Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่829 ส่งต ำแหน่งให้องค์ชำยแปดเร็วขึ้น

“ไม่เชิงให้อภัยเสียทีเดียวมันจะถูกมองว่ำเป็นเด็กที่ก่อเรื่อง
วุ่นวำยไปทั่ว” จริง ๆ แล้วเฟิงเฟินไดนั้นยังเด็กเกินไปในสำยตำของ
เฟิงหยูเอง เมื่อก่อนนำงมีอำยุเพียง 10 ปี และตอนนี้นำงอำยุ 13 ปี
นำงอยู่ในโลกที่นำงคุ้นเคย นำงจะไม่มีอะไรมำกไปกว่ำนักเรียนชั้น ป.
5 หรือ ป.6 ในชีวิตก่อนหน้ำของนำง นำงมีชีวิตอยู่จนถึงอำยุ 26
และนำงมีอำยุเพิ่มในปีที่ผ่ำนมำจำกชีวิตนี้ กำรที่จะโต้เถียงกับเด็ก
เล็ก ๆ ก็เหมือนลดตัวลงมำ แต่นำงก็ไม่ต้องกังวล “ข้ำกลัวว่ำเด็กคน
นั้นจะโตเร็วเกินไป ใช้ชีวิตทั้งชีวิตของนำงด้วยนิสัยแบบเดียวกับที่
นำงมีตอนอำยุ 10 ขวบ มันจะไม่ใช่ข้ำที่มีชีวิตที่น่ำเศร้ำ มันจะเป็น
นำง”
เฟิงหยูเองบีบมือเฟิงเซียงหรูใครจะรู้ว่ำอำรมณ์มำจำกไหน
ในขณะที่นำงจ ำได้เมื่อนำงกลับมำจำกทำงตะวันตกเฉียงเหนือสู่เมือง
หลวง เมื่อนำงเพิ่งกลับไปที่คฤหำสน์เฟิง เฟิงเซียงหรูและเฟิงเฟินไดได้
ไปที่เรือนศจีเล็ก ๆ เฟิงเซียงหรูมำเยี่ยมด้วยควำมตั้งใจดีในขณะที่อีก
คนมำสร้ำงปัญหำพร้อมกับเจตนำไม่ดี ในเวลำนั้นนำงเกลียดเด็กคน
นั้น นำงยังเกลียดคฤหำสน์เฟิงเต็มหัวใจของนำง นำงมีควำมร ำคำญ
และควำมเกลียดชังของเจ้ำของดั้งเดิมของร่ำงกำย กำรปฏิบัติต่อ
ผู้คนของพวกเขำก็รุนแรงเช่นกัน เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ตอนนี้ควำมโกรธ
ตอนที่เฟิงเฟินไดอำยุ 10 ขวบก็เหมือนกับกำรรังแกเด็กเล็ก ๆ

“เจ้ำใกล้จะถึงวัยปักปิ่น”นำงกล่ำวกับเฟิงเซียงหรูว่ำ “ตำมควำม
เป็นจริงแล้วข้ำเห็นแล้วว่ำเด็กผู้หญิงควรเริ่มมีควำมรักหลังจำกอำยุ
16 แล้ว และพวกนำงเริ่มพิจำรณำกำรแต่งงำนหลังจำกอำยุ 18 ปี
และให้ก ำเนิดในช่วงต้น 20 สิ่งนี้ดีที่สุด”
เฟิงเซียงหรูไม่เข้ำใจจริงๆ พี่รองของนำงไม่ได้ท ำเรื่องนี้เร็วกว่ำ
นั้นหรือ ? นอกจำกนี้นำงกับองค์ชำยเก้ำยังพึงพอใจซึ่งกันและกัน ?
