Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 5 คู่พันธะสัญญา

ตอนที่​ 5 คู่​พันธะ​สัญญา

ราม​ได้​แต่​ยืน​ตะลึง​ไม่ซิต้อง​บอ​กว่า​เขา​ลอย​อยู่​กลางอากาศ​มากกว่า​ ราม​เอง​ไม่คิด​ว่า​ชีวิต​ของ​เขา​จะต้อง​มาเจอ​เรื่อง​อะไร​แบบนี้​ ภาพ​ที่​เขา​เห็น​ตรงหน้า​คือ​เต่า​ ใช่มัน​คือ​เต่า​ขนาด​ยักษ์​ที่​มีขนาด​ตัว​กิน​พื้นที่​บริเวณ​มากกว่า​สามภูเขา​นั่น​ก็​เพราะ​บน​กระดอง​ของ​มัน​มีทั้ง​ภูเขา​ป่าไม้อยู่​บน​กระดอง​ของ​สิ่งมีชีวิต​ดังกล่าว​

“เห้​ไอ้​หนู​ เจ้าชื่อ​อะไร​” สิ่งมีชีวิต​ดัง​กล่าวถาม​ราม​ออก​ไป

“เอ่อ​…ผม​ชื่อ​ราม​ครับ​” ราม​กล่าว​ตอบกลับ​ไปด้วย​น้ำ​เสียงสั่น​ ๆ

“ไม่ต้อง​กลัว​ข้า​หรอก​เจ้าหนู​ ใน​เมื่อ​เจ้ากล่าวขาน​นาม​ของ​เจ้าออกมา​ข้า​นั้น​จะเงียบ​อยู่​ก็​กะ​ไร​ ข้า​มีนาม​ว่า​ เก​รัส​” เก​รัส​กล่าว​ออก​ไปด้วย​น้ำเสียง​ที่​อ่อนโยน​

“เอ่อ​ครับ​ท่าน​เก​รัส​” ราม​ไม่รู้​จะกล่าว​อะไร​ออก​ไปดี​แม้แม้ว่า​ส่วนลึก​ใน​ใจของ​เขา​นั่น​จะหวาดกลัว​ต่อ​สิ่งมีชีวิต​ตรงหน้า​ก็ตามที​เพราะ​

เหตุการณ์​ปรากฏตัว​ของ​เก​รัส​นั้น​ได้​สร้าง​ความปั่นป่วน​ให้​กับ​ทวีป​วา​โร​เนีย​เป็นอย่างมาก​เพราะ​พื้นที่​ที่​เก​รัส​ปรากฏ​กาย​คือ​หนึ่ง​ใน​พื้น​พี่​โบราณ​และ​อุดมสมบูรณ์​ที่สุด​ใน​ทวีป​วา​โร​เนีย​แห่ง​นี้​ มัน​ส่งผลให้เกิด​ความวุ่นวาย​เป็น​วงกว้าง​ สัตว์​อสูร​ต่าง​ล้มตาย​เป็น​จำนวนมาก​แต่​น่า​แปลกที่​ไม่มีสัตว์​อสูร​ตัว​ไหน​ไปทำ​ร้าน​ผู้คน​เลย​แม้แต่​นิดเดียว​ เรื่อง​นี้​ได้​สร้าง​ความ​งุนงง​ให้​กับ​ราชา​ของ​แต่ละ​อาณาจักร​เป็น​อย่างยิ่ง​

“โอ้​ โลก​ของ​เจ้าเป็น​เช่นนั้น​เอง​รึ​” เก​รัส​รู้สึก​สนใจ​โลก​ของ​เด็กหนุ่ม​ตรงหน้า​เป็นอย่างมาก​ การ​ที่​เขา​หลับไหล​ไปเกือบ​ 4,000 ปีนั้น​ก็​เพื่อ​รักษา​สมดุล​ของ​ธรรมชาติ​เอาไว้​

