Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่861 เราต้องการที่จะเป็นพลเมืองขององค์หญิงจี่อัน

เฉียนเฟิงโจวอธิบายชัดเจนมากและพลเมืองก็เข้าใจดีมากใน
ฐานะคนตรงไปตรงมา เขากล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า
ตระกูลเต็งเป็นสุนัขเฝ้ายามของมณฑลจี่อันใช่หรือไม่ ? เนื่องจาก
เจ้าของไม่ได้กลับบ้านมานาน พวกเขาจึงคิดว่าสถานที่แห่งนี้เป็น
บ้านของตัวเอง พวกเขาตัดสินใจด้วยตัวเองมานาน และพวกเราถูก
ควบคุมโดยกลุ่มสุนัขเฝ้ายาม ! ”
เมื่อคำเหล่านี้ออกมาผู้คนก็เริ่มพูดคุยกัน แม้ว่ามันจะยากสัก
หน่อยที่จะยอมรับ แต่เมื่อพวกเขาคิดอย่างรอบคอบ นี่เป็นกรณีที่
เกิดขึ้นจริง ผู้คนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ! พวกเขาถูกควบคุมโดย
สุนัขเฝ้ายามมาหลายชั่วอายุคน นี่คือ…
มีคนเป็นห่วง“บ้านของเราถูกสร้างขึ้นโดยท่านปู่ของเรา เป็นไป
ได้หรือไม่ว่านี่ไม่ใช่ของเรา ถ้ามณฑลจะยึดที่ดินของเราคืน เราจะไป
อาศัยอยู่ที่ไหน ? ”
สำหรับคนที่ย้ายเข้ามาในภายหลังพวกเขาได้เตรียมความ
พร้อมสำหรับกรณีดังกล่าวแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกว่าไม่เป็นธรรม
เช่นเดียวกับพลเมืองที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่มาก่อน แต่ก็ไม่เหมือนกับ
ท้องฟ้าที่ถล่มลงมา คนที่มาเปิดร้านค้าเพื่อรับผลกำไรเริ่มก่อความ
วุ่นวายหลังจากการพูดคุยกันว่า “พวกเราใช้เงินจำนวนมากในการ
สร้างร้านค้าเหล่านั้น เจ้าไม่สามารถยึดมันกลับไปแบบนั้นได้ ! ”

”ใช่! เราทุกคนสร้างอาคารสองชั้น แม้ว่าเงินทองของครอบครัว
จะไม่ถูกใช้ไปจนหมดแต่ก็ใกล้เคียง ถ้ามันถูกยึดคืนไป เราจะมีชีวิต
อยู่ได้อย่างไร ? เจ้าไม่สามารถทำตัวไร้เหตุผลเช่นนี้ ! ”
พ่อค้าตะโกนเสียงดังและทำให้พลเมืองที่อยู่ใกล้เคียงรู้สึก
หงุดหงิดในที่สุดก็มีคนสูญเสียความอดทนและกล่าวว่า “เจ้ามาที่นี่
เพื่อเปิดร้านไม่ใช่หรือ ? เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นพวกเดียวกันกับตระกูล
เต็งอย่างชัดเจน และกล่าวถึงการมาที่นี่เพื่อขูดรีดเงิน ! แค่หมั่นโถว
ก้อนเดียวราคา 10 เหรียญทองแดง ในขณะที่หมั่นโถวในหยูโจวราคา
ก้อนละ 1 เหรียญทองแดง นี่ไม่ใช่การปล้นหรือ ? ”
”ถูกต้อง! เมื่อรับประทานอาหารที่โรงเตี้ยมของเจ้า เราใช้น ้าอุ่น
เมื่อถึงเวลาจ่ายเงิน เราก็ถูกเก็บค่าน ้า ใครเคยได้ยินเรื่องการจ่ายน ้า
? ผู้คนเห็นว่าเจ้าเป็นพ่อค้าที่ไร้ยางอาย ! ”
“เจ้าอยู่ฝ่ายเดียวกับตระกูลเต็ง! เจ้าควรถูกจับด้วย ! ”
ในไม่ช้าพลเมืองและพ่อค้าก็เริ่มทะเลาะกันและทั้งสองฝ่ายก็ไม่
เต็มใจที่จะถอยหลัง เสียงของการโต้เถียงดังขึ้น ๆ ในตอนท้ายหลี่จู้ก็
ตะโกนว่า “หุบปาก ! ” จากนั้นคนก็เงียบลงและมองไปที่เฟิงหยูเองซึ่ง
อยู่ข้าง ๆ ด้วยความหวาดกลัว ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็สงสัยใน
ตัวเองว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากฝ่ายองค์หญิงอันที่เพิ่งมาถึง
หรือไม่

