Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 904 เซอร์ไพร์สที่ยิ่งใหญ่จากองค์ชายเก้า

ตอนที่904 เซอร์ไพร์สที่ยิ่งใหญ่จากองค์ชายเก้า
เมื่อเฟิงหยูเองกลับมานางสวมชุดแต่งงานที่ทำจากผ้าทอดิ้นเงิน
ดิ้นทองธรรมดาและรองเท้าที่ทำจากสมบัติที่มีค่าควรเมืองทั้งห้าชิ้น
นางสวมผ้าคลุมศีรษะของนางซึ่งคลุมมงกุฎหงส์ที่ทำจากผลึกสี
เหลือง
แม้ว่าผู้คนจะไม่สามารถเห็นรูปลักษณ์ขององค์หญิงจี่อันได้แต่
บรรยากาศที่มีชีวิตชีวาก็ยิ่งมีชีวิตชีวามากขึ้น ฝั่งตรงข้ามถนนจาก
ห้องโถงสมุนไพรเป็นโรงเตี้ยม ย้อนกลับไปเมื่อเฟิงหยูเองเตรียมพร้อม
แล้ว เจ้าของโรงเตี้ยมเตรียมบะหมี่ใส่ชามมา ในเวลานี้เขานำมันมา
เองและกล่าวกับซวนเทียนหมิงว่า “องค์ชายเก้า เราชาวภาคใต้มี
ประเพณี เมื่อเจ้าสาวกำลังจะแต่งงาน นางจะต้องกินบะหมี่ก่อน ข้า
เป็นเจ้าของโรงเตี้ยมฝั่งตรงข้ามถนนและนำบะหมี่ชามนี้มาเป็นพิเศษ
ถ้าองค์หญิงจี่อันไม่ชอบประเพณีนี้ ก็กัดดินเล็กน้อยเพื่อโชคลาภ ! ”

ซวนเทียนหมิงไม่ได้พูดอะไรเป่ยจื่อเป็นคนที่อยู่ข้างเขาเสมอ
และก้าวไปข้างหน้ารับบะหมี่มาให้ และขอบคุณ ในขณะที่หันไปรอบ
ๆ เขาทดสอบหาพิษอย่างรวดเร็ว หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่เป็นไร เขา
ก็นำไปให้เฟิงหยูเอง และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พราชายาทานได้ขอรับ !
”
เฟิงหยูเองพยักหน้าด้วยความช่วยเหลือจากวังซวน นางจึงมี
ความคิดที่จะทำตามประเพณีจากภาคใต้
พลเมืองเห็นนางกินบะหมี่และรอยยิ้มของพวกเขาก็กว้างขึ้น
พวกเขาพูดอวยพรเพิ่มเติม มันเป็นเพียงหลังจากที่เฟิงหยูเองนั่งอยู่
ในเกี้ยวแต่งงาน และขบวนแต่งงานของซวนเทียนหมิงถูกทิ้งไว้ที่ประตู
ทางใต้ซึ่งภายในของเมืองก็สงบสุขอีกครั้ง แต่การสนทนาที่ร้อนแรง
ระหว่างพลเมืองยังคงดำเนินต่อไป งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ระหว่างองค์
ชายเก้ากับองค์หญิงจี่อันถือเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่สำหรับพลเมือง
