Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 910 ใช้เมืองเป็นของขวัญแต่งงานของเรา

ตอนที่910 ใช้เมืองเป็นของขวัญแต่งงานของเรา
ในเมืองจือปิงองค์ชายเก้าแต่งงานกับองค์หญิงจี่อัน ในเมือง
หลวงงานเลี้ยงของตระกูลเหยาเริ่มขึ้นในตอนเช้าและต่อเนื่องไป
จนถึงกลางคืน นอกจากนี้ยังมีอีกสถานที่หนึ่งที่มีชีวิตชีวาจากการ
แต่งงานของพวกเขา นั่นเป็นมณฑลจี่อันซึ่งได้ฟื้นคืนชีพเมื่อเฟิงหยู
เองมาถึง !

สำหรับมณฑลจี่อันองค์หญิงจี่อันเป็นจิตวิญญาณของมณฑล
แม้แต่คนของหยูโจวก็ชื่นชมเฟิงหยูเอง ข่าวการแต่งงานขององค์
หญิงได้แพร่กระจายมาถึงจุดนี้มานานแล้ว เพื่อความสุขของเฟิงหยู
เอง เฉียนเฟิงโจวจัดกิจกรรมบางอย่างในหยูโจวและมณฑลจี่อันเพื่อ
เฉลิมฉลอง นับตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาตื่นขึ้นก็มีการจุดพลุดอกไม้ไฟ
เมื่อถึงเวลาเที่ยง ถนนสายหลักในมณฑลจี่อันถูกนำใช้ทำเปิดการ
แสดงและการละเล่นต่าง ๆ
คนที่เดินทางไกลที่สุดมาจากไห่โจวพวกเขาทั้งหมดมาพร้อม
กับของขวัญแต่งงาน แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถส่งมอบให้กับเฟิง
หยูเองเองได้ แต่ความคิดนั้นสำคัญและพวกเขาก็รู้สึกสงบ
ในส่วนของของขวัญเฉียนเฟิงโจวยอมรับทุกอย่าง อย่างไรก็
ตามพวกมันไม่ได้ถูกยึดไว้เพื่อตนเอง แต่เปิดบัญชีแยกต่างหาก
หลังจากคุยกับองค์ชายหก ทั้งสองก็ตัดสินใจมอบให้เฟิงหยูเอง
อาหารและสินค้าที่ใช้ได้อื่น ๆ จะถูกส่งเข้าไปในคฤหาสน์ขององค์
หญิง สำหรับสิ่งต่าง ๆ เช่น เครื่องเรือนราคาแพงและของประดับ
ตกแต่ง พวกมันจะถูกขายเพื่อเปลี่ยนเป็นเงินซึ่งจะเก็บไว้ในบัญชี
สำหรับบัญชีนี้จะเป็นบัญชีที่องค์หญิงจี่อันจัดทำขึ้นเพื่อพลเมืองของ
มณฑลจี่อันและหยูโจว มันจะถูกใช้เพื่อช่วยคนจน
ผู้คนมีความชื่นชมเมื่อจัดการสิ่งต่างๆ ในลักษณะเช่นนี้ เสียง
โห่ร้องในหยูโจว และมณฑลจี่อันก็ดังขึ้นหลังจากเรื่องนี้

