Gate of God - ตอนที่ 1095 ยอมรับความพ่ายแพ้
ตอนที่ 1095 ยอมรับความพ่ายแพ้
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
ฟางเจิ้งจือร่วงลงไปบนภูเขาสวรรค์…
มู่ฉิงเฟิงและคนอื่นๆล้วนตกตะลึง
พวกเขาไม่คาดคิดว่าอยู่ดีๆหนานกงมู่จะโจมตีออกมายิ่งไปกว่านั้นฟางเจิ้งจือยอมเสียสละตัวเองเพื่อช่วยฉือกูเหยียน
”หนานกงมู่!”
”หนานกงมู่?!”
ดวงตาของมู่ฉิงเฟิงและคนอื่นๆแดงก่ำ
”ฟางเจิ้งจือ?!ข้า…ข้าฆ่าฟางเจิ้งจือ? เจ้าทำลายผลไม้เทพเจ้าของข้า ข้าล้างแค้นเจ้าได้แล้ว ข้าได้ล้างแค้นแล้ว!” หนานกงมู่พูดพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
”…”
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะจากอีกด้านก็ดังขึ้นเช่นกัน”ฮ่าฮ่า…ฟางเจิ้งจือพยายามฆ่าพวกเรา? แต่กลับถูกฆ่าเองเสียก่อน?”
ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเต๋าวู่หนึ่งในสี่อสูรร้ายที่กำลังทำลายภูเขาสวรรค์อยู่
”ฟางเจิ้งจือไม่นะ…ท่านอาจารย์โปรดช่วยพวกเขา” วู่จวี้เอ๋อต้องการจะกระโดดออกไปช่วยฟางเจิ้งจือ
อย่างไรก็ตามเซียนสวรรค์พักพิงได้คว้าแขนของนางไว้
”ไม่จวี้เอ๋อ!” เขาก็โกรธแค้นเช่นกัน แต่อสูรร้ายนั้นทรงพลังเกินไป
จะมีใครสามารถหยุดการพังทลายของภูเขาสวรรค์ลงได้?
”ฟางเจิ้งจือ…”หยุนชิงวูมองลงไปเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยหมอกควันพร้อมยิ้มออกมา”เจ้าคงไม่รอดแล้วใช่หรือไม่? หืม…ในเมื่อเจ้าไม่อยู๋แล้ว ให้ข้าเดินทางไปพร้อมกับเจ้า เส้นทางแห่งความตายของเจ้าจะได้ไม่โดดเดี่ยว…”
ฟุ้บ หยุนชิงวูดึงตัวเองออกมาจากผ้าคาดเอวของวู่จวี้เอ๋อที่ปกป้องทุกคนอยู่จากนั้นนางได้ทิ้งตัวลงไปด้านล่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน
”อะไรกัน?!หยุนชิงวู!” มู่ฉิงเฟิงและคนอื่นๆตกตะลึงเป็นอย่างมาก
หยุนชิงวูตามฟางเจิ้งจือไปจริงๆ?
มันเป็นเรื่องที่แปลกมาก
”หยุนชิงวูลูกข้า!”ไป่ฉือที่ซ่อนตัวอยู่ห่างออกไปคำรามออกมาเมื่อเห็นหยุนชิงวูตกลงไปในรอยแยกของภูเขาสวรรค์
อาจจะกล่าวได้ว่าคนเรามักจะรู้ค่าของบางสิ่งเมื่อต้องสูญเสียมันไปแล้ว
ไป่ฉือไม่ได้ให้ความสนใจกับหยุนชิงวูตลอดหลายปีที่ผ่านมาเพราะนางไม่ต้องการยอมรับการแต่งงานที่เคยเกิดขึ้นในอดีต
ยิ่งไปกว่านั้นหยุนชิงวูไม่ใช่อสูรที่แท้จริง
ในฐานะจักรพรรดินีอสูรผู้มีอำนาจสูงสุดไป่ฉือนั้นเย่อหยิ่ง เย็นชาและไร้ความปราณี
ตอนนี้ฉากต่างๆกำลังปรากฎขึ้นในใจของนาง
ตอนที่หยุนชิงวูเข้ามาในหนองน้ำยักษ์และเรียกนางว่าแม่…
”ชิงวู…”
”ชิงวูลูกข้า!”
