Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่767 ภัยคุกคามจากท่านผู้หญิงหยวน

หยู่ซู่ให้แนวคิดแก่ท่านผู้หญิงหยวนมันจะเป็นการดีกว่าถ้า
เจ้าคิดว่าจะมีวิธีที่จะป้องกันไม่ให้คุณหนูตระกูลหลู่พลาดที่จะเข้า
มาในพระราชวังในช่วงปีใหม่ ถ้าฮ่องเต้ไม่พบนาง การแต่งงานครั้ง
นี้จะยากที่จะเกิดขึ้นได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดในแต่ละวันที่อาจเกิด
ความล่าช้าได้ดี
ท่านผู้หญิงหยวนรู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดีมากนางคิด
เกี่ยวกับมันและคิดเพิ่มเติมเกี่ยวกับ “มันจะดีที่สุดถ้าคุณหนูตระกูล
หลู่ป่วยและไม่มา ด้วยอาการเจ็บป่วยที่รุนแรงที่จะรั้งนางไว้ซึ่งไม่
สามารถรักษาได้ คนป่วยประเภทนี้ไม่เหมาะที่จะอยู่กับองค์ชาย ไม่
ว่าจะด้วยวิธีใด หลังจากปีใหม่โมเอ๋อจะกลับภาคใต้ภายในหนึ่ง
เดือน การแต่งงานครั้งนี้จะถูกลืมเลือนไปในเวลานั้น” ขณะที่นาง
กล่าว มุมปากของนางขดตัวในที่สุดก็เผยให้เห็นรอยยิ้ม รอยยิ้มนี้
มืดมนและน่ากลัว และแม้แต่หางตาของนางก็ชี้ขึ้น “ไปกันเถิด ! ”
ท่านผู้หญิงหยวนลุกขึ้นยืนอีกครั้ง “ไปหาฮองเฮา ไปวันนี้ยังไม่สาย
เกินไป ลองไปคุยกับฮองเฮาสักพักหนึ่ง”
ท่านผู้หญิงหยวนพาบ่าวรับใช้ไปยังตำหนักจิงซีในขณะที่
เดินหยู่ซู่ถอนหายใจ “เป็นเรื่องดีที่ฮ่องเต้ลดสถานะท่านผู้หญิง
เพียงอย่างเดียว และไม่กักบริเวณของท่านผู้หญิงเหมือนกับท่าน
ผู้หญิงหลี่ นี่เป็นโชคลาภที่สามารถพบได้ในโชคร้าย ไม่เช่นนั้นถ้า
ถูกกักบริเวณ และวันเวลาของเราก็จะโชคร้ายมากยิ่งขึ้นเจ้าค่ะ”

เมื่อนางพูดถึงท่านผู้หญิงหลี่ท่านผู้หญิงหยวนกล่าวอย่างเย็น
ชาว่า “ใครจะโง่เหมือนนางล่ะ ? นานกว่าทศวรรษแล้วที่นางไม่ได้
ทำร้ายใคร นางทำมันครั้งเดียวและจบลงด้วยการถูกจับ แม้ว่านาง
จะถูกจับได้ นางก็ยังไม่รู้ว่าจะพยายามทำให้นางรู้สึกผิด แต่นางก็
ยังคงทำผิดซํ้าแล้วซํ้าอีก การถูกลดตำแหน่งและกักขังจริง ๆ ก็คือ
การถูกลงโทษสถานเบา”
“ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงจี่อันขออภัยโทษให้นางเจ้าค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นมันอันตรายยิ่งกว่า”เงาของเฟิงหยูเองปรากฏต่อ
หน้าต่อตาท่านผู้หญิงหยวนอีกครั้ง และนี่ทำให้นางกัดฟันของนาง
ด้วยความโกรธ “องค์หญิงจี่อันไม่เคยมีจิตใจที่ดีเลย เพื่อขอร้องให้
อภัยนางครั้งหนึ่ง ใครจะรู้ว่าเมื่อไหร่นางจะพยายามเอาคืน อย่าคิด
ว่าความปรารถนาดีของผู้หญิงคนนั้นเป็นเรื่องง่ายที่จะตอบแทน”
ทั้งสองเดินตรงไปยังตำหนักจิงซีเมื่อพวกนางมาถึงท้องฟ้ามืด
ลงแล้ว ในปัจจุบันฟางอี้ยืนอยู่ที่ทางเข้าห้องนอน และเพิ่งได้รับรัง
นกจากบ่าวรับใช้ในพระราชวัง มองออกไป นางเห็นท่านผู้หญิง
หยวนกำลังเดินมาหานางและความรู้สึกขุ่นเคืองก็ผุดขึ้นมาทันที
แต่นางก็เป็นเพียงบ่าวรับใช้ ขณะที่อีกฝ่ายก็เป็นเจ้านาย นางยังคง
ต้องระมัดระวังกับมารยาทของนาง ดังนั้นนางจึงคำนับท่านผู้หญิง
หยวน และกล่าวว่า “ท่านผู้หญิงหยวนมาที่ตำหนักจิงซีในเวลานี้มี
อะไรหรือไม่เจ้าค่ะ ? ฮองเฮารู้สึกไม่ค่อยสบายและได้พักผ่อนแล้ว

