Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 860 เจ้ำต้องกำรที่จะเป็นคนขององค์หญิงจี่อัน หรือของ

รำชวงศ์ต้ำชุน?
ตอนที่860 เจ้ำต้องกำรที่จะเป็นคนขององค์หญิงจี่อัน หรือของ
รำชวงศ์ต้ำชุน?
นำงกับองค์ชำยหกเป็นเพียงคนแปลกหน้ำที่เพิ่งพบเจอแม้ว่ำจะ
มีกำรเชื่อมโยงกันผ่ำนทำงซวนเทียนหมิง แต่มันก็ไม่ถึงจุดที่เฟิงหยู
เองจะมีองค์ชำยน ำกองทหำร 30,000 นำยมำช่วยนำง แม้ว่ำมันจะ

เป็นกำรต่อสู้จริง ๆ แต่นำงก็ไม่กลัวทหำรจำกมณฑลจี่อัน มันเป็น
เรื่องที่รับประกันได้มำก แต่อีกฝ่ำยหนึ่งก็ถูกต้อง กำรชนะกำรต่อสู้
ด้วยจ ำนวนที่น้อยกว่ำ แม้ว่ำกำรต่อสู้จะชนะก็จะมีผู้ที่ได้รับบำดเจ็บ
หรือเสียชีวิต ทหำร 100 นำยที่นำงควบคุมจะถูกทิ้งไว้เพื่ออนำคตของ
มณฑลจี่อัน นำงยังคิดที่จะฝึกฝนพวกเขำอย่ำงเหมำะสมหลังจำกที่
มณฑลจี่อันเข้ำที่เข้ำทำง แม้ว่ำมันจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฝึกฝนพวก
เขำรวมทั้งกองทัพเจตจ ำนงสวรรค์ แต่พวกเขำก็จะก้ำวหน้ำจำกที่เข
รำเป็นอยู่ กำรปกป้องที่ดินศักดินำจะไม่ใช่ปัญหำ
“ตอนนี้พวกเขำก ำลังจะเข้ำยึดมณฑลจี่อัน”ซวนเทียนเฟิงกล่ำว
ตำมธรรมชำติ รำวกับว่ำพวกเขำก ำลังจะเอำอะไรบำงอย่ำงที่
เหมือนกัน และเขำไม่สนใจเลย เขำเป็นกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับ
สถำนกำรณ์หลังจำกที่มณฑลจี่อันถูกน ำกลับมำ ในขณะที่เขำบอก
กับเฟิงหยูเอง “ควำมมั่งคั่งที่สะสมมำนำนหลำยปีของตระกูลเต็งนั้น
ไม่ได้อุดมสมบูรณ์ ด้ำนพี่แปดจะไม่นิ่งเงียบ เจ้ำต้องเตรียมตัวด้วย
ตัวเอง แต่ไม่จ ำเป็นต้องกังวลเกินไป ท้ำยที่สุดเสด็จพี่ไม่มีสิทธิ์ใด ๆ
ในกองก ำลัง ทหำรองครักษ์ไม่สำมำรถออกจำกพระรำชวังได้อย่ำง
แน่นอน พี่เจ็ดยังอยู่ในเมืองหลวง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขำก็จะช่วยเจ้ำ
ออกไป”
“พี่ที่หกจะกลับไปเร็วๆ นี้หรือไม่ ? ” นำงจ ำได้ว่ำซวนเทียนเฟิง
มำที่นี่ก่อนลงมือ เขำจะต้องรีบกลับไปแน่นอน หลังจำกทั้งหมด

สถำนกำรณ์ในเมืองหลวงไม่มั่นคงมำก ด้วยกองทัพ 30,000 นำยที่
ซ่อนตัวอยู่นอกเมือง นำงรู้สึกสบำยใจขึ้นอีกเล็กน้อย
อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำซวนเทียนเฟิงจะส่ำยหน้ำ”กองทัพ
จะต้องกลับไปแน่นอน ข้ำจะให้รองแม่ทัพพำทหำรกลับไป ส ำหรับ