เป็นได้หรือไม่…“พี่รองคงไม่คิดยืดเวลำแต่งงำนกับองค์ชำยเก้ำไปอีก
สักสองสำมปีหรอกนะเจ้ำคะ ? ไม่ใช่ว่ำพี่รองบอกว่ำพี่รองจะแต่งงำน
เมื่อถึงวัยปักปิ่นหรอกหรือ ? ”
เฟิงหยูเองยิ้มแย้มแจ่มใส“สิ่งที่พูดมำก่อนเป็นเพียงสิ่งที่ข้ำหวังไว้
ในควำมเป็นจริง ใครสำมำรถท ำได้ แม้แต่ข้ำเองก็ท ำไม่ได้” ลืมไปเลย
ว่ำนำงจะไม่พูดเรื่องนี้กับเฟิงเซียงหรู เด็กคนนี้จะไม่เข้ำใจ เฟิงหยูเอง
ปล่อยมือของนำง พิงเบำะนุ่ม ๆ แล้วหลับตำ
ในควำมเป็นจริงเจตนำเดิมของนำงนั้นไม่ต้องกำรเห็นตระกูล
เฟิงตกอยู่ในสถำนกำรณ์ปัจจุบัน และนำงคิดว่ำจะให้ทุกคนเข้ำกันได้
บิดำจะเป็นเหมือนบิดำ และมำรดำก็จะเป็นเหมือนมำรดำ นอกจำก
เฉินซื่อและเฉินหยูแล้ว นำงไม่ได้มีเจตนำที่จะฆ่ำคนที่เหลือของ
ตระกูลเฟิง มันเป็นเพียงสิ่งต่ำง ๆ ที่เกิดขึ้นในสถำนกำรณ์เช่นนี้ เมื่อ
สิ่งต่ำง ๆ ผ่ำนไป ย้อนกลับไป เมื่อนำงกลับมำเกิดในร่ำงนี้ มันเป็นกำร
แก้แค้นให้กับเจ้ำของร่ำงเดิม แม้ตอนนี้นำงก็ไม่รู้ตัวเจ้ำของร่ำงเดิมจะ
มีควำมสุขหรือต ำหนินำงส ำหรับสถำนกำรณ์ปัจจุบันหรือไม่ ? กำร

แก้แค้นได้ด ำเนินกำรไปแล้ว และแม้แต่เห็นเหยำซื่อได้มีส่วนร่วม
ส ำหรับจุดนี้ เจ้ำของร่ำงเดิมไม่มีควำมสุขใช่หรือไม่ หลังจำกนั้นนำง
ชัดเจนในใจเกี่ยวกับควำมรู้สึกรักที่นำงมีต่อมำรดำ ส ำหรับเหยำซื่อ
นำงแค่รักบุตรสำวมำกเกินไป นำงจึงอ่อนไหวต่อกำรกระท ำของเฟิง
หยูเอง นำงบอกกับซวนเทียนหมิงแล้วว่ำไม่จ ำเป็นต้องหยุดยั้งเมื่อ
ต้องรับมือกับเหยำซื่อ นำงหวังว่ำเจ้ำของร่ำงเดิมจะไม่ขุ่นเคืองเพรำะ
เหตุนี้ นำงท ำทุกอย่ำงที่ท ำได้อย่ำงแท้จริง
พลเมืองต่ำงเศร้ำโศกเมื่อเห็นเฟิงหยูเองออกจำกเมืองหลวงใน
ควำมเป็นจริง ฮ่องเต้เอำแต่คร ่ำครวญเรื่องนี้มำหลำยวันแล้ว แม้แต่
จำงหยวนก็พยำยำมท ำทุกอย่ำงเพื่อพยำยำมท ำให้เขำมีควำมสุข แต่
ก็ล้มเหลว วันเวลำของเขำถูกใช้ในห้องโถงจำวเหอ หรือห้องโถง
สวรรค์ เขำไม่เคยไปที่อื่นเลย วันนี้ในที่สุดเขำก็เดินไปรอบ ๆ
พระรำชวัง อย่ำงไรก็ตำมในขณะที่เขำเดิน เขำลงเอยที่ต ำหนักศศิ
เหมันต์
จำงหยวนหน้ำนิ่วนี่เป็นกำรออกมำเพื่อขับไล่ควำมกังวลหรือไม่
? สิ่งนี้ไม่ได้ออกมำเพื่อที่จะท ำให้รู้สึกหงุดหงิดยิ่งขึ้นหรอกหรือ ?
