Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่889 เฟิงจินหยวนส ำนึกตัว เจ้ำเชื่อหรือไม่

หลุมฝังศพที่ซวนเทียนหมิงเตรียมไว้ส ำหรับเหยำซื่อนั้นไม่อำจ
ถือว่ำงดงำมแต่มันก็ยังค่อนข้ำงดี สถำนที่นั้นได้รับกำรคัดเลือกจำก
เฟิงจินหยวนและอยู่ใกล้แหล่งน ้ำ มีต้นไม้ใกล้เคียง ในทะเลทรำย
สถำนที่ประเภทนี้หำยำกมำก
บำนซูขี่อูฐข้ำงนำงเพื่อปกป้องนำงในขณะที่ขี่อูฐผ่ำนทะเลทรำย
อย่ำงรวดเร็วเขำแนะน ำนำงว่ำ “ถ้ำคุณหนูรู้สึกไม่สบำยใจจริง ๆ ก็แค่
ร้องไห้ออกมำ หรือแค่คิดว่ำนำงปฏิบัติต่อคุณหนูอย่ำงไรในอดีต และ
ท ำไมนำงถึงตำย สำเหตุของปัญหำนี้คือสิ่งที่นำงเลือกเอง ถ้ำนำงอยู่
ในเมืองหลวงอย่ำงเชื่อฟัง และถ้ำนำงจ ำบุตรสำวของนำงไม่ได้และ
ไม่ได้น ำเสี่ยวหยำมำภำคใต้เพื่อแอบอ้ำงเป็นคุณหนู นำงคงไม่พบกับ
จุดจบเช่นนี้ คุณหนูไม่ได้เป็นหนี้นำง ไม่จ ำเป็นต้องรู้สึกผิดขอรับ”
ในขณะที่เขำกล่ำวทั้งสองก็มำถึงแหล่งน ้ำแล้ว เฟิงหยูเองเชื่อ
เช่นกันว่ำนำงจะร้องไห้ แต่นำงก็พบเมื่อนำงเผชิญหน้ำกับหลุมฝังศพ
ที่เด่นชัด จิตใจของนำงก็สงบนิ่ง แม้แต่ควำมเจ็บปวดจำก
สถำนกำรณ์ที่เกิดขึ้นกับเหยำซื่อก็กลับมำ
นำงลงจำกอูฐของนำงและเดินไปข้ำงหน้ำจนถึงหลุมฝังศพของ
เหยำซื่อจำกนั้นนำงตอบกลับบำนซู นำงกล่ำวว่ำ “ข้ำไม่เคยรู้สึกผิด
กับนำงเลย ในฐำนะที่เป็นบุตรสำวของนำง ข้ำเชื่อว่ำข้ำได้ท ำทุก
อย่ำงเท่ำที่จะเป็นไปได้แล้ว แต่บำนซู เจ้ำต้องรู้ว่ำนำงคือมำรดำของ
ข้ำ มีกำรผูกพันทำงสำยเลือดที่ไม่อำจหยั่งรู้ได้ระหว่ำงคนผู้นั้นกับ

ร่ำงกำยนี้ แม้ว่ำเรำจะไม่มีควำมผูกพันทำงอำรมณ์ แต่เรำก็ยัง
เชื่อมโยงกันด้วยสำยเลือด นำงให้ชีวิตกับร่ำงกำยนี้ ส ำหรับร่ำงกำยนี้
จะต้องรู้สึกขอบคุณเสมอ”
บำนซูรู้สึกงงงวยและสับสนสิ่งนี้เกี่ยวกับร่ำงกำย วิธีที่นำงกล่ำว
มันเหมือนกับว่ำเฟิงหยูเองไม่ได้เป็นเจ้ำของร่ำงนี้ พวกนำงเป็นสอง
คนที่แยกกัน แต่เป็นไปได้อย่ำงไร
เขำไม่ได้สนทนำต่อในหัวข้อนี้และใช้ควำมคิดริเริ่มที่จะก้ำวไป
ข้ำงหน้ำไม่กี่ก้ำว จำกนั้นก็คุกเข่ำต่อหน้ำหลุมศพของเหยำซื่อเพื่อ