ของเมืองหลานโจวโดยเฉพาะอย่างยิ่งของขวัญพิเศษที่ซวนเทียนหมิ
งมอบให้ เมื่อผู้คนเปิดออก พวกเขาพบว่าของขวัญข้างในนั้นดีจริง ๆ
และพวกเขาต่างก็มีความสุขมากจนยิ้มไม่หุบ
เฟิงหยูเองนั่งอยู่ในเกี้ยวแต่งงานและฟังเพลงข้างนอกเกี้ยวเดิน
ช้า ๆ ตามขบวนผ่านประตูทางใต้ของเมืองสู่ทะเลทราย ผ่านไปทางใต้
พวกเขาเดินไปตามทางที่มุ่งไปยังเมืองชาปิง
วังซวนและหวงซวนอยู่ทางด้านขวาของเกี้ยวขณะที่แม่สื่ออยู่
ทางซ้าย ในเวลานี้นางกำลังกล่าวกับเฟิงหยูเองทางหน้าต่าง “องค์

หญิง ข้าเป็นเพียงแม่สื่อธรรมดา องค์ชายเก้าบอกว่าทุกอย่างจะต้อง
ทำอย่างถูกต้องสำหรับงานแต่งงาน แม้ว่าภาคใต้จะไม่สามารถ
เปรียบเทียบกับเมืองหลวงได้ สิ่งต่าง ๆ ที่ควรเตรียมไว้ได้ถูกเตรียมไว้
ดังนั้นข้าจะพาไป ข้าหวังว่าองค์หญิงจี่อันจะชอบมันเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองจะไม่ชอบสิ่งนี้ได้อย่างไรยิ่งกว่านั้นถึงแม้ว่าแม่สื่อผู้นี้
แต่งตัวเป็นแม่สื่อ แต่รูปร่างหน้าตาของนางค่อนข้างดี นางไม่มีนิสัยที่
ไม่ดีและคำพูดของนางก็สมเหตุสมผล เฟิงหยูเองชอบสิ่งนี้ นางจึงยิ้ม
และตอบว่า “ขอบคุณมากที่ช่วยงานแต่งงานครั้งนี้ ข้าจะให้รางวัลแก่
ท่านในภายหลัง”
“ข้าไม่กล้ารับมันเจ้าค่ะ! ” แม่สื่อกล่าวอย่างรวดเร็ว “องค์ชาย
เก้าได้ให้รางวัลแก่ข้าแล้วด้วยเงินจำนวนมหาศาล ข้าไม่สามารถรับ
รางวัลเพิ่มเติมจากองค์หญิงจี่อันได้เจ้าค่ะ ! ” หลังจากกล่าวอย่างนี้
แล้วนางไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้และเริ่มกล่าวถึงเรื่องสำคัญ “องค์
หญิงจี่อัน สำหรับห้องจัดพิธีแต่งงานของท่านกับองค์ชายเก้าได้ถูก
จัดขึ้นในเมืองจือปิง แต่เจ้าสาวและเจ้าบ่าวไม่ควรเดินทางกลางคืน
นั่นเป็นเหตุผลที่เราจะพักในเมืองชาปิง พรุ่งนี้เช้าเราจะออกเดินทาง
จากเมืองชาปิงไปยังเมืองจือปิง ด้วยวิธีนี้เราสามารถมาถึงเมืองจือปิ
งก่อนที่ท้องฟ้าจะมืด สำหรับทำพิธีแต่งงานเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองรู้ว่ามันกลับกลายเป็นว่าเพราะนางทำให้ไม่สามารถ
จัดพิธีแต่งงานได้ในวันนี้!

