Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 1,477 แยกกัน

ถึงแม้ว่าหลินหมิงจะแข็งแกร่ง แต่คำพูดเหล่านี้ก็ทำให้น่าขนลุก
เกินไป องค์ชายอสูรตู๋อวี่รู้สึกโกรธเป็นพิเศษ
“เราจะตายเร็วขึ้นถ้าเรากลับไป? เจ้าไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระใช่หรือไม่?
ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า เหตุใดข้าจึงต้องมายังดินแดนที่ถูกสาปนี้ตั้งแต่เริ่มต้น
ด้วย!? หากเจ้าต้องการที่จะตาย เช่นนั้นเจ้าสามารถอยู่ที่นี่ด้วยตัวเอง
พวกเราที่เหลือจะกลับไป!”
องค์ชายอสูรตู๋อวี่ตะโกนออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงของเขา
สั่นสะเทือนด้วยความโกรธ เขาได้ถูกกดดันจนถึงขีดสุดแล้วโดยหลินหมิง
นักสู้คนอื่นๆเองก็ไม่พอใจกับสิ่งที่หลินหมิงพูดเมื่อครู่ มันเป็นความจริงที่
หลินหมิงแข็งแกร่ง แต่ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับสันเขาสุสานเทพไม่
จำเป็นต้องดีไปกว่าคนที่เหลือ และแน่นอนว่าเขาไม่มีประสบการณ์ที่
จำเป็นในการประเมินสถานการณ์เช่นเจ้าอ้วนโจว ดังนั้นคำกล่าวอ้างของ
หลินหมิงล้วนแต่ไร้ประโยชน์
หลงอวิ๋นลังเลก่อนที่จะพูดว่า “น้องชายหลิน เจ้าบอกว่าเราจะตาย
เร็วกว่าขึ้นถ้าเราจะกลับไป เจ้ามีเหตุผลสำหรับการกล่าวอ้างนี้หรือไม่?”
หลินหมิงตอบว่า “ที่ทางเข้าจะมีบางคนที่จะหยุดเรา พวกเขาอาจมี
ผู้ทรงพลังราชันพิภพอยู่กับพวกเขา…”
“หืม?” คำพูดของหลินหมิงทำให้นักสู้ทุกคนแข็งค้างด้วยความกลัว
เมื่อเจ้าอ้วนโจวพูดเกี่ยวกับทางเข้าสู่สันเขา ในความเป็นจริง มีเพียงหนึ่ง
เดียวเท่านั้น ส่วนที่เหลือเป็นเพียงตัวล่อ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ถ้าพวกเขา
ออกไปจากทางออกเดียว มันจะง่ายสำหรับทุกคนที่จะซุ่มโจมตีพวกเขา

“เหตุใดจึงจะมีราชันพิภพไล่ล่าพวกเรา? เจ้าคิดเมากเกินไป
หรือไม่!?”
นักสู้หลายคนถาม พวกเขาไม่เชื่อว่าพวกเขามีค่าพอที่ผู้ทรงพลัง
ราชันพิภพจะไล่ล่าพวกเขามาตลอดทางถึงที่นี่
แต่หลงอวิ๋นดูเหมือนจะจำบางสิ่งบางอย่างได้ในทันที่ เขาหันไปหา
เจ้าอ้วนโจวแล้วพูดว่ า“ปราชญ์โจว ท่านพูดว่ามีคนโจมตีเราด้วยวิชาลับ
คำสาปและนั่นคือเหตุผลที่สนามพลังของท่านแตกสลายใช่หรือไม่?”
เจ้าอ้วนโจวพยักหน้า “ทักษะนี้น่าจะเกิดจากพี่น้องแมงมุม ใน
บรรดาผู้นำทางของสันเขาสุสานเทพ พวกเขาชำนาญในการสาปแช่ง
ที่สุด”
“เหตุใดพวกเขาจึงทำสิ่งนั้น? พวกเขามีความขุ่นเคืองกับเจ้าหรือไม่?