ในเวลานี้องค์ชายหกไม่ได้ออกไปดูการละเล่นในถนนเขายังคง
ศึกษาอยู่ในคฤหาสน์ขององค์หญิง ด้วยพู่กันในมือของเขา เขาเขียน
ตัวอักษรสำหรับ “การเฉลิมฉลอง” บนแผ่นกระดาษ ความเศร้าโศก
ปรากฏบนใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา แม้กระนั้นมันก็ถูกแทนที่ด้วย
ความพึงพอใจอย่างรวดเร็ว เขาเปิดปากของเขาเล็กน้อยและพึมพำ
กับตัวเอง “ในที่สุดก็สามารถที่จะพบหญิงสาวที่เปี่ยมไปด้วย
ความหวังและได้แต่งงาน พี่หกขอให้เจ้ามีความสุข” หลังจากพูด
อย่างนี้แล้ว เขาก็เขียนตัวอักษรเพื่อ “เฉลิมฉลอง” อีกครั้ง
หลังจากถูกส่งไปยังห้องหอก็จะมีพิธีอีกครั้งมันเป็นเพียงว่าพิธีนี้
ไม่ต้องใช้ประธานในงานแต่งงานเป็นคนทำพิธี กลับกัน มันใช้เพียง
ยายที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่มีบุตรชายทั้งสองคน มีบุตรสาวและมี
สุขภาพที่ดี พวกเขานำเจ้าสาวและเจ้าบ่าวมาที่เตียงซึ่งพวกเขานั่งลง
เสื้อผ้าของพวกเขาถูกผูกเข้าด้วยกันและเหล้าองุ่นก็เทลงมา พูดถึง
ฤกษ์งามยามดีในขณะที่พวกเขาดูทั้งสองดื่มสุรามงคล หลังจากนั้นก็
มีจานถั่วลิสง, ผลลำไย และเมล็ดบัว จากนั้นทั้งสองก็กินของทุกอย่าง
เล็กน้อยก่อนที่จะพูดคำที่เป็นมงคลเพิ่มเติม หลังจากนั้นก็เสร็จสิ้น
พิธีการนี้
สามีที่แต่งงานใหม่ไม่จำเป็นต้องถอดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว
ในตอนนี้เขาต้องออกไปข้างนอกและพูดคุยกับแขก และรับคำอวย
พรพวกเขา เจ้าสาวที่เพิ่งแต่งงานจะยังอยู่ที่นั่นและรอจนกว่างานเลี้ยง

จะสิ้นสุดลง และสามีก็กลับมา เท่านั้นจึงจะเป็นห้องหอของพวกเขา
อย่างแท้จริง
ก่อนออกเดินทางซวนเทียนหมิงกระซิบใส่หูของเฟิงหยูเอง “ข้า
จะไม่ดื่มสุรามาก คืนนี้เราควรตื่นตัวมากกว่านี้ ทหารส่วนใหญ่ใน
ค่ายทหารได้เข้ามาในเมืองเพื่อร่วมงานฉลอง ข้ารู้สึกว่าแม่ทัพของ
กูซูจะไม่ผ่านโอกาสที่ดีเช่นนี้ เป็นไปได้ว่าพวกเขาจะโจมตีคืนนี้”
ความคิดของเฟิงหยูเองกลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นในขณะที่นาง
พยักหน้าตอบทันที “ไม่ต้องกังวล ถ้าเขากล้าที่จะมา เราจะสู้ไปจนถึง
เมืองหยูปิง เราจะนำเมืองหยูปิงมาเป็นของขวัญแต่งงานให้กับตัวเอง
ดีหรือไม่ ? ”
แม้ว่ามันจะผ่านม่านแต่ซวนเทียนหมิงก็ยังสามารถรู้สึกถึงความ
เฉียบแหลมของชายาของเขา เขาไม่สามารถหยุดตัวเองจากการยิ้ม
เขาถูแก้มของนาง “ไม่มีผู้หญิงคนเดียวที่ดีใจมากเมื่อได้ยินว่ามีการ
ต่อสู้”
นางตอบว่า“นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าสามารถยืนเคียงข้างเจ้า และ
กลายเป็นชายาของเจ้าได้”
ซวนเทียนหมิงไม่ได้อยู่ต่อด้วยรอยยิ้ม เขาหันกลับและออกจาก
ห้องกลับไปที่ลานหน้าบ้าน สำหรับบ่าวรับใช้ 2 คนในห้องหอ พวก
นางคิดว่าการสนทนาระหว่างทั้งสองที่แต่งงานใหม่และรู้สึกอิจฉา
อย่างไม่น่าเชื่อ หญิงสาวคนหนึ่งที่สามารถเดินในสนามรบและพูด
เกี่ยวกับการรับเมืองเป็นของขวัญแต่งงาน ในอดีตพวกนางรู้สึกว่า

