I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - ตอนที่ 1644

พละกำลังของโจวเหวินเหวินนั้นอย่างดีที่สุดก็เทียบเท่ากับระดับมนุษย์ธรรมดา เมื่อขาดพลังสนับสนุนจากชุดเกราะราชามังกรและสัตว์เลี้ยงคู่ใจทั้งแปดแล้ว จึงไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับเซียนคางคกได้

แสงสีทองวาบขึ้น โจวเหวินต้องถอยหนีอย่างสุดชีวิต แต่ก็สายเกินไปที่จะหลบหนี

บูม!

มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาและโจมตีจิงกวงจากด้านข้าง เขาทำให้จิงกวงแข็งทื่อและเบี่ยงเบนวิถีการโจมตี ซึ่งทำให้โจวเหวินหนีรอดไปได้เช่นกัน

ลิ้นของนางฟ้าคางคกแทงเข้าไปในธารน้ำแข็งข้างๆ เจาะทะลุธารน้ำแข็งเป็นรูขนาดใหญ่ น้ำแข็งแตกกระจายออกไป

โจวเหวินถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า หลบก้อนน้ำแข็ง เหลือบมองไปรอบๆ และพบว่าคนที่ทำให้ลิ้นเขาหักคือเซียว

“ฉันยืดเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว คุณต้องรีบหน่อย” เซียวพูดจบ และไม่รอให้โจวเหวินตอบ เขาก็รีบวิ่งไปอีกฝั่ง ยกก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ขึ้นมา แล้วฟาดใส่เทพธิดาคางคกกลางอากาศ

“เร่งเวลาเหรอ? คว้าขนแกะมาสิ กองกำลังของข้าได้รับผลกระทบจากเหรียญโบราณ และตอนนี้ผลกระทบก็น้อยมากแล้ว เร่งเวลาก็ไร้ประโยชน์!” โจวเหวินคิดในใจ แต่เซียวกลับคว้าก้อนน้ำแข็งแล้วโยนไปที่นั่นอย่างบ้าคลั่ง เห็นได้ชัดว่านางฟ้าคางคกกำลังสร้างเวลาให้เขา

อีกด้านหนึ่ง จิ่วหยางได้ล่อสัตว์ประหลาดแม่เหล็กไฟฟ้าไปยังที่อื่น พร้อมทั้งสร้างพื้นที่ว่างให้กับมันด้วย

เมื่อเผชิญหน้ากับก้อนน้ำแข็ง คางคกอมตะก็อ้าปากและดูดมันเข้าไปโดยตรง ก้อนน้ำแข็งทั้งหมดถูกกลืนเข้าไปโดยที่เขาไม่สามารถคุกคามอะไรเขาได้เลย

แต่ลิ้นของเซียนคางคกกลับพุ่งเข้ามา พลังของเซียวนั้นยากที่จะต้านทานได้ เขาจึงถูกกระแทกอย่างแรงจนกระเด็นไปกระแทกกับหิน หินแตกกระจาย กระดูกและขนบนตัวเขากระเด็นออกมา เลือดในปากก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

โจวเหวินยังคงถอยหนีอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกหนีจากเซียนคางคก แต่เซียนคางคกนั้นเร็วเกินไป และโจวเหวินที่ปราศจากพรก็อยู่ห่างไกลเกินไป

โดยไม่ทันได้ถอยห่างออกไปไกลนัก ลิ้นของเซียนคางคกก็พันกันอีกครั้ง โจวเหวินใช้เวทมนตร์ของเซียนเฟยเซียนอย่างเต็มที่ แต่เขาก็หลบได้เพียงสองครั้ง ครั้งที่สามหนีไม่พ้น

เมื่อเห็นว่าถงกำลังจะเกาะติดโจวเหวิน ทันใดนั้นก็มีก้อนหินขนาดมหึมาพุ่งผ่านหน้าเขาไป กระแทกโจวเหวินจนกลิ้งออกไป

แม้ว่าการโจมตีของโจวเหวินในครั้งนี้จะไม่ใช่เรื่องเบา แต่เขาก็หลบหลีกการโจมตีด้วยลิ้นได้สำเร็จ

