Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 872 องค์ชายเก้าแห่งนรกมาถึงแล้ว !

ตอนที่872 องค์ชายเก้าแห่งนรกมาถึงแล้ว !
หรูเจียงยืนกรานให้เสี่ยวหยาออกไปที่ร้านห้องโถงสมุนไพรโดยไม่
คำนึงถึงวิธีที่เสี่ยวหยาหลีกเลี่ยง เขาสามารถหาเหตุผลที่นางควรจะ
ไป ตัวอย่างเช่น “พลเมืองดูถูกร้านห้องโถงสมุนไพรว่าขายสินค้า
ปลอม ถ้าองค์หญิงไม่ไป ร้านห้องโถงสมุนไพรของเราจะปิดตัวลง
ชื่อเสียงของท่านสำคัญกว่า ! ตอนนี้มีแต่เพียงองค์หญิงจี่อันเพียงคน
เดียวที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนได้รับการสนับสนุน ยิ่งกว่านั้นการสู้รบ
ในภาคใต้ก็มีความรุนแรงเช่นกัน ข้าได้ยินมาว่าครึ่งหนึ่งของอาณา
เขตในภาคใต้ได้ถูกยึดครองโดยกูซู ตอนนี้ผู้คนของหลานโจวรู้สึก
เป็นห่วงและองค์ชายแปดไม่ได้ปรากฏตัว และมีเพียงท่านเท่านั้นที่
สามารถไว้วางใจได้ในการที่จะสนับสนุนด้านนี้”
เมื่อเขาพูดถึงสิ่งนี้มันเป็นเครื่องเตือนความจำให้กับเฟิงจินห
ยวน ถูกต้อง การทำให้พลเมืองสบายใจเป็นสิ่งสำคัญ นอกจากนี้
จิตใจของพวกเขาเหล่านี้ก็ไม่ได้ถูกปลดเปลื้องเพื่อประโยชน์ของ
พวกเขา แต่มันเป็นเพื่อองค์ชายแปด ถ้าเรื่องนี้ทำได้ดีก็ไม่
จำเป็นต้องกลัวองค์ชายแปดไม่ตอบแทนความชอบนี้
จนถึงจุดนี้พวกเขายังไม่ได้ข่าวเรื่องกองทัพ300,000 นายถูก
ส่งมอบภายใต้คำสั่งให้กับซวนเทียนหมิง ในความคิดของเฟิงจินห

ยวน องค์ชายแปดยังคงเป็นเจ้านายของภาคใต้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจ
ให้เสี่ยวหยากลับไปที่ห้องของนางเพื่อเปลี่ยนชุด นางจะติดตามหรู
เจียงไปที่ร้านห้องโถงสมุนไพรเพื่อให้ผู้คนหายสงสัย
ไม่มีอะไรที่เสี่ยวหยาทำได้นางเข้าใจความตั้งใจของเฟิงจินห
ยวน ยิ่งไปกว่านั้นหรูเจียงยังกล่าวอีกว่า “ท่านแค่ไปที่นั่นเพื่อดู พวก
เขาเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา พวกเขาจะไม่สร้างปัญหาให้กับท่าน
ท่านเพียงแค่แสดงตัวเพื่อช่วยทุกคน”
นางไม่ได้คิดต่อไปและกลับไปที่ห้องของนางอย่างรวดเร็วเพื่อ
เปลี่ยนชุดจากนั้นนางปลอบโยนเหยาซื่อ หลังจากนั้นนางติดตามหรู
เจียงจากคฤหาสน์ นี่เป็นครั้งแรกที่นางออกไปข้างนอกตั้งแต่เปิดร้าน
ห้องโถงสมุนไพรในหลานโจว
เสี่ยวหยาทำตัวเหมือนคนทำความผิดกลัวว่าจะมีคนจำนางได้
ความรู้สึกของการเดินบนถนนของหลานโจวนั้นแตกต่างไปจาก
เมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง ในเวลานั้นนางกลัวว่านางจะไม่ได้รับการ
ยอมรับและนางก็รู้สึกสนุกกับการเป็นองค์หญิง แต่ตอนนี้นางกลัว
พลเมืองถามเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับร้านห้องโถงสมุนไพร
หรูเจียงเห็นสิ่งนี้และยิ้มข้างในเขาคิดกับตัวเองว่าตัวปลอมก็เป็น
ตัวปลอม ด้วยอารมณ์แบบนี้ นางจะเปรียบเทียบกับองค์หญิงได้
อย่างไร
ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงทางเข้าของร้านห้องโถงสมุนไพรในเมือง
จากที่ไกล ๆ พวกเขาสามารถเห็นผู้คนจำนวนมากที่มาซื้อยาและมา