แต่ฮ่องเต้ไม่ได้มีเจตนำจะให้พราชำยำหยุนมำพบเขำเขำให้จำง
หยวนหำเก้ำอี้หินและวำงไว้หน้ำต ำหนักศศิเหมันต์ จำกนั้นเขำก็นั่ง
ลงและเริ่มคุยกับประตูพระรำชวัง “อำเองไปแล้ว นำงบอกว่ำนำงก ำลัง
จะไปมณฑลของนำง ก่อนออกเดินทำงนำงมอบอำหำรบ ำรุงและยำ
รักษำโรคโดยฝำกหมิงเอ๋อมำให้ข้ำ นอกจำกนี้ยังมีของอร่อยให้ทำน

พวกมันเป็นของว่ำงทั้งหมด ในอดีตข้ำไม่เคยกินมำก่อนและพวกมัน
ก็อร่อยมำก” ฮ่องเต้เล่นกับนิ้วมือของเขำและเงยศีรษะของเขำ เขำดู
เหมือนเด็กที่ท ำอะไรผิดไป “เป็นข้ำที่ท ำผิดพลำดและไม่ได้ปกป้อง
นำงดีพอ ข้ำรู้ว่ำเจ้ำชอบลูกสะใภ้และข้ำก็ชอบนำงเหมือนกัน แต่ไม่มี
อะไรที่สำมำรถท ำได้ ใครท ำให้บุตรชำยของเรำเป็นองค์ชำย และใคร
ท ำให้อำเองหมั้นกับครอบครัวของฮ่องเต้ ด้วยกำรก้ำวเท้ำเข้ำไปใน
ตระกูลของฮ่องเต้ นับแต่นั้นมำนำงก็ไม่สำมำรถหนีควำมกังวลได้อีก
ต่อไป แม้ว่ำข้ำจะเชื่อใจว่ำนำงจะกลับมำในที่สุด แต่ใจของข้ำก็ยัง
รู้สึกอึดอัด”
ฮ่องเต้ยังคงพูดต่อไปรำวกับว่ำไม่มีใครอยู่ที่นั่นและจำงหยวนก็
ไล่บ่ำวรับใช้ในพระรำชวังที่เข้ำมำ เขำอยู่ข้ำง ๆ และบำงครั้งก็เช็ด
น ้ำตำ เขำได้ยินมำว่ำพลเมืองในเมืองหลวงได้ไปส่งเฟิงหยูเองออกไป
เมื่อนำงออกจำกเมืองหลวง ภำพนั้นต้องน่ำตื่นเต้นมำก มันน่ำ
เสียดำยที่เขำไม่สำมำรถไปได้ และเขำก็ได้แต่ท ำตำมที่ฮ่องเต้ท ำ และ
สวดอ้อนวอนอย่ำงเงียบ ๆ เพื่อให้นำงได้เดินทำงอย่ำงปลอดภัย
เสียงของฮ่องเต้ปรำกฏขึ้นอีกครั้งในขณะที่เขำกล่ำวว่ำ“เปี้ยน
เปี้ยนอย่ำโกรธเลย ในควำมจริงแล้วหัวใจของข้ำไม่เพียงแต่คิดถึง
อำณำจักร ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยควำมคิดเจ้ำ มีหลำยครั้งที่ข้ำคิดว่ำ
เรำอำจส่งบัลลังก์ให้เจ้ำแปด ให้เขำประสบควำมส ำเร็จในต ำแหน่งที่
เร็วกว่ำนี้ และข้ำไม่อยำกได้ต ำแหน่งอดีตฮ่องเต้ ข้ำแค่ต้องกำรให้เจ้ำ
หมิงเอ๋อและอำเองอยู่อย่ำงอิสระนอกพระรำชวัง เจ้ำชอบสถำนที่ที่มี

ภูเขำเขียวขจีและล ำธำรใส ดังนั้นลองหำสถำนที่แบบนั้นกัน สร้ำง
บ้ำนของเรำเอง ถ้ำเจ้ำชอบ เรำสำมำรถสร้ำงสถำนที่นั้นให้กลำยเป็น
บ้ำนเล็ก ๆ เรำจะเป็นหัวหน้ำครอบครัว และเจ้ำเป็นฮูหยินใหญ่ มันจะ