แม่สื่อดูเหมือนจะสังเกตเห็นอารมณ์ของนางอย่างรวดเร็วกล่าว
ว่า“องค์ชายเก้าบอกว่าการที่ไม่สามารถจัดงานแต่งงานในวันที่องค์
หญิงถึงวัยปักปิ่นทำให้พระองค์เสียใจมาก แต่ก็มีสิ่งที่น่าประหลาดใจ
ในเมืองชาปิง ข้าเชื่อว่าองค์หญิงจี่อันจะไม่ผิดหวังหลังจากไปถึงที่นั่น
เจ้าค่ะ”
แม่สื่อกล่าวเพียงว่าจะมีสิ่งน่าประหลาดใจอย่างไรก็ตามไม่ว่าเฟิง
หยูเองจะถามนางยังไง นางก็จะไม่เปิดเผยว่ามันคืออะไร คนที่นั่งอยู่ใน
เกี้ยวเริ่มกระสับกระส่ายและเริ่มไตร่ตรอง ความประหลาดใจนี้จะเป็น
เช่นไร ? น่าเสียดายที่ไม่ว่านางจะคิดอย่างไร นางก็ไม่สามารถคิดได้
ขบวนแห่งานแต่งงานมาถึงเมืองชาปิงก่อนค ่าเมื่อเข้ามาในเมือง
วังซวนและหวงซวนจะได้ยินเสียงโห่ร้อง ทำให้เฟิงหยูเองต้องการเอา
ผ้าคลุมของนางออกเพื่อดู อย่างไรก็ตามนางหยุดโดยแม่สื่อ “องค์
หญิงจี่อัน ท่านไม่สามารถเอามันออกได้เจ้าค่ะ แม้ว่าท่านจะไม่
จำเป็นต้องปิดตลอดเวลา แต่ก็สามารถเอามันได้หลังจากเข้าที่พักใน
เมืองชาปิงเท่านั้น มันจะถูกใส่คืนในวันพรุ่งนี้ ! ”
“วังซวนหวงซวน ! ” นางเพิกเฉยต่อแม่สื่อ และเรียกหาบ่าวรับ
ใช้ของนาง “เจ้าสองคนร้องอะไรกัน ? บอกข้าว่าเกิดอะไรขึ้น ! ” นาง
เป็นกังวลมาก ความรู้สึกแบบนี้ที่สามารถได้ยินโดยที่ไม่สามารถ
มองเห็นนั้นช่างน่ากลัวจริง ๆ
เป็นที่ชัดเจนว่าวังซวนและหวงซวนตกใจกับเรื่องนี้มันเป็น
เช่นนั้นที่พวกนางไม่สามารถตอบสนองต่อคำถามของคุณหนูของ

พวกนางได้ มันเป็นเพียงหลังจากเฟิงหยูเองถามครั้งที่สอง นางจึงได้
ยินหวงซวนกล่าวว่า “คุณหนู… คุณหนูไม่สามารถจินตนาการได้
คุณหนูไม่สามารถจินตนาการถึงฉากแบบนี้ได้แน่นอน ! มันน่าตกใจ
มาก ข้าไม่กล้าเชื่ออย่างแท้จริงว่าองค์ชายเก้าสามารถทำสิ่งต่าง ๆ
เหล่านี้ได้ ! ”
วังซวนยังกล่าวอีกว่า“ใช่ มันยากที่เชื่อจริง ๆ เจ้าค่ะคุณหนู นี่
เป็นความประหลาดใจที่น่ายินดีอย่างแน่นอน มันเป็นความประหลาด
ใจที่ดีต่อความดี ! ”
คำพูดที่ทั้งสองกล่าวนั้นเหมือนกับว่าพวกนางไม่ได้พูดอะไรและ
จมูกของเฟิงหยูเองเกือบจะบิดไปด้วยความคับข้องใจ ในท้ายที่สุดนาง
เลี้ยงดูบ่าวรับใช้อย่างไร ในช่วงเวลาที่สำคัญ พวกนางพยายามอย่าง
หนักที่จะสร้างปัญญหาให้นางใช่หรือไม่ ? ! นางโกรธ นางนั่งลงใน
เกี้ยว แก้มของนางพองขึ้น ลมหายใจของนางเริ่มฟืดฟาดจนสามารถ
ขยับม่านได้เล็กน้อย แต่นางก็ยังไม่สามารถมองเห็นฉากข้างนอกได้
แต่ไม่จำเป็นต้องอยู่เพื่อให้สลดใจตลอดเวลาเมื่อขบวนเดินไป