ค ำนับ 3 ครั้ง หลังจำกทั้งหมดนำงเป็นมำรดำของเจ้ำนำยของเขำ
โดยไม่ค ำนึงถึงสิ่งที่ถูกกล่ำวมำ เขำจ ำเป็นต้องท ำสิ่งนี้ให้ส ำเร็จ
เฟิงหยูเองมองเห็นสิ่งนี้และนึกถึงบำงสิ่งดังนั้นนำงจึงก้ำวไป
ข้ำงหน้ำและคุกเข่ำค ำนับหลุมฝังศพ 3 ครั้ง เมื่อนำงเงยหน้ำขึ้นนำง
เห็นว่ำหลุมศพมีชื่อของนำง และเฟิงจื่อหรูเขียนไว้ ในจิตใจของนำง
นำงขอบคุณส ำหรับควำมคิดของซวนเทียนหมิง แม้ว่ำนำงจะไม่ใช่
บุตรสำวคนแรก แต่เฟิงจื่อหรูก็ยังเป็นบุตรชำยของเหยำซื่อ นี่คือสิ่งที่
ไม่สำมำรถเปลี่ยนแปลงได้ ส ำหรับส่วนที่เหลือส ำหรับเฟิงจื่อหรูก็อำจ
ตัดสินใจได้จำกเจตนำดีบำงอย่ำง
นำงบ่นกับตัวเองและค ำพุดที่ออกมำจำกปำกของนำงท ำให้
บำนซูรู้สึกสับสนมำกขึ้นขณะที่เขำได้ยินเฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ“ปีนั้นบน
ภูเขำทำงตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ำตื่นขึ้นมำและจ ำโลกนี้ได้แล้ว ซวน
เทียนหมิง ข้ำก็ต้องรู้จักกับท่ำนแม่และเฟิงจื่อหรู ข้ำเคยสัญญำกับ

นำงว่ำจะแก้แค้นให้นำง ข้ำจะจัดกำรทุกคนที่ท ำให้นำงต้องทนทุกข์
ทรมำน ข้ำเชื่อเสมอว่ำข้ำถูก ช่วยให้เจ้ำสำมำรถกลับไปสู่ต ำแหน่งฮู
หยินใหญ่ใหญ่ของตระกูลเฟิง และช่วยให้เจ้ำได้หย่ำร้ำงกับเฟิงจินห
ยวนจำกต ำแหน่งดังกล่ำว ข้ำให้ต ำแหน่งอันสูงส่งแก่เจ้ำ และข้ำได้
มอบอนำคตอันยอดเยี่ยมให้เฟิงจื่อหรู ตอนแรกข้ำคิดว่ำเจ้ำมี
ควำมสุขกับมัน เพรำะถ้ำเจ้ำต้องกำร เจ้ำสำมำรถใช้ชีวิตอย่ำงสงบ
สุขกับข้ำในคฤหำสน์ขององค์หญิงจี่อัน”
นำงกล่ำวด้วยน ้ำเสียงเบำๆ แม้กระนั้นไม่มีน ้ำตำแม้แต่หยดเดียว
ที่ไหลลงมำ รำวกับว่ำนำงน ้ำตำคลอไปหมดแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่
คือควำมรู้สึกสงบ รำวกับว่ำเหยำซื่อได้ล่วงลับไปแล้วเมื่อหลำยปีก่อน
เหมือนมำรดำของนำงเมื่อก่อน
“มันเป็นควำมผิดของข้ำ”นำงถอนหำยใจอย่ำงแผ่วเบำ “มัน
กลับกลำยเป็นว่ำมำรดำจะเข้ำใจบุตรสำวของนำงเป็นอย่ำงดี และ
ประสำทสัมผัสของนำงจะเฉียบคมมำก ข้ำคิดว่ำเจ้ำยอมรับกำร
เปลี่ยนแปลงของเฟิงหยูเองได้ แต่ใครจะรู้ว่ำข้ำคิดว่ำตัวเองฉลำดและ
