Gate of God - ตอนที่ 1070 สวรรค์ไม่มีทางให้อภัย
ตอนที่ 1070 สวรรค์ไม่มีทางให้อภัย
”เจ้า…เจ้ากล้าดียังไง!”การแสดงออกของไป่ฉือเปลี่ยนไปทันที เพราะในที่สุดนางก็รู้ว่ามังกรจูหลงต้องการจะทำอะไรหลังจากที่ได้ยินเสียงระเบิดจากร่างกายของมัน
มังกรจูหลงกำลังกลืนกิน”เทพเจ้า”
การสั่นสะเทือนอันรุนแรงของประตูเทพเจ้าทำให้เหล่าเทพอสูรออกมาจากประตูเทพเจ้าจำนวนมาก
มันเป็นสิ่งที่ไป่ฉือคิดไม่ถึง
แม้นางอยากจะทำแบบนั้นแต่นางไม่มีพลังเพียงพอมีเพียงผู้ที่มีพลังเทียบเท่ามังกรเท่านั้นถึงจะทำได้
อย่างไรก็ตามเป้าหมายของมังกรจูหลงไม่ใช่เรียกตัวตนระดับเทพเจ้าออกมา
เขาต้องการกลืนกิน
กลืนกินพลังของตัวตนระดับเทพเจ้าของเผ่าอสูร มันน่ากลัวเกินไป
แม้นางจะรู้ว่ามังกรจูหลงนั้นเป็นตัวแทนแห่งความโหดร้ายในยุคโบราณแต่นางไม่คาดคิดว่ามันจะน่ากลัวถึงขนาดนี้
กลืนกินเลือดเนื้อของเผ่าพันธุ์ตัวเองเพื่อเพิ่มพลัง
”มันเป็นบ้าแล้ว!”เมิ่งเทียนก็คิดออกเช่นกัน เขาไม่ลังเลอีกต่อไปเมื่อได้ยินเสียงระเบิดจากร่างของมังกร
นั่นเป็นเพราะหากมันยังคงกลืนกินตัวตนระดับเทพเจ้าเข้าไปเรื่อยๆพลังของมันคงมากเกินกว่าที่ใครจะต่อกรได้
เมิ่งเทียนพุ่งเข้าหามังกรจูหลงพร้อมกับจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากใบดาบ
ฟุ้บ!
มังกรจูหลงคาดเดาไว้ก่อนแล้วมันจึงเพียงสะบัดหางของมันเข้าหาจุดศูนย์กลางของแสงสีม่วง
ตู้ม!แสงสีม่วงแตกออก ร่างของมังกรจูหลงใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วเกล็ดของมันเพิ่มจำนวน กระดูกของมันยาวขึ้น
”มังกรจูหลงหยุดเดี๋ยวนี้!พวกเขาเป็นความหวังของเผ่าพันธุ์อสูร!” ไป่ฉือก็เริ่มโจมตีเช่นกัน นางไม่สามารถทนเห็นมังกรจูหลงกลืนกินอสูรตัวอื่นได้
นางต้องหยุดมัน
ต่อให้แผนของนางจะต้องล้มเหลวแต่นางไม่ต้องการเห็นตัวตนเทพเจ้าทั้งหมดลงไปอยู่ในท้องของมังกรจูหลง
ด้านมังกรจูหลงมันไม่สนใจไป่ฉือแม้แต่น้อย
เขาคือเทพเจ้าที่แท้จริงทำไมต้องฟังจิ้งจอกขาวที่หางขาดด้วย?
ตู้ม!
ตู้ม!
”..”
เสียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บางเสียงมาจากท้องของมังกรบางเสียงมาจากการปะทะกันระหว่างดาบของเมิ่งเทียนและหางของมังกร
ห่างออกไปไม่ไกลกองทัพอสูรและศิษย์หอคอยหลิงหยุนสามารถสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบนยอดภูเขาสวรรค์
เพราะร่างของมังกรจูหลงนั้นใหญ่เกินไป
”มังกรจูหลงกำลังทำอะไร?”
”ดูเหมือนเขากำลังอ้าปากกัดประตูเทพเจ้าของเผ่าอสูรอยู่?!”
”เสียงระเบิดนั่นคืออะไรกันแน่?”
เหล่าอสูรไม่แน่ใจอย่างไรก็ตามไม่นานพวกเขาก็เห็นไป่ฉือทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า
นางกลายร่างเป็นจิ้งจอกขาวขนาดใหญ่พร้อมกับโจมตีมังกรจูหลงย่างบ้าคลั่งอย่างไรไม่นานนางก็ร่วงลงมาบนพื้นเพราะถูกหางขนาดมหึมาของมังกรจูหลงโจมตีใส่
”นางกำลังโจมตีมังกรจูหลง!”
”ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?มังกรจูหลงกำลังกลืนกินตัวตนระดับเทพเจ้าที่ออกมาจากประตูงั้นหรือ?!”