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองหัวเราะเมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดขณะที่
นางถามพ่อค้า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเคยเป็นพ่อค้าในหยูโจวใช่หรือไม่ ?
ถ้าอย่างนั้นใครบอกให้เจ้ามาเปิดร้านที่มณฑลจี่อัน ? ”
พ่อค้าตะลึงอย่างและใครบางคนตอบว่า“มันคือผู้พิทักษ์ประจำ
มณฑล”
“โอ้เป็นเพราะเต็งปิง” เฟิงหยูเองพยักหน้า และเตือนทุกคนว่า
“เต็งปิงไม่ได้เป็นผู้พิทักษ์ประจำมณฑลอีกต่อไป เขาเป็นคนร้าย แต่
เนื่องจากเจ้าบอกว่าเจ้ามาเพราะเต็งปิง เจ้าควรจะไปเรียกร้องเงินจาก
เต็งปิง เจ้าได้เห็นทิศทางที่เขามุ่งหน้าไป การไล่ตามพวกเขาตอนนี้จะ
ไม่สายเกินไป แต่ข้าต้องเตือนเจ้าว่าความมั่งคั่งของตระกูลเต็ง
กลายเป็นเงินทุนส่วนกลาง และเงินทุนนั้นเป็นของราชสำนักของ
ราชวงศ์ต้าชุน เพื่อเรียกร้องการสูญเสียของเจ้า เจ้าสามารถไปที่
เมืองหลวงและคุกเข่าตรงหน้าประตูพระราชวัง เราจะดูว่าฮ่องเต้
ต้องการพบเจ้าหรือไม่ โอ้ ใช่มีอีกเรื่องหนึ่ง เจ้าบอกว่าเจ้ามาที่นี่และ
สร้างอาคาร ไม่เป็นไร แสดงโฉนดของเจ้าตอนนี้ ในฐานะเจ้าของ
มณฑลจี่อัน ข้าต้องตรวจสอบพวกมัน”
ทุกคนกังวลเกี่ยวกับเรื่องโฉนดที่ถูกหยิบยกขึ้นมาแต่นางยืนยัน
ที่จะให้นำมันขึ้นมา มณฑลจี่อันไม่ได้ออกโฉนด ตระกูลเต็งไม่โง่
พอที่จะสร้างเอกสารปลอมเพราะมีโอกาสมากที่เบาะแสจะเริ่มรั่วไหล
ในภายหลัง พวกเขาอาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้มาหลายชั่วอายุคน

แล้ว และในหยูโจวไม่รู้ด้วยซ ้าว่ามณฑลจี่อันเป็นของตระกูลเต็ง มัน
เป็นเพียงสิ่งที่สามารถกล่าวถึงได้ มันจำเป็นต้องมีโฉนดตั้งแต่เมื่อไร ?
แต่เมื่อมณฑลจี่อันตกอยู่ในมือของเฟิงหยูเองทำให้ต้องทำตาม
กฎระเบียบ นางกล่าวว่า “มันคืออะไร ? เจ้ายังไม่มีโฉนดหรือ ? แต่
ที่ดินที่จำหน่ายออกไปจำเป็นต้องมีโฉนดเป็นหลักฐาน โลกทั้งโลกรู้
เกี่ยวกับตรรกะนี้ ตอนนี้เจ้าไม่สามารถแสดงโฉนดได้ แต่เจ้ายังบอก
ว่าที่ดินเป็นของเจ้า เจ้ากล้าสร้างอาคารบนที่ดินนั้นจริง ๆ องค์หญิงผู้
นี้ต้องการที่จะให้เจ้าจ่ายค่าปรับจากการทำลายที่ดินในมณฑลจี่อัน
ของข้า”
ผู้คนงงงวยพวกเขาสร้างอาคารเหล่านี้เพื่ออะไร เพื่อที่พวกเขา
จะถูกปรับหรือ ? แต่เฟิงหยูเองเริ่มคำนวณอย่างจริงจัง นางคำนวณ
แม้แต่องค์ชายหกก็กำลังคำนวณเช่นกัน ในตอนท้ายซวนเทียนเฟิง
กล่าวว่า “ด้วยค่าปรับของที่ดินแต่ละจั้ง* ที่ 20 เหรียญเงิน เราจะส่ง
คนไปยังแต่ละอาคารเพื่อดูว่าแต่ละอาคารมีขนาดใหญ่เพียงใดในการ
กำหนดค่าปรับ”
“นี่…”พ่อค้าก้มหน้าและเริ่มคำนวณ 20 เหรียญเงินต่อ 1 จั้ง แต่
ละร้านจะเป็นเงินหลายร้อยเหรียญเงิน ! ในมณฑลจี่อัน นี่เป็นเงิน
จำนวนมาก พวกเขาใช้เงินก้อนใหญ่เพื่อสร้างอาคารเหล่านี้ หาก
พวกเขาจ่ายมากขึ้น พวกเขาจะต้องสูญเสียมันทั้งหมด
คนเหล่านี้ล้วนขมขื่นแต่ไม่สามารถร้องไห้ได้อย่างไรก็ตามพวก
เขาไม่อาจโต้แย้งได้ ที่ดินไม่เคยเป็นของพวกเขา และมันเป็นตระกูล