หลอกลวงตัวเอง ใจของเจ้ำเป็นกระจกใสและเจ้ำเห็นว่ำข้ำเป็น
นักแสดงตัวเล็ก ๆ ที่น่ำรังเกียจที่แสดงในละคร เมื่อคิดถึงตอนนี้มันน่ำ
หัวเรำะจริง ๆ แต่ไม่ว่ำมันจะน่ำหัวเรำะขนำดไหน ละครเรื่องนี้ก็แสดง
มำถึงจุดนี้แล้ว จำกเมืองหลวงมำภำคใต้จนถึงอำณำเขตของกูซู ข้ำ
ไม่สำมำรถถอยหลังได้อีกต่อไป ซวนเทียนหมิงรอข้ำอยู่ข้ำงหน้ำ เมื่อ
ข้ำมำแล้ว ข้ำต้องไปกับเขำบนเส้นทำงนี้จนจบ หลับให้สบำย ตรำบใด

ที่ข้ำยังอยู่ในภำคใต้ ข้ำจะมำหำเจ้ำบ่อย ๆ แม้ว่ำข้ำจะกลับไปที่เมือง
หลวง แต่ข้ำก็จะมำค ำนับเสมอ สิ่งต่ำง ๆ เป็นเรื่องยำกเสมอ และนี่
อำจเป็นโชคชะตำของเรำ นี่เป็นชะตำกรรมที่ตื้นเขินระหว่ำงเจ้ำกับ
ข้ำ”
หลังจำกพูดจบแล้วนำงลุกขึ้นยืนแล้วมองดูหลุมศพครั้งสุดท้ำย
จำกนั้นนำงก็หันหลังกลับด้วยท่ำทำงที่แน่วแน่
อย่ำงไรก็ตำมนำงพบว่ำมีชำยคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีม่วงยืนอยู่
ข้ำงหลังนำงไม่ไกลทรำยในทะเลทรำยถูกเตะขึ้น และลมท ำให้เส้นผม
ด ำคล ้ำของเขำพริ้วไหวไปตำมสำยลมและซ่อนตัวในลักษณะที่น่ำเบื่อ
เฟิงหยูเองสะอื้นนำงไม่แม้แต่จะร้องไห้ต่อหน้ำหลุมศพของเหยำ
ซื่อ อย่ำงไรก็ตำมเมื่อนำงเห็นเขำอีกครั้ง นำงรู้สึกว่ำนำงไม่สำมำรถ
ควบคุมอำรมณ์ของนำงได้ ริมฝีปำกของนำงเบะออก เพรำะสีหน้ำที่ดู
น่ำสงสำรก็ปรำกฏบนใบหน้ำของนำง
ซวนเทียนหมิงก้ำวไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วและดึงนำงเข้ำสู่อ้อม
กอดของเขำเขำเห็นร่ำงของบำนซูวูบวำบไปมำ จำกนั้นก็หำยไปทิ้ง
ทั้งสองอยู่ในแหล่งน ้ำ เสียงร้องไห้ดังขึ้นและในที่สุดก็กลำยเป็นควำม
เศร้ำโศก
นำงจ ำไม่ได้ว่ำนำงร้องไห้จนหลับในอ้อมกอดของซวนเทียนหมิ
งได้อย่ำงไรนำงเพิ่งรู้ว่ำนำงมีควำมฝันที่ยำวนำนมำก ในควำมฝันนี้
นำงกลับไปยังโลกก่อนหน้ำของนำง ถึงเวลำที่มำรดำของนำงยืนอยู่
ต่อหน้ำนำงด้วยรอยยิ้ม ท้องของนำงกลมมำกขณะที่นำงพูดกับนำง

ด้วยควำมดีใจ “อำเองลองเดำดู มีน้องชำยหรือน้องสำวอยู่ในท้อง
ของแม่กันแน่”
นำงตอบด้วยรอยยิ้มที่สดใส“คุณปู่บอกหนูแล้ว เขำเป็น
น้องชำย!”
