Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 902 เฟิงหยูเองถึงวัยออกเรือน

ตอนที่902 เฟิงหยูเองถึงวัยออกเรือน
เมืองทั้งสองในทะเลทรายถูกกองทัพภาคใต้ยึดครองทำให้การ
ป้องกันและการจัดการของเมืองใหญ่ขึ้นที่สำคัญที่สุดคือซวนเทียนห
มิงสามารถค้นพบคนที่มีความสามารถซึ่งเขาได้เลื่อนตำแหน่งมา
แทนที่ตำแหน่งที่ว่างเปล่า ทหารของกองทัพภาคใต้ถูกนำไปใช้และ
ไม่รู้สึกเหมือนคนไร้ค่าอีกต่อไป พวกเขาไม่รู้สึกเหมือนทหารไร้ค่าอีก

ต่อไปที่ถูกทิ้งโดยองค์ชายเก้า พวกเขาทำงานหนักมากและลืมไปแล้ว
ว่าพวกเขาเคยติดตามองค์ชายแปดมานานก่อนหน้านี้
มันเป็นเรื่องง่ายที่จะชนะใจผู้คนความตกใจจากศิลปะการต่อสู้
อันทรงพลังของเขารวมกับการให้การรักษาที่ดีกว่าซึ่งพวกเขาได้รับ
จากเจ้านายคนก่อน เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ซวนเทียนหมิงทำงานอย่าง
ขยันขันแข็ง
สำหรับเฟิงหยูเองนางกลับไปที่หลานโจวเพื่อเริ่มสร้างร้านห้อง
โถงสมุนไพรที่เหมาะสม วังหลินได้ส่งกลุ่มหมอและพยาบาลมา นาง
เก็บกลุ่มหมอและพยาบาลส่วนใหญ่ไว้ จากนั้นส่งกลุ่มเล็ก ๆ ไปยัง
เมืองชาปิงและเมืองจือปืง
ร้านห้องโถงสมุนไพรของหลานโจวก็ถูกสร้างขึ้นในระดับ
เดียวกับที่อยู่ในเมืองหลวงในขณะเดียวกันก็มีการให้บริการทาง
การแพทย์ที่หลากหลาย มีช่องทางลงทะเบียนที่แตกต่างกันสำหรับ
พลเมืองและทหาร ทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากแนวหน้าซึ่งมาที่นี่เพื่อ
รับการรักษาจะมีช่องทางพิเศษเพื่อให้พวกเขาได้รับการรักษาเร่งด่วน
สำหรับพลเมือง พวกเขามักจะไปที่ช่องทางลงทะเบียนพลเมือง ทุก
อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก
พลเมืองของหลานโจวยินดีอย่างยิ่งกับสิ่งนี้นอกจากนี้เมื่อเปิด
ร้านห้องโถงสมุนไพร เฟิงหยูเองวางยาจีนและยาแผนตะวันตกของ
นางไว้บนชั้นวาง สมุนไพรยังคงขาย และวิธีการชำระเงินสำหรับ
พลเมืองยังคงเหมือนในเมืองหลวง ในเวลาเดียวกัน ชาสมุนไพรบาง

ชนิดเพื่อลดความร้อนก็ถูกขายออกไป และพวกมันก็ได้รับการ
ต้อนรับอย่างดีจากบรรดาฮูหยินและคุณหนูหลายตระกูล
สำหรับเฟิงหยูเองเองตราบใดที่นางอยู่ในหลานโจว นางก็จะตรง
ไปตลอดเวลาเมื่อไม่มีอะไรทำ เมื่อใดก็ตามที่มีหมอซึ่งต้องเผชิญกับ
อาการป่วยร้ายแรง นางก็จะเข้ารับหน้าที่รักษาแทน ในเวลาเพียงไม่กี่
วันนางได้ช่วยคนจำนวนไม่น้อยที่เคยคิดว่าไม่อาจรอดตายได้
เพราะก่อนหน้านี้มีร้านห้องโถงสมุนไพรปลอมของเสี่ยวหยาใน
ที่สุดผู้คนก็สามารถสัมผัสกับความงดงามอันแท้จริงของร้านห้องโถง
สมุนไพร เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองร้าน ความแตกต่างนั้นมากเกินไป
มันเป็นเช่นนั้น ทำให้ภาพลักษณ์ของเฟิงหยูเองที่ดีขึ้นในสายตาของ
พลเมือง และบางคนก็กล่าวว่า “องค์ชายเก้าคือเทพเจ้าแห่งสงคราม
และองค์หญิงจี่อันเป็นพระโพธิสัตว์ ! ”
เฟิงหยูเองไม่สนใจพระโพธิสัตว์ใดๆ แต่นางเปิดร้านห้องโถง
สมุนไพรเพื่อสร้างเครือข่ายข้อมูลของนางเองในบริเวณนี้ และที่
สำคัญกว่านั้นคือมันครองใจของทุกคน ในปัจจุบันพวกเขาเชื่อฟัง
นางและทำให้นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากที่องค์ชาย
แปดได้มาประจำการที่นี่เป็นเวลาหลายปี หากนางไม่สามารถให้
ผลประโยชน์สำคัญแก่พวกเขา การครองใจพวกเขาอาจเป็นเรื่อง
ยาก แม้ตอนนี้จะยังมีบางคนที่ยืนอยู่ฝ่ายขององค์ชายแปด แต่พวก
เขาจะอยู่ห่างกันไม่มากนัก ดังนั้นนางจึงไม่ได้สนใจมันมากนัก