รักษา มีคนถามซ ้า ๆ ว่า “วันนี้องค์หญิงมาหรือไม่ ? เมื่อไรที่องค์หญิง
จะมาถึง ยังมียาเม็ดรักษาโรคอื่น ๆ อีกหรือไม่ เรานำเงินมาเพื่อการ
ซื้อยาเหล่านั้น”
สำหรับหรูเจียงเขาไม่สนใจว่าเสี่ยวหยาเต็มใจหรือไม่ ในขณะที่
เขาเปล่งเสียงตะโกน “ทุกคนหลีกทาง องค์หญิงจี่อันมาถึงแล้ว ! ”
ความปั่นป่วนที่เกิดจากการตะโกนนี้มีขนาดใหญ่มากและ
หน้าผากของเสี่ยวหยาเริ่มปวดเมื่อได้ยินสิ่งนี้ สำหรับชาวบ้าน
เหล่านั้น พวกเขาตื่นเต้นมาก พวกเขาทั้งหมดหันความสนใจไปใน
ทิศทางของเสี่ยวหยา และมีคนจำนางได้และเอ่ยอย่างมีความสุขว่า
“นางคือองค์หญิงจี่อัน ! ด้วยการมาขององค์หญิงจี่อัน เราสามารถ
ซื้อยาได้ ! คนที่เรารักสามารถรอดได้ ! ” ผู้คนมารวมกันรอบ ๆ และ
เริ่มพูดคุยกับเสี่ยวหยาอย่างมีความสุข
เสี่ยวหยารู้สึกหงุดหงิดมากที่ด้านในนางเกลียดที่นางไม่สามารถ
ไล่คนเหล่านี้ออกไปได้ แต่นางยังจำได้ว่าสิ่งใดที่เฟิงจินหยวนให้
ความสำคัญมากกว่า 1 ครั้ง : ในขณะที่อยู่ข้างนอกนางต้องมีท่าทาง
ขององค์หญิง นางต้องคิดให้มากขึ้นเกี่ยวกับวิธีที่เฟิงหยูเองปฏิบัติต่อ
พลเมืองในเมืองหลวง แม้ว่านางจะไม่สามารถเลียนแบบมันได้เต็มสิบ
ส่วน นางก็ต้องการให้มันใกล้เคียง
เสี่ยวหยาระงับความโกรธของนางและเริ่มยิ้มนางอธิบายต่อ
พลเมืองที่มารวมตัวกันรอบตัวนาง “ข้าเสียใจกับทุกคนอย่างแท้จริง
ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพภูมิอากาศของ

ภาคใต้ ข้าเหนื่อยมาตลอดซึ่งทำให้ยากที่จะมาที่นี่ ท้ายที่สุดทุกคน
ขอความช่วยเหลือจากหมอ อากาศที่ไม่ดีนี้จะทำให้ทุกคนแย่ลงไป
กว่าเดิม” นางอธิบายอย่างสมเหตุสมผลแล้วกล่าวเสริมว่า “หมอไม่
สามารถรักษาตนเองได้ ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นปัญหาของอากาศที่ร้อน
ซึ่งยากต่อการแก้ไข”
ผู้คนสามารถที่ยอมรับคำอธิบายนี้แต่ไม่ว่าพวกเขาจะมองนาง
ยังไง องค์หญิงคนนี้ก็ดูไม่เหมือนคนที่ป่วยมาเป็นเวลานาน ผิวของ
นางเปล่งประกายสีแดงและนางก็ดูไม่เหมือนคนไม่สบาย แต่ผู้คนไม่ได้
คิดมากเพียงแค่ถามซ ้า ๆ ว่า “เมื่อไหร่จะมียารักษาโรคที่ขายในห้อง
โถงสมุนไพรมากขึ้น ! เรามาซื้อยาพวกนั้น เราได้ยินมาว่าเมืองหลวง
ไม่เคยขาดยามาก่อน ทำไมที่นี่ถึงขาด ? ”
เสี่ยวหยาโพล่งโดยไม่มีความคิดใดๆ “เพราะยาจะต้องถูกนำมา
จากเมืองหลวง นั่นคือสิ่งที่ทำให้เกิดสถานการณ์นี้ ทุกคนรู้ว่า
หลานโจวอยู่ไกลจากเมืองหลวงอย่างแท้จริง ตอนที่ข้ามาที่นี่ ข้ารีบ
ร้อนและไม่ได้นำยาเหล่านั้นมาด้วย”
ขณะที่นางกำลังกล่าวมีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากข้างนอก
ฝูงชน เมื่อมาถึงด้านหน้าของเสี่ยวหยา เขาคุกเข่าและหมอบคลาน
ซ ้า ๆ พลางกล่าวว่า “ข้าขอร้ององค์หญิงช่วยภรรยาของข้าด้วย !
หมอตำแยกล่าวว่านางคลอดยาก ทารกในครรภ์ไม่สามารถออกมา
ได้ และภรรยาข้าอาจจะตายขอรับ ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงรู้วิธีการ
คลอดบุตรด้วยการผ่าตัดซึ่งเป็นการผ่าตัดเปิดหน้าท้องของผู้หญิง