เต็งที่ควบคุมในอดีต แต่เมื่อคืนหนึ่งตระกูลเต็งล้มลง และพวกเขาไม่
สามารถบอกได้ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือตายไป พวกเขาจะช่วยเหลือคนอื่น
ได้อย่างไร บางคนกล่าวอย่างเงียบ ๆ “เจ้ารู้ว่าเมื่อใดควรจะพอ ! เจ้า
ยังไม่ถูกตั้งข้อหาสมคบคิดกับตระกูลเต็ง แค่โลภให้น้อยลงหน่อย ! ”
พวกเขาคิดเกี่ยวกับมันและมีข้อสรุปที่คล้ายกันทุกคนเห็นจุด
จบของตระกูลเต็งแล้ว หากมีคนบอกว่าพวกเขาร่วมมือกัน ใครจะ
กล้าอีก
ดังนั้นทุกคนจึงเงียบไปแม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกไม่พอใจ แต่พวกเขา
ก็ต้องอดทน สำหรับร้านค้าที่เป็นของผู้คนที่เคยอาศัยอยู่ในมณฑลจี่
อันก่อนหน้านี้ พวกเขายังกังวลอยู่เล็กน้อย พวกเขาเป็นธุรกิจขนาด
เล็ก พวกเขาไม่เหมือนกับร้านค้าขนาดใหญ่เหล่านั้น ! ในหนึ่งปีการ
มีรายได้ 20 ถึง 30 เหรียญเงินก็ถือว่าค่อนข้างดีอยู่แล้ว ด้วยการปรับ
เป็น 20 เหรียญเงินต่อ 1 จั้ง พวกเขาจะอยู่ได้อย่างไร ?
ทุกคนมองไปที่เฟิงหยูเองและในที่สุดก็ได้รับคำตอบจากองค์
หญิงจี่อัน “เนื่องจากข้ายอมรับสถานที่แห่งนี้ ข้าจึงไม่สามารถทำสิ่งนี้
ได้ ฟังสิ่งที่ข้าพูดก่อน ตัดสินใจว่าเจ้าต้องการเป็นคนของตระกูลเต็ง
ในมณฑลจี่อันหรือคนของราชวงศ์ต้าชุน ? นางกล่าวว่า “ตั้งแต่วันนี้
เป็นต้นไปมณฑลจี่อันจะเริ่มรับคำร้องขอโฉนด สำหรับคนที่เคยอาศัย
อยู่ในมณฑลนี้มาก่อน ไม่ว่าเจ้าจะเป็นแค่คนธรรมดาหรือเป็น
เจ้าของร้านค้า เจ้าจะได้รับโฉนดฟรี ในเวลาเดียวกันพลเมืองที่
ยากจนจะได้รับบริการในระดับหนึ่งซึ่งรวมถึงการซ่อมแซมอาคาร