”..”
”เป็นไปได้ยังไงมังกรจูหลงเองก็เป็นเผ่าพันธุ์อสูรเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
”พวกเรา…พวกเราควรกลับไปช่วยท่านไป่ฉือไหม?
”ใช่พวกเรารีบไปช่วยนางกัน!”
เสียงระเบิดของหินสีดำในท้องของมังกรจูหลงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เหล่าอสูรที่กำลังไล่ล่าศิษย์หอคอยหลิงหยุนเต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อนในใจ
ในขณะเดียวกันกองทัพขนาดใหญ่ได้ปรากฎขึ้น
เป็นกองทัพของอาณาจักรเซี่ยที่นำโดยหลินมู่ไป่และเฉียนยู่พวกเขากำลังตรงขึ้นไปบนภูเขาสวรรค์อีกครั้ง
เพื่อช่วยฉือกูเหยียนและเมิ่งเทียน ตู้ม!
ในที่สุดดาบของเมิ่งเทียนก็หลบเลี่ยงหางของมังกรได้ใบดาบพุ่งไปยังหัวของมังกรจูหลงทันที
ร่างของมังกรจูหลงสั่นสะท้านพร้อมกับมีเลือดไหลออกมาจากหัว
จากนั้นมันก็อ้าปากออกหินสีดำห้าก้อนหล่นลงมาจากปากของมัน
ตู้ม!
ตู้ม!
”…”
หินห้าก้อนระเบิดออกตัวตนระดับเทพเจ้าทั้งห้าเดินออกมาด้วยความประหลาดใจ…
ใช่แล้วพวกเขากำลังประหลาดใจ
ตอนแรกพวกเขาต้องการตะโกนออกมาด้วยความยินดีหลังจากที่ได้กลับมาบนโลกอีกครั้ง
อย่างไรก็ตามบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่เหนือหัวของพวกเขาทำให้ต้องกลืนคำพูดกลับไป
”อะไรกัน…ไม่มีทาง…”
”มังกรจูหลง?!”
”เดี๋ยวๆมีมนุษย์กำลังต่อสู้อยู่กับมังกรจูหลง เขาเป็นใครกัน? ทำไมข้าไม่เคยเห็นเขาในสนามรบโบราณมาก่อนเลย?”
”ใครกันที่สามารถสู้กับมังกรจูหลงได้?”
เทพอสูรทั้งห้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและไม่ได้รู้เลยว่าพวกเขาพึ่งรอดออกมาจากปากของมังกรจูหลง
อย่างไรก็ตามพวกเขาเห็นจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งร่วงลงมาที่พื้น
”ทำไมนางถึงมีแปดหาง?”
”หรือนางเป็นพวกกลายพันธุ์?”
”แสดงว่าโลกนี้ก็มีจิ้งจอกแปดหางตัวอื่นอีก?”
เทพอสูรทั้งห้ามองหน้ากันด้วยความสับสน
”มังกรจูหลงกำลังกลืนกินเผ่าพันธุ์ของพวกเราเร็วเข้า…รีบๆฆ่ามัน!” เสียงของไป่ฉือดังขึ้น
”อะไรนะ?”
”…”
”ฆ่ามังกรจูหลง?เจ้าหมายถึงฆ่ามนุษย์ที่กำลังสู้กับเขาอยู่หรือเปล่า?”
”ใช่แล้วข้าคิดว่า…”
ก่อนที่เทพอสูรคนสุดท้ายจะพูดจบมังกรจูหลงก็พุ่งลงมาแล้วก็กินเขาไปทันที
”…”
”…”
ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ
อย่างไรก็ตามความเงียบถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วเพราะเทพอสูรที่เหลือสี่คนต่างกรีดร้องออกมา
”บัดซบ…มังกรจูหลงเป็นบ้าไปแล้วงั้นรึ?!”
”เขาต้องการจะฆ่าพวกเราจริงๆ…”
”หนี!”
ไม่เป็นอย่างที่ไป่ฉือคาดหวังเทพอสูรทั้งสี่คนกลับหันหลังและวิ่งหนีโดยไม่ลังเล
พวกเขารู้ถึงพลังของมังกรจูหลงดี
ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาถูกขังอยู่ในจักรวาลมาเป็นพันๆปี
ตอนนี้พวกเขาได้รับอิสระแล้วพวกเขาไม่คิดจะรนหาที่ตาย
อย่างไรก็ตามในไม่ช้าพวกเขาก็พบว่ามีหญิงสาวนางหนึ่งยืนขวางพวกเขาเอาไว้
งดงามมาก
อย่างไรก็ตามนางเป็นมนุษย์
”หลีกไป!”
”ถ้าไม่หลีกก็ตายซะ!”
”มนุษย์กล้าขวางทางพวกเรางั้นหรือ?”