แล้วนำเด็กออกมาก่อนที่จะเย็บปิด ผู้หญิงและเด็กรอดขอรับ ข้า
ขอร้ององค์หญิงช่วยภรรยาและบุตรของข้าด้วยขอรับ ! ”
เสี่ยวหยาปวดหัวอีกครั้งการผ่าตัดเปิดท้องเพื่อนำเด็กออกมา ?
ทักษะแปลก ๆ แบบนี้คืออะไร ? แต่เมื่อนางอยู่ในเมืองหลวง นางได้ยิน
มาอย่างแน่นอนว่าเฟิงหยูเองรู้จักสิ่งนี้ ในเวลานั้นนางค่อนข้างตกใจ
ใครจะรู้ว่าจะมีคนที่จะขอให้นางผ่าหน้าท้องของภรรยาของเขาเอง
นางจะกล้าได้อย่างไร
เสี่ยวหยาตัวแข็งทื่ออยู่ในสถานที่โดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรอย่างไร
ก็ตามคนผู้นั้นยังคงวิงวอนต่อไป “องค์หญิงจี่อันช่วยภรรยาและบุตร
ของข้าด้วยขอรับ ! ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงใช้วิธีนี้มากกว่า 1 ครั้ง
เพื่อช่วยให้ผู้หญิงคลอดบุตร ! ทั้งหมดด้วยวิธีนี้ ข้าขอให้องค์หญิง
ปฏิบัติต่อผู้คนในหลานโจวเช่นเดียวกับผู้คนในเมืองหลวงขอรับ ! ”
นี่เป็นภาระที่ยิ่งใหญ่สำหรับเสี่ยวหยาและนางก็ค่อนข้างงุนงงไป
จากความกังวล ถ้านางไม่ได้ช่วยพวกเขาในวันนี้ มันจะหมายความ
ว่านางดูถูกคนของหลานโจวใช่หรือไม่ แต่นางไม่ใช่เฟิงหยูเอง นาง
ต้องการช่วยพวกเขาจริง ๆ แต่นางไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร นางควรทำ
อย่างไร ในปัจจุบันเฟิงจินหยวนไม่ได้อยู่ข้างนาง และนางไม่มีใครที่
สามารถช่วยนางคิดอะไร หรูเจียงได้หายเข้าไปในฝูงชนของผู้คนและ
กล่าวกับผู้คนว่า “ทุกคนไม่ต้องกังวล องค์หญิงมาแล้ว ทุกอย่าง
สามารถได้รับการแก้ไขได้ ทุกคนวางใจได้”

