Gate of God - ตอนที่ 973 หลบและหลบ

สิ่งที่ตัวเองเคยทำมักจะย้อนกลับเข้าสู่ตัวเองเสมอ?

ฟางเจิ้งจือกำลังเจอเรื่องนี้กับตัวเองผงปูนขาวนั้นเข้ามาเร็วเกินไปจนเขาไม่สามารถหลบได้อย่างสมบูรณ์

มันกำลังพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเขา

สิ่งเดียวที่ฟางเจิ้งจือทำได้คือหลับตาโชคดที่เขาสวมหน้ากากอยู่ทำให้ใบหน้าของเขาไม่กลายเป็นสีขาว

อย่างไรก็ตามผงปูนขาวกลับติดอยู่รอบดวงตาเขาจำนวนมาก

เห็นได้ชัดว่าหลังจากปิงหยางโยนผงปูนขาวใส่เขาแล้วทั้งจักรพรรดิหลินมู่ไป่ เฉียนยู่และเหล่าศิษย์โจมตีมาที่เขาพร้อมกับ

เขาต้องมุดดินหลบหรือไง?!

ถ้าเป็นเมื่อหกเดือนที่แล้วฟางเจิ้งจือคงคิดจะมุดดินหลบแน่นอน เพราะเขามองรอบๆไม่เห็น

อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่ในตอนนี้

โลกสีขาวดำปรากฎขึ้นตรงหน้าเขาในโลกนี้เขาเห็นปิงหยางกำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้ายพร้อมกับนิ้วเรียวยาวของนางที่กำลังจิ้มมาที่ตาของเขา

”จิ้มตา?!”ฟางเจิ้งจือรู้สึกว่าตอนนี้ปิงหยางเก่งกาจกว่าอาจารย์ของนางเสียอีก แม้แต่การโจมตีที่ไร้ยางอายนี้ยังทำได้ แล้วจะมีอะไรอีกไหมที่นางไม่สามารถทำได้…

สำหรับการโจมตีของเฉียนยู่และจักรพรรดิหลินมู่ไป่…

ต้องพูดว่าพวกเขาค่อนข้าง’ใจกว้าง’กับฟางเจิ้งจือมาก

จักรพรรดิหลินมู่ไป่และเฉียนยู่โจมตีเข้ามาพร้อมกันจากด้านหลังราวกับพร้อมจะระเบิดหัวของเขาทิ้ง

โดยไม่ลังเลฟางเจิ้งจือเอียงหัวหลบไปด้านซ้ายเพื่อหลบนิ้วของปิงหยาง ขณะเดียวกันเขาก็เอี้ยวตัวเพื่อหลบแรงระเบิดจากด้านหลังไปด้วย

จากนั้นเขาก็เล็งเป้าไปที่หน้าอกของจักรพรรดิหลินมู่ไป่

พร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังขึ้น

ตูม!ร่างของจักรพรรดิหลินมู่ไป่ลอยออกไปไกลกว่าสิบเมตร เขาตกลงท่ามกลางเหล่าศิษย์ที่กำลังพุ่งเข้ามาหาฟางเจิ้งจือ เฉียนยู่ ปิงหยางและจักรพรรดิหลินมู่ไป่ ไม่สามารถตั้งสติกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ เพราะทุกคนเห็นกันชัดเจนว่าฟางเจิ้งจือนั้นมองไม่เห็นเพราะผงปูนขาวที่ติดอยู่บนดวงตา

อย่างไรก็ตามเขาเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วราวกับเห็นทุกอย่างชัดเจน

ทั้งน่าตกตะลึงและหวาดกลัว!