การเข้าสำนักศึกษาสำหรับเด็ก ๆ และการรักษาพยาบาลฟ รี สำหรับ
พ่อค้าที่ตระกูลเต็งพาเข้ามา มันจะเป็น 20 เหรียญเงินต่อ 1 จั้ง นำ
เงินไปให้ที่คฤหาสน์ของผู้พิทักษ์ประจำมณฑลภายในสามวันเพื่อรับ
โฉนด ในเวลาเดียวกันมณฑลจะเริ่มตั้งราคาสำหรับสินค้าของเจ้า
เจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นราคาด้วยตัวเอง ข้าจะบอกเจ้าอย่าง
ชัดเจนว่าถ้าเจ้าต้องการเอาเปรียบก็ไม่มีโอกาสเช่นนั้น หากเจ้า
ต้องการหลอกลวงพลเมืองจะมีโอกาสน้อยลง หากเจ้ามีความคิด
เช่นนี้ เพียงแค่คัดค้านก่อน ! อย่าพยายามหาผลประโยชน์จากความ
โกลาหล หากเจ้าต้องการมีชีวิตที่เงียบสงบในมณฑลจี่อัน เจ้าต้อง
ปฏิบัติตามกฎหมายใหม่เหล่านี้ ในที่ของข้า สิ่งนี้ไม่มีการเจรจาใด ๆ
ทั้งสิ้น ! ”
นางบอกกับพ่อค้าอย่างชัดเจนว่าไม่มีความคิดแปลกๆ และเฟิง
หยูเองยังกล่าวอีกว่า “ถ้าเจ้ารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม เจ้าสามารถ
ร้องเรียนได้ ข้าต้องการดูว่าเจ้าจะไปร้องเรียนที่ไหน ! ข้าจะรอเจ้าอยู่
ที่นี่เพื่อให้เจ้าได้รับชัยชนะ ข้าอยากเห็นถ้าเจ้าไม่สมรู้ร่วมคิดกับศัตรู
และทรยศอาณาจักร ไม่มีใครในราชวงศ์ต้าชุนจะกล้ามาที่มณฑลจี่
อันของข้าเพื่อสร้างปัญหา ! ”
เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมาทุกคนก็ยอมแพ้ต่อความหวัง พวกเขา
จะไปร้องเรียนที่ไหนได้ ! พวกเขาเป็นแค่พ่อค้าธรรมดาและพวกเขาก็
เป็นพ่อค้าอันดับต้น ๆ เมื่อมีองค์หญิงจี่อันประจำการอยู่ที่นี่ ใครจะ
ยืนหยัดต่อสู้พวกเขาได้ ? ยิ่งกว่านั้นเมื่อพวกเขามา พวกเขาก็มา

เพื่อหาผลประโยชน์อย่างรวดเร็ว ตอนนี้พวกเขาจะไม่สามารถทำ
กำไรได้ พวกเขาต้องจ่ายแทน การพูดของสิ่งนี้ทำหน้าที่พวกเขา
ถูกต้อง
พวกเขายอมรับและแสดงให้เห็นว่าพวกเขาจะไปจ่ายเงินใน
ขณะเดียวกันก็ยอมรับราคาใหม่ แน่นอนว่ายังมีบางคนที่จะออกไป
จากมณฑลจี่อันไปด้วย เฟิงหยูเองกล่าวว่าดีแล้ว นางจะได้ไม่ต้อง
กังวลในการลงทะเบียนอีก เมื่อค้นหาว่าผู้ใดเปลี่ยนมันก่อน คน
เหล่านั้นห่อเหี่ยวอีกครั้ง
หลังจากแก้ไขปัญหาของพ่อค้าแล้วก็ยังมีคนที่ถูกยึดธุรกิจของ
พวกเขาและถูกบังคับให้ย้ายเข้ามา เฟิงหยูเองให้พวกเขาได้รับการ
ปฏิบัติเช่นเดียวกับที่พลเมืองเคยทำมาก่อน นางยังขอบคุณพวกเขา
ที่สนับสนุนการเติบโตของมณฑลจี่อัน ในเวลาเดียวกันนางสัญญา
กับพวกเขาว่าธุรกิจเดิมของพวกเขาในเมืองหยูโจวจะถูกส่งคืน
ภายในสามวัน สำหรับคนเหล่านั้นจะกลับไปที่หยูโจวหรืออยู่ใน
มณฑลจี่อันต่อไปนั้นขึ้นอยู่กับพวกเขา หากพวกเขาต้องการออกไป
นางจะเปลี่ยนทะเบียนครอบครัวของพวกเขา กลับไปที่ราชวงศ์ต้าชุน
ในเวลาเดียวกันนางจะให้ค่าชดเชยสำหรับอาคารที่พวกเขาสร้างขึ้น
ในมณฑลจี่อัน มันใจดีมาก
เมื่อผู้คนได้ยินสิ่งนี้พวกเขาต่างก็หลั่งน ้าตา พวกเขาไม่เคยคิด
เลยว่าองค์หญิงจี่อันจะเป็นคนที่มีเหตุผลและจะคิดถึงพลเมืองเป็น
อย่างมาก นี่เป็นรูปแบบที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากตระกูลเต็ง ถ้า