ยอดเยี่ยมขนำดไหนกัน ? ”
เขำพูดถึงควำมรู้สึกที่แท้จริงของเขำอย่ำงไรก็ตำมจำงหยวนก็
ตกใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ดวงตำของเขำเหลียวมองไปรอบ ๆ เพรำะกลัว
ว่ำจะมีคนที่มีแรงจูงใจของตัวเองได้ยินค ำพูดของฮ่องเต้ แม้ว่ำนี่จะเป็น
พระรำชวังที่ยิ่งใหญ่ก็ตำม แต่ก ำแพงก็มีหู ใครบ้ำงที่รู้ว่ำผู้ใดเป็น
สำยลับที่ถูกใครบำงคนส่งเข้ำมำ หำกค ำพูดนี้แพร่สะพัดไป มันจะไม่
สิ้นสุดหรือไม่
จำงหยวนรู้สึกตื่นตระหนกและต้องกำรให้ฮ่องเต้ให้หยุดพูดหรือ
เปลี่ยนหัวข้อ เขำท ำอะไรกับกำรต่อสู้เพื่อบัลลังก์อย่ำงต่อเนื่อง แต่
ฮ่องเต้ไม่ได้ให้โอกำสเขำกล่ำว ขณะที่เขำกล่ำวต่อ “อันที่จริงเจ้ำเก้ำ
ได้พูดกับเรำก่อนหน้ำนี้แล้ว เขำไม่สนใจบัลลังก์ มันไม่ใช่แค่เขำ อำ
เองก็ดูเหมือนจะไม่ชอบมำก ทั้งสองคนต้องกำรมีชีวิตอยู่อย่ำงอิสระ
พวกเขำทั้งคู่ก ำลังคิดที่จะออกไปและเดินทำงไปหลังจำกที่ได้มำอยู่ที่
โลก มองหำสถำนที่ที่พวกเขำชอบและปักหลัก พวกเขำจะอยู่
ห่ำงไกลจำกเมืองหลวง ดูเด็กสองคนนี้ไม่เหมือนเจ้ำหรือ ? แต่สิ่งที่ดี
เกี่ยวกับกำรเป็นฮ่องเต้คืออะไร ? ดูเหมือนว่ำเจ้ำควบคุมโลก แต่
ควำมจริงก็คือเจ้ำไม่สำมำรถตัดสินใจด้วยตัวเองได้ เจ้ำไม่ได้ดีไปกว่ำ
คนธรรมดำสำมัญ ที่ส ำคัญที่สุดคือพวกเขำสำมำรถตัดสินใจเองได้”

เขำกล่ำวไปเรื่อยๆ และมันก็แค่ช่วยระบำยควำมรู้สึกของตัวเอง
เขำไม่มีควำมหวังใด ๆ ว่ำจะมีกำรตอบสนองจำกภำยใน อย่ำงไรก็
ตำมใครจะรู้ว่ำสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจ้ำนำยข้ำงใน พวกนำงอำรมณ์ดีและ
ออกมำเดินเล่น ในกำรเดินครั้งนี้ นำงได้ยินค ำพูดของฮ่องเต้และตอบ
อย่ำงไม่ตั้งใจผ่ำนประตู “เช่นนั้นก็รีบลงจำกบัลลังก์ ข้ำเบื่อพระรำชวัง
แห่งนี้เต็มทีแล้ว ! แต่เจ้ำต้องคิดอีกเล็กน้อยเกี่ยวกับควำมเป็นอยู่ที่ดี
ของอำณำจักรนี้ เมื่อเลือกรัชทำยำท เจ้ำต้องเลือกคนที่เชื่อถือได้
อย่ำเลือกทรรำชขึ้นครองบัลลังก์ เมื่อเวลำนั้นมำถึง พวกเขำจะส่งคน
ออกไปแอบลอบสังหำร ข้ำจะไม่รู้สึกสบำยใจไม่ว่ำข้ำจะไปที่ไหน”
ฮ่องเต้เคลื่อนไหวทันที“เปี้ยนเปี้ยน ! เปี้ยนเปี้ยน เจ้ำอยู่ที่นั่น !
