Gate of God - ตอนที่ 974 หาถ้ำและปรับเปลี่ยน

ที่ทำให้พูดไม่ออกยิ่งกว่าการที่เขาหายตัวไปคือ’เมิ่งเทียน’ได้นำตัวปิงหยางไปด้วย

แล้วที่บอกว่าจะเจรจา?

เดี๋ยวก่อน!

”หยางเอ๋อร์!”เฉียนยู่ร้องตะโกน นางไม่สนศักดิ์ศรีความเป็นผู้นำหอคอยหลิงหยุนอีกต่อไป นางราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมา

ด้านหลินมู่ไปเขายืนนิ่งอยู่กับที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมเมิ่งเทียนถึงทิ้งพวกเขาไว้เช่นนี้ ทั้งๆที่พวกเขายังไม่ได้ต่อรองอะไรเลย?

มันเป็นเรื่องบ้าอะไรกัน?

เว้นแต่เมิ่งเทียนจะตั้งใจมาเพื่อจับตัวปิงหยางไปอยู่แล้ว?!

ในขณะนี้การแสดงออกของจักรพรรดิหลินมู่ไป่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงถ้าเป็นแบบนี้หอคอยหลิงหยุนอาจจะถึงการล่มสลายแล้ว

หอคอยหลิงหยุนจะสามารถรักษาตำแหน่งไว้ได้ยังไงถ้าปิงหยางถูกควบคุมโดยพวกปีศาจและอสูร?มันเป็นไปไม่ได้แล้วที่พวกเขาจะสามารถรักษาสถานะหนึ่งในห้าสำหนักใหญ่ในดินแดนศักสิทธิ์ไว้ได้

”ไล่ตามมันไปพาปิงหยางกลับมาให้ได้!” จักรพรรดิหลินมู่ไป่กล่าวและตรงไปที่ทางออกดินแดนหลิงหยุน

…

ในขณะเดียวกันที่ทางออกจากดินแดนของหอคอยหลิงหยุนฟางเจิ้งจือกอดปิงหยางด้วยแรงทั้งหมดที่มี เขากลัวว่าปิงหยางจะร่วงตกลงไปและกลายเป็นคนพิการเพราะนางดิ้นแรงเกินไป

”ปล่อยข้า!เจ้าสารเลว! เจ้าปีศาจชั่ว!…”ปิงหยางเอามือตีหน้าอกของฟางเจิ้งจือไม่หยุด นางยังสบถคำพูดบางอย่างออกมา “ถ้าเจ้าไม่ปล่อยข้าจะ…ข้าจะ…แช่งให้เจ้าถูกม้าฉีกออกเป็นห้าส่วน!” 　　น่าเศร้าที่ปิงหยางนั้นเติบโตมาในวังนางจึงไม่รู้เรื่องคำสาปแช่งมากนัก

”หยุดดิ้นไม่อย่างนั้นข้าจะตีก้นเจ้า!” ฟางเจิ้งจือพูดพร้อมกับยกมือขึ้น

”เจ้ากล้า…ได้ได้ ข้าจะไม่ดิ้นแล้ว!” ปิงหยางเงียบเสียงลงในทันที

อย่างไรก็ตามดวงตาของนางเคลื่อนไหวตลอดเวลาราวกับนางคิดแผนการบางอย่างอยู่

ฟางเจิ้งจือรู้ว่านางฉลาดเขาอาจจะถูกหลอกได้ถ้าไม่ระวัง

ถ้าเขาถูกนางหลอกอีกชื่อเสียงของเขาต้องป่นปี้และไม่สามารถควบคุมปิงหยางได้อีกต่อไป

ฟางเจิ้งจือคิดว่าเขาควรจะเตือนปิงหยางแต่สถานการณ์ในปัจจุบันไม่เหมาะเท่าไรนัก

เขาไม่ไว้ใจศิษย์หอคอยหลิงหยุน

คงมีแต่คนโง่เท่านั้นที่เชื่อว่าไม่มีสายของหยุนชิงวูอยู่ในหอคอยหลิงหยุนเลย　　เขาต้องออกมาจากหอคอยหลิงหยุนก่อนจากนั้นก็หาถ้ำว่างๆแล้วค่อยจัดการปิงหยาง

”หยุดอยู่ตรงนั้น!”