หรือพวกเขาพยายามจะฆ่าเราเพื่อขโมยสมบัติ? เรายังไม่ได้รับแม้แต่ศิลา
สุสานเทพซักอัน”
“ไม่มีความบาดหมางระหว่างเราเลย!” เจ้าอ้วนโจวส่ายหัว “น้ำใน
แม่น้ำไม่รบกวนน้ำดี เราคำนึงถึงธุรกิจของเราเองโดยไม่รบกวนซึ่งกันและ
กัน!”
“ถ้าเช่นนั้นก็แปลกเกินไป…” หลงอวิ๋นไม่เข้าใจว่าทำไมการโจมตีจึง
เกิดขึ้น
“บางที่ อาจมีคนจ้างวานพวกเขา” จู่ๆหลินหมิงก็พูดออกมา
“จ้างวานพวกเขาหรือ?” หลงอวิ๋นตกตะลึง เขามองไปที่หลินหมิง
“ดูเหมือนว่าเบื้องหลังของเจ้าจะลึกซึ่งกว่าที่ข้าคิดไว้…”
เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว หลินหมิงก็ไม่แปลกใจกับความพยายามลอบ
สังหารนี้เลย และเขายังบอกด้วยว่าพวกเขาจะตายเร็วขึ้นหากพวกเขา

พยายามกลับไป ราวกับว่าเขารู้ว่ามีคนมาที่นี่เพื่อตามล่าเขา ด้วยน้ำเสียง
ของเขา มันก็เหมือนกับเขารู้ว่าผู้ทรงพลังราชันพิภพกำลังซุ่มโจมตี ซึ่ง
ไม่ได้เป็นเพียงการคาดเดา แต่เป็นความจริง!
กล่าวอีกนัยหนึ่ง สถานการณ์ของพวกเขาเลวร้ายยิ่งกว่าที่ใครๆ
จินตนาการไว้!
“เจ้ารู้จักคนที่ไล่ล่าพวกเราหรือไม่?” หลงอวิ๋นถาม เขาเป็นชายหนุ่ม
ที่ฉลาด คำพูดของเขาใกล้เคียงกับความจริงแล้ว
ทุกคนมองไปที่หลินหมิงเพื่อรอการตอบกลับของเขา
หลินหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาพูดอย่างช้าๆและชัดเจน “ไม่
ต้องสงสัยเลยพวกเขามาที่นี่เพื่อข้า”
“อะไรกัน!?”
เมื่อได้ยินหลินหมิงพูดเช่นนี้ หลงอวิ๋นและเจ้าอ้วนโจวแทบจะ
สามารถสงบสติอารมณ์ของพวกเขาได้ อย่างไรก็ตาม ทุกคนเริ่มโกรธ
โดยเฉพาะองค์ชายอสูรตู๋อวี่
ทันใดนั้น เขาก็ก้าวไปข้างหน้าและคว้าเสื้อของหลินหมิง “เช่นนั้น
เจ้าก็เป็นคนที่ส่งเรามาสู่หลุมนรกนี่ แม้ว่าเจ้าจะถูกตามล่าโดยคนอื่น แต่
เจ้าก็ไม่ควรลากเราลงมาด้วย! เราได้ทำอะไรกับเจ้า เจ้าจึงจะทำร้ายเรา
เช่นนี้!?”
องค์ชายอสูรตู๋อวี่นั้นคลั่ง และเกือบจะจู่โจม แต่ในเวลานี้ เขารู้สึกว่า
มีจิตสังหารหนาแน่นพุ่งออกมาจากหลินหมิง!
จิตสังหารที่น่ากลัวนี้ตรึงทุ้งร่างกายของเขา จมเขาลงไปในความสิ้น
หวังราวกับว่าเขาจะตายในวินาทีต่อไป!

องค์ชายอสูรตู๋อวี่กระเด้งกลับไปข้างหลังราวกับว่าเขาถูกงูกัด สีหน้า
ของเขาดูมืดมนเมื่อเขาจ้องมองที่หลินหมิง เลียปากของเขาขณะที่พูดว่า
“พวกเราทุกคนโจมตีเขาด้วยกัน จากนั้นเราสามารถพาเขาไปหาศัตรูได้!