เพียงว่าหวงซวนและวังซวนไม่มั่นคงในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ข้างนาง แต่พวกเขาก็ไม่สนใจ วันนี้เมื่อหวงซวน
เคาะกล่องยาโดยบังเอิญ ในที่สุดเฟิงหยูเองก็ไม่สามารถกลั้น และ
ถามว่า “ทำไมเจ้าสองคนถึงตกอยู่ในภวังค์อย่างนี้ ? ”
บ่าวรับใช้สองคนมองหน้าอย่างรวดเร็วและถอนหายใจจากนั้นวัง
ซวนก็กล่าวว่า “คุณหนู ในอีกห้าวันมันจะเป็นวันเกิดของคุณหนู ปีนี้
คุณหนูอายุครบ 15 ปี ดังนั้นวันเกิดของคุณหนูจึงมีความหมายที่
แตกต่างออกไป”
เฟิงหยูเองตัวแข็งทื่อและคำนวณแน่นอนว่าวันเกิดของนาง
มาถึงอีกครั้ง คนโบราณมีอายุ 15 ปี และวันเกิดนี้แตกต่างจากคนอื่น
อย่างแน่นอน แต่ไม่ว่าสถานที่นี้จะแตกต่างกันอย่างไร มันเป็น
ชายแดนภาคใต้และมีการสู้รบ นางจะสนใจอะไรแบบไหนกัน ? ดังนั้น
นางจึงโบกมือ “ไม่มีการพูดคุยเกี่ยวกับความแตกต่าง ทำบะหมี่ใน
ตอนเช้า และแบ่งไข่ให้ข้า เราอยู่ข้างนอกและทุกอย่างควรเรียบง่าย”
“ฮะ! ” หวงซวนกระทืบเท้าของนาง “คุณหนู ! คุณหนูหมายถึง
อะไรแค่ต้มบะหมี่และต้มไข่ ! คุณหนูลืมไปแล้วหรือว่าองค์ชายเก้าได้
กล่าวเสมอว่าพระองค์จะแต่งงานกับคุณหนูในวันที่คุณหนูอายุครบ
15 ? วันนี้จะมาถึง คุณหนูไม่กังวลหรือ องค์ชายไม่ได้พูดถึงมัน แต่
คุณหนูจะไม่ถามเกี่ยวกับมันบ้างหรือ ? ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็น
อย่างไร ต้องมีคำอธิบายเจ้าค่ะ ! ”