พระนางแจ้งข้าว่าพระนางจะไม่รับแขก หากท่านผู้หญิงหยวนไม่มี
เรื่องเร่งด่วน ได้โปรดมาใหม่ในวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ”
หยู่ซู่เหลือบมองไปที่ท่านผู้หญิงหยวนและเห็นว่านางไม่ได้
ตั้งใจจะจากไปนางรู้ว่าพวกนางจะต้องพบฮองเฮาอย่างแน่นอน
ดังนั้นนางจึงกล่าวอย่างรวดเร็ว “ข้ารบกวนเจ้าในการส่งข้อความ
ท่านผู้หญิงของเรามีเรื่องที่ต้องเข้าเฝ้าฮองเฮา ข้ากลัวว่าการรอ
จนถึงพรุ่งนี้จะสายเกินไป ! ”
ฟางอี้งงงวย“เป็นเรื่องเร่งด่วนมากขนาดนั้นเลยหรือ ? ”
หยู่ซู่ได้กล่าวว่า“เรารบกวนเจ้าช่วยส่งต่อข้อความนี้ได้
หรือไม่ ไม่ว่าฮองเฮาจะพบเราหรือไม่ เราเชื่อมั่นว่าฮองเฮาจะเป็นผู้
ชี้ขาด” ความหมายของคำเหล่านี้คือการที่พวกเขาจะพบหรือไม่
ขึ้นอยู่กับฮองเฮา ฟางอี้ เจ้าเพียงแค่รับผิดชอบในการส่งข้อความ
นี้ แต่ถ้าเจ้าไม่สามารถทำอะไรบางอย่างเช่นการรายงานข้อความนี้
เจ้าก็ไร้ประโยชน์
ฟางอี้จะไม่เข้าใจได้อย่างไรนางส่ายหน้าเล็กน้อยจากนั้นก็
เข้าไปในห้องนอน มีพระสนมหลายคนในพระราชวัง และเนื่องจาก
ฮ่องเต้ไม่ได้เข้ามาในพระราชวังในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จึง
หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่พระสนมเหล่านี้จะรู้สึกเศร้าโศกในใจ มีบางคนที่
ไม่สามารถอธิบายได้อีกต่อไปโดยใช้คำว่าความเศร้าโศก ควรใช้
คำว่าบิดเบี้ยว เมื่อเจ้านายเริ่มบิดเบี้ยว บ่าวรับใช้ที่คอยรับใช้ข้าง ๆ
นางก็จะปกติได้อย่างไร บ่าวรับใช้ผู้ตํ่าต้อยของท่านผู้หญิงกล้าที่

จะพูดเช่นนี้กับหัวหน้านางกำนัลของฮองเฮาเช่นนี้ นางขาดวินัย
จริง ๆ
ฟางอี้ระงับความโกรธของนางแล้วไปรายงานต่อฮองเฮา
อย่างไรก็ตามฮองเฮาไม่ได้สนใจเรื่องของท่านผู้หญิงหยวน นาง
ถามฟางอี้ว่า “ใครทำให้เจ้าอารมณ์เสีย ? ”
ฟางอี้กล่าวซํ้าในสิ่งที่หยู่ซู่กล่าวและเห็นใบหน้าของฮองเฮา
มืดครึ้ม ในขณะที่นางกล่าวด้วยความโกรธ “พวกนางอุกอาจมาก
ขึ้นเรื่อย ๆ หากตำหนักในถูกจัดระเบียบในไม่ช้า คนเหล่านั้นก็จะ
ตาย ! ” หลังจากพูดอย่างนี้ นางโบกมือ “เรียกท่านผู้หญิงหยวน
เข้ามา ข้าต้องการรู้ว่ามีเรื่องเร่งด่วนอะไรในเวลานี้ ถ้ามันไม่
เร่งด่วนอย่างที่นางพูด ข้าผู้นี้จะลงโทษนางอย่างแน่นอน”
เมื่อฮองเฮากำลังกล่าวฟางอี้สามารถเชิญทั้งสองเข้ามาใน
ห้องนอนได้ ท่านผู้หญิงหยวนเป็นผู้นำเข้ามา ตามด้วยหยู่ซู่ในการ
คารวะและทักทาย อย่างไรก็ตามพวกนางไม่ได้ยินฮองเฮาบอกพวก
นางลุกขึ้นเป็นเวลานาน ทั้งสองคุกเข่าจนกระทั่งเท้าของพวกเขา
เริ่มรู้สึกชา ในที่สุดหยู่ซู่ก็อดใจไม่ไหว เงยหน้าขึ้นมอง แต่นางก็
เห็นฮองเฮาเอนกายพิงบนเตียงโดยหลับตา ดูเหมือนว่านางกำลัง
นอนหลับอยู่ นางไม่สามารถช่วยได้ นางกระแอมเบา ๆ เพื่อเป็น
การเตือน
แต่การกระแอมที่อ่อนโยนนี้ทำให้นางต้องตายไปครึ่งตัว!