ฉันเห็นจิ่วหยางอยู่ไกลๆ ยังคงถือหินอยู่ในมือ และใช้หินนั้นตีไปที่ลิ้นของเซียนคางคก แม้ว่าหินจะถูกลิ้นบดขยี้ในทันที แต่มันก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม มันก็ทำให้โจวเหวินมีเวลามากขึ้น

จิ่วหยางถูกหนวดของสัตว์ประหลาดแม่เหล็กไฟฟ้าจับและกระแทกพื้นอย่างแรง เศษหินขนาดใหญ่แตกกระจาย ร่างของเขากระเด็นไปกับกรวด เลือดของเขาไหลนองราวกับดอกไม้บาน

“ต่อให้ปกป้องฉันก็ไร้ประโยชน์!” โจวเหวินเห็นว่าพวกเขากำลังพยายามปกป้องตัวเอง เหงื่อเย็นๆ บนหน้าผากของเขาก็ไหลลงมาทันที

ถ้าเมื่อกี้เขาไม่โดนเงินสมบัติที่ร่วงลงมาใส่ เขาคงเริ่มบทบาทนั้นได้จริงๆ แต่ตอนนี้มันไร้ประโยชน์ไปแล้ว

พลังแห่งอาณาเขตของอาจารย์ถูกกดทับและไม่สามารถออกจากร่างกายได้ นับประสาอะไรกับการช่วยให้จิ่วหยางและเสี่ยวหลุดพ้นจากอิทธิพลของอาณาเขตเงิน แม้แต่โจวเหวินเองก็ยังกำจัดมันไม่ได้ในตอนนี้

เว้นแต่ว่าหน่วยงานนั้นจะสามารถเปลี่ยนแปลงพลังของสนามการเงินให้กลายเป็นกลยุทธ์ที่สร้างพลังได้ จึงจะเป็นไปได้ที่จะขจัดสถานการณ์ที่ยากลำบากในปัจจุบันได้

อย่างไรก็ตาม โจวเหวินได้พยายามมานานแล้ว และแทบจะจำเป็นต้องรวบรวมเส้นทางของสนามเงินเข้าด้วยกัน แต่ข้อมูลที่มีอยู่นั้นน้อยมากจนไม่สามารถอธิบายได้อย่างสมบูรณ์

ฉันไม่ได้อธิบายให้ชัดเจนมานานขนาดนี้ ในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ โจวเหวินกลับขาดความมั่นใจในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม จิ่วหยางและเซียวดูเหมือนจะฝากความหวังไว้กับโจวเหวิน แม้ว่าเขาจะบาดเจ็บ แต่เขาก็คอยช่วยเหลือโจวเหวินอยู่ตลอด

โจวเหวินเหรินค่อนข้างงุ่มง่าม ถึงขนาดร้องไห้และหัวเราะออกมาเลย

“เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!” โจวเหวินกัดฟันพลางบริหารแผนก ในเวลานี้ต่อให้เขาไม่ทำงานหนักก็ยังไม่ไหว

เพื่อปกป้องเขา เซียวและจิ่วหยางจึงถูกโจมตีอย่างหนัก และดูเหมือนว่าพวกเขาจะอยู่ได้ไม่นาน

“รีบทำให้เสร็จเร็วเข้า!” โชคชะตาของโจวเหวินปินถูกโอนไปยังแผนกวิเคราะห์ด้านการเงิน แต่ผลลัพธ์แย่มาก และส่วนที่ขาดหายไปสุดท้ายก็แก้ไขไม่ได้

“ไอ้เหรียญเก่าๆ นี่มันห่วยแตก!” โจวเหวินสบถในใจขณะวิ่งฝ่าซากปรักหักพังของธารน้ำแข็งและโขดหิน

ถ้าหากเหรียญโบราณนี้ไม่ได้บดบังคำพูดของเขาไว้ เขาคงไม่รู้สึกอับอายขนาดนี้

“เหรียญโบราณ…เดี๋ยวก่อน…” โจวเหวินดูเหมือนจะนึกอะไรออก และใช้การหารเพื่อวิเคราะห์เหรียญโบราณบนหน้าผากของเขาแทน

