Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 900 อาจารย์ตัวน้อยของข้าดูดีที่สุด …

ตอนที่900 อาจารย์ตัวน้อยของข้าดูดีที่สุด …

ซวนเทียนยี่มีท่าทางจริงจังตามปกติของเขาและสิ่งที่ขาดหายไป
คือให้เขายกมือขึ้นเพื่อเริ่มพูด ในขณะนี้คำถามก็พุ่งเข้ามาในใจของ
เฟิงเซียงหรู ย้อนกลับไปเมื่อสิ่งนี้ได้มีส่วนร่วมกับคุณหนูตระกูลบุ เขา
ยังปฏิบัติต่อคุณหนูของตระกูลบุเช่นนี้หรือไม่ ?
นางขมวดคิ้วและอารมณ์ของนางก็แย่ลงอย่างกะทันหันด้วย
เหตุผลบางอย่างการเสื่อมสภาพนี้เกิดขึ้นจากการกระทำจริง ขณะที่
เฟิงเซียงหรูยกเท้าของนาง และกระทืบเท้าซวนเทียนยี่อย่างรุนแรง
หลังจากเท้าของนางร่อนลง นางก็ขยี้ไปมาสองสามครั้ง และความ
เจ็บปวดทำให้ตาของซวนเทียนยี่โต
“ข้าต้องบอกว่าอาจารย์ตัวน้อยของข้าทำไมเจ้าถึงแข็งแรงขึ้น
เรื่อย ๆ ? ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่าไปเรียนศิลปะการต่อสู้จากพี่รองของ
เจ้า เป็นเรื่องที่ดีสำหรับผู้หญิงที่จะอ่อนโยนเล็กน้อย การใช้เวลาทั้งวัน
ขยับมือและเท้าของเจ้าเพื่อต่อสู้และฆ่า มันค่อนข้างเหน็ดเหนื่อย”
”หุบปาก! ” เฟิงเซียงหรูโกรธ นางกัดฟันของนางอย่างโกรธ
แค้น อยากจะไปจากเขา น่าเสียดายที่นางยังขาดความแข็งแกร่งและ
จบลงด้วยการกอดที่แน่นกว่าเดิม “ซวนเทียนยี่ ปล่อยข้าไป ! ถ้า
พระองค์ไม่ปล่อยให้ข้า ข้าจะตะโกนขอความช่วยเหลือ ! ”
“อาจารย์ตัวน้อยทิ้งข้าอย่างโหดเหี้ยมและข้าก็วิ่งมาไกลขนาดนี้
เพื่อมาหาเจ้าที่มณฑลจี่อัน กว่าข้าจะได้มา ข้าต้องใช้เวลาสามวัน
สามคืนในคุกเข่าในพระราชวังของฮ่องเต้ เพื่อขอให้เสด็จพ่อทรง

