Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 1 เด็กหนุ่มนามว่าราม [1]
ตอนที่ 1 เด็กหนุ่มนามว่าราม [1]
“ไอ้รามไปเตะบอลกัน” เสียงเพื่อนสนิทของรามดังขึ้นแน่นอนว่าตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันของเด็กหนุ่มซึ่งหลังจากรับประทานอาหารเสร็จก็เป็นเวลา Relax
รามที่พึ่งกินข้าวเสร็จแล้วฟุบหลับลงไปไม่ถึง 10 นาทีก็เงยหน้าขึ้นมามองไปยังเพื่อนสนิทของเขาก่อนจะกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนเพลีย”ไม่ว่ะ กูง่วงนอนชิบหายเลยตอนนี้”
“ไปทำอะไรมาวะถึงไม่ได้นอน” เพื่อนของรามกล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่งุนงงเพราะปกติเขาและรามจะลงไปเตะบอลกันเวลาพักเที่ยงถึงบ่ายสองก่อนจะเข้าชมรม
“ไม่รู้ว่ะช่วงนี้กูฝันแปลก ๆ กูฝันว่ากูเข้าไปอยู่ในรังของหมาป่า ตอนนั้นกูวิ่งหนีอย่างเต็มกำลัง แถมพอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเพลียโคตร ๆ “รามเล่าเรื่องความฝันให้เพื่อนของเขาฟังมันทำให้เขาเรียนไม่รู้เรื่องเลยวันนี้เพราะง่วงมาก
“ฝันเอ็งแปลกดีว่ะ เออ ๆ นอนไปเถอะเดี๋ยวตอนเข้าชมรมจะขึ้นมาปลุก”ว่าแล้วเพื่อนของรามก็เดินออกจากห้องไปทันที
โรงเรียนของรามคือโรงเรียนรัฐบาลที่ใช้หลักการเรียนแบบสากลโดยมีเรียนแค่ช่วง 8-12 นาฬิกาก่อนจะปล่อยให้นักเรียนได้ Relax พักผ่อนจากการเรียนโดยมีเวลาตั้งแต่เที่ยงถึงบ่ายสองที่จะให้นักเรียนได้ทำในสิ่งที่ตนต้องการทั้งทำงานที่ค้างคา เล่นกีฬา ดนตรี หรืออ่านหนังสือก่อนจะให้แยกย้ายกันเข้าชมรมที่มีตั้งแต่บ่าย 2-3 ชั่วโมงหนึ่งก่อนจะปล่อยให้กลับบ้าน
ถึงจะบอกว่าโรงเรียนรัฐแต่ค่าเทอมนั้นไม่ใช่ถูก ๆ ด้วยรามเป็นเด็กที่กำพร้าแม่มาตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาอาศัยอยู่กับพ่อของเขาเพียงสองคนในห้องเช่าที่ไม่ได้ดูหรูหราอะไร ต่างจากค่าครองชีพที่ปัจจุบันนั้นสูงขึ้นขนาดข้าวราดแกง 2-3 อย่างยังราคา 100 บาทอัพ
รามตื่นขึ้นมาตอนบ่ายโมงครึ่งก่อนจะเดินลงไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น เมื่อรามเดินเข้าห้องน้ำไปและกำลังจะเปิดก๊อกน้ำ เขาก็ได้ยินเสียงที่เขาคุ้นเคย
“อ๊ะ อร๊าย~ วุฒิ อย่ากระแทกเข้ามาแรงนักซิ”
“อืมม์ ทำไงได้ก็ร่องของเธอมันรัดฉันแน่นขนาดนั้น อ่าห์ เสียงมากเลยน้ำตาล ซี๊ด~”
รามที่ได้ยินเสียงดังกล่าวก็ยืนตัวแข็ง สมองของเขาหยุดประมวลผลชั่วคราว รามมองดูมือของตัวเองที่มันสั่นไม่หยุด รามเดินออกจากห้องน้ำไปด้วยสายตาที่เหม่อลอย รามยังคิดว่าอาจจะเป็นคนชื่อเหมือนแฟนของเขาก็ได้ แม้จะคิดอย่างนั้นแต่หัวใจของรามกลับบีดรัดแน่นจนเจ็บไปหมด
รามหามุม ๆ หนึ่งก่อนที่เขาจะเข้าไปซ่อนตัวในนั้นก่อนจะเอาโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาถ่ายวีดีโอไว้ ซักพักก็มีชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งฝ่ายหญิงเดินออกมาด้วยความอ่อนเพลียส่วนฝ่ายชายคือรุ่นพี่ที่อยู่ในชุดนักบาสเดินตามออกมาเช่นกัน รามเห็นทั้งสองคนแล้วภาพใบหน้าของหญิงสาวที่รามพยายามจีบมาตลอดจนในที่สุดก็จีบติดโผล่ขึ้นมาในสมองของราม