ข้ำ… น้องสะใภ้” เขำมองเฟิงหยูเองและกล่ำวควำมคิดที่แท้จริงของ
เขำทันทีที่พวกเขำเข้ำมำในบ้ำน “ข้ำต้องกำรอยู่ในมณฑลจี่อันเพื่อ
เป็นอำจำรย์”
เฟิงหยูเองตกตะลึงและไม่สำมำรถตอบโต้ได้แม้แต่น้อย“เป็น
อำจำรย์หรือเจ้ำคะ ? ท ำไม ? ” แทนที่จะเป็นองค์ชำยที่สง่ำงำม เจ้ำ
มำที่นี่เพื่อเป็นอำจำรย์หรือ ? ”
ซวนเทียนเฟิงพยักหน้ำอย่ำงจริงจังและกล่ำวว่ำ “เมื่อน ำทหำร
ในภำคตะวันออกเฉียงเหนือมำหลำยปีแล้ว ข้ำก็รู้สึกร ำคำญกับชีวิต
แบบนั้นมำนำนแล้ว หำกน้องสะใภ้ไม่ชอบก็ให้ข้ำอยู่ที่นี่ในฐำนะ
อำจำรย์ เจ้ำไม่รู้เรื่องนี้ แต่นี่คือชีวิตที่ข้ำต้องกำร”
“แต่…”เฟิงหยูเองท ำอะไรไม่ถูกเลย “แต่ถ้ำพี่หกอยู่ที่นี่ จะมี
ทหำรประมำณ 30,000 นำย ? รองแม่ทัพสำมำรถพำพวกเขำ
กลับไปยังเมืองหลวง แต่จะเกิดอะไรขึ้นหลังจำกนั้น พี่หกไม่กังวล
เกี่ยวกับกลุ่มที่ไม่มีผู้น ำหรือ ? ” ทหำร 30,000 นำยนั้นมีจ ำนวนไม่
มำก แค่ถูกเก็บไว้นอกเมืองหลวงแบบนี้ ถ้ำมีอะไรผิดพลำดมันจะเป็น
อันตรำยถึงชีวิตต่อเมืองหลวง ส ำหรับอำณำจักร เมืองหลวงคือหัวใจ
หำกมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับหัวใจ ก็ไม่สำมำรถรักษำรำชวงศ์ต้ำชุนไว้ได้

อย่ำงไรก็ตำมซวนเทียนเฟิงมีกำรจัดกำรของตัวเอง“ไม่ต้อง
กังวล เมื่อข้ำมำที่นี่ข้ำได้ท ำข้อตกลงกับพี่เจ็ดแล้ว เมื่อทหำร
30,000 นำยกลับไป เสด็จพี่จะได้รับทันทีที่เมืองหลวง หลังจำกนั้นพี่
เจ็ดจะน ำกองทัพ 30,000 นำย เมืองหลวงจะได้รับกำรปกป้อง
เหมือนกันทั้งหมด ถ้ำเป็นพี่เจ็ด น้องสะใภ้คงจะรู้สึกสบำยใจใช่หรือไม่
! ”
เมื่อเขำยกให้ซวนเทียนฮั่วเฟิงหยูเองก็ไม่ได้พูดอะไรมำกมำย
นัก ไม่ว่ำใครจะถูกส่งมอบให้ทหำร 30,000 นำย นำงจะไม่รู้สึกสบำย
ใจแม้ว่ำนำงจะเป็นองค์ชำยหกก็ตำม แต่ก็ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์มำก
เกินไป นำงไม่สำมำรถปฏิบัติต่อเขำในแบบที่นำงปฏิบัติต่อซวน
เทียนหมิงและซวนเทียนฮั่ว เฟิงหยูเองคิดว่ำองค์ชำยหกฉลำดและไม่
ล้มเหลวที่จะเข้ำใจสิ่งที่นำงคิด แม้ว่ำจะมีทหำรกว่ำ 30,000 นำยเพื่อ
ใช้เป็นเครื่องมือในกำรต่อรองเพื่อแลกเปลี่ยนในกำรเป็นอำจำรย์ใน
มณฑลจี่อัน นำงก็ไม่มีทำงเลือกนอกจำกต้องยอมรับ แม้ว่ำจะเป็น
เพรำะควำมปลอดภัยของเมืองหลวง นำงก็ไม่มีทำงเลือกนอกจำก
ต้องยอมรับ
