Gate of God - ตอนที่ 1126 ซิงเทียนและฉงฉี

ตอนที่ 1126 ซิงเทียนและฉงฉี

ทุกคนมองไปที่ฉือกูเหยียน

นี่เป็นครั้งแรกที่ซิงเทียนถูกโจมตีร่างกายมหึมาของเขาเซไปด้านหลัง

ฉือกูเหยียนแข็งแกร่งเกินไป!

แม้แต่ฉงฉีเองก็ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

”พี่เหยียน!”ปิงหยางตะโกนออกมาด้วยความยินดี อย่างไรก็ตามนางไม่ได้ละเลยเต๋าวู่ที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง

”ตู้ม!”ปิงหยางและเหยียนซิวโจมตีแทบจะในเวลาเดียวทั้งด้านซ้ายและขวาขณะที่มันยังไม่ทันตั้งตัว

ร่างของเต๋าวู่สั่นสะท้าน

การลอบโจมตีของมันไม่สำเร็จเพราการผสานการโจมตีของทั้งสองคนทำให้ร่างของมันต้องล่าถอยไปด้านหลัง

”โฮก!”เต๋าวู่ย่อตัวและพร้อมกระโจนออกไปอีกครั้ง

ด้านปิงหยางและเหยียนซิวพวกเขากระโจนตามเต๋าวู่ไปในทันที พวกเขาไม่เกรงกลัวแม้ศัตรูจะเป็นถึงหนึ่งในอสูรร้ายจากยุคโบราณ

ด้านซิงเทียนเขาถูกหางงูขนาดใหญ่พลิกตัว อย่างไรก็ตามเขาก็ฝืนยืนหยัดขึ้นมาได้อีกครั้ง

”โจมตี!”ซิงเทียนคำรามและถือขวานขึ้นเตรียมจะฟันใส่ฉือกูเหยียน

อย่างไรก็ตามในครั้งนี้เขาดึงโล่ขึ้นมาป้องกันบริเวณไหล่ดูเหมือนเขาจะเรียนรู้จากความผิดพลาดในครั้งก่อน

ใบหน้าของฉือกูเหยียนซีดขาว

พลังของนางลดลงอย่างรวดเร็วหลังจากที่ป้องกันการโจมตีของซิงเทียนไปอย่างไรก็ตามนางไม่สามารถขยับไปจากตรงนี้ได้เพราะฟางเจิ้งจือนอนอยู่ด้านหลัง

ดวงตาของฉงฉีแผ่จิตสังหารออกมาอีกครั้งทุกอย่างเป็นไปตามแผนของมัน ฟางเจิ้งจือ ฉือกูเหยียนและคนอื่นๆบาดเจ็บอย่างหนักหลังจากที่สู้กับซิงเทียน

ยิ่งไปกว่านั้นฟางเจิ้งจือยังถูกซิงเทียนหมายหัว

ผลลัพธ์นั้นดีกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้มากนัก

แม้ว่าฉือกูเหยียนจะเป็นอุปสวรรค์แต่มันก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นว่าเมื่อไรนางจะล้มลง

การโจมตีอันบ้าคลั่งของซิงเทียนทำให้สุดท้ายฉงฉีกลับกลายไปอยู่ฝ่ายเดียวกับซิงเทียนอย่างไม่ได้ตั้งใจ

”หนานกงมู่นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการจะเห็นงั้นรึ? ถ้าฟางเจิ้งจือถูกฆ่า ซิงเทียนและเจ้าจะเป็นเป้าหมายต่อไป!” เสียงของมู่ฉิงเฟิงดังขึ้น

เขาถูกรุมโจมตีด้วยเทพอสูรและปีศาจที่ถูกควบคุมโดยหงโหย่ว

ความตายของพวกเขา…

นั้นได้ถูกลิขิตไว้แล้ว　　ความหวังของมนุษย์นั้นเลือนลางเต็มที

อย่างไรก็ตามเขาไม่เต็มใจที่จะยอมรับมันง่ายๆ

”ข้า…”การแสดงออกของหนานกงมู่เปลี่ยนไป

เขารู้สึกหงุดหงิดกับความจริงที่ว่าฟางเจิ้งจือใช้ประโยชน์จากเขาเพื่อควบคุมซิงเทียนแต่เขาก็ตระหนักกับสิ่งที่หนานกงมู่พูดเช่นกัน

’หลังจากที่ฟางเจิ้งจือตาย…’

’รายต่อไปก็คือเขากับซิงเทียน?’