อนุญาต ทำไมเจ้าถึงไม่มีความสุขที่จะได้เห็นข้ามา อย่าเป็นคนไร้
อารมณ์ ยิ้ม อาจารย์ตัวน้อยของข้าดูดีที่สุด ! ”
เขาเป็นองค์ชายจริงๆ หรือ… ผู้คนคุกเข่าบนพื้นมองหน้ากัน
และใช้สายตาเพื่อแสดงความคิดของพวกเขา ความคิดที่พบบ่อย
ที่สุดคือบุตรชายของราชวงศ์เปิดมุมมองของพวกเขาอย่างแท้จริง !
องค์ชายหกมาที่นี่เพื่อเป็นอาจารย์ แทนที่จะเป็นองค์ชายที่เหมาะสม
องค์ชายที่ไม่รู้จักองค์นี้มาที่นี่เพื่อไล่ตามหญิงสาว สิ่งนี้… จริง ๆ แล้ว
เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้ให้กำเนิดบุตรชายที่แตกต่างกัน 9 คน ! การได้
เห็นทั้งสองกอดกันแน่นในเวลากลางวัน ไม่ต้องพูดถึงความผิดที่
สมควร แต่มันก็… เชิญชวนให้อิจฉาด้วยเช่นกัน !
เด็กเหล่านั้นคิดในใจและคิดว่าบุตรสาวของตระกูลเฟิงโชคดี
จริงๆ พวกนางทั้งหมดได้รับการคุ้มครองโดยองค์ชาย พวกนางได้ยิน
มาว่าคุณหนูสี่ได้หมั้นกับองค์ชายห้ามานานแล้ว ด้วยสถานะของ
นางในฐานะบุตรสาวของอนุ นางได้รับสัญญาในตำแหน่งพราชายา
เอกขององค์ชายองค์ที่ห้า แค่คิดเกี่ยวกับมันก็ทำให้เกิดความอิจฉา
อย่างมาก !
ตอนนี้สองคนนี้กอดกันอย่างเปิดเผยน่าสงสารพวกนางยังคง
คุกเข่าอยู่ตลอดเวลา และพวกนางจำเป็นต้องอดทนต่อการแสดง
ความรักอันแสนหวานระหว่างทั้งสอง มันเป็นภาพที่น่าขมขื่นจริง ๆ !
ซวนเทียนยี่ไม่สนใจสิ่งที่คนอื่นคิดแม้แต่น้อยเขากอดเฟิงเซียง
หรูและสงสัยว่าอารมณ์ของอาจารย์ตัวน้อยของเขาดูเหมือนจะไม่ดี

ขึ้นในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา ? นางก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน แน่นอนว่า
การแข็งแกร่งขึ้นเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้าอาจารย์ตัวน้อยของเขาขยันมาก
ขึ้นเกี่ยวกับการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เหมือนพี่รองของนางล่ะ? ใน
อนาคตนางอาจจะทำให้เชื่องได้ยากขึ้น ! ไม่ดี ไม่ดี เขาไม่สามารถ
ปล่อยให้อาจารย์ตัวน้อยของเขาหลุดไปจากสายตาของเขาได้อีกครั้ง
ในขณะนี้เขารู้สึกว่าถูกคุกคามอย่างมาก
“ซวน!เทียน ! ยี่ ! ” เฟิงเซียงหรูโกรธมากจนแทบเป็นบ้า
นอกจากนี้เขาไม่ใช่คนที่นางเคารพ นางจึงได้ต่อต้าน “พระองค์มา
ที่นี่ทำไมเพคะ ? ” สถานที่แห่งนี้คือมณฑลจี่อัน! ผู้ชายคนนี้ไม่ถูกสั่ง
กักตัวโดยฮ่องเต้หรอกหรือ ? เขาออกจากเมืองหลวงมาได้อย่างไร ?
ร่างกายของนางสั่น ขณะที่นางอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “พระองค์ไม่ได้
หนีมาใช่หรือไม่ ? ซวนเทียนยี่ พระองค์กล้าเกินไปแล้ว หากฮ่องเต้
ทรงทราบ พระองค์จะถูกตัดสินประหารชีวิต พระองค์ไม่กลัวตายหรือ
เพคะ พระองค์บ้าไปแล้วหรือ ? ”
“ฮ่าๆๆอาจารย์ตัวน้อยของข้า ! ” ซวนเทียนยี่ตบหลังของเฟิง
เซียงหรู “ข้าไม่ได้บอกหรือ ? ข้าได้รับอนุญาตจากเสด็จพ่อหลังจาก
คุกเข่าในพระราชวังเป็นเวลาสามวันสามคืน สิ่งนี้จะถือว่าเป็นการ
หลบหนีได้อย่างไร ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกังวล ข้าไม่เป็นอะไร ! ”
เฟิงเซียงหรูถอนหายใจด้วยความโล่งใจอย่างไรก็ตามนางโต้กลับ
ทันที “ข้าไม่กังวลว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับพระองค์ ข้าเป็นห่วงว่า
ฮ่องเต้จะตำหนิและข้าจะติดร่างแหไปด้วย ข้าพึ่งจะเพลิดเพลินไปกับ