ฮองเฮาลืมตาของนางเมื่อได้ยินสิ่งนี้และขมวดคิ้วสีหน้าที่ดุ
ร้ายปรากฏบนใบหน้าของนาง ฟางอี้ดุหยู่ซู่ด้วยความโกรธ “เจ้า !
ฮองเฮาทรงบรรทม และพระนางก็บอกว่าพระนางไม่ค่อยสบายและ
ไม่ต้องการให้ผู้ใดรบกวน บ่าวรับใช้ที่ตํ่าต้อยของท่านผู้หญิงกล้าที่
จะปลุกฮองเฮาอย่างจงใจงั้นหรือ ? ”
หยู่ซู่ตัวสั่นและรู้ว่านางทำเกินขอบเขตจริงๆ ดังนั้นนางจึงรีบ
คำนับและขออภัยโทษ ใครจะรู้ว่าฮองเฮาที่ใจดีนี้ไม่ต้องการให้อภัย
นาง และออกคำสั่งทันที “พานางออกไป และลงโทษนางด้วยการ
โบย 10 ครั้ง”
การโบย10 ครั้งเป็นโทษสถานเบา แต่มันก็ยังส่งผลให้เนื้อ
หนังถูกเปิดออก ท่านผู้หญิงหยวนตกตะลึงอย่างยิ่งที่ได้ยินคำพูด
เหล่านี้ และต้องการที่จะอ้าปากพูดเพื่อขอการให้อภัย อย่างไรก็
ตามนางเห็นว่าขันทีที่แข็งแรง 2 คนปรากฏตัว และลากหยู่ซู่ออก
จากห้องนอน ปล่อยให้หยู่ซู่ร้องไห้ ประตูถูกปิด และเจ้านายด้านใน
ก็ค่อนข้างเฉยเมย
อย่างรวดเร็วเสียง”เพี้ยะ” เริ่มเติมอากาศ และหัวใจของท่าน
ผู้หญิงหยวนก็ถูกตรึงด้วยการโจมตีแต่ละครั้ง แววตาที่นางมองไป
ยังฮองเฮาในตอนนี้มีความขุ่นเคืองเล็กน้อย
ในที่สุดฮองเฮาก็นั่งตัวตรงและถามนางว่า “เจ้ามามีเรื่อง
สำคัญอะไร ? เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเรื่องที่เร่งด่วนมากจนต้องถูกนำ