นั่นคือสิ่งที่ฟางเจิ้งจือเห็นจากสีหน้าของจักรพรรดิหลินมู่ไป่เฉียนยู่และปิงหยาง จากนั้นฟางเจิ้งจือก็กางปีกทั้งสองข้างออก

การกระพืออันรุนแรงเพียงครั้งเดียวทำให้เกิดคลื่นอากาศอันรุนแรง

ร่างของฟางเจิ้งจือทะยานขึ้นไปทางหอคอยหลิงหยุนพร้อมกับขาที่ยังหุบแน่น

ด้วยวิธีนี้…

ร่างของปิงหยางย่อมอยู่ในสภาพกลับหัว

ขาของนางยังคงติดอยู่ที่ระหว่างขาของฟางเจิ้งจือนางไม่สามารถดึงขาของนางออกมาได้

”กรี้ด!”นางกรีดร้องพยายามดิ้นรนและแทงหอกฉีหลินใส่ฟางเจิ้งจือ

ด้านเฉียนยู่นางกระโจนตามขึ้นไปพร้อมกับดาบทั้งสองเล่มในมือเหนือหัวของนางมีดวงจันทร์สีเงินแปดดวง

แม้จะเจอสถานการณ์แบบนี้แต่นางยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้

เห็นได้ชัดว่าเฉียนยู่มีประสบการณ์ในการต่อสู้มากมายและเคยเจอศัตรูหลายรูปแบบ

อย่างไรก็ตามครั้งนี้ศัตรูของนางคือฟางเจิ้งจือ

แม้เขาจะเห็นแค่ภาพขาวดำฟางเจิ้งจือก็สามารถมองเห็นทุกการเคลื่อนไหวของเฉียนยู่

หอกฉีหลินในมือของปิงหยางไม่ได้มีผลอะไรกับเขาแม้แต่น้อย

เขายื่นมือออกไปคว้าปลายหอกฉีหลิน

อย่างไรก็ตามเมื่อฟางเจิ้งจือคว้าหอกไว้ได้ดาบคู่สีขาวอันส่องสว่างก็มาถึงขาของฟางเจิ้งจือ

ดาบที่สว่างราวกับแสงจันทร์!

แม้เขาจะหลับตาอยู่แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความคมของดาบทั้งสองหากเขาพลาดโดนเข้าไปคนจงที่ความพิการแน่นอน

”โหดร้ายเกินไปแล้ว!”ฟางเจิ้งจืออ้าปากค้าง เขาพยายามขยับเท้าขึ้นอีกสองนิ้วเพื่อหลบคมดาบ

ชั้นน้ำแข็งเกาะที่เท้าของฟางเจิ้งจือแต่ดาบกลับพลาดเป้าไปเล็กน้อย　　”เป็นไปได้ยังไง?!”เฉียนยู่ตกตะลึงมาก ฟางเจิ้งจือใช้สัญชาตญานในการหลบงั้นหรือ? ทำไมการโจมตีถึงพลาดเป้าหลายครั้งหลายครา?

เขาสามารถคำนวณตำแหน่งที่จะถูกโจมตีได้อย่างแม่นยำได้ยังไง?

เป็นไปไม่ได้!

ด้วยความสงสัยเฉียนยู่มองไปยังดวงตาที่ปิดอยู่ของฟางเจิ้งจือ

เขาไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมา!

แล้วเขาเห็นการเคลื่อนไหวทั้งหมดได้ยังไง?

แปลกมาก!

ทันใดนั้นขณะที่เฉียนยู่เงยหน้านางเห็นฟางเจิ้งจือเหยียดเท้ามาทางนางด้วยความเร็วอันสูงสุด

มันเป็นการเคลื่อนไหวธรรมดาๆ

อย่างไรก็ตามมันเกิดขึ้นอย่างกระทันหันและนางไม่สามารถหลบได้　　เฉียนยู่รู้สึกว่าหลังของนางถูกเหยียบอย่างรุนแรงก่อนที่ร่างของนางจะร่วงลงไปบนพื้นดินราวกับอุกาบาต

”ตาแก่ชั่ว!เจ้าคิดจะทำร้ายแม่ของข้า!” ปิงหยางพยายามยกตัวขึ้นเพื่อใช้หมัดโจมตี

ฟางเจิ้งจือยิ้มเพราะเขารู้สึกดีที่สามารถควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างได้เขารู้ว่าการต่อสู้จะไม่มีทางจบถ้าเขาเลือกจะสู้กับจักรพรรดิหลินมู่ไป่และเฉียนยู่ วิธีเดียวที่จะหยุดการต่อสู้ได้คือจับปิงหยาง

”ปิงหยาง!”

”หยางเอ๋อร!”

”ท่านปิงหยาง!”

เสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจดังขึ้นไม่เว้นแม้แต่เฉียนยู่และจักรพรรดิหลินมู่ไป่

อย่างไรก็ตามมันสายเกินไป

หมัดของปิงหยางถูกจับด้วยมืออีกข้างของฟางเจิ้งจือก่อนที่เขาจะดึงนางเข้ามายังหน้าอกของเขา　　”ปล่อยข้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ เจ้าสารเลว!” ปิงหยางดิ้นรนพร้อมกับเตะเท้าไปมา

แน่นอนว่ามันไม่มีผลอะไรกับฟางเจิ้งจือแม้แต่น้อย

ฟางเจิ้งจือไม่ปล่อยนาง

เขาค่อยๆลดตัวลงและปล่อยให้นางดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา

”ตอนนี้…ท่านผู้นำหอคอยเฉียนคงสามารถนั่งคุยกับข้าดีๆได้แล้วใช่หรือไม่?”ฟางเจิ้งจือลงมายืนที่พื้นพร้อมกล่าวออกมา

”เมิ่งเทียนเจ้าต้องการอะไร?” เฉียนยู่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากที่นางล้มอยู่บนพื้น

”ร่วมมือ”ฟางเจิ้งจือเข้าประเด็น

”ฝันไปเถอะต่อให้ข้าตายก็ไม่มีทางร่วมมือกับอสูรและปีศาจ!” เฉียนยู่ปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด

”ข้าพูดไปแล้วว่าข้าไม่ใช่อสูรหรือปีศาจข้าคือเมิ่งเทียนเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่!” ฟางเจิ้งจือส่ายหน้า

”เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้างั้นรึ?”เฉียนยู่เยาะเย้ย

”ยังไงก็ตามข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านไปเป็นทาสของหยุนชิงวู ข้าเพียงต้องการที่จะให้ท่านฆ่านาง!” ฟางเจิ้งจือกล่าว

”ฮ่าฮ่า…ข้าเห็นอุบายแบบนี้มานักต่อนักคิดจะหลอกล่อให้หอคอยหลิงหยุนฆ่าหยุนชิงวู เจ้าคิดว่าข้าจะยอมทำงานให้พวกปีศาจและอสูรงั้นรึ เหอะ! ไม่มีทาง!” เฉียนยู่ปฏิเสธอีกครั้ง

”ท่านมัน…ดื้อด้านจริงๆ!”ฟางเจิ้งจือรู้สึกปวดหัว

อย่างที่เฉียนยู่กล่าวเรื่องที่ฟางเจิ้งจือพูดนั้นราวกับเป็นข้ออ้างที่มักจะเห็นได้ทั่วๆไป

โดยเฉพาะเฉียนยู่…

ครั้งหนึ่งนางเคยเป็นราชินีอาณาจักรเซี่ย

นางได้เห็นกลวิธีและความขัดแย้งมากมายในสภาหลวงนางไม่มีทางเชื่อคำพูดจากคนที่เคยเจอกันครั้งแรกง่ายๆ

”ถ้าเจ้าอยากได้ความร่วมมืองั้นเจ้าก็แสดงความจริงใจให้พวกเราเห็น” เฉียนยู่กัดฟันและกล่าวออกมา

”ข้าคิดว่าควรเป็นคนที่ยืนข้อเสนอใช่ไหม?”ฟางเจิ้งจือนิ่งไปเล็กน้อย เขาค่อนข้างประทับใจที่ในที่สุดนางก็เลือกเจรจา

”หึอย่าคาดหวังมากนัก ถ้าเจ้าไม่แสดงความจริงใจให้พวกเราเห็นก่อน!” เฉียนยู่ทำราวกับตัวเองไม่ใส่ใจ แต่นางยังคงชำเลืองมองฟางเจิ้งจืออยู่เป็นระยะๆ

”งั้นก็บ้ายบาย” ฟางเจิ้งจือพยักหน้า กระพือปีกและบินขึ้นไปบนท้องฟ้า

ในชั่วพริบตา…

เขาก็หายไปในทันที

เฉียนยู่ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์นอกจากนางจักรพรรดิหลินมู่ไป่และเหล่าศิษย์ต่างยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

เขาไปแล้ว?! 　　เขาไปแล้วจริงๆ?!

……………………………………..