องค์หญิงจี่อันโชคดี อย่างไรก็ตาม ใครจะรู้ว่าคนที่โชคดีอย่างแท้จริง
คือองค์ชายเก้า คงเป็นไปไม่ได้ที่จะหาคนอย่างชายาผู้นี้ในโลกนี้
งานเฉลิมฉลองในเมืองจือปิงนั้นมีชีวิตชีวามากไม่เพียงแต่แขก
ที่มาจากเมืองหลวงเท่านั้น แต่ยังมีทหารจากกองทัพมาร่วมอีก ทั้งยัง
มีพลเมืองจากเมืองจือปิงอีกด้วย พวกเขาทุกคนมีบางสิ่งที่จะพูด
เพราะงานแต่งงานนี้
แต่การป้องกันของเมืองก็ไม่ได้ประมาทเพราะเรื่องนี้ซวนเทียนห
มิงได้บอกกับกลุ่มของซวนเทียนเก้ออย่างลับ ๆ ว่าพวกนางจะต้องไม่
ออกไปข้างนอกหรือออกจากบ้าน แม้ว่าเขาจะไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่า
กองทัพของกูซูจะสามารถเข้ามาในเมืองได้ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถ
เตรียมตัวได้ ท้ายที่สุดแล้วผู้คนในบ้านนี้ล้วนแต่เป็นคนใกล้ตัวและรัก
เขากับเฟิงหยูเอง พวกเขาเป็นคนที่พวกเขาจะต่อสู้เพื่อปกป้อง
ในท้ายที่สุดซวนเทียนเก้อเป็นผู้หญิงที่เลี้ยงในตระกูลจักรพรรดิ
นางเข้าใจดีมาก เมื่อพี่เก้าของนางพูดถึงมัน นางก็เข้าใจ
สถานการณ์ทันทีและพูดคุยอย่างเงียบ ๆ กับซวนเทียนฮั่ว “พี่เจ็ด
บอกว่าถ้าผู้คนของกูซู ไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับพวกเขาจริง ๆ และโจมตี
คืนนี้ พี่เก้าของข้าและอาเองมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงของกูซูแล้วตัด
หัวของฮ่องเต้ชั่วของกูซูออก”
ซวนเทียนฮั่วมองน้องสาวคนนี้และส่ายหัวซ ้าๆ “มันจะง่ายดาย
เช่นนั้นได้อย่างไร ? ถ้าเป็นเรื่องง่ายที่กองทัพทั้งสองจะเผชิญหน้ากัน
ราชวงศ์ต้าชุนของเราไม่จำเป็นต้องดูแลม้าที่ป่วยเหล่านั้น”

“แต่ท่านพี่ไม่เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับสายฟ้าสวรรค์หรือเจ้า
คะ? ” ซวนเทียนเก้อดึงแขนเสื้อของซวนเทียนฮั่วโดยกล่าวด้วย
อารมณ์ “นับตั้งแต่ผ่านเมืองชาปิง ข้าได้ยินมาว่าพี่เก้ามีสิ่งที่เรียกว่า
สายฟ้าสวรรค์ เมื่อถูกโยนออกไปมันจะระเบิดและฆ่าผู้คน การกระทำ
เหมือนสายฟ้าลงมาจากสวรรค์ ทุกคนเรียกมันว่าสายฟ้าสวรรค์ พี่
เจ็ดว่าของพวกนี้มาจากไหน ? ”
ในเรื่องเกี่ยวกับเรื่องนี้ซวนเทียนฮั่วเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่
เขาไม่เคยไปถามซวนเทียนหมิงเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขารู้ได้ทันทีว่าสิ่ง
เหล่านั้นอาจไม่ได้มาจากซวนเทียนหมิงอย่างแน่นอน หากสิ่งต่าง ๆ
เป็นไปตามที่คิดไว้ พวกมันน่าจะมาจากผู้หญิงคนนั้นใช่หรือไม่ ใน
ความประทับใจของเขา ผู้หญิงคนนั้นมักนำสิ่งของที่แปลกออกมา
ส่วนใหญ่พวกเขาไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อน
แต่เขาไม่ต้องการพูดสิ่งนี้กับซวนเทียนเก้อความคิดของ
น้องสาวนี้ไร้เดียงสาไปหน่อย มีบางอย่างที่นางรู้มากเกินไป เขากลัว
ว่าสักวันหนึ่งนางอาจทำผิดพลาดและล้มเหลว ในส่วนที่เกี่ยวกับ
ความสามารถของเฟิงหยูเอง ซวนเทียนฮั่วรู้สึกว่ามันจะดีที่สุดถ้ามี
คนไม่มากที่รู้เกี่ยวกับมัน ดังนั้นเขาจึงส่ายหน้าแล้วกล่าวกับซวน
เทียนเก้อว่า “ผู้คนพูดเกินจริงเล็กน้อย ข้าได้ยินมาว่ามันเป็นดินปืน
จำนวนมากมารวมกัน มันคล้าย ๆ กับพลุ ! ช่างฝีมือที่มี
ความสามารถเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย กูซูไม่มีการเตรียมการหรือการ
ป้องกันเลย ดังนั้นพวกเขาจึงล้มลง เจ้าไม่จำเป็นต้องคิดลึกเกินไปใน

