Gate of God - ตอนที่ 1127 สายฟ้าเทพเจ้า

ตอนที่ 1127 สายฟ้าเทพเจ้า

”เจ้าหมายถึงอะไร?ทำเองได้?” ฉือกูเหยียนกระพริบตาด้วยความสงสัย

”…”ใบหน้าของฟางเจิ้งจือแข็งค้างไปในทันที แม้แต่คนที่หน้าหนาเช่นเขายังไม่สามารถอธิบายออกมาได้

แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะอธิบายฟางเจิ้งจือจับมือของฉือกูเหยียนเอาไว้แน่น พลังในร่างกายของเขาไหลผ่านเข้าไปในร่างกายของฉือกูเหยียนอย่างรวดเร็ว

ไม่นานใบหน้าที่ซีดขาวของฉือกูเหยียนก็กลับไปเป็นปกติ

”ข้าไม่เป็นไรแค่ต้องพักผ่อนสักหน่อย” ฉือกูเหยียนปล่อยมือของนางออก นางเข้าใจดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ฟางเจิ้งจือควรมาเสียพลังงานเพราะนาง

”ยืนข้างหลังข้า”ฟางเจิ้งจือวางฉือกูเหยียนลงบนพื้น　　”อืม”ฉือกูเหยียนพยักหน้าและยืนอยู่ด้านหลังฟางเจิ้งจืออย่างเชื่อฟัง

นางรู้สึกปลอดภัยมาก

ตราบใดที่นางยืนอยู่ด้านหลังแผ่นหลังนี้ทุกอย่างดูเหมือนจะสามารถคลี่คลายได้อย่างง่ายดาย

ด้านฟางเจิ้งจือเขามองไปที่ซิงเทียนและฉงฉีที่กำลังถูกซวนหยวนห้าขัดขวางอยู่

แน่นอนว่าอสูรและปีศาจตนอื่นกำลังจ้องมองมาที่เขาเช่นกัน

”ฟางเจิ้งจือยังไม่ตายงั้นรึ?!”

”ไม่เพียงแต่ยังไม่ตายเขายังสามารถช่วยฉือกูเหยียนให้รอดพ้นจากซิงเทียนได้ด้วย? มันเป็นไปได้ยังไง?!”

อสูรและปีศาจไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

พวกเขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ฟางเจิ้งจือถูกซิงเทียนโจมตีใส่อย่างแรงจนกระเด็นลงมาบนพื้นไม่มีทางที่เขาจะฟื้นตัวเร็วขนาดนี้　　ยกเว้นว่า…

ขณะที่ทุกคนนั้นเต็มไปด้วยความสับสนฟางเจิ้งจือก็กำลังยืนอยู่เงียบๆ

เขาพยายามควบคุมน้ำในมิติพิเศษทั้งหมดให้ใสสะอาดราวกับอัญมณี

ครืน!

ครืน!

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สายฟ้าส่องประกายไปทั่วท้องฟ้าทั้งสีม่วง แดงและอื่นๆ

มันเป็นฉากที่แปลกมาก

ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยสายฟ้าอย่างน้อยก็สามพันสายฟ้า

มันราวกับเป็นสัญญาณว่าทุกสรรพสิ่งกำลังตื่นขึ้นเต๋าสูงสุดได้ตอบสนองต่อพลังบางอย่าง

แดงฟ้า เขียว ดำ เงิน แสงห้าสีที่ต่างกันแผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้าเหนือฟางเจิ้งจือ　　”ระดับเทพเจ้าเจ้าเด็กนั่นทะลวงเข้าสู่ระดับเทพเจ้าได้แล้ว!”

”ทำไมกัน?!ทำไมการที่เจ้าเด็กนั่นเขาสู่ระดับเทพเจ้าถึงทำให้เกิดปรากฎการณ์แปลกประหลาดขึ้น!”

”สายฟ้า…ดูเหมือนจะเป็นเต๋านับไม่ถ้วนกำลังพุ่งลงมาที่พื้น

ปีศาจอสูรตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าแม้แต่ในยุคโบราณพวกเขายังไม่เคยเห็นใครทำให้เกิด’สายฟ้าเทพเจ้า’ได้มากขนาดนี้

เต๋าสายฟ้าเทพเจ้าเกือบสามพัน!