มำรดำของนำงยิ้มอย่ำงสดใส“ถูกต้อง ! มันเป็นน้องชำยที่น่ำรัก
อำเอง หนูต้องดูแลน้องชำยของหนูในอนำคต”
นำงเห่อน้องชำยของนำงจริงๆ แต่ใครจะรู้ว่ำมำรดำของนำงจะ
ไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อเห็นน้องชำยของนำงเกิด
ควำมฝันนี้ผ่ำนไปในควำมมึนงงและตำมมำด้วยใบหน้ำที่
เหมือนกับของนำง กำรสวมใส่เสื้อผ้ำโบรำณที่มีเนื้อผ้ำหยำบ ๆ และสี
เทำนำงดูเหมือนจะอำยุ 12 ปี และท่ำทำงของนำงดื้อรั้นและไม่ยอม
นำงเรียกว่ำจิตใต้ส ำนึก“เจ้ำคือเฟิงหยูเอง ! ”
คนผู้นั้นผงกหัวด้วยสีหน้ำอ่อนเพลียนำงไม่ดูเศร้ำหมองหรือมี
ควำมสุข แม้แต่ตอนที่นำงบอกนำงเรื่องเหยำซื่อเสียชีวิต เฟิงหยูเองก็
พยักหน้ำอย่ำงเย็นชำโดยไม่เปลี่ยนพฤติกรรม แต่นำงก็ยังกล่ำวว่ำ
“ข้ำไม่โทษเจ้ำ หำกนำงไม่สำมำรถปรับเปลี่ยนควำมคิดของตนเอง
ผลสุดท้ำยก็คือกำรถูกก ำจัด เจ้ำท ำได้ดีมำก ขอบคุณเจ้ำมำก”
นำงตื่นขึ้นมำด้วยค ำขอบคุณนี้และนำงก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
เย็น

สถำนที่ที่นำงอยู่คือที่พักในเมืองชำปิงที่ซวนเทียนหมิงอำศัยอยู่
เมื่อนำงลุกขึ้น วังซวนได้ยินกำรเคลื่อนไหวของนำงจำกห้องด้ำนนอก
และเข้ำมำอย่ำงรวดเร็ว เมื่อเห็นว่ำเฟิงหยูเองตื่นแล้ว นำงก็มีควำมสุข
มำกและถำมอย่ำงรวดเร็ว “คุณหนูหิวหรือไม่เจ้ำคะ ? คุณหนูนอนมำ
สองวันเต็ม ๆ เจ้ำค่ะ”
”สองวัน? มันนำนขนำดนั้นแล้วหรือ ? ” เฟิงหยูเองรู้สึกสับสน
เล็กน้อยแล้วถำมว่ำ “ซวนเทียนหมิงอยู่ที่ไหน ? ”
“พระองค์ไปยังค่ำยทหำรมันอยู่นอกประตูทำงใต้ของเมือง มัน
อยู่ไม่ไกลเจ้ำค่ะ” วังซวนเดินไปข้ำงหน้ำเพื่อช่วยประคองนำงและ
ปล่อยให้นำงพิงเตียง จำกนั้นนำงจึงรีบออกไปข้ำงนอกเพื่อให้บ่ำวรับ
ใช้เตรียมโจ๊กให้นำง
เฟิงหยูเองไม่อยำกอำหำรมำกนักแต่นำงก็ยังหิวอยู่ นำงลุกขึ้น
และกิน ก่อนที่วังซวนจะช่วยให้นำงอำบน ้ำ เมื่อนำงดูแลสิ่งเหล่ำนี้
เสร็จแล้ว นำงก็ออกจำกลำน นำงได้ยินทหำรจ ำนวนหนึ่งประจ ำกำร