เรื่องนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เจ้ากลับไปที่เมืองหลวง เจ้า
จะต้องไม่พูดถึงมัน เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”
ซวนเทียนฮั่วพยักหน้า“พี่เจ็ดไม่ต้องห่วง เทียนเก้อรู้ว่าอะไร
สำคัญ เสด็จลุงได้บอกกับข้าแล้วว่าข้าสามารถรู้เกี่ยวกับ
สถานการณ์ที่พี่เก้าและอาเองเป็นอยู่ที่นี่ แต่ข้าจะต้องไม่พูดกับใคร
เลย มันจะปลุกเร้าความรู้สึกอิจฉาและจะดึงคนที่มีเจตนาไม่ดีออกมา
ซึ่งจะทำให้เกิดปัญหากับพี่เก้าเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้มีความเข้าใจซวนเทียนฮั่วก็สงบลง แต่
เมื่อคิดถึงสายฟ้าสวรรค์ เขาก็เริ่มอยากเห็นมัน คืนนี้ในทะเลทราย
มันไม่น่าเป็นไปได้ที่มันจะสงบสุข นี่คือสิ่งที่ได้รับการตัดสินใจ
โดยทั่วไป พวกเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มการต่อสู้นี้เมื่อใด กูซูมีความสามารถ
มากน้อยเพียงใด และพวกเขาเดินทางไปทางเหนือได้ไกลแค่ไหน ?
งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปจนถึงช่วงดึกก่อนที่พลเมืองจะแยก
ย้ายกันกลับบ้านและพักผ่อน อย่างไรก็ตามทหารได้แอบหนีออก
นอกเมืองภายใต้คำสั่งของซวนเทียนหมิง พวกเขามุ่งหน้าไปยังค่าย
ทหารเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ในตอนกลางคืน
ความคาดหวังของพวกเขาถูกต้องเมืองหยูปิงได้รับข่าวการ
แต่งงานของซวนเทียนหมิงอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามข่าวนี้มาถึง
ช้ามาก การเฉลิมฉลองผ่านไปแล้วครึ่งทาง ในเมืองหยูปิง บีซู่และ
เสี่ยวหยาอยู่บนเตียงเพลิดเพลินกับความสุขของความใกล้ชิด

เมื่อเสี่ยวหยาได้พบกับบีซู่นางก็ยังบริสุทธิ์อยู่ อย่างไรก็ตาม
จากการถูกเอารัดเอาเปรียบของบีซู่ นางมีความเชี่ยวชาญเพิ่มมาก
ขึ้นเรื่อย ๆ และกลายเป็นคนไม่ค่อยน่าเชื่อถือ สำหรับบีซู่ เขาติดอยู่
กับข้อเสนอครั้งแรกของเสี่ยวหยาที่ทำให้เขาคิดว่านางเป็นเฟิงหยูเอง
โดยที่เขาไม่สังเกตเห็นเขากลายเป็นคนที่คลั่งไคล้องค์หญิงจี่อัน
อย่างมาก เขามักจะคิดว่าเป็นองค์หญิงจี่อันตัวจริงอยู่ใต้กายเขา
เหตุการณ์ที่น่ายินดีเป็นเช่นไร ? เพื่อให้สามารถมีผู้หญิงแบบนั้นจะ
เป็นช่วงเวลาที่ภาคภูมิใจที่สุดสำหรับผู้ชาย !
เขาเริ่มเข้าสู่จินตนาการเขาจะเว้นว่างตำแหน่งฮูหยินใหญ่ของ
เขาไว้สำหรับเฟิงหยูเอง ในอนาคตผู้หญิงคนนั้นจะกลายเป็นภรรยา
ของเขา นางไม่เพียงแค่ติดตามเขาไปยังสนามรบเท่านั้น แต่นางยัง
สามารถหลอมเหล็กให้กับกูซูได้อีกด้วย นางยังสามารถนำสายฟ้า
สวรรค์มาสู่กูซู ด้วยเหล็กกล้าและสายฟ้าสวรรค์ กูซูจะไม่กลัว
ราชวงศ์ต้าชุนอีกต่อไป ใครเป็นห่วงองค์ชายเก้าหรือองค์ชายแปด
ในขณะที่เขาจะไม่ช่วยใคร เขาจะนำเฟิงหยูเองและพุ่งเข้าปะทะ
ราชวงศ์ต้าชุนแล้วตรงไปยังเมืองหลวง เขาจะให้กูซูเป็นผู้ปกครอง
โลก จากนั้นผู้ปกครองของกูซูจะมองว่าเขาเป็นผู้รับผลประโยชน์
และครอบครัวของเขาจะกลายเป็นตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในกูซู เขา
จะเห็นว่าใครจะกล้าลองอะไร !
ด้วยความเพ้อฝันเหล่านี้บีซู่พยายามแสดงตัวต่อเสี่ยวหยามาก
ยิ่งขึ้น ถึงแม้ว่าเสี่ยวหยาจะไม่รู้ว่าคนผู้นี้กำลังคิดอะไรโดยอาศัย