ขึ้นมาในวันนี้ จากนั้นข้าจะต้องได้ยินสิ่งที่เร่งด่วนมาก หากเจ้าไม่
สามารถพูดได้ชัดเจน ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง”
ท่านผู้หญิงหยวนกัดฟันด้วยความเกลียดชังแม้กระนั้นอีก
ด้านหนึ่งคือฮองเฮา และปัจจุบันนางเป็นเพียงท่านผู้หญิง สถานะที่
แตกต่างกันมากเกินไปและสร้างความรู้สึกไร้พลังมาแล้ว ในที่สุด
นางก็สงบสติอารมณ์ การลงโทษหยู่ซู่ที่ข้างนอกก็สิ้นสุดลง เมื่อ
บ่าวรับใช้ในพระราชวังเข้ามาเพื่อรายงานว่านางหมดสติไปแล้ว
แต่นางก็ยังมีชีวิตอยู่ ฮองเฮาสั่งคนอุ้มนางไว้ และในที่สุดท่าน
ผู้หญิงหยวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อบ่าวรับใช้ในพระราชวังออกไปนางก็เอ่ยปากว่า “ฮองเฮา
สนมผู้นี้ไม่มีทางเลือกอื่นเลยในวันนี้ แต่ต้องแบกหน้ามาทูลขอร้อง
ให้พระนางช่วยเพคะ”
“โอ้? ” ฮองเฮารู้สึกงุนงง “ให้ข้าช่วยหรือ ? ถ้าอย่างนั้นพูด
มาว่ามันคืออะไร ? ”
ท่านผู้หญิงหยวนจ้องมองที่ฟางอี้และเห็นว่านางไม่ได้มีความ
ตั้งใจที่จะออกไป ดังนั้นนางจึงไม่ได้พูดถึงประเด็นดังกล่าว เพียงแต่
กล่าวว่า “ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว องค์ชายแปดและคุณหนูตระกูลหลู่
การหมั้นหมายนั้น ข้าขอให้ท่านยกเลิกการหมั้นหมายนี้ได้หรือไม่
เพคะ ? ”

“อะไรนะ? ” ฮองเฮารู้สึกงงงวย “ฮ่องเต้พระราชทานสมรสต่อ
หน้าผู้คนมากมาย มันจะยกเลิกได้อย่างไร ? ท่านผู้หญิงหยวน ข้า
คิดว่าเจ้าต้องสับสนมากใช่หรือไม่ ? ”
ท่านผู้หญิงหยวนมองมาที่นางแต่ส่ายหน้า “ไม่เจ้าค่ะ ข้า
ไม่ได้สับสน ข้าแค่หวังว่าการแต่งงานครั้งนี้จะถูกยกเลิก
นอกจากนี้ข้ารู้ว่าตราบใดที่ท่านช่วยเหลือ เรื่องนี้ก็สามารถเกิดขึ้น
ได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
“ทำไมข้าถึงต้องช่วยเจ้า? ” ฮองเฮาเริ่มโกรธ “ท่านผู้หญิง
หยวน แต่ละคนมีชีวิตเป็นของตัวเอง เจ้าได้ให้กำเนิดองค์ชาย แต่
ข้าไม่มีอะไรเลย ใครก็ตามที่ต้องการต่อสู้เพื่อครองบัลลังก์
สามารถต่อสู้เพื่อครองบัลลังก์ได้ ข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลยและ
ไม่ต้องการทำอะไรเลย”
“ถึงแม้พระนางจะไม่มีบุตรเหมือนอย่างที่อยู่ในตำหนักกลาง
องค์ชายทุกพระองค์เคารพในฐานะฮองเฮา ในอนาคตไม่ว่าองค์
ชายคนไหนจะขึ้นครองบัลลังก์ ท่านจะเป็นฮองเฮาที่ไม่มีปัญหา แต่
ท่านบอกว่านี่เป็นสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับท่านหรือ ? ” ท่านผู้หญิง
หยวนจ้องมองฮองเฮาอย่างใกล้ชิดและไม่ยอมลดราวาศอกลง
“ท่านรู้อย่างชัดเจนว่าการแต่งงานระหว่างองค์ชายแปดกับคุณหนู
สามของตระกูลหลู่นี้เป็นผลมาจากการแทรกแซงอย่างลับ ๆ ข้ามา
เพื่อขอร้องท่าน ท่านจะไม่ทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้จริง ๆ หรือ ? ”