ข้างหน้า จะได้ยินเสียงที่ชัดเจนยิ่งขึ้น นางได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งกล่าว
ขณะหัวเราะ “พวกเจ้าเดาสิ เมื่ออาเองเห็นเรา นางจะร้องไห้หรือ
หัวเราะ ? ”
เมื่อเสียงนี้เข้าสู่หูของนางเฟิงหยูเองเกือบจะสูญเสียการควบคุม
อารมณ์ของนาง นางผุดขึ้นยืนภายในเกี้ยว ด้วยเสียง “ปัง” หัวของ
นางกระแทกหลังคาของเกี้ยวและนางไม่มีทางเลือกนอกจากนั่งลง แม่

สื่อข้างนอกมีท่าทางที่มีปัญหาและกล่าวว่า “องค์หญิงจี่อันต้องระวัง
ให้มาก ๆ เจ้าค่ะ แม้ว่าคนหามเกี้ยวจะนิ่ง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถ
จัดการได้ ถ้าท่านยังทำเรื่องวุ่นวายอยู่ข้างใน ! ”
แต่เฟิงหยูเองจะนั่งนิ่งๆ ได้อย่างไร ? หากไม่ใช่วันนี้ นางก็จะรีบ
ออกไปข้างนอกเพราะนางได้ยินเสียงนั้นชัดเจนในตอนนี้ มันเป็นเสียง
ของซวนเทียนเก้อ ! นั่นคือเสียงของซวนเทียนเก้อ ! ซวนเทียนเก้อ
มาภาคใต้งั้นหรือ สิ่งนี้เกิดขึ้นเมื่อใด นี่เป็นความประหลาดใจที่ซวน
เทียนหมิงพูดถึงใช่หรือไม่ ความปีติยินดีปรากฏบนใบหน้าของนาง
ขณะที่นางกำมือแน่นภายในแขนเสื้อและชื่นชมยินดี
แต่นี่ไม่ใช่จุดจบเช่นเดียวกับซวนเทียนเก้อพูดจบ เสียงที่
คุ้นเคยอีกเสียงจะได้ยินทันที “แน่นอนว่านางจะหัวเราะ เพียงแต่ว่า
เสียงหัวเราะนี้จะมาพร้อมกับน ้าตา น ้าตาแห่งความสุข เจ้าเข้าใจ
หรือไม่?”
“ข้าว่าพวกเจ้าลดเสียงของลงหน่อยอย่าปล่อยอาเองได้ยินเสียง
ของเจ้า องค์ชายเก้าต้องการให้นางประหลาดใจ ถ้านางได้ยินเรามัน
คงไม่สนุกแน่ โดยเฉพาะเจ้า เทียนเก้อ ! เจ้าพูดเสียงดังที่สุด”
“เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังพูดเสียงเบาหรือ? เราได้ติดตามขบวน
แต่งงานตลอดเวลานี้ ถ้าอาเองไม่ได้ยินเรา นางคงไม่ใช่อาเอง ! ”
หลังจากที่คนนี้กล่าวจบ นางก็ตะโกนไปทางเกี้ยว “อาเอง ! เจ้าได้ยิน
ที่เราพูดหรือไม่ ? เรามาจากเมืองหลวงเพื่อร่วมแสดงความยินดีกับ
เจ้า ! ”

ในเวลาไม่นานเฟิงหยูเองเริ่มร้องให้และน ้าตารินไหลบนใบหน้า
ของนางนอกจากนี้ยังมีรอยยิ้มบนใบหน้าของนางที่ไม่สามารถปกปิด
ได้ น ้าตาไหลออกมา แต่นางมีความสุขมาก ดีใจและปลื้มใจ
นางได้ยินมันมันคือซวนเทียนเก้อ, เฟิงเทียนหยู, เหรินซีเฟิง
และเป่ยฟูหรง พวกนางเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของนางจากเมืองหลวง และ
พวกนางทั้งหมดมาจริง ๆ นี่เป็นความประหลาดใจที่ซวนเทียนหมิงวาง
แผนไว้สำหรับนางหรือไม่ ? มันเป็นเรื่องประหลาดใจมากจริง ๆ !
