I'M THE BOSS ลูกพี่หุ่นเทวะ - ตอนที่ 608 เมล็ดพันธุ์!
ไม่นานข่าวเรื่องเหลียนเซ่าจิ่งพ่ายแพ้ทหารใหม่ที่สอบเข้ามาจากโรงเรียนทหารก็ได้แพร่กระจายไปทั่วทุกมุมของกองทัพที่ยี่สิบสามในชั่วพริบตา…
“เหลียนเซ่าจิ่งหัวหน้าหน่วยเจวี๋ยซื่อแพ้ทหารใหม่ซะแล้ว น่าสนใจจริงๆ” หัวหน้าหน่วยรบทั่วไปจำนวนมากรู้สึกยินดีในความโชคร้ายของคนอื่น
“กองพันพิเศษขายหน้าครั้งใหญ่แล้ว พวกเขาจะต้องลงมือสั่งสอนแน่นอน” มีคนคาดเดาว่าทหารใหม่เหล่านี้ย่อมได้รับความลำบากในวันข้างหน้าแน่ๆ
“เอาชนะเหลียนเซ่าจิ่งหัวหน้าหน่วยเจวี๋ยซื่อได้? ทหารใหม่ที่สอบเข้ามาจากโรงเรียนทหารในปีนี้แข็งแกร่งขนาดนี้เชียว? เร็วเข้า รีบเอารายชื่อของทหารใหม่โดยละเอียดมาให้เร็วที่สุด หน่วยรบพวกเราควรรับคนใหม่แล้วเหมือนกัน” หัวหน้าหน่วยรบนับไม่ถ้วนในกองทัพที่ยี่สิบสามได้ยินข่าวนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว
“น่าเสียดายจริงๆ ทหารใหม่ที่เอาชนะเหลียนเซ่าจิ่งคนนั้นน่าจะมีหน่วยรบแล้วนะ” ดาวรุ่งระดับสุดยอดที่เก่งกาจขนาดนี้จะยอมก้มหัวให้คนอื่นได้อย่างไร
“แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสนะ กองพันพิเศษขายหน้ายกใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาจะต้องลงมือแน่นอน พอถึงตอนนั้นก็เป็นเวลาที่พวกเราจะรับคนเข้ากลุ่มแล้ว…” หน่วยรบที่สนใจหลิงหลานมากย่อมไม่ยอมพลาดโอกาสเช่นนี้แน่นอน พวกเขาพากันวางแผนขึ้นมา
“จับตามองการเคลื่อนไหวของกองพันรบพิเศษให้ดี พอพวกเขาลงมือก็เป็นเวลาที่พวกเราหยิบยื่นมิตรภาพแล้ว” หัวหน้าหน่วยรบต่างๆ ทยอยกันเพ่งความสนใจไปที่กองพันรบพิเศษ
ถึงแม้ความสามารถของหน่วยรบในกองพันรบพิเศษจะแข็งแกร่งมากจริงๆ ไม่เป็นสองรองใครในกองทัพที่ยี่สิบสามแต่ไม่ใช่ว่าหน่วยรบทุกหน่วยล้วนจะนับถือกองพันรบพิเศษอย่างสุดจิตสุดใจ หน่วยรบไพ่ราชาของกรมทหารบางส่วนก็คิดว่าความสามารถของตัวเองไม่ด้อยไปกว่าพวกเขาเหมือนกัน เพียงแต่พวกเขาโชคไม่ดี ไม่ได้ถูกกองพันรบพิเศษรับเข้าไปเท่านั้น
ทัศนคติเช่นนี้ทำให้พวกเขาต่อต้านกองพันรบพิเศษโดยตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ คนที่กองพันรบพิเศษอยากจัดการ พวกเขาก็ยินดีออกหน้าคุ้มครอง แน่นอนว่าคนที่แข็งแกร่งจนเอาชนะหัวหน้าหน่วยรบสำรองของกองพันรบพิเศษได้เช่นนี้ยิ่งทำให้พวกเขามีเหตุผลที่จะลงมือ
หัวหน้าหน่วยรบต่างๆ ของกองพันรบพิเศษก็ได้รับข่าวนี้เช่นเดียวกัน