บ่าวรับใช้สองคนอยู่กับเฟิงหยูเองมานานและไม่เหมือนเมื่อพวก
เขาเพิ่งเข้ามาในคฤหาสน์เฟิงและคิดว่าตัวเองเป็นคนจากตำหนักหยู
ตอนนี้พวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นคนรับใช้ของเฟิงหยูเอง พวกนางจะ
มองสิ่งต่าง ๆ จากมุมมองของเฟิงหยูเองเสมอ แม้ว่าจะเป็นช่วงอายุ
และการแต่งงานที่มาถึง พวกนางก็มีข้อร้องเรียนบางอย่าง
วังซวนยังคงคิดเห็นเช่นเดียวกันกับหวงซวน“พวกเราไม่รู้ว่า
พระองค์ได้พูดเกี่ยวกับเรื่องนี้กับคุณหนูเป็นการส่วนตัวหรือไม่ แต่
คุณหนูใช้เวลาสองสามวันในหลานโจว เมื่อคิดเกี่ยวกับมัน ไม่ได้มี
การพูดคุยใช่หรือไม่เจ้าคะ นี่เป็นเรื่องใหญ่ เมื่อเราอยู่ในมณฑลจี่อัน
ท่านฮูหยินเหยาทั้งสองไม่ได้บอกด้วยหรือว่าพราชายาหยุนได้ส่งของ
หมั้นมาด้วยตัวเองหรอกหรือ ? ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ แต่การต่อสู้ใน
ภาคใต้ก็อยู่ตรงหน้าเราเช่นกัน คุณหนูและองค์ชายไม่ได้อยู่ในเมือง
หลวง ดังนั้นการเลื่อนงานแต่งออกไปก็จะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
แต่แม้ว่าจะต้องเลื่อนก็ควรมีคำอธิบายเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองรู้สึกปวดศรีษะเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งนี้บ่าวรับใช้สองคน
นี้พูดแทนนางหรือ พวกนางกำลังตำหนิซวนเทียนหมิง ? ความรู้สึก
ของความสำเร็จที่ผ่านเข้ามาในตัวนาง ดูเหมือนว่าการมีพวกนางอยู่
กับนางตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ได้ไร้ค่า ! จิตใจของผู้คนทำมาจาก
เนื้อหนังจริง ๆ ในที่สุดทั้งสองก็จำเจ้านายของพวกเขาได้จากก้นบึ้ง
ของหัวใจ

นางชมทั้งสองอย่างมีความสุข“อย่าคิดมาก ซวนเทียนหมิงและ
ข้าไม่ได้ถูกแยกออกจากกันอย่างง่ายดาย การแต่งงานไม่ได้เป็นอะไร
มากไปกว่าพิธีการ ตอนนี้เมืองจือปิงไม่สามารถถูกทิ้งได้ พระองค์มี
เวลาว่างให้มาที่นี่ได้อย่างไร ! เมื่อการสู้รบในภาคใต้สิ้นสุดลง กองทัพ
ที่มีชัยชนะสามารถกลับไปขึ้นราชสำนักได้ ในเวลานั้นข้ายังต้องกลัว
อีกหรือว่าพระองค์จะไม่จัดงานแต่งงานที่เหมาะสมกับข้า”
เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้บ่าวรับใช้ทั้งสองรู้ว่าการให้คำแนะนำกับ
นางต่อไปจะไร้ประโยชน์ แต่พวกนางก็ยังกังวลและกล่าวว่า “จะเป็น
การดีที่สุดถ้าคุณหนูพูดกับองค์ชายเก้า การแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ดี นี่
เป็นโอกาสที่สำคัญเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองยังรู้ว่านี่เป็นโอกาสที่สำคัญดังนั้นนางจึงไม่ได้บอกว่า
ในฐานะเด็กผู้หญิง นางรู้สึกอายที่จะถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางแค่รู้สึก
ว่าแท้จริงทั้งสองมีความเข้าใจในเรื่องโดยปริยาย สถานการณ์ปัจจุบัน
เป็นเช่นนี้และทุกคนได้เห็นมัน ไม่จำเป็นต้องให้คำแนะนำพิเศษ
สำหรับเรื่องนี้ ยิ่งกว่านั้นนางรู้สึกอย่างจริงจังว่ามันเร็วเกินไปสำหรับ
ผู้หญิงที่จะแต่งงานตอนอายุ 15 แม้ว่านางจะเป็นผู้ใหญ่ทางจิตใจแล้ว
แต่ร่างกายของนางก็ไม่ใช่ร่างกายเดิมของนางและมันก็ยังไม่เติบโต
เต็มที่ การแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยไม่ใช่เรื่องดี นั่นเป็นสาเหตุที่นาง
กับซวนเทียนหมิงปล่อยตัวตามสบายโดยไม่พูดถึงงานแต่งงาน
อีกห้าวันซึ่งเป็นวันครบรอบวันเกิดของนางอายุของนางจะถึงวัย
ปักปิ่น มันเป็นแค่วันเกิด อะไรคือจุดของการฉลองวันเกิดให้ใครบาง