อยู่ใกล้ ๆ พูดถึงเฟิงจินหยวน
นำงรู้สึกว่ำสิ่งนี้แปลกใหม่และนั่งฟังอยู่พักหนึ่งนี่คือทหำร
ทั้งหมดที่มำจำกค่ำยทหำรนอกเมืองหลวง พวกเขำทั้งหมดคุ้นเคย
กับนำงมำกและพวกเขำเล่ำถึงสิ่งที่เฟิงจินหยวนได้ท ำเมื่อเร็ว ๆ นี้
เรื่องนี้ท ำให้เฟิงหยูเองขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้
นำงถำมวังซวน“เฟิงจินหยวนเปลี่ยนไป เจ้ำเชื่อหรือไม่ ? ”

วังซวนกล่ำวว่ำ“จริง ๆ แล้วแค่ได้ยินแบบนี้ ข้ำก็ไม่เชื่อ แต่
ในช่วงสองวันที่คุณหนูหลับ ข้ำไปที่เรือนซึ่งเขำพักอยู่ และเห็นว่ำเขำ
นั้นป่วยหนักอยู่บนเตียง และเรำก็พูดกันเล็กน้อย ดูเหมือนจะเป็นกำร
กระตุ้นครั้งใหญ่ แต่โชคร้ำย… ” วังซวนหยุดครู่หนึ่ง “ข้ำกลัวว่ำไม่ว่ำ
จะตื่นหรือไม่ก็ตำม มันไม่มีจุดหมำย เขำป่วยหนักมำก ไม่ว่ำเขำจะ
หำยป่วยหรือไม่ ข้ำก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกินไป คุณหนูจะไปดูเขำ
หน่อยหรือไม่เจ้ำค่ะ ? ”
เฟิงหยูเองพยักหน้ำ“งั้นไปดูเขำดีกว่ำ ! ”
เมื่อนำงไปถึงเฟิงจินหยวนเพิ่งทำนยำเสร็จ ทหำรที่น ำยำมำบอก
กับเขำว่ำ “ยำของท่ำนเป็นยำที่เหลืออยู่ของสหำย มันถูกเตรียมโดย
องค์หญิงจี่อันเมื่อเรำออกจำกเมืองหลวง เรำแต่ละคนน ำยำบำงส่วน
มำในกรณีที่เรำอำจต้องกำรใช้ ท่ำนแม่ทัพบอกว่ำองค์หญิงจี่อันจะ
มำถึงในไม่ช้ำ พวกเรำที่ไม่มีอำกำรลมแดด หรือสหำยที่เริ่มหำยจำก
โรคลมแดดได้ให้ยำรักษำพวกเขำแล้ว เมื่อองค์หญิงจี่อันมำถึง นำง
สำมำรถเติมยำได้”
สองวันที่ผ่ำนมำนี้เฟิงจินหยวนประสบปัญหำในกำรหำยใจ
หลังจำกทำนยำแล้ว เขำก็พยำยำมหำยใจไม่นำนก่อนที่จะถำมอย่ำง
เร่งด่วนว่ำ “องค์ชำยเก้ำบอกว่ำจะมำถึงเมื่อไหร่ ? นำงจะมำถึงภำยใน
สองวันหรือไม่ ข้ำขอให้พระองค์เขียนจดหมำยถึงอำเองเพื่อบอกให้
นำงมำเร็วได้หรือไม่ ข้ำกลัวว่ำถ้ำนำงมำช้ำ ข้ำไม่สำมำรถพบหน้ำ

นำงได้ สองวัน ไม่เกินสองวัน ข้ำรู้สภำพร่ำงกำยของข้ำดี หลังจำก
ผ่ำนไปสองวัน ข้ำจะไม่สำมำรถทนได้อีกต่อไป”