ความสงบสุขได้เพียงสองสามวัน ไม่น่าจะมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น”
หลังจากกล่าวเรื่องนี้ นางพยายามผละออกจากอ้อมกอดและพบว่า
นางยังไม่สามารถหลุดได้ และนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่ ดูเหมือนว่า
นางจะต้องฝึกมากขึ้น ! หากนางมีความสามารถแบบพี่รอง ซวน
เทียนยี่ที่ต ่าต้อยจะถูกพิจารณาว่าเป็นอย่างไร “พระองค์ต้องการอะไร
เพคะ ? ” เฟิงเซียงหรูเปล่งน ้าเสียงที่ไร้ความปราณี “ซวนเทียนยี่ เอา
มือของพระองค์ออกไป พระองค์และข้าเป็นแค่ลูกศิษย์และอาจารย์ นี่
เป็นวิธีการดูแลอาจารย์งั้นหรือ ? พระองค์กำลังพยายามรังแก
อาจารย์ของพระองค์และทรยศบรรพบุรุษของพระองค์หรือไม่ ? ”
“ข้าไม่ปล่อย! ” คนบางคนเริ่มทำตัวตรงไปตรงมา “ถ้าข้าปล่อย
เจ้าจะหนีข้า ในอนาคตข้าจะต้องคอยจับตาดูเจ้า เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้า
จะไม่หายไปโดยไม่ต้องบอกข้า”
ทั้งสองเดินกลับไปกลับมาในลักษณะที่มีชีวิตชีวาและพนักงาน
ในร้านรู้สึกว่าการดำเนินการเช่นนี้จะไม่เหมาะสม หัวหน้าของพวก
เขายังคงต้องการรักษาชื่อเสียงของนาง ! นอกจากนี้ยังมีผู้คนจำนวน
มากคุกเข่าอยู่ที่นั่นในขณะที่ดู มันทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย
พนักงานจึงเริ่มไล่คนออกไปตอนแรกคนเหล่านั้นไม่กล้าออกไป
ต่อจากนั้นผู้เข้าร่วมของซวนเทียนยี่ก็ปรากฏตัวขึ้นซึ่งทำให้บรรดาฮู
หยินและคุณหนูยอมถอย ขณะที่พวกนางจากไป ใครจะรู้ว่าคุณหนู
ของตระกูลหนึ่งกล่าว “องค์ชายผู้นี้ช่างแสดงความรักจนออกนอก
หน้าจริง ๆ ”

เฟิงเซียงหรูรู้สึกคลื่นไส้มากยิ่งขึ้นนางเข้าใจว่าซวนเทียนยี่ตั้งใจ
มามณฑลจี่อันเพื่อทำลายชื่อเสียงของนาง…เพื่ออะไร? นางสับสน
เล็กน้อยและอดไม่ได้ที่ถามว่า “ซวนเทียนยี่ พระองค์พยายามทำอะไร
เพคะ ? ”
เมื่อเห็นทุกคนออกไปและพนักงานปิดประตูก็ถอยกลับไปที่ห้อง
ด้านในจากนั้นเขาก็ปล่อยอาจารย์ของเขาแล้วถอยกลับมาถูจมูกของ
เขา และกล่าวว่า “ประกาศสิทธิ์ของข้า”
จมูกของเฟิงเซียงหรูเกือบจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ“มีอะไร
หรือ ? หากพระองค์ต้องการประกาศสิทธิ์ของพระองค์ ให้กลับไปที่
เมืองหลวงเพื่อประกาศสิทธิ์ พระองค์มาที่นี่เพื่อทำอะไร ใครเป็นของ
พระองค์ หากจะพูดไป ข้าเป็นอาจารย์ของพพะองค์ แม้ว่าจะมี
ประกาศสิทธิ์ก็คงเป็นข้าในฐานะอาจารย์ที่ประกาศ ! ”
“ยังใช้งานได้! ” ดวงตาของซวนเทียนยี่สว่างขึ้น “ไม่ว่าจะเป็น
เจ้าหรือข้าความหมายก็เหมือนกัน มา อาจารย์น้อยของข้า ไป
ประกาศมัน ! ข้ากำลังฟังอยู่ ! ”
เฟิงเซียงหรูรู้สึกราวกับว่านางถูกลากไปที่ลงโคลนทำไมถึงไม่
เข้าใจ ? นางไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากขอร้องอย่างสุดซึ้ง
“พระองค์กับข้าไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าลูกศิษย์และอาจารย์ ข้าแค่
ต้องสอนวิธีการปัก พระองค์ไม่มีข้อเรียกร้องใด ๆ จากข้า
เช่นเดียวกับที่ข้ามาถึงมณฑลจี่อัน ใครเป็นคนกำหนดว่าข้าต้องอยู่
ในเมืองหลวง ? ใครเป็นคนตัดสินว่าอาจารย์ไม่สามารถออกไป