ถ้าเราทำเช่นนั้น เราจะสามารถหลบหนีไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย”
ในขณะองค์ชายอสูรตู๋อวี่พูดคำเหล่านี้ เขารู้สึกถึงความสุขที่จะได้แก้
แค้น ในเวลานี้ เขาก็มั่นใจได้ว่าหลินหมิงจะกลายเป็นเป้าหมายสำหรับคน
อื่นๆด้วย!
เขารู้สึกว่าหลินหมิงนั้นโง่เกินไป นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนไม่ได้ตระหนักถึง
อย่างชัดเจน และเขาก็เลือกที่จะพูดออกมาด้วยความตั้งใจ ไม่มีใครชอบ
การถูกลากไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาของคนอื่น
“ถ้าเจ้าต้องการทำเช่นนั้น เช่นข้าก้จะเล่นกับเจ้า” เสียงของหลินห
มิงไม่แยแส เมื่อเขามองดูองค์ชายอสูรตู๋อวี่ จิตสังหารในดวงตาของเขาก็
เริ่มหนาแน่นขึ้นไปอีก
“ทุกคนสงบลงก่อน!
เจ้าอ้วนโจวตะโกนออกมา แต่ในตอนนี้ มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถสงบ
ลงได้ อ้างอิงจากที่เจ้าอ้วนโจวกล่าว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะกลับไป พวกเขา
จำนวนมากก็จะตาย
“เจ้าจะขอให้เราสงบได้อย่างไรในเวลานี้? พวกเรากำลังถูกตามล่าผู้
ทรงพลังราชันพิภพ!”
ไม่ว่าโลกจะเป็นเช่นไร ราชันพิภพก็ไม่ใช่กะหล่ำปลีที่หาได้แบบสุ่มๆ
พวกเขาสามารถควบคุมและ และปกครองโลกของตนเองได้
“เราไม่สามารถยุ่งกับเขาได้อีกต่อไป มาลงมือกันเถอะ อย่างน้อย
ที่สุดเราก็จะไม่ถูกโจมตีอีกต่อไป”

นักสู้บางคนเสนอ
“พูดได้ดี เราอดทนอย่างที่สุดแล้วและจะไม่ทนต่อความหายนะที่เขา
ได้นำมาสู่เราอีก หากเราพาเขาไปกับเรา ไม่ช้าก็เร็วเราจะต้องตายที่นี่!”
ทุกคนมีความเห็นเป็นเอกฉันท์อย่างรวดเร็ว เมื่อได้ฟังคนเหล่านี้
รอยยิ้มขององค์ชายอสูรตู๋อวี่ก็กว้างขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็มีโอกาสที่เขา
ต้องการนำหลินหมิงไปไว้ในกับดักมรณะ!
ในสายตาขององค์ชายอสูรตู๋อวี่นั้น มีอันตรายทุกที่ภายในสันเขา
ชั้นใน หากปราศจากผู้นำทาง ที่นี่ก็จะเป็นโลกแห่งความตายอย่างแท้จริง
แม้ว่ามันจะเป็นจริงที่หลินหมิงแข็งแกร่ง แต่นี่ก็เป็นสถานที่ซึ่งแม้แต่ราชัน
พิภพก็อาจพินาศ
เขามีความเกลียดชังเป็นระยะเวลานานต่อหลินหมิง และในที่สุดเขา
ก็มีโอกาสโต้ตอบ นี่ทำให้เขารู้สึกดีในหัวใจอย่างมาก และในโอกาสนี้ที่จะ
ได้แก้แค้น เขาก็มีความสุขที่ศัตรูของหลินหมิงตามล่ามาถึงที่นี่ แม้ว่ามัน
จะหมายความว่าพวกเขาถูกลากเข้าไปด้วยก็ตาม
“น้องชายหลิน เจ้าค่อนข้าง…” หลงอวิ๋นมองไปที่หลินหมิง “เจ้า
สามารถซ่อนเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน ดังนั้นเหตุใดเจ้าถึงพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้
ออกมา”
หลินหมิงมองหลงอวิ๋นและพูดเบาๆว่า “เหตุใดข้าต้องซ่อนมันไว้?”