หนานกงมู่ไม่ได้โง่เขลาเขาไม่ต้องการฟังมู่ฉิงเฟิง แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เพราะมันเป็นความจริง

หากฟางเจิ้งจือได้รับการยืนยันว่าตายแล้วมนุษย์ที่เหลือก็เหมือนตายไปแล้วด้วยเช่นกัน คนเดียวที่ยังคงเป็นภัยคุกคามต่อปีศาจและอสูรคือซิงเทียนและตัวเขาเอง

ซิงเทียนสามารถเอาชนะเผ่าอสูรและปีศาจทั้งหมดได้หรือไม่?

หนานกงมู่พิจารณาถึงคำถามนี้อย่างไรก็ตามยิ่งคิดเท่าไรเขาก็ยิ่งสับสนราวกับสมองกำลังจระเบิด

”อ๊าก!!!”หนานกงมู่ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว เขาอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความคิดที่แตกต่างกันสองอย่างกำลังปะทะกันอยู่ในหัวของเขา

ตอนนี้ซิงเทียนได้ไปถึงฉือกูเหยียนแล้ว

”ตู้ม!”ขวานถูกฟาดลงไปที่พื้น

ฉือกูเหยียนบังการโจมตีนั้นโดยไม่ลังเลดาบยาวของนางเปล่งประกาย

รับขวานยักษ์นั้นไว้

จากนั้น…

เคร้ง!

หลังจากป้องกันการโจมตีสองครั้งติดต่อกันดาบเล่มนั้นก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป มันแตกออกเป็นสองส่วน　　ฉือกูเหยียนหน้าซีดขาวยิ่งกว่าเดิมตอนนี้นางไม่มีอาวุธแล้ว

ริมฝีปากของนางคล้ำขึ้นเล็กน้อยหยกเลือดไหลออกมาจากมุมปาก

”ฮ่าฮ่าพวกเจ้ากำลังจะตายในไม่ช้า!” ฉงฉีหัวเราะเสียงดังขณะที่เข้าโจมตีฉือกูเหยียน

ฉือกูเหยียนกัดริมฝีปากแน่น

หลังจากสกัดกั้นการโจมตีครั้งที่สองของซิงเทียนมือของนางสั่นเทาอย่างรุนแรง อวัยวะภายในของนางกำลังปวดร้าวเป็นอย่างมากราวกับถูกไฟไหม้

กระนั้นฉงฉีก็ใช้โอกาสนี้เพื่อลอบโจมตีนาง

ความโหดร้ายของมันนั้นเกินกว่าที่ใครจะเทียบได้

อย่างไรก็ตามนางไม่มีเวลามาคิดอะไรมากนักนางเหวี่ยงหางงูออกไปเพื่อขวางฉงฉีเอาไว้　　ปั้ง!ร่างของฉงฉีถอยหลังไปเกือบเจ็ดถึงแปดก้าว รอยแตกขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นบนกรงเล็บของมัน

ฉงฉีตกใจมาก

เขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่ามนุษย์ตรงหน้ายังมีพลังเหลืออยู่แค่ไหนหลังจากที่รับการโจมตีของซิงเทียนไปถึงสองครั้ง

นางน่ากลัวเกินไป!

นางมีพลังมากกว่าฟางเจิ้งจือรวมถึงความแน่วแน่ในดวงตาคู่นั้น ฉงฉีต้องยอมรับว่านางนั้นต่อกรได้ยากกว่าฟางเจิ้งจือเสียอีก!

เขาต้องฆ่านางเพื่อตัดปัญหา

ฉงฉีกระพือปีกขึ้นและเตรียมจะใช้พลังทั้งหมดเพื่อจัดการฉือกูเหยียน

ตอนนั้นเองที่ซิงเทียนเข้ามาโจมตีฉือกูเหยียนอีกครั้งมันเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์เอาไว้

แต่ครั้งนี้ซิงเทียนดูเหมือนบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม　　เขาวางโล่ลงบนพื้นและใช้ทั้งสองมือจับด้ามขวานเพื่อฟาดใส่ฉือกูเหยียน

มันทำให้นางต้องใช้สองมือกางม่านพลังเพื่อรับการโจมตีนั้นไว้

ปั้ง!