”เมิ่งเทียนปล่อยปิงหยางเดี๋ยวนี้ พวกเราสารมารถเจรจากันได้!”

”พวกเราตกลงที่จะให้ความร่วมมือกับเจ้า!”

ขณะที่ฟางเจิ้งจือกำลังจมอยู่ในความคิดเขาได้ยินเสียงของจักรพรรดิหลินมู่ไป่และเหล่าศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์ดังมาแต่ไกล พวกเขาดูเป็นกังวลมาก

”อ้าวตอนนี้ต้องการจะร่วมมือแล้วหรอ? สายไปแล้ว!” ฟางเจิ้งจือไม่ต้องการร่วมมือทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจมันเป็นเรื่องที่อันตรายมาก

พวกเขาควรจะร่วมมือกันได้เพราะมีศัตรูฝ่ายเดียวกัน

อย่างไรก็ตามเฉียนยู่ไม่เชื่อเขา

ดังนั้นเขาจะร่วมมือกับนางได้ยังไง?วิธีเดียวที่จะทำให้นางเชื่อคือเขาต้องถอดหน้ากากออก

อย่างไรก็ตามถ้าเขาทำ…

หมู่บ้านภูเขาทางเหนืออาจจะตกอยู่ในอันตราย

แม้ฟางเจิ้งจือจะมอบหมายให้ฉิงยี่อยู่ที่หมู่บ้านภูเขาทางเหนือแต่จำนวนคนที่นางรับมือได้มีจำกัด และนางสามารถยืนยันความปลอดภัยของฉินซูเหลียนและฟางเฮ่าเตอได้เท่านั้น

ดังนั้นเขาต้องออกจากดินแดนหอคอยหลิงหยุนให้ได้ก่อนการมีปิงหยางอยู่ทำให้แผนของเขาง่ายขึ้น

เขาไม่ตอบหรือพูดอะไร

ฟางเจิ้งจือกระโจนออกไปทันทีเขาหายไปบนท้องฟ้าขณะที่จักรพรรดิหลินมู่ไป่และเหล่าศิษย์ทำได้แค่ยืนมอง

”ปิงหยาง!”

”ท่านปิงหยาง!” 　　”ทำไม?เขาไม่อยากร่วมมือกับพวกเราแล้วงั้นหรือ? ทำไมเขาถึงไม่เจรจากับพวกเรา?!” จักรพรรดิหลินมู่ไปตะโกนออกมาเมื่อเห็นฟางเจิ้งจือและปิงหยางหายไป

เขาคิดว่าเมิ่งเทียนอาจจะทำเพราะมีจุดประสงค์บางอย่าง

อย่างไรก็ตามเมื่อเมิ่งเทียนจากไปพร้อมปิงหยางนั่นแสดงว่าเขาไม่ต้องการเจรจาอะไรอีกต่อไป

”อ้าก!!!เมิ่งเทียน!! คืนหยางเอ๋อร์มาให้ข้า!!” แสงสีขาวอมเทาสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วดินแดนหลินหยุน

…

ห่างออกไปไกลจากหอคอยหลิงหยุนปากของฟางเจิ้งจือกระตุกเล็กน้อย แม้เขาจะอยู่ห่างออกมาไกลแล้วแต่ก็ยังได้ยินเสียงร้องแห่งความสิ้นหวัง

”นางใจสลายขนาดนั้นเลยงั้นรึ?”ฟางเจิ้งจือพึมพัมขณะหาถ้ำเพื่อซ่อนตัว　　แน่นอนว่าเขาถูกปิงหยางทุบและสาปแช่งตลอดเวลา

”ไร้ยางอาย””เจ้าสารเลว” “ตาแก่หน้าด้าน” และอื่นๆอีกมากมาย

แน่นอนว่าคำพูดพวกนี้มันธรรมดามากฟางเจิ้งจือไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