ปรากฎการณ์ที่น่ากลัวเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

”เจ้าไร้ยางอายในที่สุดเจ้าก็สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับเทพเจ้าได้!” สามารถเห็นหยดน้ำตาเล็กๆที่ไหลออกมาจากดวงตาของปิงหยางได้

”เจิ้งจือยินดีด้วย!”เหยียนซิวก็กล่าวออกมาด้วยริมฝีปากที่สั่นเทาเช่นกัน พวกเขานั้นมีประสบการณ์ร่วมกันมากเกินไป

จนถึงตอนนี้เขายังจำวันแรกที่พบกับฟางเจิ้งจือได้

วันที่มีลมแรง

แต่มันเป็นวันนั้นเองที่ทำให้ชีวิตของพวกเขาต้องมาเกี่ยวข้องกันทั้งความมุ่งมั่น การต่อสู้ ความสูญเสีย พวกเขาพบเจอทุกอย่างมาด้วยกันมากมาย

แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ได้อยู่ในระดับเทพเจ้าแล้ว

”เจ้าเด็กนั่นไม่ทำให้พวกเราผิดหวังจริงๆ…ข้ารู้เรื่องนั้นดี!”โม่ฉานฉือเงยหน้ามองสายฟ้าด้วยร่างกายที่สั่นเทา

”ในที่สุดเจ้าก็สามารถเข้าถึงระดับเทพเจ้าได้?เกือบสามพันเต๋า เจ้าสามารถฝ่าฟันอุปสรรคสุดท้ายไปได้จริงๆ ฟางเจิ้งจือตอนนี้พลังของเจ้าอยู่ในระดับไหนแล้วกันแน่?” หยุนชิงวูพึมพัม

นางรู้ดีว่าฟางเจิ้งจือได้เผชิญหน้าความลำบากขนาดไหนกว่าจะทะลวงเข้าสู่ระดับเทพเจ้าได้

ซึ่งตอนนี้เขาทำได้แล้วจริงๆ!

”เหอะก็แค่ระดับเทพเจ้า ข้าเองก็ทะลวงเข้าสู่ระดับเทพเจ้าได้ตั้งแต่เมื่อพันปีก่อน!” เต๋าวู่กล่าวอย่างดูถูก

แค่มนุษย์คนหนึ่งที่พึ่งเข้าสู่ระดับเทพเจ้าได้มันน่าตื่นเต้นตรงไหนกัน?

เต๋าวู่ยิ่งหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าปิงหยางและเหยียนซิวตื่นเต้นแค่ไหน

บางทีเขาควรจะ…

สังหารฟางเจิ้งจือตอนที่คนอื่นๆยังไม่ทันสังเกตุเห็น!

เต๋าวู่หันไปมองเทพอสูรที่ครึ่งหนึ่งของหัวโผล่ออกมาจากก้อนหิน

มันเข้าใจสิ่งที่เต๋าวู่ต้องการจะสื่อในทันที

ฟุ้บ!

เต๋าวู่หายตัวไปในทันทีราวกับมันหายไปในอีกมิติหนึ่ง

”หืม?เต๋าวู่หายไปไหน? เจิ้งจือระวัง!” แม้ว่าเหยียนซิวกำลังยินดีกับฟางเจิ้งจือ แต่เขาก็ให้ความสำคัญกับเต๋าวู่มาตลอด

เขารู้ได้ในทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติหลังจากที่พบว่าเต๋าวู่หายตัวไป

”ไม่นะ!เจ้าไร้ยางอาย เต๋าวู่ต้องกำลังคิดลอบโจมตีเจ้าแน่นอน!” ปิงหยางได้สติและตะโกนเตือนฟางเจิ้งจือ

ขณะที่ทั้งสองคนตะโกนเต๋าวู่ได้ปรากฎตัวขึ้นด้านหลังฟางเจิ้งจือและอ้าปากกว้าง มันต้องการกลืนกินฟางเจิ้งจือ ขณะเดียวกันหางของมันได้สะบัดออกสร้างตาข่ายยักษ์ส่องสว่าง

”ฮ่าฮ่า…”ฟางเจิ้งจือหัวเราะ หลังจากที่เจอการลอบโจมตีครั้งแรกทำให้เขาคาดเดาได้ว่ามีเทพอสูรที่สามารถควบคุมมิติได้

เช่นนั้นแล้วเขาจะไม่มีวิธีป้องกันได้ยังไง? 　　ตู้ม!