พลังอันรุนแรงทำให้ฉือกูเหยียนไม่สามารถยืนหยัดได้ร่างของนางถูกดันถอยหลังไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จะกระแทกเข้ากับหินก้อนหนึ่งจนมันยุบเข้าไป

จากนั้นซิงเทียนก็ยกขวานขึ้นอีกครั้ง

ตอนนี้เขามีเพียงสิ่งเดียวในใจ

ฆ่าฟางเจิ้งจือ

ใครก็ตามขวางเขาต้องตาย

ฟุ้บ!ฉือกูเหยียนขยับหางงูเพื่อพันขวานของซิงเทียนเอาไว้อีกครั้ง

”โอกาสที่ดีเยี่ยม!”ดวงตาของฉงฉีส่องสว่าง

ฉือกูเหยียนวางมือทั้งสองข้างไว้เพื่อสร้างม่านพลังหางงูของนางก็พันด้านขวานของซิงเทียนอยู่

นางไม่มีทางทำอะไรฉงฉีได้แล้ว

และมันก็ไม่คิดจะแสดงความเมตตา

มันกางกรงเล็บออกและเริ่มเคลื่อนไหว

ร่างของมันพุ่งไปที่หัวของฉือกูเหยียนราวกับดาวตก

”ตาย!”ฉงฉีอ้าปากเพื่อจะกัดหัวของฉือกูเหยียน

”พี่เหยียน!”

”กูเหยียน!”

”ฉือกูเหยียน!”

เสียงที่กังวลของปิงหยางมู่ฉิงเฟิงและเหยียนซิวดังขึ้นแทบจะพร้อมๆกัน พวกเขาทั้งหมดต้องการช่วยฉือกูเหยียนแต่ทำไม่ได้เพราะติดพันอยู่กับศัตรู

”ฉงฉีเจ้ากล้าดียังไง!”ซวนหยวนห้าเคลื่อนไหวด้วยความกังวล เขาคว้ามู่ฉิงเฟิงและพุ่งไปหาฉือกูเหยียน

เขายอมทิ้งการป้องกันจากเหล่าอสูรและปีศาจ

อย่างไรก็ตามฉงฉีนั้นเร็วเกินไป

แม้แต่ซวนหยวนห้าก็ไม่สามารถไปถึงตัวฉือกูเหยียนได้ทันจากตรงที่พวกเขาอยู่นั้นไกลจากฉือกูเหยียนเกินไป

แค่จินตนาการถึงกลิ่นเลือดสดๆจากฉือกูเหยียนที่ไร้หัวมันทำให้ฉงฉีตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตามก่อนที่มันจะเป็นจริงเขาก็ได้ยินเสียงตะโกน

”ตรึง!”

ฉงฉีรู้สึกว่าหัวของมันถูกควบคุมด้วยพลังที่มองไม่เห็นในทันที

ปากของมันเปิดออก

แต่ไม่สามารถปิดได้

ขณะเดียวกันมันเห็นฉือกูเหยียนถอนมือด้านขวาออกมาจากม่านพลัง

จากนั้นก็ชี้นิ้วมาที่หัวของฉงฉี

ตู้ม!ตู้ม! ตู้ม! เสียงระเบิดดังขึ้น

ร่างของฉงฉีกระเด็นขึ้นไปบนอากาศก่อนที่จะล้มลงบนพื้นจนหินรอบๆแตกออก

เลือดไหลออกมาจากมุมปากของมันนอกจากความจริงที่ว่ามันแพ้ซิงเทียน นี่อาจจะเป็นอาการบาดเจ็บที่เลวร้ายที่สุดหลังจากที่กินผลไม้เทพเจ้าเข้าไป

มันรู้สึกราวกับมีคลื่นอากาศนับไม่ถ้วนล้อมรอบร่างกายเอาไว้กรงเล็บทั้งสี่ชูขึ้นฟ้า บนหน้าผากของมันมีรูสีแดงเลือด

ร่างกายของมันไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่น้อย

ทั้งขาแขน ปาก…

ฉงฉีไม่คาดคิดว่าการโจมตีด้วยพลังทั้งหมดของมันจะถูกฉือกูเหยียน’ตรึง’เอาไว้

มันพยายามดิ้นรนเพื่อปลดปล่อยพันธนาการที่มองไม่เห็นบนร่างมันต้องการพุ่งไปด้านหน้าอีกครั้งเพื่อฆ่าฉือกูเหยียน อย่างไรก็ตามมันพบว่ามีร่างหนึ่งบังมันเอาไว้

ฉงฉีตัวแข็งค้างตอนแรกมันดีใจที่เห็นฉือกูเหยียนกระเด็นไปบนฟ้า เห็นได้ชัดว่าเพียงมือข้างเดียวไม่สามารถต้านซิงเทียนเอาไว้ได้