ลืมไปเลยนำงยิ้ม“ข้ำคิดเรื่องนี้มำกเกินไป พี่หกอยำกเป็นคน
ธรรมดำและมำที่มณฑลจี่อันเพื่อสอน…นี่เป็นไปไม่ได้”
“ในเมื่อน้องสะใภ้เห็นด้วยสิ่งต่ำง ๆ จะถูกก ำหนดไว้เช่นนี้” ซวน
เทียนเฟิงไม่ได้กังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ท ำให้เฟิงหยูเองเห็นด้วย ส ำหรับเขำ
แล้วมันไม่ส ำคัญ เขำแค่อยำกเป็นอิสระจำกสภำพแวดล้อมและ

บรรยำกำศที่น่ำรังเกียจ เขำแค่อยำกจะอยู่ในสถำนที่แห่งนี้เพื่อดูว่ำ
อะไรจะเกิดขึ้นกับมณฑลจี่อันซึ่งตระกูลเต็งปกครองมำหลำยร้อยปี
ภำยใต้กำรบริหำรจัดกำรของเด็กสำวที่เขำหวังไว้
ทุกครั้งที่เขำเห็นเฟิงหยูเองซวนเทียนเฟิงจะนึกถึงวันที่เขำยืน
อยู่ข้ำงหลังบ้ำนในชำนเมืองกับนำง หญิงสำวชี้ไปที่ภูเขำและพูดถึง
แผนกำรของนำงในกำรปรับปรุงดินแดนรกร้ำงและปลูกพืชสมุนไพร
นำงพูดถึงที่อยู่อำศัยที่นำงสร้ำงขึ้นมำให้กับพลเมืองที่อยู่ใกล้เคียง
เขำสำมำรถจดจ ำสีหน้ำที่บ่งบอกถึงควำมสุขของเฟิงหยูเองเมื่อพูด
ถึงสิ่งเหล่ำนั้น และเขำยังสำมำรถจดจ ำพลเมืองในเมืองหลวงที่ร ำลึก
ถึงร้ำนห้องโถงสมุนไพรก่อนที่เขำจะมำที่หยูโจว
เพื่อประโยชน์ในกำรมำที่มณฑลจี่อันเพื่อเป็นอำจำรย์ เขำได้
สละสิทธิ์ในกำรบังคับบัญชำกองก ำลัง ทิ้งศักดิ์ศรีของเขำไว้ เขำ
คุกเข่ำและวิงวอนต่อหน้ำเสด็จพ่อเป็นเวลำหนึ่งวันหนึ่งคืน ในที่สุด
เสด็จพ่อของเขำก็ยินยอม แล้วเขำก็รีบมำอย่ำงอดทน เขำรู้สึกดีใจ
นี่คือชีวิตที่เขำใฝ่ฝัน ชีวิตที่เรียบง่ำยมำกในกำรสอนผู้คน
ทหำร30,000 นำยจำกกองทัพภำคตะวันออกเฉียงเหนือรีบเข้ำ
สู่มณฑลจี่อัน หำกไม่มีกองทัพส่วนตัว มณฑลจี่อันก็เหมือนเสือที่ไม่
มีฟัน ทุกคนในตระกูลเต็งถูกจับโดยไม่จ ำเป็นต้องใช้ควำมพยำยำมใด
ๆ เต็งปิงฟื้นคืนสติได้แล้ว แม้กระนั้นเขำก็เกือบจะตำย นอนอยู่บน
เตียง เขำหำยใจเป็นครั้งสุดท้ำย ท่ำนฮูหยินและหลำนชำยก็ตื่นขึ้น
เช่นกัน ท่ำนฮูหยินผู้เฒ่ำได้ท ำกำรตัดสินใจและสั่งให้แขวนคอฮูหยิน

ใหญ่ เมื่อถูกทุกคนเฝ้ำดูนำงถูกส่งไปยังสวรรค์ ส ำหรับหลำนชำย
ยังไงเขำก็ยังเป็นหลำนชำยของนำงและเขำก็ยังมีชีวิตอยู่ อย่ำงไรก็
ตำมแท่งหยกของเขำนั้นใช้กำรไม่ได้อีกแล้วจำกฝีมือของเฟิงหยูเอง
ท่ำนฮูหยินผู้เฒ่ำน ำผู้คนในคฤหำสน์เพื่อเปิดประตูคฤหำสน์
เผชิญหน้ำกับกองทหำรของกองทัพภำคตะวันออกเฉียงเหนือ
30,000 นำย คฤหำสน์ของผู้พิทักษ์ประจ ำมณฑลก็ยอมแพ้ แม้