เปี้ยนเปี้ยนเปิดประตูแล้วให้ข้ำพูดกับเจ้ำสักครู่ได้หรือไม่ ? ”
ค ำอ้อนวอนเหล่ำนี้ด ำเนินต่อไปอีกครึ่งชั่วยำมน่ำเสียดำยที่คน
ข้ำงในไม่ตอบกลับ จำงหยวนเห็นฝ่ำมือของฮ่องเต้กลำยเป็นสีแดง
จำกกำรทุบประตู เขำก้ำวไปข้ำงหน้ำและดึงฮ่องเต้ออกมำอย่ำงแรง
จำกนั้นเขำก็ให้องครักษ์เงำพำฮ่องเต้กลับไปที่ห้องโถงจำวเหอ
จำกนั้นเขำก็หันกลับไปมองต ำหนักศศิเหมันต์ และคิดว่ำพวกเขำเป็น
คู่รักที่แท้จริง อย่ำงไรก็ตำมในใจของเขำ เขำยังคงคิดถึงสิ่งที่พระ
ชำยำหยุนพูด ถ้ำมอบบัลลังก์ให้แก่องค์ชำยแปดจริง ๆ บำงทีวันของ
พวกเขำอำจจะไม่สงบสุขใช่หรือไม่ ?
ฮ่องเต้สั่งให้ท ำข้อสอบซ ้ำและมันเหมือนกำรตบหน้ำขุนนำงขั้น
ต ่ำสุดครั้งใหญ่เจ้ำหน้ำที่ฝ่ำยขององค์ชำยแปดถูกสั่งให้ท ำกำร

ทดสอบอีกครั้ง เมื่อกำรตัดสินใจครั้งนี้เสนำบดีฝ่ำยซ้ำยและเสนำบดี
ฝ่ำยขวำเริ่มท ำงำนอย่ำงวุ่นวำย สองคนที่ไม่เคยท ำงำนด้วยกันมำ
ก่อนในตอนนี้ก็เริ่มร่วมมือกัน หลังจำกเลิกเข้ำเฝ้ำในรำชส ำนักแต่ละ
วัน พวกเขำจะพบกันและคิดค ำถำมข้อสอบแต่ละข้อ ในเวลำเดียวกัน
พวกเขำยังคงรักษำควำมลับของกำรท ำงำนเพื่อป้องกันสิ่งผิดพลำด
ด้วยควำมกลัวว่ำจะมีคนหลุกปำกเปิดเผยควำมลับกับคน
จ ำนวนมำกและสำยลับที่ถูกแทรกซึมเข้ำมำ ทั้งสองตัดสินใจที่จะไม่
รับควำมช่วยเหลือใด ๆ พวกเขำจะท ำภำรกิจให้ส ำเร็จ ค ำถำมที่ทั้ง
สองขึ้นมำจะถูกเขียนบนกระดำษโดยเสนำบดีซ่ง หลังจำกกำรปราชุม
สิ้นสุดลง กระดำษจะถูกล็อคอยู่ในกล่องเล็ก ๆ และวำงไว้ในศำลำก้ง
กง และไม่มีใครได้รับอนุญำตให้เข้ำ
เมื่อกำรปราชุมของพวกเขำในวันนี้มำถึงจุดจบนั่นเป็นเวลำเย็น
แล้ว หลังจำกที่หลู่ซ่งกลับไปที่คฤหำสน์ของเขำ เขำไปเยี่ยมหลู่หยำน
ในเวลำนั้นเก้อซื่อก็ปรำกฏตัวขึ้นเช่นกัน ทั้งสองไล่บ่ำวรับใช้ออกไป
พวกเขำดูแลหลู่หลำนโดยส่วนตัวซึ่งมีเวลำเหลือไม่มำก
ถ้ำนี่คือหลู่ซ่งในอดีตเขำจะไม่สนใจบุตรสำวในครอบครัวมำกนัก
ส ำหรับเขำแล้ว บุตรสำวเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องใช้เพื่อประโยชน์ของ
ครอบครัว พวกนำงจะแต่งงำนกับครอบครัวที่สำมำรถให้ประโยชน์แก่