”…”
ราวกับนางได้เสียที่พึ่งสุดท้ายของตัวเองไปแล้ว
”ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”ไป่ฉือลุกขึ้นยืนและต้องการกระโดดลงไปในรอยแยกเช่นกัน
อย่างไรก็ตามทันใดนั้นหางยาวได้ดึงร่างของนางเอาไว้และเหวี่ยงกลับไปไว้ที่เดิม
”เจ้าคิดจะฆ่าตัวตายโดยละทิ้งอนาคตของเผ่าอสูรไปงั้นหรือ?งั้นเจ้าก็ไม่สมควรเรียกตัวเองว่าจักรพรรดินีของเผ่าอสูรอีก!” เต๋าวู่กล่าวออกมาอย่างเย็นชาขณะที่เขากำลังทำลายภูเขาสวรรค์ไปเรื่อยๆ
หนานกงมู่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สิบสองพ่อมดเผ่าปีศาจพึ่งได้สติจากนั้นพวกเขาก็ยิ้มออกมาอย่างเย็นชา
ความขัดแย้งภายใน
มนุษย์ยังไงก็เป็นมนุษย์วันยังค่ำ!
”จับตัวหนานกงมู่!”หงโหย่วออกคำสั่ง
”รับทราบ!”
ด้านหนานกงมู่เขาหยุดยิ้มและมองไปยังพ่อมดปีศาจทั้งสิบสองด้วยความเย็นชา
”พวกเจ้าต้องตายพวกเจ้ากล้าคิดที่จะแย่งผลไม้เทพเจ้าไปจากข้า!” หนานกงมู่คำราม เขาคิดจะต่อสู้จนตัวตาย
แต่ทันใดนั้นเองร่างสีแดงได้ลอยขึ้นมาเหนือหัวหนานกงมู่
”หนานกงมู่ข้าจะจัดการเจ้า!”ปิงหยางรู้ว่าตัวเองไม่มีความสามารถที่จะสู้กับหนานกงมู่ แต่นางทนเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้
เปลวไฟลุกโชนไปทั่วร่าง
ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว นางฟาดหอกไปด้านหน้าด้วยพลังทั้งหมด
”ปิงหยาง?!”หนานกงมู่ตกใจมากเพราะเขามัวแต่สนใจสิบสองพ่อมดปีศาจจนละเลยปิงหยาง
แต่เขาจะถูกปิงหยางลอบโจมตีง่ายๆ?
หนานกงมู่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเขาคว้าหอกฉีหลินที่พุ่งเข้ามาหาเขา
เปลวไฟเผาไหม้มือของหนานกงมู่
แต่ทันใดนั้นเองแสงสีแดงได้เปล่งออกมาจากมือของเขาเปลวไฟหายไปในทันที
ปิงหยางปล่อยหอกฉีหลินและอาศัยช่องว่างพุ่งเข้าหาหนานกงมู่
”หนานกงมู่เจ้ากล้าดียังไง? ข้ามีตำแหน่งสูงกว่าเจ้า แต่เจ้ากลับกล้าโจมตีข้า?
”ตำแหน่งสูงกว่า?!”
ร่างของหนานกงมู่สั่นสะท้านตอนที่เขาได้ยินปิงหยาง แขนของเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบแล้ว ปิงหยางกำลังกัดเขาพร้อมกับเกาะแขนเขาราวกับปลาหมึกหนานกงมู่เผลอปล่อยหอกฉีหลินเป็นโอกาสให้ปิงหยางชิงหอกฉีหลินกลับมาได้
ฟุ้บ!
ปิงหยางสะบัดหอกผ่านหน้าหนานกงมู่ไปอีกครั้งส่งผลให้เกิดแผลเล็กๆบนหน้าผากของเขาขึ้น
”ปิงหยางเจ้าเองก็ทำลายผลไม้เทพเจ้าด้วย!”
ถ้าเขาต้องการจะเลือกหนึ่งคนที่ไม่ฆ่าระหว่างฟางเจิ้งจือฉือกูเหยียน เหยียนซิวและปิงหยาง คนคนนั้นคือปิงหยาง
เพราะว่า…
นางอ่อนแอเกินไป
นอกจากนี้นางยังเป็นเจ้าหญิงของอาณาจักรเซี่ย
แม้หนานกงมู่ไม่ได้กังวลเรื่องฐานะของนางแต่ตระกูลหนานกงมู่ก็เป็นตระกูลของอาณาจักรเซี่ยมาตลอด
เขาถูกปลูกฝังเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็ก
เขาไม่ต้องการฆ่าปิงหยางแต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตบนางอย่างไร้ปราณี
ปั้ง!
ปิงหยางถูกตบที่หลังอย่างรุนแรงเลือดไหลออกมาจากมุมปากของนาง
อย่างไรก็ตามนางไม่ได้ปล่อยปากที่กัดแขนของหนานกงมู่อยู่
ด้านสิบสองพ่อมดปีศาจพวกเขาได้เข้ามาใกล้แล้ว
”ฮ่าฮ่าฮ่า…น่าสนใจมาก!”หงโหย่วหัวเราะ เขากำลังมองมนุษย์ที่กำลังต่อสู้กันตรงหน้าอย่างเหยียดหยาม
”ถ้ามีเวลข้าอยากจะรอดูจริงๆว่าใครจะเป็นผู้ชนะแต่ข้าไม่มีความอดทนขนาดนั้น ฆ่าพวกมันทั้งคู่!”