นางได้แต่ร้องไห้และไม่ตอบในทันทีมันเป็นแม่สื่อที่กล่าวว่า “ฮ่า
ๆ คุณหนู ! เจ้าสาวไม่สามารถตอบกลับจากภายในเกี้ยว จะต้องทำ
ตามกฎเจ้าค่ะ ! ”
ซวนเทียนเก้อกล่าวว่า“ฮ่าๆๆ ! กฎ ? อย่าล้อเล่นคนที่มากับพี่
เก้าของข้า พวกเขาจะทำตามกฎได้อย่างไร ? พี่เก้าของข้าคือคนที่
เพิกเฉยต่อกฎมากที่สุดในโลกนี้ แต่ลืมมันไปเถิด วันนี้เป็นวันแห่งการ
เฉลิมฉลองของอาเอง เราต้องทำให้แน่ใจว่าทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
เราแค่ไม่พูด รีบเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว เร็ว อาเอง พวกเราคิดถึงเจ้า
มาก”
นางก็คิดถึงพวกเขาเช่นกันหัวใจของเฟิงหยูเองเต้นแรงและนาง
รับรู้ด้วยสัญชาตญาณของนางว่าความประหลาดใจของซวนเทียนห
มิงไม่ได้จบที่นี่ อาจมีความประหลาดใจอีกครั้งที่รออยู่ในที่พักซึ่งนาง
จะอยู่ในคืนนี้

การคาดเดาของเฟิงหยูเองนั้นถูกต้องนางออกจากเกี้ยวที่ประตู
ทางเข้าของที่พักและด้วยความช่วยเหลือพาให้ผ่านธรณีประตู ซวน
เทียนหมิงช่วยนาง จับมือนางแล้วเดินไปที่เรือนหลังบ้าน เนื่องจาก
พวกเขาจะไม่ทำพิธีในวันนี้จึงมีกฎไม่มาก เมื่อเข้ามาในห้อง เขาก็
ถอดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกจากหัวของเฟิงหยูเองและต้องการที่จะ
ลากเด็กผู้หญิงออกไปดูข้างนอก อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่าเฟิงหยูเองจะ
กอดเขาทันทีและเริ่มร้องไห้
ซวนเทียนหมิงตกใจอย่างมากกับการร้องไห้ของนางหลังจาก
ผ่านไปครู่หนึ่งก็จะตอบสนองต่อการตรวจสอบ “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ?
เฮ้ อาเอง เจ้าต้องมีศรัทธาในองค์ชายผู้นี้ องค์ชายผู้นี้กล่าวว่าข้าจะ
แต่งงานกับเจ้าในวันที่เจ้าอายุครบวัยปักปิ่น สิ่งที่ถูกกล่าวแล้วจะต้อง
ทำได้ตามนั้นอย่างแน่นอน อย่าร้องไห้ ! ”
ใครจะรู้ว่านี่ไม่ใช่เหตุผลที่เฟิงหยูเองร้องไห้นางสูดหายใจเข้า
และกล่าวว่า “เจ้าขยันเกินไป นำเทียนเก้อและพวกนางมาภาคใต้ ข้า
คิดว่าเราจะแต่งงาน แต่ข้าจะไม่มีเพื่อนที่คุ้นเคยใกล้เคียงเพื่อแสดง
ความยินดี และข้าจะไม่มีครอบครัวอยู่ด้วย จิตใจของข้ารู้สึกแย่ลง
ตลอดเวลาเพราะเรื่องนี้”
ซวนเทียนหมิงตัวแข็งไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะ“เจ้าร้องไห้กับเรื่องนี้
หรือ ? ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ร้องไห้เร็วไป มา ! ติดตามองค์ชายผู้นี้ออกไป
