Gate of God - ตอนที่ 1045 สิ่งที่ทิ้งเอาไว้
ตอนที่ 1045 สิ่งที่ทิ้งเอาไว้
ร่างของหยุนชิงวูสั่นไหว
การที่ฟางเจิ้งจือเข้ามาใกล้เพื่อให้คนอื่นไม่ได้ยินที่เขาพูดอย่างไรก็ตามมันทำให้นางรู้สึกแปลกๆ
เขาทำแบบนี้เพราะมีจุดประสงค์หรือเปล่า?
หยุนชิงวูส่ายหัวในทันที
นั่นเป็นเพราะนางรู้ว่าฟางเจิ้งจือเกลียดนางแค่ไหนฟางเจิ้งจือไม่มีทางอยากใกล้ชิด ยิ่งไปกว่านั้นจากการคาดเดาของนางฟางเจิ้งจือไม่มีโอกาสรอดชีวิต
ด้านฟางเจิ้งจือเขาสัมผัสได้ว่าร่างกายของหยุนชิงวูสั่นไหวเพราะเขาใกล้ชิดนางมากเกินไป
ทำไมเขาถึงใกล้ชิดหยุนชิงวู?
มีบางอย่างผิดปกติ!
เขาควรจะเกลียดนาง! ฟางเจิ้งจือมองที่ใบหน้าอันเรียบเนียนของนางที่ขึ้นสีเล็กน้อยเขาอดไม่ได้ที่จะดึงร่างของหน้าเขามาใกล้หน้าอกตัวเอง
ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันมากยิ่งขึ้น
”เจ้าเป็นคนใช้ของข้า!”ฟางเจิ้งจือแสร้งทำเป็นไม่แยแสท่าทีของหยุนชิงวู
หยุนชิงวูเงียบเสียงลงด้วยความประหลาดใจ
นางไม่ดิ้นรนหรือต่อต้านราวกับเป็นคนใช้ของฟางเจิ้งจือจริงๆ
กองทัพอสูรและปีศาจที่อยู่ห่างออกไปเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นและคิดว่าฟางเจิ้งจือได้ข่มขู่หยุนชิงวู
”น่ารังเกียจ!”
”เขากล้าทำแบบนี้กับนายน้อยได้เช่นไร?”
”ข้าจะตัดเขาออกเป็นชิ้นๆ!”
เผ่าปีศาจและอสูรเคารพหยุนชิงวูราวกับนางเป็นเทพเจ้าพวกเขาไม่มีทางทนได้ที่ฟางเจิ้งจือทำให้นางอับอาย
น่าเสียดาย…
พวกเขาไม่สามารถสู้กับฟางเจิ้งจือได้
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ในไม่ช้าผู้คนทั้งหมดจากกลุ่มพันธมิตรสวรรค์รวมถึงวู่จวี้เอ๋อและมู่ฉิงเฟิงก็หายไปจากสายตาของเผ่าอสูรและปีศาจ
มีเพียงหยุนชิงวูและฟางเจิ้งจือเท่านั้นที่อยู่ที่นี่
”ฟางเจิ้งจือตอนนี้มนุษย์ก็ออกไปหมดแล้ว เจ้าควรจะมอบสิ่งที่ข้าต้องการได้แล้ว?”
”ตอนนี้เจ้าเป็นต้นไม้เจ้าจะสามารถวิ่งได้เร็วกว่าข้างั้นรึ?” ฟางเจิ้งจือถามกลับ
”ข้าคิดว่าเร็วกว่า”หนานกงมู่ไม่แปลกใจกับคำถามของฟางเจิ้งจือ
”งั้นก็ลองดู…”
ตูม!
ก่อนที่ฟางเจิ้งจือจะพูดจบประโยคใต้ขาของเขามีกิ่งไม้สีแดงนับไม่ถ้วนพุ่งออกมา
พูดให้ถูกพวกมันไม่ใช่กิ่งไม้
พวกมันเป็นราก!
รากที่เติบโตอยู่ใต้ดิน
”อ้อเจ้ามีรากด้วยงั้นหรือ…” ฟางเจิ้งจือแปลกใจเล็กน้อยแต่เขาไมได้หยุด
เขาหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
รากที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินกลายเป็นกรงนกขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว
”พวกเราไม่สามารถหนีได้…”เสียงของหยุนชิงวูดังขึ้นเบาๆ
”แต่ข้าไม่ต้องการตายกับเจ้า”ฟางเจิ้งจือตอบกลับทันที เขายังมีเรื่องมากมายให้ต้องทำ เขาไม่ต้องการตายตอนนี้
”บางสิ่งก็ไม่เป็นไปตามที่เจ้าต้องการตลอด”หยุนชิงวูไม่สนใจเกี่ยวกับความเป็นความตายของตัวเอง
ยิ่งไปกว่านั้น… นางรู้ว่าศัตรูของฟางเจิ้งจือคือใคร
หนานกงมู่!
กองทัพอสูรและปีศาจเลือกที่จะเชื่อหนานกงมู่แต่หยุนชิงวูเลือกที่จะเชื่อฟางเจิ้งจือ
แม้มันจะดูไม่น่าเชื่อ
แต่มันเป็นความจริงนอกจากนั้นนางยังรู้ว่าหนานกงมู่มีพลังในการควบคุมต้นไม้เทพเจ้า
”เจ้าต้องการจะตายอยู่ที่นี่งั้นหรือ?”ฟางเจิ้งจือถาม
”ต่อให้ข้าไม่ต้องการข้าก็ไม่มีความสามารถพอที่จะทำอะไรได้” หยุนชิงวูยิ้มอย่างขมขื่น
”ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่รู้ว่าเป้าหมายของหนานกงมู่เว้นแต่เจ้าต้องการให้หนานกงมู่เข้าควบคุมกองทัพอสูรและปีศาจ?” ฟางเจิ้งจือกล่าว
”เจ้ากำลังจะขอความช่วยเหลือจากข้างั้นหรือ?” ”บอกข้าทุกอย่างที่เจ้ารู้เกี่ยวกับต้นไม้เทพเจ้า!” ฟางเจิ้งจือไม่รู้ว่าหยุนชิงวูเป็นคนเช่นไร
”ฮ่าฮ่า…”หยุนชิงวูหัวเราะอย่างขมขื่น
จากนั้นเมื่อนางหัวเราะจบนางก็พูดบางอย่างกับฟางเจิ้งจือ
”ฝันไปเถอะ!”
”…”
ตูม!
ตูม!
สายฟ้าสีแดงผ่าลงบนพื้นในเวลาเดียวกันรากไม้สีแดงค่อยๆล้อมรอบฟางเจิ้งจือและหยุนชิงวู
”ไม่มีประโยชน์ที่จะยื้อเวลาไปมากกว่านี้บอกสิ่งที่เจ้ารู้มา พวกเราจะได้ออกไปจากที่นี่ด้วยกัน!” ฟางเจิ้งจือพูดพร้อมกับใช้หอกป้องกันการโจมตีจากรากไม้
เขาไม่คิดว่านางต้องการจะตายพร้อมกับเขาที่นี่จริงๆ ”เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้างั้นหรือ?การที่ข้าเลือกตายกับเจ้าอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีไม่น้อย”
”เป็นทางเลือกที่ดี…งั้นหมายความว่าเจ้ารู้วิธีรับมือกับต้นไม้เทพเจ้า?”ทันใดนั้นดวงตาของฟางเจิ้งจือได้เบิกกว้างกับคำพูดของหยุนชิงวู
”แน่นอน”หยุนชิงวูพยักหน้า
”บอกข้อแลกเปลี่ยนของเจ้ามา!”
”ข้าไม่คิดจะแลกเปลี่ยนกับคนไร้ยางอายเช่นเจ้า”หยุนชิงวูส่ายหน้า
”เพื่อแสดงความจริงใจข้าจะบอกว่าเจ้าปีศาจถูกซ่อนไว้ที่ไหน?” ฟางเจิ้งจือลองเสนอไพ่ตายของเขาออกไปด้วยความลังเล เขาลังเลเพราะกลัวว่าหมู่บ้านภูเขาทางเหนือจะตกอยู่ในอันตราย อย่างไรก็ตามตอนนี้หยุนชิงวูไม่มีอำนาจในการสั่งการกองทัพทำให้เขาวางใจได้ในระดับหนึ่ง
”ข้ารู้ว่าท่านพ่ออยู่ที่ไหน”หยุนชิงวูเหลือบมองฟางเจิ้งจือ
”เจ้ารู้?”ฟางเจิ้งจือแปลกใจ
”ข้ารู้ตั้งแต่ที่เจ้าเปิดเผยตัวเองว่าคือฟางเจิ้งจือท่านพ่อต้องอยู่ที่หมู่บ้านภูเขาทางเหนือแน่นอน” หยุนชิงวูตอบโดยไม่ลังเล
”ข้าเคยสัญญาว่าจะให้เขามีชีวิตอีกสองปีข้าขอเปลี่ยนเป็นปล่อยเขากลับไปที่เมืองเงาเลือดเลยในตอนนี้เป็นยังไง?” ฟางเจิ้งจือไม่ปฏิเสธ เขารู้ว่าหยุนชิงวูฉลาดพอที่จะรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว
”เจ้าควรจะรู้ไว้ว่าถ้าข้าตายที่นี่เจ้าปีศาจไม่มีทางรอดชีวิต เจ้าก็รู้ว่าหนานกงมู่ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ๆ รวมทั้งแม่ของเจ้า เหล่าราชาอสูร…”
”ข้าสามารถบอกวิธีรับมือกับต้นไม้เทพเจ้าได้อย่างไรก็ตามข้ามีความต้องการอีกอย่างนอกเหนือจากปล่อยพ่อของข้า” หยุนชิงวูกำหมัดแน่นราวกับได้ตัดสินใจแล้ว
”พูดมา” ”หลังจากหนีออกไปแล้วข้าไม่ต้องการให้ใครอื่นนอกจากเจ้าที่เป็นคนฆ่าข้า จากนั้นก็ฝังร่างของข้าพร้อมกับกู่เจิ่งของข้าที่ภูเขาคังหลิง ไม่ต้องสลักชื่อเต็มของข้า สลักแค่เพียงคำว่า’วู’เท่านั้น”หยุนชิงวูกล่าว
”เจ้าไม่ต้องการให้ข้าปล่อยเจ้าไปงั้นรึ?”
”ไม่”หยุนชิงวูส่ายหัว
”ทำไม?”
”มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้…เจ้าไม่มีทางปล่อยข้าไปรวมทั้งกลุ่มพันธมิตรฝ่ายมนุษย์ก็เช่นกัน พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้ข้ามีชีวิตอยู่ ข้าปรารถนาที่จะตายด้วยน้ำมือของเจ้าเท่านั้น” หยุนชิงวูมองฟางเจิ้งจืออย่างสงบ
ร่างของฟางเจิ้งจือสั่นสะท้าน
ถ้าเขาเป็นหยุนชิงวูเขาคงร้องขอให้ปล่อยตัวเองและเขารู้ว่าฝ่ายตรงข้ามต้องทำตามแน่นอน
แต่ทำไมหยุนชิงวูถึงขอเรื่องนั้น?
นางคงรู้ว่ามนุษย์ไม่มีทางยอมปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่เพื่อเป็นภัยคุกคามในอนาคต
ต่อให้นางไม่ตายแต่ก็ต้องถูกกักขังไปตลอดกาล
นางไม่ต้องการมีชีวิตอยู่เช่นนั้นจึงเลือกที่จะตายภายใต้น้ำมือของฟางเจิ้งจือ
”เจ้าสัญญาไหม?”หยุนชิงวูถามอีกครั้ง
”ได้ข้าสัญญา” ฟางเจิ้งจือแทงหอกฉีหลินไปข้างหน้าเพื่อทำลายรากไม้ที่ขวางทาง
เปลวไฟโหมกระหน่ำทำให้เกิดรูเล็กๆขึ้นบนกรงที่สร้างขึ้นจากรากไม้สีแดง
”ตามบันทึกโบราณต้นไม้เทพเจ้าถูกปลูกโดยจักรพรรดิหยาน” หยุนชิงวูยิ้มด้วยความยินดีเมื่อฟางเจิ้งจือยอมสัญญา “อย่างไรก็ตามจักรพรรดิหยานไม่ได้สร้างเมล็ดพันธุ์ต้นไม้เทพเจ้าขึ้น”
”เป็นมารดาแห่งโลก?”ฟางเจิ้งจือคาดเดา
”ใช่แล้วเป็นมารดาแห่งโลกที่มอบมันให้กับจักรพรรดิหยานแต่นางเองก็ไม่ได้เป็นคนสร้างมันเช่นกัน มันถูกนางดึงออกมา”
”ดึงออกมา?”
”ใช่แล้วในบันทึกไม่ได้บอกว่านางดึงมันออกมาจากที่ไหน อย่างไรก็ตามมีการคาดเดาบางอย่าง”
”คาดเดา?”
”อืม”หยุนชิงวูพยักหน้า “ในบันทึกคาดเดาไว้ว่าพลังของมารดาแห่งโลกนั้นมีต้นกำเนิดมาจากต้นไม้เทพเจ้า” หยุนชิงวูเล่าต่อพร้อมกับพยักหน้า
”มันเกี่ยวข้องกับวิธีจัดการกับต้นไม้เทพเจ้างั้นหรือ?”ฟางเจิ้งจือขัดหยุนชิงวู เพราะสถานการณ์ในตอนนี้เขาไม่ต้องการฟังรายละเอียดมากนัก
”ใช่มันเกี่ยวข้อง”
”งั้นเจ้าช่วยเข้าประเด็นเลยได้ไหม?”
”เจ้าน่าจะจำได้ว่ามารดาแห่งโลกได้ทิ้งสามสิบหกแผนที่สู่สวรรค์เอาไว้”
”เจ้าหมายถึงศิลาเซียน?!”ฟางเจิ้งจือตกตะลึง
”ใช่แล้วมันมีพลังในการควบคุมต้นไม้เทพเจ้า”
”อืมแต่เจ้าคงลืมไปว่าข้าไม่มีสามสิบหกแผนที่สู่สวรรค์!” ฟางเจิ้งจือกล่าวด้วยความหงุดหงิด
บัดซบ!
สิ่งที่นางพูดไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อยถ้าเขาไม่มีสามสิบหกแผนที่สู่สวรรค์
……………………………………..
YOU MAY ALSO LIKE