พวกเขำ จำกนั้นพวกเขำจะท ำให้ดีที่สุดเพื่อให้เกิดประโยชน์มำก
ยิ่งขึ้นกับครอบครัวของพวกเขำ

แต่นั่นเคยเป็นในอดีตก่อนหน้ำนี้คฤหำสน์หลู่เจริญรุ่งเรือง
แม้ว่ำจะมีบุตรชำยเพียงคนเดียว แต่ก็มีบุตรสำว 3 คน มีบุตรสำว 2
คนของฮูหยินใหญ่ และนั่นก็คือหลู่ปิง แม้ว่ำนำงจะเป็นบุตรสำวของ
อนุ แต่นำงก็มีอำกำรป่ำยซับซ้อน นำงมีควำมงำมที่ยอดเยี่ยมซึ่งท ำ
ให้เขำมีควำมมั่นใจอย่ำงมำก แต่ตอนนี้คนอื่น ๆ หลู่เหยำเสียชีวิต หลู่
โชวเสียชีวิตชีวิต ไม่นำนหลู่หยำนก็จะตำย และดูเหมือนว่ำตระกูล
ใหญ่จะเหลือเพียงหลู่ปิงเท่ำนั้น ตระกูลหลู่ลงเอยแบบนี้ได้อย่ำงไร
เป็นไปได้หรือไม่ที่ครอบครัวของพวกเขำไม่สำมำรถทนต่อโชคชะตำ
ด้ำนกำรงำนของเขำ และต้องกำรชีวิตของบุตร ๆ ของครอบครัวเพื่อ
ชดเชย ?
หลู่ซ่งมีควำมกังวลมำกมำยเมื่อคิดถึงกำรค้นหำค ำถำม เขำก็
จบลงด้วยกำรคิดว่ำทัศนคติของฮ่องเต้ที่มีต่อเขำดีขึ้นอย่ำงเห็นได้ชัด
ตั้งแต่วันที่เขำพูดเข้ำข้ำงฝ่ำยองค์ชำยเก้ำ ซึ่งสอดคล้องกับควำม
ตั้งใจดั้งเดิมของตระกูลหลู่ เขำให้หลู่เหยำแต่งงำนกับตระกูลเหยำ
เมื่อตระกูลเหยำเริ่มเจริญรุ่งเรืองควบคู่ไปกับองค์ชำยเก้ำ ตระกูลหลู่
ของเขำก็จะสำมำรถเพลิดเพลินไปกับควำมสงบสุข ต่อมำเขำหันไป
ทำงองค์ชำยแปด อย่ำงไรก็ตำมเขำไม่ได้รับผลประโยชน์ใด ๆ เลย
มันเกือบท ำให้หลู่หยำนเสียชีวิตเสียด้วยซ ้ำ สิ่งนี้ไม่อำจถือได้ว่ำเป็น
ชะตำกรรมอย่ำงแท้จริง มันเป็นควำมผิดพลำดในกำรตัดสินใจที่
ผิดพลำด !

“วันนี้สำมีประสบควำมส ำเร็จในกำรเขียนค ำถำมข้อสอบ
หรือไม่”เก้อซื่อให้ยำหลู่หยำนที่เฟิงหยูเองทิ้งไว้ สีหน้ำของหลู่หยำนดู
จะดีขึ้นเพียงเล็กน้อย และนำงหวังว่ำบุตรสำวของนำงจะดีขึ้น และจะ
ไม่เป็นไปตำมที่เฟิงหยูเองพูดหลังจำกครึ่งเดือน
หลู่ซ่งพยักหน้ำ“มันเป็นไปด้วยดี ท่ำนเสนำบดีเฟิงและข้ำได้
พิจำรณำค ำถำมอย่ำงละเอียดถี่ถ้วน จนถึงขณะนี้ไม่มีใครเห็นด้วย
ส ำหรับหยำนเอ๋อ…” เขำมองที่หลู่หยำน “วันนี้สีหน้ำของนำงดีขึ้น
เล็กน้อย”
ก่อนที่เก้อซื่อจะสำมำรถพูดได้หลู่หยำนได้ใช้ควำมคิดริเริ่มที่จะ
พูดโดยไม่ใช้ควำมแข็งแกร่ง “มันเป็นเพียงแค่บนเปลือกนอก ข้ำงใน
น ้ำมันหมดตะเกียงหมดแล้ว ! ”