ท่องเที่ยวได้ ? ในฐานะลูกศิษย์ เหตุใดพระองค์จึงมีปัญหาเช่นนี้ ?
ติดตามข้าไปไหน พระองค์ช่วยให้ผู้อื่นรู้สึกอุ่นใจได้อีกเล็กน้อยหรือไม่
? ข้าจะบอกนะ ซวนเทียนยี่ แม้ว่าเราจะไม่ได้มีความสัมพันธ์กันมาก
นักเมื่อสองถึงสามปีที่ผ่านมา แต่ข้าก็ชัดเจนว่าพระองค์เคยหมั้นกับ
คุณหนูตระกูลบุ ข้าเคยได้ยินจากพี่รองเกี่ยวกับพระองค์ในเวลานั้น
ข้าไม่คิดว่าพระองค์เป็นคนแบบนี้ ข้าไม่คิดว่าพระองค์น่ารำคาญหรือ
? เป็นอย่างไรบ้างหลังจากใช้เวลาไม่กี่ปีในพระราชวังของพระองค์
พระองคฺNเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง”
ซวนเทียนยี่พยักหน้าอย่างไม่ลังเล“แน่นอน ! มีใครเคยได้ยิน
หรือไม่ว่าคนที่เป็นผู้ใหญ่ใช้เวลาทุกวันถูกขังอยู่ข้างในเพื่องานปักทุก
วัน ? ใครเคยได้ยินองค์ชายผู้มีเกียรติใช้เวลาทุกวันในการเย็บปักถัก
ร้อย ? นิสัยของข้าเปลี่ยนไปจากการเรียนรู้งานปัก นี่คือความ
พยายามทั้งหมดของอจารย์ตัวน้อยของข้า สำหรับเรื่องนี้ เสด็จพ่อ
ยกย่องข้าว่านิสัยใหม่ของข้าค่อนข้างดี เสด็จพ่อยังกล่าวด้วยว่าเมื่อมี
โอกาส พระองค์จะมอบรางวัลให้เจ้า”
“ลืมไปเถิดข้าไม่ต้องการมัน” เฟิงเซียงหรูหันกลับมาอย่างเงียบ
ๆ และนั่งเก้าอี้ “ซวนเทียนยี่ ตราบใดที่พระองค์ไม่ยุ่งกับข้าในลักษณะ
ที่ล่วงเกิน ข้าจะขอบคุณ ดูวันนี้มีคนดูเยอะมาก มันจะมีผลเสียต่อ
ชื่อเสียงของข้ามาก นอกจากนี้ข้าเป็นผู้หญิงที่ยังไม่ได้หมั้นหมาย
แล้วพระองค์จะให้ข้าแต่งงานได้อย่างไร หรือข้าจะต้องจบลงด้วยความ
ประพฤติที่ผิดศีลธรรมจนกว่าข้าจะตายหรือเพค่ะ”