กระนั้นที่ตั้งของควำมมั่งคั่งของตระกูลเต็งที่สะสมมำนำนหลำยปีก็
ไม่ได้รับกำรเปิดเผย
แต่นี่ไม่ส ำคัญรองแม่ทัพทหำรรำบสั่งให้จับกุมสมำชิกทุกคนใน
ตระกูลเต็ง และเพื่อให้แน่ใจว่ำพวกเขำจะไม่ฆ่ำตัวตำย เมื่อพระ
อำทิตย์ขึ้น พวกเขำจะถูกส่งกลับไปยังเมืองหลวง ย้อนกลับไปที่
บ้ำนพักในหยูโจว ซวนเทียนเฟิงบอกกับเฟิงหยูเองว่ำ “เสนำบดี
กระทรวงรำชทัณฑ์ถูกปลดออกจำกต ำแหน่ง คณะกรรมกำร
กระทรวงรำชทัณฑ์ปัจจุบันถูกครอบครองโดยซูจิงหยวน ส ำหรับเจ้ำ
แล้ว นี่เป็นสิ่งที่ดี”
เฟิงหยูเองพยักหน้ำ“เป็นข่ำวที่ดีจริง ๆ เจ้ำค่ะ” นำงไม่ได้คิดถึง
เรื่องนี้ต่อไปหันมำพูดว่ำ “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ข้ำจะได้รับมอบมณฑลจี่อัน
อย่ำงเป็นทำงกำร จะมีหลำยสิ่งที่ต้องจัดกำร เมื่อเวลำนั้นมำถึง ข้ำคง
ต้องรบกวนพี่หกให้ช่วยเหลือ ส ำหรับส ำนักศึกษำที่พี่หกพูดถึง จะ
สร้ำงใหม่อีกครั้ง เรำต้องค ำนวณว่ำมีนักเรียนกี่คนที่ต้องกำรมำศึกษำ
ที่มณฑลจี่อัน”

ซวนเทียนเฟิงรีบรุดพำกองทัพมำที่นี่เป็นเวลำหลำยวันเฟิงหยู
เองเองก็ไม่ค่อยได้นอนเป็นเวลำสองสำมคืน เมื่อดวงอำทิตย์เริ่มขึ้น
พวกเขำก็พักผ่อน อย่ำงไรก็ตำมพวกเขำทั้งสองตื่นนอนประมำณ
8:30 ในตอนเช้ำ หลังจำกอำบน ้ำ พวกเขำก็มุ่งหน้ำไปยังมณฑลจี่
อัน
ครำวนี้เฟิงหยูเองเข้ำสู่มณฑลจี่อันอย่ำงเปิดเผยและพำทุกคน
มำอยู่ข้ำงนำงพวกเขำเข้ำมำถือเครื่องรำชอิสริยำภรณ์ขององค์หญิง
และองค์ชำยหก, ซวนเทียนเฟิง ในมณฑลจี่อัน ผู้คนในตระกูลเต็งถูก
ขังไว้ในตู้ขนส่งนักโทษซึ่งรวมถึงท่ำนฮูหยินผู้เฒ่ำ และเต็งปิงที่ป่วย
หนัก ผู้คนของมณฑลจี่อันทอดยำวไปตำมถนนที่มีตู้ขนส่งของ
นักโทษ และพวกเขำก็ปำสิ่งของที่พวกเขำถือไว้ไปยังตู้ มีบำงคนที่
ขว้ำงก้อนหินไปโดนบ่ำวรับใช้คนหนึ่งของตระกูลเต็ง
ผู้คนเกลียดตระกูลเต็งอย่ำงมำกโดยเฉพำะคนที่ถูกหลอกมำ
พวกเขำรู้สึกไม่พอใจเต็งปิงมำก แต่ก็มีบำงคนที่รู้สึกกลัวที่จะถูก
ค้นพบ ตัวอย่ำงเช่นคนที่เหมือนกับเต็งปิงและมำที่มณฑลจี่อันเพื่อ
ด ำเนินธุรกิจที่จะโขกรำคำที่สูงเกินไปจำกพลเมืองเพื่อหลอกลวงพวก
เขำ เมื่อตระกูลเต็งล้มลง พวกเขำรู้ว่ำดินแดนนี้จะมีเจ้ำของคนใหม่ใน
ไม่ช้ำ แม้ว่ำร้ำนค้ำของพวกเขำจะถูกสร้ำงขึ้นที่นี่ พวกเขำไม่มีกำร