”รับทราบ!” พ่อมดปีศาจคนอื่นๆพยักหน้าและโจมตีพร้อมกัน
”ปิงหยางปล่อย!”ดวงตาของหนานกงมู่กลายเป็นสีแดงเมื่อเห็นสิบสองพ่อมดเข้ามากใกล้พร้อมกับตบปิงหยางอีกครั้ง
”อั้ก!”
ปิงหยางไม่สามารถทนได้อีกต่อไปนางเปิดปากและกระอักเลือดออกมา
จากนั้นปิงหยางก็ยิ้ม
”ข้าจะตายไปพร้อมกับเจ้า”ปิงหยางกล่าวขณะที่ยังคงจับแขนของหนานกงมู่แน่นพร้อมกับเตะเท้าไปมาไม่หยุดราวกับไม่กังวลเกี่ยวกับสิบสองพ่อมดปีศาจเลยแม้แต่น้อย
”ตายพร้อมกับข้า?”การแสดงออกของหนานกงมู่แข็งค้าง
เขามองดูสิบสองพ่อมดปีศาจรอบๆและหันไปมองปิงหยางราวกับเขากำลังสิ้นหวัง
เขาแพ้แล้ว
ไม่ว่าเขาจะไม่เต็มใจแค่ไหนแต่เขาก็แพ้แล้ว!
ผลไม้เทพเจ้าถูกทำลายภารกิจของตระกูลหนานกงไม่มีทางสำเร็จ
และตอนนี้…
เขากำลังจะฆ่าองค์หญิงของอาณาจักรเซี่ยที่เขาเคยภักดี!
ปั้ง!ปิงหยางเตะไปที่ใบหน้าของหนานกงมู่ ทำให้หัวของเขาเอียงไปด้านข้างพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก
เกิดอะไรขึ้น?
หนานกงมู่ไม่มีทางพลาดง่ายๆแม้นางจะสับสนแต่ก็คิดว่าเป็นโอกาสที่ดีเพื่อล้างแค้นให้ ฟางเจิ้งจือ เหยียนซิวและฉือกูเหยียน
ฆ่าหนานกงมู่!
ฆ่าคนทรยศ!
ปั้ง!
ปั้ง!
”…” ปิงหยางเตะไปที่ใบหน้าและหน้าอกของหนานกงมู่อย่างต่อเนื่อง
”ฝ่าบาทท่านต้องการฆ่าข้าจริงๆงั้นหรือ?” หนานกงมู่มองปิงหยางและถามออกมา
”หุบปากคนทรยศ! เจ้ายังกล้าเรียกข้าว่าฝ่าบาทอีกงั้นรึ?! ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าต้องการให้เจ้าตายไปพร้อมกับฟางเจิ้งจือและพี่เหยียน!” ปิงหยางตะโกนออกมา
”ฮ่าฮ่า…ตายด้วยกัน?!ได้…งั้นข้าจะตายไปกับพวกเขา!” หนานกงมู่หัวเราะพร้อมกับทิ้งตัวลงไปเบื้องล่าง
”คิดจะหนีงั้นรึ?!”
”หยุดพวกมัน!”
”…”
สิบสองพ่อมดปีศาจต้องการจะหยุด
แต่กิ่งไม้สีทองได้พุ่งออกมาจากร่างของหนานกงมู่และโจมตีใส่พวกเขาด้วยความเร็วสูงมันทำให้พวกเขาไม่สามารถเข้าไปใกล้หนานกงมู่ได้ หนานกงมู่และปิงหยางตกลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว
”พี่ใหญ่พวกเราจำเป็นต้องไล่ตามไปอีกหรือไม่?”
”ไม่จำเป็น!”หน้าของหงโหย่วดำคล้ำ เขากัดฟันแน่นและพูดออกมา “ลืมเรื่องผลไม้เทพเจ้านั่นไป ประตูเทพเจ้าไม่มีทางเปิดออกอีก มนุษย์ไม่ถือเป็นภัยคุกคามของพวกเราอีก่อไป ที่เหลือคือฆ่าเผ่าอสูรทิ้งเท่านั้น!”
”รับทราบ!”
ตอนนี้มนุษย์ไม่ถือเป็นปัญหาสำหรับพวกเขาอีกต่อไปเหลือเพียงเผ่าอสูรเท่านั้น
อีกไม่นานแล้วที่เผ่าปีศาจจะได้กลับมาครองโลกอีกครั้ง
YOU MAY ALSO LIKE