ซวนเทียนยี่หัวเราะเมื่อได้ยินสิ่งนี้“ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกังวล ข้า
จะตอบแทนเจ้าถ้าชื่อเสียงของเจ้าถูกทำลาย ! ข้าจะรับผิดชอบ !
ไม่ได้หมั้นและไม่ได้แต่งงาน แต่ยังดีกว่า” เมื่อเห็นว่าการจ้องมองของ
เฟิงเซียงหรูกำลังเต็มไปด้วยความโกรธ ซวนเทียนยี่กล่าวเสริมว่า “ใน
ความเป็นจริงเจ้าไม่ควรกังวลเกี่ยวกับสิ่งนี้ เจ้าไม่ต้องการ
ลอกเลียนแบบพี่สาวคนที่สองของคเจ้าในทุก ๆ ด้านใช่ไหม ทำไมไม่
เรียนรู้เล็กน้อยจากนิสัยของนาง ? ดูว่านางทำสิ่งต่าง ๆ อย่างไร นาง
เคยกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่คนอื่นพูดเมื่อใด ผู้คนสามารถพูดในสิ่งที่พวก
เขาต้องการ มันไม่เหมือนว่ามันจะทำอันตรายใด ๆ กับเจ้า มันคืออะไร
คำพูดของคนอื่นจะมีผลต่อชีวิตของเจ้าหรือ ? หากเจ้านำคำถาม
แบบนี้ไปถามพี่รองของเจ้า ข้ารับรองได้เลยว่าเฟิงหยูเองจะทุบตีเจ้า
แน่นอน”
เฟิงเซียงหรูได้ยินเรื่องนี้และรู้สึกเคลื่อนไหวเล็กน้อยถูกต้องแล้ว
! นางใช้พี่รองของนางเป็นตัวอย่างสำหรับทุกสิ่ง แต่ทำไมนางถึงมอง
โลกในแง่ดีไม่ได้เหมือนพี่รองของนาง ? ทำไมนางไม่เลียนแบบความ
กล้าหาญของพี่รองของนาง ?
ซวนเทียนยี่กล่าวเพิ่ม“อย่าใช้ข้อแก้ตัวที่พี่รองของเจ้ามีเสา
หลักสนับสนุน ใช่แล้ว นางมีเสาหลักสนับสนุน แต่เป็นไปได้หรือไม่ที่
เจ้าไม่มี ? เด็กโง่ คนสำคัญที่สุดในการสนับสนุนของเจ้าคือพี่รองของ
เจ้า ! ”

คำพูดเหล่านี้ช่วยปลุกเฟิงเซียงหรูแต่นางก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม
องค์ชายสี่นี้จึงมาที่มณฑลจี่อัน นางถาม “บอกข้าว่าทำไมพระองค์มา
ที่นี่เพคะ ? ”
“อาจารย์ของข้าหนีไปและไม่มีใครสอนข้าในฐานะลูกศิษย์ที่
จริงจัง ข้าจำเป็นต้องไล่ตามอาจารย์ของข้าเป็นธรรมดา นี่คือบางสิ่ง
ที่แม้แต่เสด็จพ่อก็ชมเชย ! ”
เฟิงเซียงหรูเอามือตบหน้าผากฮ่องเต้ผู้นี้จริง ๆ แล้ว… ลืมมัน
“เมื่อพระองค์มา พระองค์ก็อาจจะอยู่ต่อไป ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ข้าจะไม่
ไล่พระองค์ออกไป แต่ข้าไม่รู้ว่าข้าควรจะจัดการให้พระองค์อยู่ที่ไหน
ตอนนี้ข้ายังอยู่ในคฤหาสน์ของพี่รอง มันไม่สะดวกสำหรับพระองค์ที่
จะย้ายเข้าในเรือนที่พี่รองทิ้งไว้ให้ข้าและท่านแม่ แต่ข้ายังไม่ได้ย้าย
เข้าไป ข้างในยังไม่ได้รับการตกแต่งหรือทำความสะอาด ไม่เหมาะกับ
การใช้ชีวิต นอกจากนี้ชายและหญิงไม่ควรอยู่ร่วมกัน ดังนั้นพระองค์
จึงไม่สามารถอาศัยอยู่ในเรือนของข้าได้เจ้าค่ะ”
”ทุกอย่างปกติดีข้าจะไปหาน้องหก ข้าจะอยู่กับเขา”
“เอ่อ…”เฟิงเซียงหรูเป็นทุกข์เล็กน้อย “เอ่อ องค์ชายหกอาศัย
อยู่ในคฤหาสน์ของพี่รอง ! ”
“แล้วทำไมข้าอยู่ที่นั่นไม่ได้? ” ซวนเทียนยี่เริ่มสูญเสียการ
ควบคุมตัว “แม้แต่เจ้าหกก็สามารถอยู่ที่นั่นได้ แล้วทำไมข้าจึงอยู่ที่
นั่นไม่ได้ ? ”

เฟิงเซียงหรูไม่มีเหตุผลใดมาหักล้างเรื่องนี้หลังจากคิดมานาน
นางกล่าวว่า “องค์ชายหกได้รับเชิญจากพี่รองให้ย้ายเข้ามาอยู่
นอกจากนี้เพระองค์กำลังจัดการมณฑลจี่อัน พระองค์เป็นคนที่มีส่วน
ร่วมในมณฑล แต่แล้วพระองค์ล่ะ? พระองค์ทำอะไรได้บ้างเพื่อทณฑล
นอกจากนี้พี่รองอยู่ในภาคใต้ ข้าตัดสินใจไม่ได้ หากพระองค์ต้องการ
ที่จะย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์อย่างแท้จริง ไปหารือกับท่านฮูหยินทั้ง
สองจากตระกูลเหยาเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินว่าเขาจะต้องขออนุญาตกับสมาชิกของตระกูลเหยา
ซวนเทียนยี่ก็หน้าย่น สิ่งใดที่อาจมาจากการสนทนากับตระกูลเหยา
เขาจะไม่รู้เกี่ยวกับสมาชิกของตระกูลเหยาได้อย่างไร พวกเขาเป็นคน
ที่ปกป้องตัวเองแม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในความผิด ! ไม่เพียงเป็นกรณีนี้
แต่พวกเขาไม่มีเหตุผลมาก แม้แต่เสด็จพ่อก็ไม่สามารถตกลงกันได้
กับสมาชิกของตระกูลเหยา เขากล้าที่จะไปพยายามยุ่งกับคน
เหล่านั้นได้อย่างไร ลืมมันไปเถอะ ลืมมันไปเถอะ “ถ้าสิ่งต่าง ๆ ไม่
เป็นไปเช่นนั้น ข้าจะไปอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง มันจะดีถ้าข้าใช้จ่ายเงิน
เพื่ออาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมใช่หรือไม่ ! ”
เฟิงเซียงหรูใจอ่อนเมื่อนึกถึงผู้ชายคนนี้ที่เดินทางมาไกลขนาด
นี้ การทิ้งเขาไว้อย่างนั้นจะดูใจร้ายเกินไป “พระองค์อยู่ในลานด้านใน
ของร้านนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ ! ” เรือนด้านในของร้านปักเป็นที่พัก 2
ส่วน เดิมทีเป็นที่ของช่างปักและคนงานคนอื่น ๆ อาศัยอยู่ แต่คนส่วน
ใหญ่ที่ทำงานที่นี่อาศัยอยู่ใกล้ ๆ พวกเขาสามารถกลับบ้านได้

นอกจากนี้เรือนด้านในก็ดูดี เมื่อพนักงานอยู่ที่นั่น พวกเขารู้สึกว่ามัน
สิ้นเปลืองเล็กน้อย ดังนั้นห้องจึงว่าง การมอบให้ซวนเทียนยี่เพื่อพัก
อาศัยในตอนนี้ก็ดูดี
ซวนเทียนยี่ได้ยินสิ่งนี้และยิ้มเขายิ้มและดึงเฟิงเซียงหรูเข้ามา
กอดอีกครั้ง “ข้ารู้ว่าอาจารย์ตัวน้อยของข้าใจดีที่สุด ! ข้าจะย้ายเข้า
มาทันที ! ”
เฟิงเซียงหรูไม่สนใจเขาและพยายามที่จะหลุดพ้นอยากจะพาเขา
ไปที่ด้านหลังเพื่อดูที่พัก ในเวลานี้เสียงเคาะมาจากประตูร้าน และมี
คนกล่าวอย่างเร่งด่วนว่า “คุณหนูสามอยู่ที่นี่หรือไม่ ? มีจดหมายมา
จากภาคใต้ และองค์ชายหกให้ผู้น้อยนำมาให้ท่านขอรับ ! ”