วางใจบ้านแกสิ! เสี่ยวหยาต้องการสาปแช่งหรูเจียงจริง ๆ คนผู้นี้
หลอกลวงนาง ในขณะที่ทุกคนหันมาสนใจนางและราวกับว่าพวกเขา
กำลังรอคำตอบจากนาง นางก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมจาก
ด้านหลังของนาง ขณะที่มีคนตะโกนว่า “แม่ทัพแห่งกองทัพภาคใต้
มาถึงแล้ว ! แม่ทัพแห่งกองทัพภาคใต้มาแล้ว ! ”
ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นมาและเชื่อว่าเป็นองค์ชายแปด
เพราะนี่คือภาคใต้ทุกคนรู้ว่าองค์ชายแปดเป็นแม่ทัพของกองทัพ
ภาคใต้ เรื่องราวขององค์ชายเก้าที่รับตำแหน่งไม่ได้แพร่กระจาย หลิง
เทียนรู้เรื่องนี้แต่เขากลัวว่าคนในตระกูลเฟิงจะตื่นตระหนก ดังนั้นเขา
จึงไม่ได้บอกข้อมูลนี้และรอคำสั่งเพิ่มเติมจากองค์ชายแปด
เสี่ยวหยาได้ยินเสียงโห่ร้องแบบนี้และใจลอบยินดี ! นางไม่
สามารถถูกรบกวนจากคนที่คุกเข่าอยู่ที่นั่นและขอร้องให้นางช่วย
ภรรยาของเขาในขณะที่ดึงเสื้อผ้าของนาง นางดึงชุดของนางออก
จากมือของคนผู้นั้น จากนั้นนางก็หันหลังกลับและวิ่งไปหากองทัพที่
กำลังจะมาถึง
แต่หลังจากวิ่งไปไม่กี่ก้าวนางก็หยุดเพราะนางพบว่าคนบนหลัง
ม้าไม่ใช่องค์ชายแปด แต่เป็นคนที่มีดอกบัวสีม่วงอยู่บนหน้าผากของ
เขา มันเป็นองค์ชายที่ชั่วร้ายและปีศาจร้าย ซวนเทียนหมิง
เสี่ยวหยารู้สึกราวกับว่านางได้รับความเดือดร้อนอย่างกะทันหัน
ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังถล่ม นางไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงและ

หลีกเลี่ยงการล้มด้วยการประคองจากผู้ที่ไม่รู้จัก อย่างไรก็ตามขา
ของนางยังสั่นอยู่
ไม่ได้บอกว่าแม่ทัพของกองทัพภาคใต้มาหรือทำไมเป็นองค์
ชายเก้า ?
ใจของนางเต็มไปด้วยคำถามอย่างไรก็ตามมีคนที่เริ่มกล่าวกัน
ว่า “ข้าได้ยินมาว่าคนผูเป็นองค์ชายเก้า เป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม
ของราชวงศ์ต้าชุน องค์ชายเก้า ! ”
“ใช่! องค์ชายเก้าควบคุมกองทัพทางตะวันตกเฉียงเหนือ
สนับสนุนฮ่องเต้ที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ของกูโม และทำงานร่วมกับ
องค์หญิงเพื่อพิชิตเฉียนโจว เปลี่ยนเฉียนโจวทั้งหมดให้กลายเป็น
ดินแดนของราชวงศ์ต้าชุน ตอนนี้พระองค์มาถึงภาคใต้แล้ว กองทัพ
ของกูซูจะถูกผลักกลับอย่างรวดเร็วใช่หรือไม่ ? ”
“ไม่เพียงแต่ผลักดันกลับไปแต่ข้าคิดว่าองค์ชายเก้าจะเข้าจู่โจม
ใจกลางของกูซู และนำกูซูมาเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ต้าชุน”
“เงียบไปเลยองค์หญิงจี่อันยืนอยู่ที่นั่น นางทิ้งองค์ชายเก้าและวิ่ง
มาที่นี่เพื่อสนับสนุนองค์ชายแปด อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่าแม่ทัพแห่ง
กองทัพภาคใต้เปลี่ยนไปแล้ว องค์หญิงจี่อันจะหนีอีกครั้งหรือไม่”
เสี่ยวหยาทนไม่ได้ที่จะฟังต่อใจของนางเต็มไปด้วยเสียงหึ่งและ
นางก็ถอยกลับไปโดยไม่รู้ตัว นางวิ่งไปในทิศทางของคฤหาสน์ของ