“ไอ้บัดซบเหลียนเซ่าจิ่ง ทำฉันขายขี้หน้าแล้วจริงๆ” หัวหน้าหน่วยรบทางการคนหนึ่งที่กำลังพักผ่อนอยู่ในเขตที่พักของตัวเองได้ยินข่าวนี้จากรองหัวหน้าของตน เขาก็ตบโต๊ะทำงานตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวกราดทันที เขาลุกพรวดขึ้นมาเตรียมตัวพุ่งออกไปจากห้องทำงาน “ฉันจะไปหาผู้การ ฉันต้องสั่งสอนไอ้หมอนั่นสักยก”
รองหัวหน้าที่มีอายุประมาณสามสิบกว่าข้างกายเอ่ยเตือนอย่างเฉยชาว่า “นายอยากสั่งสอนใคร? เหลียนเซ่าจิ่งเหรอ? มันนอนสลบไม่ได้สติอยู่ในแคปซูลรักษาแล้ว ทางโรงพยาบาลกองทัพวินิจฉัยว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปีถึงจะหาย หรือว่านายอยากสั่งสอนคนที่เอาชนะเหลียนเซ่าจิ่ง? เขาอยู่ในอาการวิกฤติ นอนอยู่ในแคปซูลรักษา ยืนยันแล้วว่าเขาจะพลาดช่วงเวลาฝึกฝนทหารใหม่สามเดือนแน่นอน”
ชายคนนั้นพลันหยุดขยับก่อนจะเงยหน้าขึ้น เขาอายุประมาณสี่สิบ หน้าตาดูหยาบกระด้าง เขาดึงทึ้งเส้นผมที่ยาวสามนิ้วของตัวเองฉุนเฉียว “น่าโมโหชะมัด! เหลียนเซ่าจิ่งเป็นคนที่ฉันแนะนำให้เข้าร่วมกองพันรบพิเศษ ก่อนหน้านี้ก็ทำผลงานได้ไม่เลว ผู้การเลยตั้งใจสังเกตการณ์อีกหนึ่งปี ถ้าเกิดไม่ทำเรื่องผิดพลาดใหญ่ๆ ก็จะกลายเป็นหน่วยรบทางการได้ แต่นี่มันจบเห่หมดแล้ว แถมยังทำให้ฉันที่เป็นคนแนะนำขายขี้หน้าไปด้วย หน่วยรบอื่นๆ ในกองพันจะต้องหัวเราะเยาะฉันแน่ๆ แม่งเอ๊ย ทหารใหม่พวกนั้นระยำชะมัด” เขาเตะเก้าอี้ที่ทำจากโลหะข้างกายอย่างโกรธเกรี้ยวจนมันบิดเป็นเกลียวทันที
“ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว โกรธต่อไปก็ไม่มีประโยชน์” รองหัวหน้าขมวดคิ้วพลางเกลี้ยกล่อม เดิมทีหน่วยรบพวกเขาอยู่ในอันดับค่อนข้างต่ำในหมู่หน่วยรบทางการทั้งหมดของกองพันรบพิเศษ การเสียหน้าในครั้งนี้ยิ่งทำให้พวกเขาไม่มีที่ยืนในกองพันมากขึ้น
“แต่ผู้การปกป้องคนของตัวเองมากเลยนะ เหลียนเซ่าจิ่งโดนทำร้าย ผู้การไม่มีทางปล่อยไปแบบนี้แน่” รองหัวหน้าเอ่ยเตือน “พวกเราสามารถใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ได้”
หัวหน้าฉุกใจขึ้นมา “นายหมายความว่า ถ้าเกิดผู้การตั้งใจสั่งสอนทหารใหม่พวกนี้ ก็ให้ฉันอาสาเป็นตัวแทน กู้หน้าของพวกเราด้วยมือตัวเอง?” ดวงตาทั้งสองข้างของเขาสดใสขึ้นมา ขอเพียงทำสำเร็จ เขาก็จะหยุดการเยาะหยันของหัวหน้าหน่วยรบอื่นๆ ได้ และก็ทำให้ตำแหน่งของหน่วยรบพวกเขาในกองพันมั่นคงขึ้นได้ด้วย
รองหัวหน้าผงกศีรษะ “ตอนนี้พวกเราก็แค่รอคำพูดจากผู้การเท่านั้น”