สายตาของเขา แต่นางก็สามารถคาดเดาได้อย่างสมเหตุสมผล แต่
นางก็ไม่กลัวแม้แต่น้อย นางรู้เกี่ยวกับความสามารถของเฟิงหยูเอง
และซวนเทียนหมิง นางรู้ด้วยว่ากูซูที่ต ่าต้อยไม่ได้เป็นคู่ต่อสู้ของ
ราชวงศ์ต้าชุนเลยแม้แต่น้อย นางหวังให้กูซูพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว และ
บีซู่พานางไปที่เมืองหลวงของกูซู ที่นั่นนางจะมีชีวิตที่สงบสุข แน่นอน
ว่านางคิดว่าบีซู่เป็นคนเก่งขึ้นและเอาชนะซวนเทียนหมิงได้ เช่นนั้น
นางจะรู้สึกภูมิใจและร่าเริง น่าเสียดายที่นั่นเป็นไปไม่ได้
ทั้งสองมีความคิดในใจของพวกเขาในขณะที่เตียงเสียงดังเอี๊ยด
ไม่รู้จบเสี่ยวหยาเป็นห่วงว่าเตียงจะพัง อย่างไรก็ตาม บีซู่รู้สึกว่าเสียง
แบบนี้น่าเร้าใจกว่าและสนุกกับมันตลอดเวลา
ในที่สุดข่าวของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองจือปิงก็มาถึงหูของ
บีซู่เมื่อรองแม่ทัพรายงานเรื่องนี้ผ่านประตู แม้แต่เสี่ยวหยาก็ตกตะลึง
จากนั้นนางก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว องค์ชายเก้ากล่าวมานานแล้ว
ว่าเขาจะแต่งงานกับเฟิงหยูเองในวันที่นางมีอายุถึงวัยปักปิ่น คนผู้นี้
รักษาคำพูดของเขาจริง ๆ นางรู้สึกเศร้าใจ อย่างไรก็ตามนางฟื้น
ตัวอย่างรวดเร็ว มันเป็นน ้าใต้สะพาน และนางก็ไม่ใช่เสี่ยวหยา
เมื่อก่อน มันจะดีที่สุดถ้านางไม่ได้คิดถึงสิ่งที่นางมีและไม่มี นั่นจะ
ป้องกันไม่ให้บีซู่มองผ่านมัน เช่นนี้นางสามารถรักษาชีวิตของนาง
โดยทั่วไปแล้วบีซู่ไม่ได้ใช้เวลาคิดเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ในห้องนอน
ในเวลานี้ได้ยินเกี่ยวกับการเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่ของซวนเทียนหมิง
และเฟิงหยูเอง และทหารทั้งหมดของราชวงศ์ต้าชุนได้เข้าไปใน

เมืองจือปิงเพื่อดื่ม เขารู้ทันทีว่านี่เป็นเวลาที่ดีในการโจมตี แล้วถ้า
พวกมันมีสายฟ้าสวรรค์ล่ะ เจ้าจะถูกยัดเข้าไปในเมือง ในขณะที่เจ้า
ดื่มน ้าเปล่า เราจะเรียกโจมตีในเมืองจือปิง ซวนเทียนหมิง คราวนี้เจ้า
หนีไม่รอดแน่ !
บีซู่ส่งเสียงหัวเราะมากมายและระดมทหารทันทีในเวลาเดียวกัน
เขากล่าวเสียงดังจากก้นบึ้งของหัวใจของเขาว่า “เก็บองค์หญิงจี่อัน
ไว้ นางจะต้องมีชีวิตอยู่ ! ”