ภาพ​ของ​เด็กหนุ่ม​กำลัง​นั่ง​คุย​กับ​ชาย​แปลก​หน้าที่​รูปร่าง​อายุ​ราว​สี่สิบ​ต้น​ ๆ แต่​อย่า​ให้​ภาพ​ดังกล่าว​บังตา​เพราะ​ถึงแม้จะดูเหมือน​อายุ​ 40 กว่า​ ๆ แต่​ใคร​จะรู้​เล่า​ว่า​ไอ้​คน​ที่​ราม​กำลัง​นั่ง​สนทนา​อยู่​มีอายุ​ราว ๆ​ 20,000 ปีเข้าไป​แล้ว​

“ว่าแต่​ทำไม​ท่าน​ถึงต้อง​หลับไหล​ไปถึง 4,000 ปีละ​ครับ​” ราม​กล่าวถาม​ออก​ไปด้วย​ความสงสัย​

“เห้อ​~ เรื่อง​พวก​นี้​เจ้ามิจำเป็นต้อง​รู้​หรอก​ ว่าแต่​เจ้าเถอะ​ชีวิต​ของ​เจ้าเป็น​แบบ​นั้น​ทำไม​ถึงยัง​สู้ต่อ​ละ​” เก​รัส​กล่าวถาม​เพราะ​ราม​ได้​เล่น​เรื่องราว​และ​ชีวิต​ของ​เขา​ใน​โลก​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​ให้​อีก​ฝ่าย​ฟัง

“ผม​ไม่ทราบ​หรอก​ครับ​ว่า​ใคร​จะคิด​ยังไง​ จะสมเพช​หรือ​สงสาร​ก็​ปล่อย​ให้​พวก​นั้น​มัน​คิด​ไปครับ​ ผม​มีชีวิต​อยู่​ได้​เพราะ​พ่อ​ของ​ผม​ พ่อ​ที่​คอย​ให้กำลังใจ​ทุกอย่าง​และ​เป็น​เหมือน​แสงชีวิต​นำทาง​ของ​ผม​ให้​ก้าว​ต่อไป​ได้​” ราม​กล่าวตอบ​ออก​ไปพร้อมด้วย​สายตา​ที่​ยาก​จะอธิบาย​

“ข้า​ชัก​รู้สึก​ชอบ​เจ้าขึ้น​มาแล้ว​ซิ เจ้ารู้​มั้ย​ทั้ง​ชีวิต​ข้า​สิ่งที่​ข้า​ไม่เข้าใจ​ที่สุด​คือ​จิตใจ​ของ​พวก​มนุษย์​” เก​รัส​กล่าว​ออก​ไปด้วย​น้ำเสียง​ที่​เศร้า​นิด​ ๆ

“เอาละ​นี่​ก็​คุย​กัน​มานาน​มาก​พอแล้ว​ขอบใจ​เจ้ามาก​ที่อยู่​คุย​เป็นเพื่อน​ข้า​ เวลา​ของ​ข้า​ดูเหมือน​ใกล้​หมด​ลง​แล้ว​เหมือนกัน​” ใน​คราวนี้​เก​รัส​กล่าว​ออก​ไปด้วย​น้ำเสียง​ที่​เศร้าสร้อย​แต่​สายตา​ของ​เก​รัส​นั้น​กลับ​เต็มไปด้วย​ความยินดี​อย่าง​ที่สุด​

“ท่าน​หมายความว่า​ยังไง​ครับ​ที่​เวลา​ของ​ท่าน​ใกล้​หมด​ลง​เช่นกัน​?” ราม​ถามออก​ไปแม้ว่า​เขา​จะรู้​ความหมาย​นั้น​อยู่​แล้วก็​เถอะ​

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้า​นั้น​อยู่​มานาน​มาก​พอแล้ว​ ใน​โลก​ใบ​นี้​ข้า​นั้น​ได​จ้องมอง​เหล่า​พฤกษา​ที่​ข้า​คอย​ปกป้อง​มาตลอด​เจ้ารู้​มั้ย​ข้า​อยู่​อย่าง​โดดเดี่ยว​มาตลอด​ ข้า​หวัง​เพียง​ว่า​เมื่อไหร่​จะถึงเวลา​ดับสูญ​” ราม​ที่​ได้​ฟังเก​รัส​เล่า​ออกมา​ก็​รู้สึก​เศร้า​ตาม​ ถึงแม้ว่า​จะรู้จัก​กัน​ได้​ไม่ถึง 20 นาที​แต่ว่า​เขา​กลับ​รู้สึก​ผูกพัน​และ​คุ้นเคย​กับ​อีก​ฝ่าย​อยาก​บอก​ไม่ถูก​

“เห้อ​~ ได้เวลา​งาน​ของ​ข้า​แล้ว​ละ​นะ​” ว่าแล้ว​เก​รัส​ก็​ลุกขึ้น​ก่อน​จะปรากฏ​วง​เวทย์​สีเขียว​ปน​ทอง​ใต้เท้า​ของ​เก​รัส​ “ข้า​เหล่า​นาย​ของ​ฝืน​ดิน​และ​พฤกษา​ กาลเวลา​ให้​หมุน​กลับ​สู่ต้น​กำ​เนิน​” สิ้น​สุน​คำ​ร่าย​ผืนดิน​ภูเขา​ที่​เคย​หาย​ไปก็​ค่อย​กลับ​มาสู่ใน​สภาพเดิม​ก่อนหน้า​ เห​ล่าสัตว์​อสูร​ที่​ตื่นกลัว​หรือ​เสียชีวิต​ต่าง​ได้รับ​การ​ปลอบโยน​จาก​เวทย์​บท​นี้​

“อ่าห์​ใช้พลัง​เวทย์​เยอะ​ไปนิดหน่อย​แฮะ” สิ้นสุด​การ​ร่าย​บท​เวทย์​เก​รัส​ก็​ล้ม​ลงนอน​กับ​พื้น​ทันที​พร้อม​พึมพำ​ออกมา​ด้วย​น้พ​เสียง​ที่​อ่อนแรง​

“ท่าน​เป็น​ยังไง​บ้าง​” ราม​รีบ​เข้า​ไปดู​อาการ​ขอ​เก​รัส​ทันที​พร้อม​เริ้ม​สังเกตุ​เห็น​ดวง​แสงสีเขียว​ที่​ค่อย ๆ​ ไหล​ออกจาก​ร่างกาย​ของ​เก​รัส​

“หะ​ หะ​ ไม่ต้อง​ห่วง​ข้า​หรอก​เจ้าหนู​ข้า​รอ​เวลานี้​มานาน​แล้ว​” เก​รัส​หันไป​ยิ้ม​พร้อม​พูด​ออก​ไป

“ท่าน​…ไมหาย​ไปไม่ได้​หรอ​ ไม่รู้​ว่า​ผม​คิด​ไปเอง​รึปล่าว​ ผม​รู้สึก​คุ้นเคย​กับ​ท่าน​อย่าง​บอก​ไม่ถูก​” ราม​กล่าว​ออก​ไปด้วย​ความรู้สึก​ที่​เขา​คิด​

“หึหึ​ ข้า​เอง​ก็​รู้สึก​คุ้นเคย​กับ​เจ้าเช่นกัน​ไม่งั้น​ข้า​คง​ไม่ตื่นขึ้น​มาคุย​กับ​เจ้าหรอก​นะ​เจ้าหนู​ แต่​จะว่า​ข้า​อยาก​ไปดู​โลก​ที่​เจ้าอยู่​ซัก​ครั้ง​ หึ​แต่​คง​ไม่มีโอกาศ​เสีย​ละ​มั้ง” เก​รัส​กล่าว​ออก​ไปด้วย​น้ำเสียง​ที่​เสียดาย​

ติ้ง!​ [ท่าน​ต้องการ​ทำ​พันธะ​สัญญากับ​เต่า​บรรพกาล​หรือไม่​]

ราม​ที่​เห็น​ข้อความ​เด้ง​ขึ้น​มาต่อหน้า​ของ​เขา​ก็​เบิกตา​กว้าง​ เขา​รู้​แล้ว​ว่า​จะทำ​ยังไง​ให้​อีก​ฝ่าย​ไปที่​โลก​ของ​เขา​ได้​ แต่​ราม​ไม่รู้​ว่า​อีก​ฝ่าย​จะยอม​ทำ​พันธะ​สัญญากับ​เขา​รึปล่าว​น่ะ​ซิ

อึก​! ราม​กลืนน้ำลาย​ก่อน​จะกล่าวถาม​ออก​ไป “เอ่อ​….ท่าน​อยาก​ไปที่​โลก​ของ​ผม​งั้น​หรอ​”

“อ่า​ ถ้ามีโอกาส​ข้า​ก็​อยาก​ไปนะ​แต่​ดู​สภาพ​ข้า​ตอนนี้​คง​ได้​แค่​ฝัน​ แถมเจ้าเอง​ก็​ไม่รู้​ว่า​จะพา​ข้า​ไปได้​รึ​ล่า​ว​ก็​ไม่รู้​” เด​รัส​กล่าว​ด้วย​รอยยิ้ม​

“ผม​ไม่รู้​ว่า​หนทาง​นี้​จะดี​รึปล่าว​ มัน​มีทาง​ที่​ผม​จะพา​ท่าน​ไปที่​โลก​ของ​ผม​อยู่​ คือ​การ​ทำ​พันธะ​สัญญา” ทันทีที่​ราม​กล่าว​คำ​ว่า​ทำ​พันธะ​สัญญาบรรยากาศ​กลับ​เงียบสงบ​ไม่มีเสียง​ตอบรับ​จาก​เก​รัส​หรือ​แม้แต่​เสียงพูด​ของ​ราม​

“เอา​ซิ” ราม​ได้ยิน​ดังนั้น​ก็​ยิ้ม​ออกมา​ก่อน​จะกด​ตกลง​ไปที่​หน้าจอ​ของ​เขา​

ร่างกาย​ของ​เก​รัส​เรืองแสง​ก่อน​จะค่อย ๆ​ สลาย​กลายเป็น​รอยสัก​ที่​อก​ข้าง​ขวา​ของ​ราม​ซึ่งบ่งบอก​ได้​ว่าการ​ทำ​พันธะ​สัญญาดังกล่าว​นั้น​คือ​การ​ทำ​พันธะ​แบบ​ชั่วนิรันดร์​คือ​ถ้าผู้ทำ​พันธะ​สัญญาตาย​อสูร​ที่​เป็น​คู่​พันธะ​จะตาย​ด้วย​

ราม​ถก​เสื้อ​ขึ้น​ดู​ก็​พบ​ว่า​มีรอยสัก​รูป​เต่า​อยู่​ แต่​ไม่ทัน​ได้​สำรวจ​อะไร​เสียง​ของ​เก​รัส​ก็​ดัง​ขึ้น​มาใน​หัว​ของ​ราม​ “ไอ้​หนู​ชีวิต​ของ​ข้า​ขึ้นอยู่กับ​เจ้าแล้ว​นะ​ข้า​ขอ​หลับ​ไปพัก​หนึ่ง​เพื่อ​ฟื้ฟูพลัง​เวทย์​ดูแล​ตัว​ของ​เจ้าเอง​ด้วย​ละ​”

สิ้น​เสียง​เก​รัส​ราม​ก็​ยก​ยิ้ม​ขึ้น​ก่อน​จะตอบกลับ​ไปแม้จะรู้​ว่า​อีก​ฝ่าย​ไม่ได้ยิน​ก็ตาม​ “ครับ​ลุง​”