เซียวเองก็ทุกข์ทรมานอยู่แล้ว แต่จิ่วหยางนั้นแย่ยิ่งกว่าเซียวเสียอีก เพราะมีอสูรแม่เหล็กไฟฟ้าระดับเซียนไล่ล่าและฆ่าเขาอยู่ ในเวลานี้ จิ่วหยางได้รับบาดเจ็บสาหัสและถูกอสูรแม่เหล็กไฟฟ้าดึงตัวเข้าไปในกองเนื้อ

ในเวลานั้น เซียวเองก็หมดเรี่ยวแรงเช่นกัน เขาเพิ่งถูกเซียนกบตบหน้า กระดูกของเขาแทบจะแตกสลายไปหมดแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการช่วยจิ่วหยาง เขายังปกป้องตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ

“อย่าตายที่นี่จริงๆ นะ!” จิ่วหยางถอนหายใจอย่างเงียบๆ

ทันใดนั้น ลำแสงก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่องสว่างดวงตาของทุกคน

จิ่วหยางไม่ทันเห็นว่าแสงนั้นคืออะไร แสงนั้นจึงวาบผ่านเขาไป วาดเป็นเส้นโค้งงดงามแล้วหยุดนิ่งอยู่บนท้องฟ้า

คลิก! คลิก!

หนวดของจิ่วหยางพันกันยุ่งเหยิง กิ่งก้านทั้งหมดหัก จิ่วหยางจึงได้อิสรภาพคืนมาในทันที แสงอาทิตย์ในร่างกายก็พุ่งออกมาอีกครั้ง ทำให้ทั้งตัวเขามีลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์ในร่างมนุษย์

จิ่วหยางมองไปยังร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยความประหลาดใจ แน่นอนว่าเขาเห็นโจวเหวินสวมเกราะราชาแห่งมังกรยืนอยู่กลางอากาศ ในมือถือดาบไม้ไผ่ที่มีแสงเย็นยะเยือก ปลายดาบยังคงมีเลือดหยดอยู่

“ในที่สุดก็ทันแล้ว” เซียวรู้สึกถึงพลังประหลาดที่แผ่กระจายไปทั่วร่างกายของโจวเหวิน พลังชีวิตในร่างกายของเขากำลังจะเคลื่อนไหว แต่เขาขยับไม่ได้เพราะเงินที่ถูกกดทับอยู่ภายในร่างกาย …ภายใต้กองเงินที่ร่วงหล่น…ทุกอย่าง…” เซียวพูดไม่ทันจบ ดวงตาของเซียนกบก็แข็งค้างไปทันที

ฉันเห็นโจวเหวินเอื้อมมือไปคว้าเงินจากหน้าผากของเขา

“เงินหลัวเป่า? นี่เหรอ?” โจวเหวินบีบเงินหลัวเป่าด้วยนิ้วมืออย่างแรง เงินหลัวเป่าถูกบดขยี้จนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจัดกระจายเหมือนทรายและกรวดจากนิ้วมือของเขา

“นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไง…” ดวงตาของกบนางฟ้าเบิกกว้าง เขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า

แม้ในยุคแห่งเทพนิยาย เขาก็ยังพึ่งพาเงินสมบัติที่ตกลงมาจากฟ้า และครั้งหนึ่งเขาเคยไร้เทียมทาน สามารถเอาชนะผู้ก่อการร้ายนิรนามได้

แต่เงินสมบัติที่ร่วงหล่นนั้นกลับถูกมนุษย์เหยียบย่ำเสียเอง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย

หลังจากโจวเหวินทำลายเงินหลัวเปาแล้ว ร่างของเขาก็พุ่งเข้าหาใบหน้าของเสี่ยว เขาใช้นิ้วกดลงบนเงินหลัวเปาที่อยู่บนตัวของเสี่ยว ด้วยแรงเพียงเล็กน้อย เขาก็ทำลายเงินหลัวเปาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและส่งเสียงดังกรุ้งกริ้ง