หลงอวิ๋นตกตะลึง ไม่รู้จะพูดอะไร
“ฮ่าฮ่า! เจ้าเด็กเหลือขอนี้ไม่รู้ถึงความตายหรืออันตราย เขาทำร้าย
เรามามาก และถึงกระนั้นเขาก็ยังมีความชอบธรรมก่อนตาย!”
มีบางคนพูดอย่างไม่มีความสุข หลินหมิงเย้ยหยัน ที่เส้นทางแห่งอาชู
ร่า ความแข็งแกร่งเป็นกฏ ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง หากมีคนอ่อนแอและ

ตกอยู่ในหายนะที่จะต้องตาย พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับ
ชะตากรรมของตน!
คนแข็งแกร่งจะรอดชีวิตและคนอ่อนแอต้องพินาศ นี่เป็นกฎพื้นฐาน
ที่สุดของป่า หากคนที่ถูกไล่ล่าเป็นนักสู้สามัญ แม้ว่าทุกคนที่นี่จะจับตัว
บุคคลนั้นไว้และปล้นสมบัติทั้งหมด คนผู้นั้นจะทำได้เพียงคุกเข่าและขอ
ความเมตตาจากคนที่จับตน
แต่ตอนนี้ บุคคลที่ถูกไล่ล่าคือสหายร่วมทีมของพวกเขา หลินหมิงที่
แข็งแกร่ง พวกเขาจึงทำได้แค่ตะโกนด่าเขา
“นี่คือ…ข้า ข้าหวังว่าเจ้าจะเห็นสิ่งที่ข้าต้องทำ ข้าพูดได้แค่ว่าข้า
เสียใจเท่านั้น” เจ้าอ้วนโจวเผยมือในขณะที่เขาพูดกับหลินหมิง
ความหมายมันชัดเจนในคำพูดของเขา เขาจะปฏิบัติตามมุมมองของคน
ส่วนใหญ่ที่นี่ ยิ่งกว่านั้น การนำหลินหมิงไปกับพวกเขาก็ลำบากเกินไป
พวกเขาจะยังคงถูกตามล่าตลอดเวลา เจ้าอ้วนโจวไม่เชื่อว่าเขามีโอกาสที่
จะรอดชีวิตถ้าเขาถูกไล่ล่าโดยกองกำลังผสมของพี่น้องแมงมุมและผู้ทรง
พลังราชันพิภพ
“ขอโทษด้วย” หลงอวิ๋นก็พูดอย่างช่วยไม่ได้ หลงเยว่ดูเหมือนว่านาง
ช่วยไม่ได้และอยากจะพูดบางอย่าง แต่ในที่สุดนางก็นิ่งเงียบ สำหรับนาง
การทิ้งสหายเพื่อหลบหนีไม่ใช่วิธีการที่ยอดเยี่ยมหรือเป็นวีรบุรุษในการ
ทำเช่นนี้
แต่ในตอนนี้ เสี่ยวหมัวเซียนก้าวไปข้างหน้าจนกว่านางจะยืนถัดจาก
หลินหมิง นางตบเขาบนไหล่ของหลินหมิง พยักหน้าขณะที่นางพูดอย่าง
ไม่แยแสว่า “ฮ่าฮ่า ข้าคิดว่าทักษะทางสังคมของเจ้าขาดไป ดูเหมือนว่าไม่

มีใครที่นี่ยินดีที่จะช่วยเจ้า เอาเป็นว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะเมตตาและพาเจ้า
ไปด้วย?”
ในขณะที่เสี่ยวหมัวเซียนพูดคำเหล่านี้ ทุกคนตกใจ ไม่คิดว่านางจะมี
ความภักดีอย่างลึกซึ้ง สำหรับองค์ชายอสูรตู๋อวี่ ทันใดนั้นเขาก็กระโดดขึ้น
“ศิษย์น้องหญิง เจ้าพูดจาไร้สาระอันใดออกมา!? เจ้าต้องการที่จะไปกับ
เขา? เขาเป็นเพียงคนตายได้! ถ้าเจ้าไปกับเขา เจ้าก็จะถูกฆ่า!”