เดินเล่น เพียงแค่อยู่ในที่พักแห่งนี้ เรามาดูกันว่าเจ้าพอใจกับความ
ประหลาดใจที่องค์ชายนี้เตรียมไว้ให้เจ้าหรือไม่ ? ”

เช่นนี้เฟิงหยูเองถูกนำตัวออกจากห้องพร้อมกับดวงตาของนาง
ยังแดงและบวมหลังจากออกจากเรือนเล็ก ๆ ของนางแล้ว นางก็รู้ว่า
ห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยผู้คน และพวกเขาก็เป็นทุกคนที่นางรู้จัก ซวน
เทียนเก้อ, เฟิงเทียนหยู, เหรินซีเฟิง, เป่ยฟูหรง, ซูซื่อ, ฉินซื่อ, เฟิง
เซียงหรู, และ…น้องชายของนาง เฟิงจื่อหรูและเหมียวซื่อ มองไปอีก
ด้านหนึ่งมีองค์ชายสี่, ซวนเทียนยี่ และองค์ชายเจ็ด, ซวนเทียนฮั่ว
น ้าตาของเฟิงหยูเองไหลอีกครั้งนางไม่สามารถกลั้นได้อีกต่อไป
นางจึงปิดหน้านางและเริ่มร้องไห้ทันที
เฟิงจื่อหรูเป็นคนแรกที่รีบมาหานางยกมือขึ้นเช็ดน ้าตานาง
ขณะที่เช็ดน ้าตา เขากล่าวว่า “ท่านพี่อย่าร้องไห้ พี่เขยกล่าวว่าการ
แต่งงานเป็นโอกาสมงคลที่น่ายินดี หากร้องไห้จะไม่ดีขอรับ ดูสิ จื่อหรู
มาแล้ว ท่านพี่ไม่คิดถึงจื่อหรูหรือ ? ”
นางคิดถึงสิ! นางจะไม่คิดถึงเขาได้อย่างไร ! โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
เมื่อเหยาซื่อและเฟิงจินหยวนได้เสียชีวิตไปแล้ว นางคิดถึงน้องชายคน
นี้มากยิ่งขึ้น นางดึงเฟิงจื่อหรูเข้าสู่อ้อมแขนของนาง นางไม่สนใจ
ภาพลักษณ์ของนางแม้แต่น้อย ในขณะที่นางร้องไห้ไม่หยุด
นางร้องไห้และจื่อหรูก็ร้องไห้เช่นกันน้องชายและพี่สาวไม่
สามารถกลั้นน ้าตาได้
ในที่สุดซูซื่อและน้องสะใภ้ของนางไม่สามารถทนดูอีกต่อไปใน
ขณะที่เช็ดน ้าตา พวกนางก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “อาเอง จื่อห
รู จงเชื่อฟังและหยุดร้องไห้ ! แม้ว่าจะไม่มีพิธีในวันนี้ แต่วันนี้ยังคงเป็น

วันที่อาเองอายุครบวัยปักปิ่น มันเป็นสิ่งที่ดี และเจ้าไม่สามารถร้องไห้
ได้”
แต่เฟิงหยูเองจะฟังคำเหล่านี้ได้อย่างไรนางจะกลั้นน ้าตาไว้ได้
อย่างไร ? ในช่วงเวลาสั้น ๆ มารดาและบิดาของนางเสียชีวิต และมี
บางสิ่งที่นางอดกลั้นตลอดเวลา ในปัจจุบันนางเห็นคนที่นางรัก
มากมาย นางสวมชุดแต่งงานในสถานที่ไม่เหมือนใคร และ
สถานการณ์ก็ไม่เหมือนใคร เมื่อน ้าตาเริ่มไหล นางก็ไม่สามารถหยุด
พวกมันได้ ดังนั้นนางจึงกอดป้าทั้งสามของนาง และร้องไห้ด้วยกัน
ซวนเทียนหมิงถอยห่างออกไปสองสามก้าวและยักไหล่อย่างไร้
ประโยชน์ถ้ามันเป็นแค่เจ้าสาวของเขาร้องไห้ มันคงง่ายสำหรับเขาที่
จะปลอบนาง แต่ด้วยผู้คนมากมายที่ร้องไห้ด้วยกัน เขาก็ไร้พลังจริง ๆ
!