เขาใช้ร่างกายเป็นแกนกลางจากนั้นก็ปลดปล่อยพลังออกมาจากมิติพิเศษ

ทันใดนั้นเสาแสงห้าสีได้พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเชื่อท้องฟ้ากับโลกเข้าด้วยกัน

วิธีที่เรียบง่ายและโหดร้ายมากที่สุดแต่สามารถป้องกันการโจมตีได้ทุกรูปแบบ

คือการบังคับให้ศัตรูออกไป!

ทำลายการโจมตีที่เข้ามาทุกรูปแบบด้วยกำลัง

เขาอยากจะรู้เหลือเกินว่าตอนนี้เขากับเต๋าวู่ใครจะแข็งแกร่งมากกว่ากัน?

ปั้ง!ร่างหนึ่งถูกกระแทกอย่างแรงขณะที่เสาแสงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เต๋าวู่กระเด็นออกไปร่าวกับว่าวที่ลอยไปบนอากาศ

จากนั้นร่างของมันก็หล่นกระแทกพื้นอย่างแรง

เต๋าวู่ตกตะลึง　　นอกจากเขาแล้วฉงฉี หงโหย่ว รวมถึงเทพอสูรและปีศาจทั้งหมดล้วนตกตะลึงเช่นกัน

เต๋าวู่ถูกส่งกระเด็นออกมา?!

เต๋าวู่ที่มีพลังเพิ่มขึ้นเพราะผลไม้กลับถูกมนุษย์ที่พึ่งเข้าสู่ระดับเทพเจ้าส่งกระเด็นออกมา!

โลกเงียบลงอย่างฉับพลันไม่มีใครเชื่อว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง

ฟางเจิ้งจือในระดับเทพเจ้ามีพลังมากกว่าเต๋าวู่ที่กินผลไม้เข้าไปได้ยังไงกัน?

อย่างไรก็ตามการที่ฟางเจิ้งจือใช้พลังสร้างเสาแสงขึ้นมานั้นไม่นับเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุงั้นหรือ?

เทพอสูรและเทพปีศาจล้วนแปลกใจ

มันไม่ใช่เรื่องฉลาดแม้แต่น้อยที่จะทำเชนนี้

สุดท้ายด้วยจำนวนแล้วพวกเขาสามารถเอาชนะมุนษย์ทั้งหมดได้　　ในทางกลับกันฟางเจิ้งจือไม่คิดเช่นนั้นแม้เขาจะใช้พลังงานจำนวนมากในการสร้างเสาแสง แต่ความจริงแล้วมันเป็นเหมือนเพียงใช้ช้อนตักน้ำจากมหาสมุทรทั้งหมดเท่านั้น

มันจะเกิดผลกระทบอะไรไงั้นรึ?

ฟางเจิ้งจือไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยอันที่จริงเขาคิดว่ามันยังดูน้อยไปด้วยซ้ำ เช่นนั้นเขาจึงได้ขยายเสาแสงโดยมีเสาแสงต้นเล็กๆแตกแขนงออกมาราวกับกิ่งไม้

เสาแสงขยายกว้างออกเรื่อยๆมันโจมตีใส่เทพอสูรและปีศาจทุกตัวที่พุ่งเข้ามา

ตู้ม!

ตู้ม!

”….”