คนที่อายุยังน้อย ความจริงวันเกิดมันเป็นเพียงวันแห่งความทุกข์ของ
มารดา เหยาซื่อเพิ่งเสียชีวิตไป แม้ว่านางจะไม่เหลือความรู้สึก
มากมายให้กับมารดาของนาง แต่นางก็รู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ ควรทำแบบ
เงียบ ๆ แค่กินบะหมี่หนึ่งชามก็ใช้ได้ ไม่มีอะไรจะฉลองจริง ๆ
ดังนั้นเฟิงหยูเองยังคงอยู่ในหลานโจวและรักษาต่อพลเมืองของ
หลานโจวอย่างอดทนนอกจากคนใกล้ตัวนาง ไม่มีใครรู้วันเกิด
ครบรอบขององค์หญิงจี่อันกำลังจะมาถึง
ธุรกิจของร้านห้องโถงสมุนไพรมีความเจริญรุ่งเรืองมากทำไม
พวกเขาถึงพูดว่าไม่ว่ายุคสมัยโบราณหรือสมัยใหม่ ธุรกิจที่ทำกำไร
ได้มากที่สุดจะเป็นโรงพยาบาลเสมอ ไม่ว่าคน ๆ นั้นจะยากจนเพียงใด
พวกเขาอาจเต็มใจที่จะหวงอาหารหรือเสื้อผ้า แต่พวกเขาจะต้องทาน
ยาหากป่วย เพื่อประโยชน์ในการออมเงิน ครอบครัวอาจไม่ได้กิน แต่
ในความเป็นจริง เงินที่ถูกเก็บไว้ทั้งหมดจะถูกใช้ในการซื้อยา ร่างกาย
เป็นเหมือนบัญชีธนาคาร หากพวกเขาคิดว่าจะถอนเงินโดยไม่ต้อง
ฝากเงินใด ๆ ไม่ช้าก็เร็วมันจะกลับมาหลอกหลอนพวกเขา
แน่นอนเฟิงหยูเองเข้าใจแนวคิดนี้ดังนั้นนางจึงอนุญาตให้
ผู้ปฏิบัติงานด้านการแพทย์ของร้านห้องโถงสมุนไพรบอกญาติของ
ผู้ป่วยว่าเงินไม่ใช่สิ่งที่ถูกเก็บไว้ มันเป็นสิ่งที่ได้รับมาเมื่อทำงาน เจ้า
สามารถสวมใส่เสื้อผ้าราคาถูกเพื่อประหยัดเงินและมันเป็นสิ่งที่ดี แม้
กระนั้นร่างกายจะต้องไม่ละเลยเพื่อประโยชน์ในการประหยัดเงิน
มิฉะนั้นเมื่อเกิดเจ็บป่วยขึ้นมาก็จะสายเกินไปที่จะเสียใจ

เหตุผลก็คืออย่างไรก็ตามผู้คนจะไม่ยอมรับมันอย่างง่ายดาย
คนส่วนใหญ่จะยอมรับบนพื้นผิวแล้วหันไปรอบ ๆ และทำต่อไป ใน
เรื่องนี้ไม่มีอะไรที่เฟิงหยูเองทำได้ นางทำได้เพียงพูดในสิ่งที่ควรพูด
และทำในสิ่งที่ควรทำ สำหรับการที่พวกเขาจะเชื่อฟังหรือไม่นั่นก็
ขึ้นอยู่กับพวกเขา
วันเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ และสงบสุขสำหรับนาง ที่ด้านข้างของ
นาง วังซวน หวงซวน และบานซูล้วนแต่ผิดหวัง พวกเขารู้สึกอึดอัดใจ
อย่างยิ่งกับเจ้านายของพวกเขา บานซูมีแรงกระตุ้นที่จะรีบไปที่
เมืองจือปิงเพื่อลงโทษองค์ชายเก้า น่าเสียดายที่ซวนเทียนหมิงทิ้ง
ความประทับใจไว้มากเกินไปแล้ว แม้ว่าเขาจะมีความปรารถนานั้นเขา
ก็ไม่กล้าทำ เขาทำได้แค่บิดมือและนับวันขณะที่คิดกับตัวเองว่า
เจ้านายของเขามีชีวิตที่ยากลำบาก
ในที่สุดวันเกิดของเฟิงหยูเองก็มาถึงในวันที่17 ของเดือนสี่
เช้าวันนั้นวังซวนและหวงซวนตื่นแต่เช้าและทำบะหมี่อย่าง
ระมัดระวัง พวกนางต้องการพูดคุยกับเฟิงหยูเอง พวกนางอยากจะ
พูดถึงข้อร้องเรียนเล็กน้อยเกี่ยวกับความไม่พอใจของพวกนาง พวก
นางรู้สึกว่าการพูดมากเกินไปจะทำให้เจ้านายรู้สึกรำคาญ นอกจากนี้
เมื่อคืนก่อนวังซวนได้พูดกับหวงชวงว่าคุณหนูของพวกนางรู้สึกไม่
พอใจ มันเป็นเพียงแค่ว่าไม่มีอะไรที่นางสามารถทำได้ ในเมื่อคุณหนู
ตัดสินใจที่จะทน เราไม่ควรพูดอะไรอีก !

บ่าวรับใช้สองคนยังคงนิ่งเงียบไม่พูดถึงงานแต่งงานพวกนาง
ดูแลการอาบน ้าของเฟิงหยูเองก่อนที่จะมองเฟิงหยูเองกินบะหมี่
จากนั้นพวกนางก็เอามันออกไปอย่างเงียบ ๆ บรรยากาศแปลกมาก
เฟิงหยูเองทำอะไรไม่ถูกนางรู้ว่บ่าวรับใช้สองคนไม่มีความสุข ใน
ความซื่อสัตย์ นางก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้วมันคือตำหนักห
ยูที่ยกเรื่องการแต่งงานในวันที่นางอายุมากขึ้น โดยไม่คำนึงถึง
สถานการณ์ปัจจุบัน ซวนเทียนหมิงควรพูดอะไรกับนางใช่หรือไม่
นางรู้ว่าการแต่งงานจะไม่เกิดขึ้น แต่คนผู้นั้นควรจะพูดอะไรบางอย่าง
ที่อาจจะเป็นการอธิบายถึงสถานการณ์ตอนนี้ว่าเป็นอย่างไร ไม่มีการ
พูด และคนผู้นั้นไม่ได้ปรากฏตัวสักสองสามวัน นางเก็บมันไว้และ
ไม่ได้ติดต่อกับเขา คนผู้นั้นก็สามารถเก็บมันไว้ได้โดยไม่มาหานาง
แค่คิดมันก็ทำให้นางโกรธ
หลังจากกินบะหมี่เฟิงหยูเองก็มุ่งหน้าไปยังห้องโถงสมุนไพรใน
สภาพหดหู่ ระหว่างทางนั้นไม่มีใครพูดกันทั้งเจ้านายและบ่าวรับใช้ สี
หน้าของพวกนางย ่าแย่ แต่หลังจากพวกนางมาถึงห้องโถงสมุนไพร
อารมณ์ของนางก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หญิงตั้งครรภ์มาที่ห้องโถง
สมุนไพร และพวกนางกำลังรอให้นางผ่าคลอด
ในบรรดาหมอที่พามาหลานโจวไม่มีหมอหญิงหากนี่คือใน
ศตวรรษที่ 21 คงไม่มีความแตกต่างระหว่างหมอชายและหมอหญิง
แต่คนโบราณมีมุมมองที่แตกต่างกัน พวกเขาไม่สามารถยอมรับหมอ

ชายที่ช่วยเหลือผู้หญิงคนหนึ่งที่จะให้กำเนิด มีเพียงเฟิงหยูเองเท่านั้น
ที่สามารถทำได้
นางไม่ได้เชี่ยวชาญในด้านสูติศาสตร์แต่การผ่าคลอดเป็นเพียง
การผ่าตัดเล็กน้อยสำหรับนาง ภายในหนึ่งชั่วโมงมันเสร็จสมบูรณ์
แล้ว เมื่อมองทารกที่คลอดออกมา เฟิงหยูเองพบว่าเด็กน่ารักจริง ๆ
ถึงแม้ว่าเด็กทารกที่เพิ่งเกิดมาจะดูน่าเกลียดนิดหน่อย แต่ก็ยังดูน่ารัก
มาก
นางเล่นกับเด็กซักพักหนึ่งก่อนจะส่งมันให้พยาบาลเพื่อทำ
ความสะอาดนางยังจัดการตัดเย็บมารดาด้วยตนเอง เมื่อทุกอย่าง
ได้รับการสรุป พวกเขาถูกพาไปที่ห้องพัก และการผ่าตัดก็ถือว่าเสร็จ
สมบูรณ์
เฟิงหยูเองไปล้างมือและเปลี่ยนเสื้อผ้านางใช้ข้ออ้างที่ว่านาง
เหนื่อยในการที่จะไล่ทุกคนออกไปจากห้อง เพราะนางรีบเข้าไปในมิติ
ของนางเพื่ออาบน ้าอุ่นและกำจัดเหงื่อบนร่างกายของนาง
เมื่อนางออกมานางได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมออกมาจากข้าง
นอกห้อง หลังจากนั้นไม่นานหวงซวนและวังซวนก็เคาะประตูอย่างมี
ความสุขพร้อมตะโกนเสียงดัง “คุณหนู ! คุณหนูออกมาเร็วเจ้าค่ะ !
พระองค์มาเจ้าค่ะ ! พระองค์มาเจ้าค่ะ ! ”