มณฑลจี่อันสามารถดำเนินต่อไปเช่นนี้ เส้นทางข้างหน้าก็สดใสมาก
!
ในเวลานี้มีคนกล่าวว่า“เจ้ายังไม่รู้เลยใช่หรือไม่ ! เหมืองหยกที่
อยู่นอกหยูโจวนั้นเป็นขององค์หญิงจี่อัน ! ในอดีตเหมืองนั้นเป็นของ
องค์ชายสาม เมื่อเราไปทำงานที่เหมืองนั้น เราได้รับการปฏิบัติที่ไม่ดี
และถูกตีเมื่อเราไม่ไป นับตั้งแต่เหมืองถูกส่งมอบให้กับองค์หญิงจี่อัน
คนงานในเหมืองได้รับค่าจ้างมากกว่าสามเท่าของก่อนหน้านี้ พวก
เขายังกินดีอยู่ดี ในช่วงวันหยุดพวกเขายังได้ค่าจ้างพิเศษอีก ที่
สำคัญที่สุดคือหากพวกเขาได้รับบาดเจ็บในเหมืองนี้ ร้านห้องโถง
สมุนไพรในหยูโจวให้การรักษาฟรีแก่พวกเขา”
เมื่อมีคนหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาผู้คนก็จำได้ทันทีหยูโจวผลิตหยก
จึงมีคำว่า ‘หยู’ ** รวมอยู่ในชื่อเมือง พลเมืองก็ต้องพึ่งพาเหมืองนั้น
เพื่อหารายได้ ผู้จัดการของเหมืองจ้างให้ทำงานในเหมือง และนี่คือ
แหล่งรายได้สำหรับผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่ นับตั้งแต่เหมืองถูกส่งมอบ
ให้กับเฟิงหยูเองก็เปลี่ยนไป คนงานเหมืองได้รับการดูแลอย่างดี
ค่าแรงสูง และคนงานได้รับการรักษาเป็นอย่างดี
หากคิดตามเส้นทางเหล่านี้หากให้เฟิงหยูเองดูแลมณฑลจี่อัน
ด้วยตัวอย่างจากเหมืองหยก พวกเขาจะไม่ประสบความสูญเสีย !
พวกเขาจะหาที่อื่นที่ดีเช่นนี้ อนาคตของมณฑลจี่อันจะสดใสมาก !

ผู้ที่ย้ายเข้ามาในภายหลังรู้สึกประทับใจมากเลือดของพวกเขา
เดือดและพวกเขาทั้งหมดแสดงว่าพวกเขาต้องการอยู่ต่อ และทำให้
อาคารของพวกเขาดีขึ้น
หลังจากจัดการสิ่งเหล่านี้เสร็จแล้วหัวข้อก็จะถูกนำกลับไปยัง
จุดเริ่มต้นตามที่เฟิงหยูเองถาม “แล้วเจ้าต้องการเป็นคนของมณฑลจี่
อันหรือคนของราชวงศ์ต้าชุนงั้นหรือ ? ”
ผู้คนเข้าใจในครั้งนี้อย่างที่ใครบางคนกล่าวว่า “เราต้องการที่จะ
เป็นคนขององค์หญิงจี่อัน ! ”
นางหัวเราะ“แต่องค์หญิงผู้นี้เป็นองค์หญิงของราชวงศ์ต้าชุน ว่า
ที่สามีของข้ายังเป็นหนึ่งในองค์ชายของราชวงศ์ต้าชุน ข้าเป็นคน
ราชวงศ์ต้าชุน ! ”
“จากนั้นเราจะเป็นคนของราชวงศ์ต้าชุน! พวกเราคือคนของ
ราชวงศ์ต้าชุนขององค์หญิงจี่อัน ! ” ผู้คนคุกเข่าลงบนพื้น และแสดง
ความคิดเห็นอย่างดัง “เราจะเป็นคนขององค์หญิงจี่อัน คนของ
ราชวงศ์ต้าชุน ! ”
——————————————————————
————————————
*TN: 1 จั้ง = 3.65 เมตร
**TN: ตัวอักษรของ Yu ใน Yu Zhou คือหยก玉