องค์ชายอสูรตู๋อวี่กล่าวอย่างใจร้อน เขาต้องการคว้ามือของเสี่ยวหมัว
เซียน แต่กลับถูกนางหลบ “ข้าต้องบอกว่า เจ้าจุ้นจ้านบ่อยนัก เจ้าไปและ
ทำสิ่งที่เจ้าต้องการ และหยุดพยายามที่จะยุ่งกับข้า!”
“ศิษย์น้องหญิง เขาควบคุมจิตใจของเจ้าหรือไม่? ตอนนี้เจ้ายังมี
จิตใจที่ชัดเจนอยู่หรือไม่? ถ้าเจ้าไปกับเขา เจ้าจะต้องตาย!” องค์ชาย
อสูรตู๋อวี่กำลังจะบ้าตาย ในที่สุดเขาก็โยนหลินหมิงออกไปได้อย่าง
ยากลำบาก และตอนนี้ เขากำลังจะเห็นว่าศัตรูของตนตายไปและมี
ความสุข เขาเพ้อฝันเกี่ยวกับวันข้างหน้า ตราบใดที่เขาสามารถออกไปที่
ปลอดภัยได้ เขาจะสามารถเดินทางต่อไปบนเส้นทางแห่งอาชูร่ากับ
เสี่ยวหมัวเซียน และอดทนผ่านความยากลำบากกับนาง เพิ่มความรู้สึก
ด้วยกันตลอดเวลาจนกระทั่งในที่สุดนางก็รักเขา แต่ตอนนี้ เสี่ยวหมัว
เซียนต้องการเข้าร่วมหลินหมิงและตายด้วยกันกับเขา!
หลินหมิงเองก็ตกใจ เขามองไปที่เสี่ยวหมัวเซียน “เหตุใดเจ้าถึงอยาก
ไปกับข้า?”
เสี่ยวหมัวเซียนไม่ทราบว่าเขามีหยกจักรพรรดิที่สลักเส้นของสนาม
พลังเต๋าของสันเขาสุสานเทพไว้ ตามเหตุผลของคนปกติ หากนางต้อง

แยกตัวออกจากกลุ่มหลัก เช่นนั้นแม้ว่าจะไม่ใช่การฆ่าตัวตายอย่าง
สมบูรณ์ แต่ก็ยังมีโอกาสตาย 9 ใน 10
เสี่ยวหมัวเซียนเดาะลิ้นของนางแล้วหัวเราะ “ข้าไม่ใช่คนที่ชอบละ
ทิ้งสหาย ยิ่งกว่านั้น ข้ายังเป็นหนี้ชีวิตเจ้า”
เมื่อหลินหมิงเข้ามาในแดนเร้นร้างไพศาลเป็นครั้งแรก เขาก็ได้ช่วย
เสี่ยวหมัวเซียน ด้วยความเมตตานี้ มันก็ไม่มีทางที่เสี่ยวหมัวเซียนจะทิ้ง
เขาไว้ที่นี่เพียงลำพัง นั่นคือการเนรคุณอย่างแท้จริงและเป็นการทิ้ง
คุณธรรมทั้งหมดไปสำหรับนาง
“ถ้าเจ้ามากับข้า เจ้าไม่กลัวตายหรอกหรือ?” หลินหมิงมองไปที่
เสี่ยวหมัวเซียน มุมปากของเขาโค้งขึ้นอย่างมีความสุข
เขาต้องยอมรับว่าสำหรับใครบางคนที่จะเพิกเฉยต่อชีวิตหรือความ
ตายของตัวเองและติดตามเขาในตอนนี้ มันก็คือการตัดสินใจที่น่า
ประทับใจอย่างแท้จริง
“ฮ่าฮ่า เจ้าคิดว่าแม่นางผู้นี้จะต้องตายเช่นนั้นหรือ? หยุดล้อเล่นกับ
ข้า! ข้าเป็นคนที่จะกลายเป็นเทพแท้จริงในอนาคต! เหตุใดข้าจะต้องตก
ตายในที่เล็กๆเช่นนี้”
เสี่ยวหมัวเซียนโยนคำเหล่านี้ออกมาอย่างไม่ใส่ใจ หลินหมิงไม่ได้รับ
ผลกระทบ แต่คนอื่นๆรวมถึงเจ้าอ้วนโจวและพี่น้องมังกรก็เกือบจะสำลัก
กลายเป็นเทพแท้จริงเช่นนั้นหรือ?
