจริง ๆ ! โชคดีที่ชายหนุ่มคนนี้ได้พบกับคนที่มีน ้าใจ
เช่นนี้ ! องค์หญิงไม่ต้องกังวล ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างแน่นอน!”
หลังจากพูดแบบนี้เขาก็หันหลังกลับและขอลาจากเจ้าของร้าน
จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าทันทีเพื่อช่วยคนนี้ถูกพาออกไป ผู้คนบน

ท้องถนนเห็นภาพนี้ และในที่สุดก็เข้าใจ ปรากฎว่าผู้หญิงที่มีจิตใจดี
คนนี้เป็นองค์หญิงจี่อันที่มีข่าวลือว่ามาถึงหลานโจวแล้ว !
มีคนกล่าวด้วยเสียงดังในทันที“ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงจี่อันเป็น
หมอเทวดา และได้เปิดร้านห้องโถงสมุนไพรในหลายแห่งใน
ราชวงศ์ต้าชุนเพื่อประโยชน์ของพลเมือง ตอนนี้องค์หญิงมาถึงหลาน
โจว มันเป็นพรสำหรับเรา ! ”