อย่างไรก็ตามฉือกูเหยียนได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายเพื่อหยุดยั้งฉงฉีนอกจากนี้ยังใช้วิชาดัชนีเพื่อเอาชนะฉงฉีจนมันบาดเจ็บสาหัส

”พี่เหยียน!”ดวงตาของปิงหยางคลอไปด้วยน้ำตา ตั้งแต่เล็กนางมักคิดเสมอว่าไม่มีใครสามารถเอาชนะฉือกูเหยียนได้

แต่ตอนนี้นางกำลังจะแพ้ให้กับซิงเทียนและฉงฉี

ยิ่งไปกว่านั้นฉือกูเหยียนยังต้องคอยปกป้องฟางเจิ้งจือที่อยู่ด้านหลัง

ปิงหยางเข้าใจดีว่าด้วยสถานการณ์เช่นนี้แม้แต่ฉือกูเหยียนก็แทบไม่มีโอกาสจะชนะคู่ต่อสู้ของนางนั้นแข็งแกร่งและฉลาดเกินไป

”ตาย!”ซิงเทียนกระโดดขึ้นไปบนฟ้า　　เพราะฉือกูเหยียนกระเด็นออกไปทำให้หางงูที่พันขวานคลายออกเปิดโอกาสให้เขาโจมตีอีกครั้ง

เขากระโจนตามร่างของฉือกูเหยียนที่ลอยอยู่บนอากาศและฟาดขวานด้วยกำลังทีั้งหมดที่มี

”ฉือกูเหยียน!”ซวนหยวนห้าเคลื่อนไหวอีกครั้ง อย่างไรก็ตามมันไม่สามารถหยุดซิงเทียนได้

ซิงเทียนนั้นเด็ดขาดเกินไป

เขาไม่ปล่อยโอกาสให้ฉือกูเหยียนร่วงลงบนพื้น

”ข้ากำลังจะตายงั้นหรือ?เจ้าไร้ยางอาย…เจ้าต้องรอดไปให้ได้…เจ้าต้องเป็นคนเปลี่ยนโชคชะตาของโลกใบนี้…”ฉือกูเหยียนค่อยๆหลับตาลง

นางได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว

นางไม่มีพลังพอที่จะป้องกันการโจมตีของซิงเทียนได้อีกแล้วถ้านางมีเวลาพักสักหน่อยทุกอย่างคงไม่ออกมาเป็นแบบนี้ นางคงไม่แพ้ซิงเทียนเร็วขนาดนี้

ต่อให้ซิงเทียนและฉงฉีร่วมมือกัน….

อย่างไรก็ตามทุกอย่างในโลกใบนี้ล้วนเป็นเช่นนั้นไม่มีทุกอย่างเป็นไปตามต้องการเสมอไป นางทำได้แค่ยอมรับความเป็นจริง

สายลมอันแผ่วเบา

ร่างของนางราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นจากต้น

แน่นอนว่านอกจากนั้นยังมีประกายแสงจากความแหลมคมที่เข้ามาใกล้มันใกล้ราวกับนางสามารถสัมผัสความเจ็บปวดทั้งหมดได้

…คนเรายังคงรู้สึกเจ็บปวดหลังตายไปแล้วหรือไม่?

ทันใดนั้นฉือกูเหยียนพบว่าขวานที่พุ่งเข้ามาได้หายไปแทนที่นางจะเจ็บปวดนางกลับรู้สึกอบอุ่น

ราวกับนางกำลังถูกโอบกอดด้วยใครบางคน　　อืม…ดูเหมือนว่าคนเราจะไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดหลังจากที่ตายไปแล้วแต่รับรู้ได้ถึงความอบอุ่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดและมือที่กำลังขยับไปมาบนร่าง…

”หืม…หืม?!”ฉือกูเหยียนที่กำลังหลับตาลงถูกปลุกให้ตื่นอีกครั้งด้วยมือที่วางอยู่บนตำแหน่งแปลกๆ

นางต้องการฆ่าคนที่กอดนางอยู่โดยสัญชาตญาน

แต่ทันใดนั้น…

นางพลันนึกออก

มีเพียงคนเดียวที่กล้าฉวยโอกาสกับนาง

นางลืมตาขึ้นทันทีและได้พบกับใบหน้าอันคุ้นเคยพร้อมกับรอยยิ้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท

”สาวสวยอย่าขยับ ข้าจะเป็นคนทำเอง!”