……
ในเขตที่พักหน่วยรบอีกแห่งของกองพันรบพิเศษ บทสนทนาแบบเดียวกันทว่ามีเนื้อหาแตกต่างกันกำลังดำเนินอยู่
ภายในห้องฝึกฝนร่างกาย ทหารวัยสามสิบกว่าที่มีร่างกายกำยำหน้าตาหล่อเหลาท่อนบนเปลือยเปล่ากำลังฝึกฝนร่างกายอยู่บนเครื่องออกกำลัง ข้างกายเขามีชายวัยสามสิบกว่าเช่นเดียวกันที่มีใบหน้างดงามกำลังพิงตัวอยู่ทางด้านข้าง มุมปากเผยรอยยิ้มจางๆ “หัวหน้า นายรู้หรือยัง? หน่วยรบสำรองเจวี๋ยซื่อของกองพันเราเกิดเรื่องแล้ว เขาโดนคนอัดจนไปนอนในแคปซูลรักษา ต้องใช้เวลาหนึ่งปีถึงจะหายดี”
หัวหน้าที่กำลังออกกำลังกายได้ยินคำกล่าวก็ยังคงทำการออกกำลังกายอย่างเป็นขั้นตอน ขณะเดียวกันปากก็ตอบกลับอย่างเฉยเมยว่า “ก็ปกติมากเลยไม่ใช่หรือไง คนที่ควบคุมความต้องการเข่นฆ่าของตัวเองไม่ได้ แล้วอาศัยการรังแกคนที่อ่อนด้อยกว่าพวกเขามาระบายอารมณ์ ก็ต้องมีสักวันที่พวกเขาจะเจอคนที่ยั่วโมโหไม่ได้อยู่แล้ว” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“ก็จริง นายเดาสิว่าใครในกองทัพพวกเราเอาชนะเขาได้?”
หัวหน้าปรายตามองรองหัวหน้าของตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเขาเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปาก ก็ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ถึงฉันจะรังเกียจเหลียนเซ่าจิ่ง แต่เขาก็นับว่าเป็นคนฉลาด ไม่มีทางไปยั่วโมโหพวกหน่วยรบดังๆ แน่นอน และช่วงนี้เป็นวันที่ทหารใหม่ที่สมัครสอบเข้ามาจากโรงเรียนทหารเข้ากรมพอดี คิดๆ ดูแล้ว ก็น่าจะเป็นพวกทหารใหม่นี่แหละ”
รองหัวหน้าทำหน้าเลื่อมใส “หัวหน้า ไม่มีอะไรหลบพ้นสายตาแหลมคมของนายได้เลย”
หัวหน้าเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “พอแล้ว นายเข้ามาเพื่อบอกเรื่องไร้สาระนี้ให้ฉันฟังเท่านั้นเหรอ? บอกมา เรื่องอะไรกันแน่? ถึงทำให้นายตั้งใจสละเวลานอนวิ่งมาที่นี่ได้?” รองหัวหน้าของเขาทำอะไรก็ดีไปหมด เพียงแต่เวลาไม่มีงานก็ชอบนอนหลับ นอกเสียจากมีเรื่องสำคัญ ไม่เช่นนั้นไม่มีทางทำให้เขาลุกขึ้นมาจากเตียงได้เลย
รองหัวหน้าได้ยินคำกล่าวก็ทำหน้าเคร่งเครียดทันที จากนั้นเขาก็ถามเบาๆ ว่า “นายรู้หรือเปล่าว่าใครเอาชนะเหลียนเซ่าจิ่งได้”
ใบหน้าเคร่งขรึมของรองหัวหน้าทำให้หัวหน้าหยุดออกกำลังกาย “ใคร?”
“หลิงหลาน!” รองหัวหน้าโพล่งชื่อนี้ออกมา ทำให้แววตาของหัวหน้าเผยความประหลาดใจแกมยินดี “เจ้าหนูนั่นอายุถึงเกณฑ์สมัครสอบเข้ากองทัพแล้วเหรอ?”