ฮองเฮาเดือดดาลอีกครั้ง“เจ้าหมายถึงอะไร ? ข้ารู้อะไร ข้ารู้
เพียงว่าฮ่องเต้เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ ข้ารู้แค่ว่านี่เป็น
เหมือนตอกตะปูลงบนไม้ มันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ท่าน
ผู้หญิงหยวน ข้าจะพักผ่อนแล้ว ได้โปรดกลับไป”
“ข้าไม่สามารถจากไปได้เจ้าค่ะ”ท่าทางของท่านผู้หญิงหยวน
นั้นแน่วแน่มาก “ข้ามาในวันนี้พร้อมกับความคิดที่ว่าเป้าหมายนี้
จะต้องสำเร็จ ข้ารับใช้ส่วนตัวของข้าถูกทำร้ายที่ตำหนักจิงซีแล้ว
เหตุใดท่านจึงส่งข้านี้กลับไป” ขณะที่นางกล่าวนางส่ายหน้า “ไม่
ข้าไม่สามารถออกจากที่นี่ได้ การจากไปหมายความว่าข้ามาเสีย
เที่ยว ท่านจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน”
“อะไร? ” ฮองเฮาไม่เข้าใจ และคิดในทางปฏิบัติแล้วว่าท่าน
ผู้หญิงหยวนบ้าไปแล้ว “ข้าจะเสียใจ ? มีอะไรให้ข้าเสียใจ ? ”
“ท่าน! ” ทันใดท่านผู้หญิงหยวนก็เปล่งเสียงของนาง และโน้ม
ตัวนางไปข้างหน้า “ท่านต้องไม่พูดอย่างเด็ดเดี่ยว และท่านไม่ควร
ปฏิเสธข้านี้อย่างตรงไปตรงมา ท่านต้องคิดให้มากและคิดให้
รอบคอบ คิดเกี่ยวกับทุกสิ่งที่คนอื่นไม่รู้ตั้งแต่ต้นจนจบ หลังจากที่
ท่านคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เสร็จแล้วให้พิจารณาว่าท่านจะช่วยข้า
หรือไม่ หรืออย่างดีก็ปล่อยให้สนมผู้นี้ถูกฆ่าปิดปาก ? ”
“เจ้า…”ทันใดนั้นฮองเฮาก็ไม่พูดอะไรกับท่านผู้หญิงหยวน
นางจ้องมองท่านผู้หญิงหยวน ตาของนางเหล่เล็กน้อยพยายามรับ
ข้อมูลบางอย่างจากดวงตาของท่านผู้หญิงหยวน น่าเสียดายที่ท่าน

ผู้หญิงหยวนมองนางอย่างถี่ถ้วนและไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ ใน
ท้ายที่สุดฮองเฮาไม่สามารถระบุอะไรได้ และกล่าวว่า “ข้าไม่เข้าใจ
สิ่งที่เจ้ากำลังพูด”
“ท่านไม่เข้าใจจริงๆ หรือ ? ” ท่านผู้หญิงหยวนจู่ ๆ ก็ยิ้ม ราว
กับว่านางได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก จากนั้นนางก็เอ่ยเตือน
ฮองเฮาอีกครั้ง “ท่านได้กล่าวแล้วว่าท่านไม่มีบุตร แม้กระนั้น
บุตรชายของสนมผู้นี้ถูกส่งไปประจำการที่ชายแดนในฐานะแม่ทัพ
บอกข้ามีเครือข่ายข้อมูลที่ดีขึ้นหรือไม่ ท่านมีบางสิ่งที่ท่านเก็บไว้
ในใจเป็นเวลาหลายปีไม่เต็มใจที่จะบอกใคร แต่ข้าไม่เชื่อว่ามันไม่
สะดวกสำหรับท่านที่จะเก็บมันไว้ แน่นอนว่าสิ่งต่าง ๆ ก็เช่นกัน สิ่ง
ที่ไม่สามารถพูดคุยได้ ตราบใดที่ท่านยังคงต้องการอยู่ในตำแหน่ง
นี้อย่างต่อเนื่อง มันจะต้องเป็นความลับตลอดไป ท่านสามารถเก็บ
มันเป็นความลับ แต่แล้วคนอื่นล่ะ ? ตัวอย่างเช่นสำหรับข้า การ
สมรสขององค์ชายแปดเป็นเรื่องที่น่าหดหู่และกลายเป็นปัญหา
หากท่านยังไม่เต็มใจที่จะช่วย มันเป็นการยากที่จะพูดว่าข้าจะเผลอ
หลุดปากออกไปโดยไม่ตั้งใจหรือไม่ ถ้าทุกคนรู้เรื่องนี้ ผลก็คือ …”
“พอ! ” ฮองเฮาก็โบกแขนของนางทันที และถ้วยรังนกที่อยู่
บนโต๊ะเล็ก ๆ ถัดจากเตียงหล่นลงบนพื้น ถ้วยแตกเป็นชิ้น ๆ และ
อาหารเสริมชั้นเลิศก็กระจัดกระจายอยู่บนพื้นเย็น เมื่อเห็นสิ่งนี้ทำ
ให้ใจของผู้คนสั่นเทา ใครจะรู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ท่านผู้หญิง
หยวนสงสัยว่าฮองเฮาไม่พร้อมที่จะมีส่วนร่วมในการต่อสู้เพื่อชีวิต

และความตายใช่หรือไม่ ? อย่างไรก็ตามในเวลานี้นางได้ยิน
ฮองเฮากล่าวว่า “กลับไปได้แล้ว ให้เวลาข้าคิดเรื่องนี้ก่อน”