กระท ำใด ๆ หำกองค์หญิงจี่อันไม่พอใจ พวกเขำจะต้องรีบเก็บของ
ออกไปทันที พวกเขำไม่มีที่ว่ำงให้เหตุผล แต่กำรก่อสร้ำงร้ำนค้ำ
เหล่ำนี้ต้องใช้เงินสักหน่อย ก่อนที่พวกเขำจะได้รับทุนคืนกลับมำแบบ

นี้ ท ำให้พวกเขำรู้สึกขำดทุน ผู้คนรู้สึกขัดแย้งและรวมตัวกันเพื่อ
หำรือเกี่ยวกับสิ่งที่ควรท ำ
ทหำร30,000 นำยออกเดินทำงหลังจำกได้รับค ำสั่งจำกซวน
เทียนเฟิง หลังจำกพวกเขำจำกไปแล้ว ภำยในมณฑลก็สงบลง ทุกคน
ยืนอยู่บนถนนรวมถึงเด็กอำยุสองหรือสำมปีที่ยืนอยู่กับผู้ใหญ่ พวก
เขำมองเด็กผู้หญิงที่กระตือรือร้นนั่งอยู่บนม้ำตัวใหญ่และรำวกับว่ำ
พวกเขำก ำลังรอค ำตัดสินเกี่ยวกับชะตำกรรมของพวกเขำ
ในขณะเดียวกันเฟิงหยูเองก ำลังปรับขนำดพลเมืองเหล่ำนี้ไม่ว่ำ
พวกเขำจะทรยศหรือดี นำงก็สำมำรถบอกได้อย่ำงรวดเร็ว
นำงยิ้มและถำมว่ำ“พวกเจ้ำจะเป็นคนของรำชวงศ์ต้ำชุนหรือ
เป็นคนของมณฑลจี่อัน”
ทุกคนตกตะลึงเป็นคนของรำชวงศ์ต้ำชุนหรือคนของมณฑลจี่
อัน ? พวกเขำควรตอบค ำถำมนี้อย่ำงไร ส ำหรับคนที่อำศัยอยู่ใน
มณฑลจี่อัน พวกเขำเป็นคนของมณฑลจี่อันเพรำะครอบครัวของ
พวกเขำถูกบังคับให้เข้ำมณฑลจี่อันจำกตระกูลเต็งเมื่อหลำยชั่วอำยุ
คนก่อนหน้ำนี้ ส ำหรับผู้ที่มีธุรกิจ พวกเขำถูกจับโดยตระกูลเต็งเมื่อ
หลำยเดือนก่อน และไม่มีทำงเลือกนอกจำกย้ำยเข้ำมำอยู่ที่มณฑลจี่
อัน ครอบครัวของพวกเขำเป็นพลเมืองของรำชวงศ์ต้ำชุนมำหลำย
ชั่วอำยุคน ตอนนี้พวกเขำตกลงมำถึงจุดนี้มันเป็นผลมำจำกกำรถูก
ตระกูลเต็งท ำร้ำย

ผู้คนก็ตอบไม่ถูกกับค ำถำมนี้บำงคนที่มีควำมกล้ำหำญถำมว่ำ
“องค์หญิงต้องกำรให้เรำเป็นคนของรำชวงศ์ต้ำชุนหรือคนของ
มณฑลจี่อันหรือขอรับ”
เฟิงหยูเองยังคงยิ้มและไตร่ตรองอย่ำงระมัดระวังแม้กระนั้น
รอยยิ้มของนำงก็ปกปิดเจตนำร้ำยด้วย ไม่มีใครสำมำรถเดำได้ว่ำ
รอยยิ้มนี้จะซ่อนอะไร อย่ำงไรก็ตำมพวกเขำยังสำมำรถเข้ำใจได้ว่ำ
องค์หญิงจี่อันไม่มีควำมสุขมำก แม้ว่ำนำงจะได้รับกำรคืนสิทธิ์ให้
มณฑลจี่อัน แม้ว่ำตระกูลเต็งถูกลงโทษไปแล้วก็ตำม มีค ำถำม
มำกมำยเกี่ยวกับกำรพัฒนำมณฑลจี่อัน ตัวอย่ำงเช่นพลเมืองเหล่ำนี้
ควรได้รับกำรจัดกำรอย่ำงไร
“องค์หญิงผู้นี้ไม่ได้คำดหวังว่ำพวกเจ้ำมำจำกที่แห่งใดพวกเจ้ำ
มำจำกที่ที่พวกเจ้ำอยู่” เสียงของเฟิงหยูเองผ่อนคลำยลงเล็กน้อย
ตำมที่นำงบอกพวกเขำว่ำ “แทนที่จะหวังว่ำพวกเจ้ำจะมำจำกไหน ?