อสูรและปีศาจที่พุ่งเข้ามาไม่มีเวลาให้ตอบโต้เลยแม้แต่น้อยพวกมันถูกเสาแสงชนและกระเด็นออกมาในทันที

พวกมันร่วงลงมาบดขยี้กับก้อนหินจนเศษหินลอยกระเด็นไปทั่วอากาศ　　”…”

”บัดซบ!”

”เจ้าเด็กเหลือขอ!”

ปีศาจและอสูรไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรงมากนักเนื่องจากเสาแสงไม่ได้แหลมคมเช่นกับดาบแสง

พูดตรงๆก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเพียงสร้างความประทับใจเท่านั้นมันไม่ได้ทำให้เกิดการบาดเจ็บใดๆ

อย่างไรก็ตามมันทำให้อสูรและปีศาจโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิมพวกมันรู้สึกราวกับถูกฟางเจิ้งจือกลั่นแกล้ง

”ฆ่าฟางเจิ้งจือซะ!”

”ไปเอาหัวของมันมา!”

”จงตายซะ!”

อย่างไรก็ตามฟางเจิ้งจือเมินเฉยต่อท่าทีของเหล่าปีศาจและอสูรเขาเพียงถอนหายใจกับตัวเองและส่ายหัว　　”อา…มันคงเอาไว้ได้แค่โอ้อวดสินะ”ฟางเจิ้งจือยิ้มและดึงดาบไร้ร่องรอยออกมา

ปีศาจและอสูรที่โกรธเกรี้ยวต่างพุ่งเข้ามาหาฟางเจิ้งจือที่เลิกใช้เสาแสงไปแล้ว

พวกเขาคิดว่าเป็นโอกาส

เพราะไม่มีใครคิดว่าฟางเจิ้งจือนั้นจะแข็งแกร่งไปกว่าซิงเทียน

ถ้าพวกเขาสามารถควบคุมซิงเทียนได้แค่มนุษย์คนหนึงที่พึ่งเข้าสู่ระดับเทพเจ้าพวกเขาจะควบคุมไม่ได้งั้นรึ? แน่นอนว่าพวกเขาไม่หวาดกลัวแน่นอน!

อย่างไรก็ตามฟางเจิ้งจือทำราวกับมองไม่เห็นพวกเขามือของเขาลูบลงบนใบดาบ

ในไม่ช้าเขาก็สัมผัสเข้ากับแผลเป็นสีม่วงบนดาบไร้ร่องรอย

ทีละนิ้ว…

ทีละนิ้ว…

จากการลูบของฟางเจิ้งจือแผลเป็นสีม่วงได้หายไปราวกับถูกดูดซับด้วยมือของเขา　　ชิ้ง!

เมื่อแผลเป็นสีม่วงหายไปอย่างสมบูรณ์ดาบไร้ร่องรอยพลันเปล่งประกายออกมา

แทนที่จะเป็นจิตสังหารมันกลับปลดปล่อยบรรยากาศแห่งความเที่ยงธรรมออกมา

แสงส่องประกายเจิดจ้าทำให้ดูราวกับมันเป็นดาบสวรรค์

แสงสีทองแผ่กระจายกลายเป็นคลื่นอากาศที่ทรงพลัง

ตู้ม!

ตู้ม!

”…”

ปีศาจและอสูรที่มาถึงด้านหน้าฟางเจิ้งจือกระเด็นออกไปอีกครั้งอย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ได้โชคดีเหมือนก่อนหน้านี้

นั่นเป็นเพราะแสงสีทองต่างออกไปจากเสาแสง

หมอกสีเลือดสามารถมองเห็นได้ขณะที่พวกปีศาจและอสูรร่วงลงมาจากท้องฟ้าพวกมันบาดเจ็บเพราะแสงสีทอง

”อา…”

”อ๊าก!!!”

เสียงกรีดร้องดังไปทั่ว

แค่คลื่นอากาศและแสงจากตัวดาบก็เพียงพอที่จะทำให้อสูรและปีศาจที่อยู่ในระดับเทพเจ้าบาดเจ็บ

ปีศาจและอสูรที่อยู่รอบนอกต่างไม่กล้าเคลื่อนไหว

ทั้งหงโหย่วและฉงฉีต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว