Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 4 เสียงปริศนา
เสียวกรีดร้องของรามดังกึ่งก้องไปทั่วทั้งโพลงไม้ที่เขาอยู่ รามพยายามกัดฟันสู้กับความร้อนที่ปะทุในร่างกายของเขาแต่จนในที่สุดความทรมานก็สิ้นสุดลง แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก รามนอนหอบหายใจอย่างหมดเรี่ยวแรง ‘กว่าจะจบทรมานชิบหาย’
รามนอนปรับลมหายใจซักพักก่อนจะลุกนั่งพร้อมเริ่มสำรวจร่างกายของตัวเองทันที”ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลก ๆ นี่หว่า”รามอดรู้สึกงุนงงไม่ได้เพราะเขาจำความรู้สึกร้อนเป็นอย่างมาก ร้อนจนอยากจะตายเสียให้ได้แค่หลังจากนั้นกลับกลายเป็นความอบอุ่มที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในร่างกายแทน ติ้ง!
[ยินดีด้วยคุณได้รับ Passive Skill:เวทย์พฤกษา สามารถเช็คข้อมูลได้ที่หน้าต่าง Skill]
รามที่อ่านข้อความที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้วเข้าก็ลองเรียกหน้าต่าง Skill ขึ้นมาทันที
[Skill]
-Passive Skill (NEW!)
-Active Skill (NEW!)
รามกดไปที่ Passive Skill พร้อมปรากฏรายชื่อสกิลขึ้นมาซึ่งมีอยู่ด้วยกันดังนี้
ฟื้นฟูพลังเวทย์
-ทำการฟื้นฟูพลังเวทย์ที่เสียไปโดยจะใช้ได้ผลสูงสุดเมื่ออยู่ภายใต้ร่มเงาของพฤกษา
ควายถึก
-เพิ่มสมรรถภาพทางร่างกาย ความเร็ว ให้แข็งแกร่งและรวดเร็วยิ่งขึ้นสามารถยกระดับสกิลได้
มวลพฤกษาบรรเลง
-ทุกครั้งเมื่อผู้ใช้เข้าภายในป่าใหญ่จะได้รับความคุ้มครองจากพฤกษารวมถึงทุกที่ ๆ ผู้ใช้เดินผ่านจะแผ่กลิ่นอายที่สงบสุขออกมาด้วย **ผลของ Passive นี้จะแสดงเมื่ออยู่ในป่าเท่านั้น
อินทรีแดง
-การตอบสนองต่อสิ่งต่าง ๆ และสายตาเฉียบคมขึ้น การตอบสนองทำได้รวดเร็วยิ่งขึ้น
เสียงเรียกสรรพสิ่ง
-สามารถสื่อสารกับเหล่าสัตว์อสูรต่าง ๆ ที่เป็นมิตรได้รวมถึง ภูติ ต่าง ๆ ด้วย
รามได้อ่านสกิลทั้งหมดก็เงียบพร้อมปิดมันไปทันทีเขาไม่รู้ว่าจะพูดยังไงกับมันดี “เห้อ~ ต่อไปก็ Active Skill ซินะ” รามกดย้อนกลับพร้อมกดไปที่ Active Skill ทันที
เกียร์หมา Lv. 5
-เมื่อเรียกใช้จะทำให้ความเร็วเพิ่มขึ้น 60% ชั่วคราวเป็นระยะเวลา 15 นาที คูลดาวน์ 10 วินาที
พฤกษาพันธนาการ Lv.1
-เรียกใช้เถาวัลย์เพื่อตรึงศัตรูเป็นเวลา 5 นาทีพร้อมสร้างดาเมทมหาศาลให้แก่ศัตรูที่ถูกตรึง ไม่เสียอะไรเลยสำหรับผู้ใช้เวทย์พฤกษา ความรุนแรงขึ้นอยู่กับปริมาณแก่นเวทย์ในร่างกายผู้ใช้งาน
เติบโต Lv.1
-แผ่พลังเวทย์เพื่เร่งการเจริญเติมโตพืชพันธุ์ เสียแก่นเวทย์เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
?????(Lock)
?????(Lock)
?????(Lock)
รามที่ได้อ่านสกิลกดใช้แล้วก็รู้สึกสงสัยคำว่าแก่นเวทย์มันคืออะไร รามได้แต่เก็บความสงสัยไว้เพราะมีสิ่งที่ทำให้รามสงสัยอีกก็คือสกิลอีก 3 สกิลที่ถูกล๊อกไว้ต่างหาก รามลองกดลงไปที่สกิลที่ล๊อกไว้อยู่ และก็เป็นไปตามที่รามคาดเพราะการที่จะใช้สกิลได้นั้นต้องเป็นไปตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้
“แต่ว่าไม่มีเวทย์โจมตีเลยแหะ มีแต่เวทย์สนับสนุนทั้งนั้น แถมยังไม่รู้อีกว่าแก่นเวทย์ของเรามันมีเท่าไหร่อีก”รามเอามือจับคางของเขาพร้อมครุ่มคิดอย่างหนักในตอนนี้ แต่รามก็หยุดคิดทั้งหมดเพราะเขาพึ่งรู้ตัวว่าเขาอยู่สถานที่แห่งนี้นานเกินไปแล้วแถมตอนที่กินเห็ดพฤกษาไปเขาก็ดันร้องแหกปากลั่นป่าอีก
เมื่อรามรู้ตัวแล้วเขาจึงรีบออกจากโพลงไม้ทันที แต่เมื่อเขาออกมาด็ต้องพบกับภาพที่เหนือจินตนาการของเขาภาพของทิวเขาที่ยาวสุดลูกหูลูกตาพร้อมทั้งสัตว์ที่มีลักษณะแปลกกำลังแหวกว่ายโผบินอยู่บนอากาศ