รามอดกลั้นจนทั้งสองเดินจากไป รามจึงออกจากที่ซ่อนพร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจที่ประทุออกมา รามไม่เคยเสียใจมากเท่าครั้งนี้เพราะอะไรที่ทำให้หญิงสาวที่เขารักต้องทำแบบนี้ เพราะเขาไม่รวยงั้นหรอ? เพราะเขาหน้าตาไม่ดีงั้นหรอ? ปัง! “โธ่เว้ย!” หมัดของรามต่อยไปที่กำแพงผนังด้วยความรุนแรง แรงพอทำให้เลือดไหลออกมาได้
รามกัดฟันแน่นก่อนจะเดินขึ้นห้องไป เมื่อนามเข้ามาในห้องก็เห็นน้ำตาลกำลังนั่งคุยเล่นกับเพื่อนอยู่ เมื่อน้ำตาลเห็นรามและแผลที่มือเธอก็ตกใจหน้าซีดก่อนจะวิ่งเข้ามาดูแผลของราม
“รามไปทำอะไรมา! ไปห้องพยาบาลก่อนเถอะ” น้ำตาลกล่าวออกไปด้วยด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง
“ปล่อย” รามกัดฟันพูดพยายามกลั้นน้ำตาไว้
“ระ..ราม” น้ำตาลเริ่มหน้าเสียเพราะไม่เคยเจอรามเสียงแข็งใส่
“กูบอกให้ปล่อย!!” รามสะบัดมือของน้ำตาลออกอย่างแรง
“ว๊าย!” น้ำตาลล้มลงกระแทกพื้นจนร้องออกมา แน่นอนเพราะว่าเธอพึ่งผ่านการร่วมรักมาทำให้ความเจ็บมันมีมากเป็นพิเศษ
“เห้ย! ไอ้รามมึงทำอย่างงี้ทำไมวะนั่นแฟนมึงนะเว้ย” เพื่อนในห้องคนหนึ่งทนไม่ได้เลยไปกระชากคอเสื้อรามแล้วถามออกไป
“มึงไม่รู้อะไร! อย่าพูดไอ้วิท!” รามผลักเพื่อร่วมห้องของเขาออกจากตัวเขา ทั้งห้องตกใจกับท่าทางที่เกรี้ยวกราดของรามแม้กระทั้งวิทเองก็ด้วยเพราะรามปกติเป็นคนที่เป็นมิตรกับทุกคน แต่อะไรที่ทำให้เพื่อนร่วมห้องที่แสนดีเปลี่ยนไปแบบนี้
“เกิดอะไรขึ้นวะ” การินเพื่อนสนิทที่สุดของรามที่พึ่งเล่นบอลเสร็จเข้ามาในห้องก็ถามออกมา
“มึงก็ถามไอ้รามดิอยู่ดี ๆ มันไปกินดีหมีที่ไหนมาก็ไม่รู้เกรี้ยวกราดชิบหาย” วิทตอบการินไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
“ไอ้รามเกิดอะไรขึ้นวะ บอกกูหน่อยได้มั้ย” การินกล่าวถามรามออกไปด้วยความเป็นห่วง
น้ำตาของรามค่อย ๆ ไหลออกมาเขาพยายามอดกลั้นไว้แล้วแต่ว่าเขาก็อดมันไว้ไม่อยู่จริง ๆ “ลองถามน้ำตาลดูซิว่าช่วงบ่ายโมงไปทำอะไรที่ห้องน้ำชายหลังยิมบาส”
คำพูดของรามที่เปร่งออกมาราวกับสายฟ้าฟาดเข้ากลางหัวใจของน้ำตาล แน่นอนเธอรู้ดีว่าเธอไปทำอะไรที่นั่น
“ว่าไงน้ำตาล เรื่องที่ไอ้รามพูดมันหมายความว่ายังไง”การินหันไปถามน้ำตาลด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“คะ คือฉันไม่ไปที่นั่น คะ ใครจะกล้าไปละ รามเธอพูดอย่างนี้ทำไมรู้มั้ยมันทำให้ฉันเสียหายนะ” น้ำตาลใช้มารยาหญิงบีบน้ำตาเพื่อลบข้อกล่าวหาที่รามพูด
“ไอ้รามมึงพูดแบบนี้เขาเสียหายนะเว้ย”
“ใช่! มึงเอาที่ไหนมาพูดวะ”
ผู้ชายในห้องต่างถูกมารยาของน้ำตาลเล่นงานยกเว้นผู้หญิงที่มองการแสดงสมัครเล่นนี้ออกอย่างง่ายดาย
“งั้นหรอแล้วนี่ละพอบอกได้มั้ยว่าใช่เธอรึปล่าว”
=====
** เปิดเรื่องไว้นะครับเวลาลงไม่แน่นอน
YOU MAY ALSO LIKE