ตระกูลเฟิงโดยไม่มีการพิจารณาใด ๆ มีพลเมืองจำนวนมากตะโกน
เรียกนางจากด้านหลัง แต่นางปฏิเสธที่จะมองย้อนกลับไป
ซวนเทียนหมิงปรากฏตัวในภาคใต้และปรากฏตัวในหลานโจว
การโจมตีแบบนี้ยอดเยี่ยมมากและน่ากลัวเกินไป มันเป็นอย่างที่คน
ทั่วไปพูด ในที่สุดนางก็สามารถหลบหนีออกจากเมืองหลวงและซ่อน
ตัวอยู่ในหลานโจว ทำไมองค์ชายเก้าถึงเป็นเหมือนผีที่ติดตามมาที่นี่
ด้วย ? เป็นไปได้หรือไม่ที่มาเพื่อจัดการกับนาง ? หรือว่าเฟิงจินหยวน
และเหยาซื่อ ?
ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามมันเป็นหายนะครั้งใหญ่สำหรับทั้งสามคน
นางมีปฏิสัมพันธ์กับเฟิงหยูเองมานานมาก ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่
นางจะไม่รู้นิสัยขององค์ชายเก้า คนผู้นั้นปฏิบัติต่อเฟิงหยูเองและพระ
ชายาหยุนอย่างดี เขาปฏิบัติต่อองค์ชายเจ็ดอย่างดี แต่สำหรับองค์
ชายเก้า ทุกคนในเมืองหลวงเรียกเขาว่าองค์ชายเก้าแห่งนรก ตอนนี้
องค์ชายเก้าแห่งนรกมาถึงหลานโจวแล้ว และเขาก็มาเป็นแม่ทัพ พวก
เขาควรทำอย่างไร
เสี่ยวหยาไม่รู้ว่านางกลับมาที่คฤหาสน์เฟิงได้อย่างไรนางก็วิ่งเร็ว
มาก แม้แต่เต๋าเอ่อก็วิ่งตามหลังนาง
นางเดินเข้าไปในบ้านและไม่สนใจว่ายามเฝ้าประตูด้านในถูก
กระแทกจนลงไปกองกับพื้นขณะที่นางรีบวิ่งไปที่เรือนของเฟิงจินห
ยวน ก่อนที่นางจะไปถึงสนามหญ้า นางเริ่มตะโกนว่า “ท่านพ่อ !
ท่านพ่อแย่แล้วเจ้าค่ะ ! มีปัญหาใหญ่เกิดขึ้น ! ”

นับตั้งแต่เดินทางมาภาคใต้เฟิงจินหยวนกลับมามีท่าทางเหมือน
ในอดีตของเขา เมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรในตอนกลางวัน เขาจะเขียน
หนังสือและอ่านบทกวี เขามีความรู้สึกว่าเป็นเสนาบดีฝ่ายซ้ายอีกครั้ง
แม้ว่าเรื่องของร้านห้องโถงสมุนไพรยังทำให้เขารู้สึกกังวล แต่เขาไม่
คิดว่ามันเป็นปัญหาใหญ่โดยเฉพาะ หากสิ่งต่าง ๆ ไม่ได้ผลจริงเขาก็
แค่ให้จื่อหลิงเทียนปรากฏตัวและหาข้อแก้ตัวเพื่อปิดร้านห้องโถง
สมุนไพร สามารถผลักความรับผิดชอบให้คนอื่น
แต่ตอนนี้ที่เสี่ยวหยาตะโกนออกมานี้ใจเขาสั่นไหว พู่กันของ
เขาไม่ได้ขึ้นอย่างมั่นคง และสิ่งทั้งหมดก็ถูกทำลาย
เร็วมากประตูห้องหนังสือถูกผลักและเฟิงจินหยวนถามนางว่า
“เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมเจ้าตื่นตระหนกเช่นนี้ ? ลองมองดูตัวเจ้าเอง ?
เจ้าตะโกนเสียงดังและทำหน้าตาตื่น ท่าทางอันสง่างามขององค์หญิง
อยู่ที่ไหน ? ”
เสี่ยวหยาส่ายหัวของนางซ ้าๆ และนางเหนื่อยมากจนต้องหอบ
หายใจ นางจับกรอบประตูด้วยมือข้างหนึ่งและมืออีกข้างทาบหน้าอก
ในที่สุดนางก็สามารถหายใจก่อนที่จะกล่าวกับเฟิงจินหยวนอย่าง
เร่งด่วน “ท่านพ่อแย่แล้ว องค์ชายเก้าได้เข้าสู่เมืองหลานโจว ! ”