พวกเจ้ำต้องกำรเป็นคนแบบไหน ? พวกเจ้ำรู้สึกผูกพันกับตระกูลเต็ง
มำกแค่ไหนและพวกเจ้ำรู้สึกผูกพันกับรำชวงศ์ต้ำชุนมำกเพียงใด ?
ข้ำรู้ว่ำนี่เป็นตัวเลือกที่ยำกมำก และข้ำรู้ว่ำนี่เป็นปัญหำที่เกิดขึ้นใน
ประวัติศำสตร์ มันไม่สำมำรถต ำหนิใครได้ แต่เนื่องจำกมณฑลนี้
ฮ่องเต้แห่งรำชวงศ์ต้ำชุนได้พระรำชทำนให้ข้ำ ข้ำมีอ ำนำจเด็ดขำดใน
ดินแดนนี้ รวมถึงบ้ำนและโฉนดที่ดิน รวมถึงหญ้ำและต้นไม้ และ
ครอบครัว”

ขณะที่นำงกล่ำวนำงดึงพระรำชโองกำรที่นำงได้รับจำกฮ่องเต้ใน
เวลำนั้นออกมำ จำกนั้นนำงก็ส่งมอบให้กับเจ้ำเมืองหยูโจว, เฉียนเฟิง
โจว เฉียนเฟิงโจวอ่ำนพระรำชโองกำรของฮ่องเต้ให้ทุกคนฟังอย่ำง
น่ำเชื่อถือ ด้วยควำมกลัวว่ำค ำพูดนั้นจะยำกเกินไปที่จะเข้ำใจ เขำ
อธิบำยในแง่คนธรรมดำ “มณฑลนี้เป็นของรำชวงศ์ต้ำชุนมำตั้งแต่
สมัยโบรำณ และเป็นดินแดนที่ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อให้รำงวัลแก่คนที่มี
ควำมชอบใหญ่หลวง ส ำหรับตระกูลเต็ง อดีตพวกเขำเป็นผู้พิทักษ์
ประจ ำมณฑลและคอยดูแลสถำนที่แห่งนี้ให้กับรำชวงศ์ต้ำชุน ส ำหรับ
มณฑลจี่อัน พวกเขำเป็นเพียงผู้เฝ้ำประตูส ำหรับสถำนที่แห่งนี้ แต่
พวกเขำทะเยอทะยำนเกินไป หลังจำกผ่ำนไปหลำยชั่วอำยุคน พวก
เขำค่อย ๆ ลืมเกี่ยวกับตัวตนและต ำแหน่งของตนเอง พวกเขำมอง
ตัวเองในฐำนะเจ้ำนำยของสถำนที่แห่งนี้ กำรถูกลงโทษเก้ำชั่วอำยุคน
จะไม่เป็นกำรพูดเกินจริง ในทำงกลับกัน องค์หญิงจี่อันผู้ซึ่งได้รับ
พระรำชทำนมณฑลจี่อันเป็นเจ้ำของที่แท้จริง นำงเป็นผู้ปกครองที่
แท้จริงของแผ่นดินนี้ บ้ำนที่เจ้ำอำศัยอยู่และร้ำนค้ำที่เจ้ำเปิดมีเพียง
องค์หญิงจี่อันเท่ำนั้นที่มีสิทธิ์มอบโฉนดซึ่งได้รับกำรยอมรับจำกรำช
ส ำนักของรำชวงศ์ต้ำชุน เจ้ำเข้ำใจหรือไม่ ? ”