“เจ้าหนูมนุษย์”
เฮือก! รามสะดุ้งตัวพร้อมทั้งหันซ้ายหันขวาหาเสียงที่เรียกเขา “เจ้าหนูมนุษย์เจ้ามาอยู่ณที่แห่งนี้ได้อย่างไร” เสียงปริศนายังคงกล่าวถามรามอย่างต่อเนื่องส่วนรามเองก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาจับจิต “ใครน่ะ! ออกมานะ” รามกล่าวออกไปเพราะในตอนนี้เขาไม่คิดว่าเขาหูฝาดแน่ ๆ เพราะเสียงดังกล่าวกล่าวถามเขาถึงสองรอบแต่เพียงแต่ว่าเขาหาที่มาจองเสียงไม่ได้
“เจ้าหาข้าไม่เจอหรอกมนุษย์ตัวน้อย ตอบคำถามข้ามาว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร!” เสียงดังกล่าวจากที่เป็นเสียงที่รู้สึกอบอุ่นกลับกลายเป็นน้ำเสียงที่กดดันมันทำให้รามถึงกับทรุดเข่าลงอย่างไร้เรี่ยวแรง รามพยายามใช้มือดันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองได้นอนราบลงไปกับพื้น
“ผะ ผมไม่รู้ ยะอยู่ดี ๆ ผมก็โผล่มาที่นี่ได้ยังไงผมยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ” รามกล่าวความจริงออกไปเพราะเขาไม่รู้ว่าเสียงปริศนามีความสามารถมากแค่ไหน
“อืม…เจ้าดูไม่เหมือนมนุษย์ในโลกใบนี้เจ้ามาจากโลกอื่นงั้นรึ” เสียงดังกล่าวยังคงกล่าวถามรามออกมาต่อพร้อมทั้งสลายแรงกดดันที่กดทับตัวรามเอาไว้
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ผะผมคิดว่าใช่แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะถ้าถึงเวลาผมก็ต้องกลับไปที่ ๆ ผมมา” รามหอมหายใจพักหนึ่งก่อนจะกล่าบตอบเสียงดังกล่าวไป
“โอ้~ ข้าไม่เคยพบเจอมนุษย์แบบเจ้ามาก่อน ช่วยอยู่พูดคุยกับข้าซักครู่ได้หรือไม่เจ้ามนุษย์ตัวน้อย” เสียงปริศนากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกเหงาและเปล่าเปลี่ยว
“ถ้าท่านต้องการเช่นนั้นผมก็ยินดีครับ” รามรอบถอนหายใจออกมาเพราะเสียงดังกล่าวอยากจะพูดคุยกับเขาแค่นั้นเองแต่เขาก็ยังสงสัยว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใคร
“เอ่อ…ผมอยากรู้ว่าท่านเป็นใครงั้นหรอคับ” รามลังเลเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถามออกไป
“อ่าห์ เจ้าอยากรู้จริง ๆ งั้นรึว่าข้าเป็นใคร” เสียงปริศนากล่าวถามเพื่อความแน่ใจ
รามพยักหน้าตอบกลับไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแม้ลึก ๆ ในใจเขาจะกลัวเล็กน้อย “หึหึ เจ้ายังไม่รู้ตัวงั้นรึว่าเจ้านั้นยืนอยู่บนร่างกายของข้า เอาเถอะข้าหลับไหลมานานมากพอแล้ว อย่าหนีข้าเสียละ” ทันทีที่เสียงปริศนากล่าวจบก็เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง
“เหว่อ~” รามตกใจเป็นอย่างมากเพราะอยู่ดี ๆ แผ่นดินก็เกิดไหวขึ้นมาซะงั้น แต่ที่ทำให้รามตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือร่างกายของเขาค่อย ๆ ลอยขึ้นราวกับมีบางอย่างควบคุมเขาไว้อย่างนั้น
รามมองพื้นดินค่อย ๆ ยกตัวขึ้นจนปรากฏเป็นร่าง ๆ หนึ่งที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬารเหล่าสัตว์อสูรต่างหนีกันอลหม่านด้วยความตื่นตกใจกับการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว
คลื่น~ คลื่นพลังงานเวทมนตร์เริ่มไหลบ่าออกมาจากสิ่งมีชีวิตที่กำลังปรากฏขึ้นมาต่อหน้าเขา ผ่านไปไม่นานดวงตาของสิ่งมีชีวิตดังกล่าวก็เปิดขึ้นพร้อมกับข้อความที่ส่งผ่านมาให้รามรีบรู้ได้คนเดียว “หึหึ ยินดีที่ได้รู้จักมนุษย์ตัวน้อย”
========
** ตัวอะไรเอ่ย~
YOU MAY ALSO LIKE