ทหำรตะโกนและกล่ำวด้วยควำมรู้สึกเล็กน้อย“แค่ดูแลตัวเอง
ท่ำนเป็นคนที่โตแล้ว ดังนั้นท่ำนจะไม่เข้ำใจเหตุผลในเรื่องนี้ได้อย่ำงไร
? องค์หญิงจี่อันของเรำเป็นคนที่มีทักษะมำก ไม่ว่ำท่ำนจะโง่เขลำแค่
ไหน ท่ำนควรเข้ำใจว่ำบุตรสำวคนที่สองของท่ำนเป็นคนที่มีเหตุผล
มำกที่สุด ! แต่ท่ำนท ำสิ่งต่ำง ๆ มำกมำยในอดีต” ในขณะที่เขำกล่ำว
เขำส่ำยหน้ำ “จริง ๆ แล้วเป็นครอบครัวที่ดีสมบูรณ์พร้อม แม้เรำจะ
รู้สึกว่ำมันน่ำเสียดำย ฮะ! ลืมมันไปเถิด ไม่ปิดบังท่ำน จริง ๆ แล้วองค์
หญิงจี่อันมำถึงแล้วเมื่อสองวันก่อน นำงไปที่หลุมศพของท่ำนฮูหยิน
เหยำก่อนและเป็นลมจำกกำรร้องไห้ และนำงถูกพำตัวกลับมำโดยแม่
ทัพ ถ้ำท่ำนอยำกพบองค์หญิงจี่อันจริง ๆ ก็รอก่อน”
“นำง…นำงอยู่ที่นี่แล้วหรือ ? ” เฟิงจินหยวนรู้สึกลังเลเล็กน้อยที่
จะเชื่อ แต่หลังจำกนั้นเขำก็ตอบสนองและกลำยเป็นอำรมณ์ แต่เมื่อ
ได้ยินว่ำนำงหมดสติจำกกำรร้องไห้ เขำก็รู้สึกกังวลอยู่ข้ำงใน เขำ
ถำมทหำรว่ำ “นำงร้องไห้จนเป็นลมเลยหรือ ? นำงเป็นอะไรมำก
หรือไม่ ? ท ำไมสองวันแล้วนำงยังไม่ตื่นอีก ? เชิญหมอไปตรวจนำง
หรือยัง ? ซำงคัง ลูกศิษย์คนนั้นมีควำมเชี่ยวชำญด้ำนกำรแพทย์
ค่อนข้ำงมำก ให้เขำไปตรวจอำเอง ! ” ขณะที่เขำกล่ำวเขำยังรู้สึกไม่
สบำยใจและพยำยำมลุกขึ้นจำกเตียงด้วยตัวเอง

น่ำเสียดำยที่เขำอ่อนแอเกินไปและอำกำรป่วยแพร่กระจำยไปทั่ว
ร่ำงกำยของเขำ นอกจำกนี้เขำยังปฏิเสธที่จะใช้ยำในช่วงเริ่มต้น และ
พลำดช่วงเวลำส ำคัญที่สุดในกำรรักษำ ในปัจจุบันเขำเป็นเหมือน
ลูกโป่งที่แฟ่บ เมื่อผ่ำนไปแต่ละวันเขำก็จะผอมลงอย่ำงเห็นได้ชัด
ด้วยกำรเคลื่อนไหวนี้เท้ำของเขำถึงพื้น อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำ
ขำของเขำจะไม่มีแรงเมื่อเขำยืน ในขณะที่เขำก ำลังจะล้มลงกับพื้น
ทหำรจับเขำไว้และช่วงพยุงเขำ ในเวลำนี้เขำได้ยินเสียงพูดจำกข้ำง
หลังเขำ “ขอบคุณมำกสหำยหนุ่ม ข้ำจะรับช่วงต่อเอง ! ”