รองหัวหน้าจ้องมองหัวหน้าเช่นเดียวกัน “เกือบสิบห้าปีแล้ว ถ้าเขาไม่มาอีกก็ไม่คู่ควรเป็นลูกชายของท่านนายพลแล้ว” ลูกชายของนายพลหลิงเซียวย่อมต้องสอบเข้ากองทัพตอนปีห้าแน่นอน
หัวหน้าเอ่ยด้วยความคิดถึงว่า “สิบห้าปีแล้วสินะ ตอนนั้นเขายังเป็นเด็กน้อยอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนร่วมรบของพวกเราแล้ว”
“ใช่” แววตาของรองหัวหน้าเผยความคิดถึงออกมาเล็กน้อยเช่นกัน “ฉันจำได้ว่าตอนนั้นพวกเรายังอยู่ในหน่วยรบเบลดสเปเชียลอยู่เลย ผู้การยังเป็นหัวหน้าทีมของพวกเรา และส่งพวกเราไปคุ้มครองหลิงหลานทั้งทีม น่าเสียดายที่สุดท้ายพวกเราทำพลาด สุดท้ายเขายังคงพึ่งพาตัวเองหนีรอดไปได้” ที่แท้พวกเขาก็คือกลุ่มผู้คุมสอบที่รับหน้าที่ประเมินและจับตามองในสถาบันลูกเสือเมื่อตอนนั้น
“พวกเราก็ถูกผู้การโยนกลับเข้าในค่ายฝึกแล้วฝึกฝนขัดเกลาอย่างหนักด้วย” หัวหน้ากล่าวถึงตรงนี้ ร่างกายก็อดสั่นระริกไม่ได้ ไม่รู้เลยว่าตอนนั้นพวกเขารอดมาได้ยังไง
“เลิกพูดถึงเรื่องนั้นเหอะ” รองหัวหน้าเองก็ทำหน้าหวาดหวั่น ตอนนี้คิดแล้วก็รู้สึกกลัว
“ดูท่านายใช้ความสามารถแฮคเกอร์อีกแล้ว ไปเอารายชื่อทหารใหม่จากในออปคิตัลคอมพิวเตอร์หลักมาแล้วสินะ” หัวหน้าเปลี่ยนหัวข้อ
“แน่นอน ทหารใหม่เอาชนะเหลียนเซ่าจิ่งได้ เดิมทีก็เป็นเรื่องดังเปรี้ยงปร้าง ฉันรู้สึกเบื่อๆ ก็ต้องไปดูอยู่แล้วว่าทหารใหม่คนไหนที่เก่งกาจถึงขนาดสร้างผลงานเป็นประวัติการณ์นี้ได้” รองหัวหน้าไม่มีทางพูดว่าเขารังเกียจเหลียนเซ่าจิ่งตามาตลอด น่าเสียดายที่ภายในกองพันพิเศษไม่อนุญาตให้ลงมือกับคนของตัวเอง ไม่เช่นนั้นเขาอยากลงมือสั่งสอนอีกฝ่ายมานานแล้ว ทันใดนั้นพอพบว่ามีคนเติมเต็มความปรารถนาของเขา เขาย่อมอยากรู้ว่าคนผู้นั้นคือใคร และยังคิดว่าถ้าเกิดคนในกองพันรบพิเศษอยากจัดการอีกฝ่าย เขาก็ยังลงมือช่วยเหลือได้ด้วย
“นายว่าผู้การของเราจะส่งคนไปกู้หน้าคืนมาหรือเปล่า?” เขาที่รู้นิสัยผู้การของตัวเองดี อดรู้สึกกังวลแทนหลิงหลานไม่ได้
“เขาจะส่งไป” หัวหน้าตอบกลับมาแน่วแน่ “แต่ไม่ใช่เพื่อกู้หน้ากลับคืนมา ทว่าเป็นการทดสอบ”
แววตาของรองหัวหน้าเปล่งประกาย “นายหมายความว่าผู้การสนใจขึ้นมาแล้ว?”
“แน่อยู่แล้ว อัจฉริยะแบบนี้ ผู้การไม่สนใจสิแปลก” หัวหน้าตอบ “นอกจากนี้ ยังมีความเอาใจใส่ดูแลในระหว่างการประเมินทดสอบเมื่อตอนนั้นด้วย เทียบกับเหลียนเซ่าจิ่งที่เป็นตัวสำรองยังไม่ใช่สมาชิกทางการแล้ว หลิงหลานถึงจะเป็นคนของตัวเองในสายตาของผู้การ”
“ดังนั้น ผู้การไม่มีทางส่งคนไปสั่งสอนหลิงหลานหรอก” รองหัวหน้ายักคิ้วและวางใจในที่สุด ก็เหมือนกับที่หัวหน้าพูดไว้ เทียบกับเหลียนเซ่าจิ่งแล้ว หลิงหลานครองใจอดีตสมาชิกหน่วยรบเบลดสเปเชียลอย่างพวกเขามากกว่า นั่นเป็นเมล็ดพันธุ์ยอดเยี่ยมที่พวกเขาเลือกออกมาเชียวนะ
———–———–
YOU MAY ALSO LIKE