หลายคนคิดว่ามันเป็นการกล่าวเกินจริงมากแล้วหากได้ยินคนอื่นพูด
ว่าพวกเขาตั้งเป้าหมายที่จะเป็นราชันสวรรค์ แต่จะกลายเป็นเทพแท้จริง
นั้น มันเป็นไปไม่ได้!
ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว…

นี่เป็นความคิดแรกที่ปรากฏในใจของทุกคน แต่เมื่อพวกเขาหวนนึก
ถึงการเคลื่อนไหวดั่งภูติผีที่เสี่ยวหมัวเซียนทำในการเคยผ่านประตูทางเข้า
สู่สันเขาชั้นใน พวกเขาก็พูดไม่ออก หากแง่มุมอื่นๆของนางโดดเด่นเท่า
ทักษะการเคลื่อนไหวของนาง นางก็มีโอกาสได้จะเป็นเทพแท้จริงได้!
นี่เป็นอัจฉริยะไร้เปรียบสุดหยั่ง!
“ศิษย์น้องหญิง!”
องค์ชายอสูรตู๋อวี่รู้สึกหดหู่อย่างมาก เขารู้ว่าเมื่อเสี่ยวหมัวเซียน
ตัดสินใจแล้ว มันก็ไม่มีทางที่ใครจะเปลี่ยนใจได้ แม้แต่ราชันสวรรค์รุ่ง
อรุณปีศาจก็ยังไม่มีข้อยกเว้น สำหรับเขา เขาเป็นเพียงคนรู้จักที่ไม่มี
น้ำหนักในใจของนาง หากต้องการเปลี่ยนความคิดของนาง มันก็เป็นเพียง
แค่ความฝัน
“มันไร้ประโยชน์ที่พูดกับข้า ข้าคิดว่าเจ้าไม่ได้วางแผนที่จะมากับข้า
อีกต่อไป ดังนั้นขอลาก่อน ข้าหวังว่าเราจะเห็นเจ้ามีชีวิตอยู่เมื่อเราออก
จากสถานที่นี้” เสี่ยวหมัวเซียนหัวเราะคิกคักราวกับว่านางไม่ได้มุ่งหน้า
ลึกเข้าไปในสันเขาสุสานเทพที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่เป็นการเดินเล่น
กลางแจ้งในฤดูใบไม้ร่วง
องค์ชายอสูรตู๋อวี่กำมือหมัดอย่างแน่นจนเลือดซึม มันเป็นไปไม่ได้
แน่นอนสำหรับเขาที่จะติดตามเสี่ยวหมัวเซียนต่อไป แม้ว่าเขาต้องการ
และปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้นางมาครอง แต่เขาก็จะไม่ดำเนินการ
ต่อไปถ้าเขารู้ว่ามันจะนำไปสู่ความตาย สำหรับองค์ชายอสูรตู๋อวี่ ชีวิตของ
เขาเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดเหนือกว่าทุกสิ่ง!
กลุ่มได้ทำการพิจารณาแล้ว หลินหมิงและเสี่ยวหมัวเซียนจะไป
ด้วยกัน และคนที่เหลือจะอยู่ในอีกกลุ่ม

แต่ในเวลานี้ มีกลิ่นหอมในทุ่งหญ้า กลีบดอกไม้ที่งดงามพลิ้วไหวไป
กับสายลม โดยปกติ ฉากฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นและน่ารื่นรมย์เช่นนี้จะทำให้
คนหนึ่งถอนหายใจด้วยความดีใจ แต่เมื่อรู้สึกถึงสายลมฤดูใบไม้ผลินี้ สี
หน้าเจ้าอ้วนโจวก็เปลี่ยนไปทันที่
“บัดซบ… นี่มันแย่แล้ว!”