ไม่นานฟางเจิ้งจือก็พบถ้ำที่มีใบไม้ปกปิดทางเข้ามันตั้งอยู่ระหว่างหินทั้งสองก้อน

”ทำเลดีเยี่ยมข้าสามารถเริ่มทำสิ่งต่างๆได้หลังจากปรับเปลี่ยนอะไรเล็กน้อย!” ฟางเจิ้งจือพยักหน้าด้วยความพอใจและพุ่งลงไปพร้อมปิงหยาง

”กรี้ด!”ปิงหยางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว นางกอดฟางเจิ้งจือแน่น

มันเป็นการเคลื่อนไหวโดยไม่ได้ตั้งใจ

แต่ฟางเจิ้งจือรู้ทันทีว่าเขาต้องเจอกับอันตรายแน่นอนทันทีที่นางกอดเขา

แน่นอนว่า…

มันเป็นไปตามที่เขาคาดคิดผ่านไปประมาณสองวิหลังจากที่นางกอดเขา ฟางเจิ้งจือรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจะทิ่มเข้ามาที่หลังคอ

เร็วมาก!

เร็วเสียจนเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องป้องการโจมตีนี้เขากระพือปีกอย่างรวดเร็วเพื่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือน

ติ้ง!จากนั้นเสียงของโลกหะที่ตกลงบนพื้นได้ดังขึ้น

เหงื่อเย็นๆไหลออกมาจากหน้าผากของฟางเจิ้งจือผ่านไปไม่กี่เดือนปิงหยางถึงกับพัฒนาความสามารถในการลอบโจมตีมาได้ถึงขนาดนี้ นางรู้กระทั่งใช้เข็มโจมตี?!

”ข้าจะฆ่าเจ้า!”ปิงหยางยังคงโวยวายหลังจากรู้ว่าการลอบโจมตีไม่สำเร็จ

ฟางเจิ้งจืออยากจะถามออกมาเหลือเกิน’เจ้าไม่คิดว่าตัวเองดื้อด้านเกินไปงั้นหรือ?’

นางมีวิธีชั่วร้ายและน่าขนลุกมายมาย

ใครจะรู้ว่านางมีอะไรซ่อนเอาไว้อีก　　”หยุดเล่นได้แล้วเจ้าโง่หรือไง?!” ฟางเจิ้งจือบ่นออกไป

อย่างไรก็ตามปิงหยางกลับหยุดนิ่งพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง

เหตุผลก็เพราะ…

ฟางเจิ้งจือไม่ได้ดัดเสียงให้ต่ำลงอีกต่อไปเขาใช้เสียงแบบปกติ

ปากของปิงหยางอ้าค้าง

”เงียบ!”ฟางเจิ้งจือรีบเอามือปิดปากนางและกระโจนเข้าไปในถ้ำทันที

”อื้ออื้อ!” ปิงหนางยังคงดิ้นรน นางดึงหน้ากากของฟางเจิ้งจือออก

เขาปล่อยให้นางทำมันตามใจชอบ

ไม่นานใบหน้าอันหล่อเหล่าของฟางเจิ้งจือก็ปรากฎให้นางเห็น

”สาวน้อยเจ้าเจอปัญหาใหญ่แล้ว กล้าดียังไงถึงเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของข้า ดูเหมือนเจ้าจะต้องเจอกับหายนะแล้ว!” ฟางเจิ้งจือหลับตากอดปิงหยางก่อนที่จะเอาเท้าข้างหนึ่งเตะไปที่ปากถ้ำ

ตึ้ง!

หินก้อนหนึ่งตกลงมาปิดปากถ้ำพอดีภายในถ้ำมืดสนิท

อย่างไรก็ตามทันใดนั้นดวงตาสีแดงสามคู่ส่องสว่างท่ามกลางความมืด พวกมันดูน่าขนลุกและกระหายเลือด

……………………………………..