เทพอสูรทั้งสี่กล่าวออกมา ”พวกเจ้ามีเพียงสองทางเลือกฆ่ามังกรจูหลงหรือให้ข้าฆ่าพวกเจ้าทิ้งซะ!”ฉือกูเหยียนตะโกนใส่เทพอสูรทั้งสี่อย่างไร้ความปราณี
”…”
”…”
พวกเขาทั้งสี่รู้สึกแปลกมาก
หญิงสาวตรงที่โผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้กำลังข่มขู่พวกเขา
”เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นหมูในอวยงั้นรึ?ฆ่านังผู้หญิงหยาบคายนี่ทิ้งก่อนเถอะ!” เทพอสูรทั้งสี่มองหน้ากันและพร้อมจะโจมตี
”รีบฆ่ามังกรจูหลงซะ!ไม่อย่างนั้นเผ่าอสูรต้องพินาศแน่นอน!” ทันใดนั้นเสียงของไป่ฉือก็ดังขึ้นอีกครั้ง
”อะไรอีก?!ข้าสับสนไปหมดแล้ว!”
”ตกลงพวกเราต้องฆ่าใครกัน?!”
”จิ้งจอกแปดหางกล่าวว่าถ้าพวกเราไม่ฆ่าจูหลงเผ่าอสูรจะพินาศ…” ”งั้นช่างมันจัดการกับมังกรจูหลงก่อน!”
เทพอสูรทั้งสี่เลิกลังเลเพราะมังกรจูหลงได้พุ่งไปหาพวกเขาแล้ว
”มังกรจูหลงเจ้ากำลังคิดจะฆ่าเผ่าพันธุ์ของตัวเอง สวรรค์ไม่มีทางปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น!” เมิ่งเทียนที่ยืนอยู่หน้าประตูเทพเจ้าของเผ่าอสูรกล่าวขึ้นขณะพยายามหยุดมังกรจูหลง
”เผ่าพันธุ์ตัวเอง?ข้าเป็นเทพเจ้าที่แท้จริง พวกมันเป็นเพียงมดปลวกเท่านั้น มีอะไรผิดปกติที่พวกมันจะเสียสละตัวเองเพื่อข้า?” มังกรจูพลงเปิดปากของเขาและกัดเทพอสูรคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด
แกรก!
แขนของเทพอสูรคนนั้นขาดออกความเจ็บปวดทำให้เขาเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา
เขาเป็นสัตว์อสูรขนาดใหญ่คล้ายกับจระเข้ อย่างไรก็ตามกรงเล็บข้างหนึ่งของมันอยู่ในปากของมังกรจูหลงมันพยายามดินรนพร้อมกับเอาหางฟาดไปที่หัวของมังกรจูหลง
อย่างไรก็ตามมังกรจูหลงไม่ปล่อยมัน
มังกรจูหลงอ้าปากออกและกลืนจระเข้ทั้งตัวเข้าไป
”…”
มันเป็นฉากที่น่าสะพรึงกลัว
ร่างกายของมังกรจูหลงใหญ่ขึ้นอีกครั้งหัวของมันใหญ่เกือบเท่ากับภูเขาลูกเล็กๆ เกล็ดของมันเปล่งแสงสีทองเข้ม
แสงส่องสว่างไปทั่วร่างของมันแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่ง
”มังกรจูหลงเจ้าโหดร้ายเกินไปแล้ว!”
”พวกเราจะฆ่าเจ้าทิ้งซะ!”
”ตาย!”
เทพอสูรอีกสามคนเริ่มโจมตี
พวกเขากลับสู่ร่างที่ท้จริงอย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับขนาดตัวของมังกรแล้วนั้นพวกเขาดูอ่อนแอกว่ามาก
”มอบพลังของพวกเจ้าให้ข้าและข้าจะทำให้เผ่าอสูรได้ครองโลก!” มังกรจูหลงตะโกนออกมา
”ไม่มีทาง!”
”ฝันไปเถอะ!”
”ตาย!”
เทพอสูรทั้งสามและไป่ฉือเริ่มโจมตีมังกรจูหลงอีกครั้ง
”หึกลายเป็นอาหารของข้าให้หมด!” มังกรจูหลงอ้าปากและเตรียมจะกัดไป่ฉือ
ทันใดนั้นดาบเล่มหนึ่งพุ่งลงมาจากท้องฟ้า
มันพุ่งลงมาด้วยความเร็วสูงสุดพร้อมกับใบดาบที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
ดาบสีม่วงที่มีสัญลักษณ์บางอย่างอันเลือนลางแทงลงไปที่หัวของมังกรจูหลงและตรึงร่างของมันไว้กับพื้น ตู้ม!ร่างของมันกระแทกกับพื้น เลือดไหลออกมาจากหัวราวกับน้ำพุ
”ทำลาย!”
”มังกร!”
เสียงดังสะท้อนไปทั่วอากาศ
……………………………………..
YOU MAY ALSO LIKE
