Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 1,827 หนึ่งพันล้านแต้มเกียรติยศ

ผู้เรียบเรียง: Aeolia De Schenberg
“เด็กเหลือขอ เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!”
“เจ้ากล้าพูดกับท่านหลัวเต๋อเช่นนี้ได้อย่างไร? แม้แต่พระเจ้าก็ไม่
สามารถช่วยเจ้าได้!”
“ดังนั้นก็มิใช่สิ่งใดนอกจากชาวมนุษย์ธรรมดา ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้
วิธีสะกดคำว่าความตาย!”
ผู้โดดเด่นของนิกายต่างๆเริ่มโกรธและตะโกนด่าทอหลินหมิง
บางคนเตรียมตัวโจมตีหลินหมิงแล้ว ในความเห็นของพวกเขา ท่าน
หลัวเต๋อจะไม่ใสใจกับการเสียเวลากำจัดทารกที่โง่งมซึ่งไม่รู้ความแตกต่าง
ระหว่างผืนดินและแผ่นฟ้าเช่นนี้ พวกเขาต้องการช่วยท่านหลัวเต๋อและ
ได้รับความประทับใจเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยจากเขา
อย่างไรก็ตาม ขณะที่พวกเขาทุกคนลุกขึ้นยืนและเตรียมที่จะโจมตี
หลินหมิง พวกเขาค้นพบว่าใบหน้าท่านหลัวเต๋อได้เปลี่ยนเป็นสีเขียว
อาหารจิตวิญญาณในมือของเขาหลุดลงกลิ้งไปบนพื้น
เมื่อดวงตาของท่านหลัวเต๋อจ้องมองที่หลินหมิง พวกมันก็เต็มไปด้วย
ความไม่อยากจะเชื่อ
สิ่งนี้ทำให้ทุกคนสับสน ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดูเหมือนว่าท่านหลัวเต๋
อจะหวาดกลัวชายหนุ่มคนนี้
“เจ้า… เจ้าคือ หลิน… หลินมู่!?”
หลัวเต๋ออ้าปากค้าง ในฐานะที่เป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญระดับสูงแห่ง
สมรภูมิผืนนภานิมิตฝัน เขาได้ไปดูการต่อสู้ระหว่างหลินหมิงและราชัน

สวรรค์หมื่นภูตผี เมื่อเขาเห็นดอกไม้ไฟบนท้องฟ้า เขาได้วางแผนที่จะคว้า
ประโยชน์บางอย่างในช่วงที่วุ่นวาย
แต่หลังจากที่เขาเห็นวิธีการของหลินหมิงเมื่อเขาสังหารมหาราชัน
พิภพทั้งเก้าและเริ่มการจู่โจมแม้แต่ราชันสวรรค์ เขาก็ได้หนีไปไกลแล้ว
นั่นเป็นความทรงจำที่ยังคงแจ่มชัด แล้วเขาจะลืมใบหน้าของหลินหมิ
งได้อย่างไร!?
“อะไรกัน!?”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ ทุกคนก็จ้องมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง พวกเขาไม่
เคยพบหลินมู่มาก่อน แต่เคยได้ยินชื่อของเขา
ชั่วครู่หนึ่ง ทุกคนมองดูที่หลินหมิงด้วยความตื่นตระหนกบนใบหน้า
ใช่แล้ว… หลินมู่เป็นชาวมนุษย์ และชายหนุ่มคนนี้ต่อหน้าพวกเขา
เองก็เป็นชาวมนุษย์เช่นกัน!
“ดาวมรณะมาเยือนแล้ว ทุกคนหนี!”
มันไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกน แต่เมื่อคนแรกที่เริ่มหนี ทุกคนก็
ตามหลัง หวาดกลัวจนเกือบจะฉี่ราดกางเกง
รอยยิ้มของหลัวเต๋อหายไป เขามองไปยังหลินหมิงด้วยดวงตาที่เบิก
กว้าง เพิ่มความระวังขึ้นอย่างที่สุด
“เจ้าคือหลินมู่?” ดี ข้าต้องการรับประสบการณ์จากกระบวนท่าของ
เจ้าและดูว่าเจ้าสมกับชื่อเสียงจริงหรือไม่ จงรับกระบี่ของข้า!”
ทันใดนั้น พลังวิญญาณพุ่งออกมาจากดวงตาของหลัวเต๋อ มีรูปร่าง
คล้ายกระบี่
กระบี่นี้ฉีกทะลุห้วงมิติ ปล่อยพลังลึกลับสีดำแปลกๆ

หลังจากใช้ท่านี้แล้ว หลัวเต๋อยิ้มเยาะราวกับว่าเขาได้รับชัยชนะอย่าง
แน่นอนแล้ว
แต่ในช่วงเวลาต่อมา เขากลับหลบหนีผ่านห้วงมิติดั่งพายุสีดำ เขา
ไม่ใช่คนโง่เขลาที่จะอยู่ที่นี่และต่อสู้จริง มนุษย์ประหลาดผู้นี้ได้กระทั่ง
บังคับให้เทพปีศาจโกลาหลหลบหนีไป ดังนั้นแม้ว่าเขาจะหนีบ้างมันก็ไป
ไม่มีใครที่จะหัวเราะเยาะเขาได้ อย่างไรก็ตาม หากเขาต้องกลายเป็นแต้ม
เกียรติยศของหลินมู่ มันก็ไม่คุ้มค่า
หลินหมิงก้าวไปข้างหน้า หอกสีแดงในมือของเขาดุจดั่งมังกรแดงที่
กำลังทะยานขึ้น แผ่พลังสีแดงเข้มไม่รู้จบ
วูซ!
หอกและมนุษย์กลายเป็นหนึ่งเดียว กระบี่พลังวิญญาณถูกบิดทำลาย
อย่างสมบูรณ์โดยแรงผลักดันจากหอกนี้
ในดวงตาที่สยองขวัญและหวาดผวาของหลัวเต๋อ หอกนี้เป็นเหมือน
กรงเล็บมังกรที่แทงทะลุเขา ฆ่าในเขาทันที่
สำหรับขุมกำลังอื่นๆที่กำลังหลบหนี พวกเขารู้สึกว่าออร่าที่น่าเกรง
ขามและคุ้นเคยหายไปในทันที่ ทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
ท่านหลัวเต๋อตายไปทั้งอย่างนี้? นั่นคือมหาราชันพิภพ… พวกเขาเองก็ต้อง
หนีให้เร็วขึ้น มิเช่นนั้นแล้วพวกเขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งในแต้มเกียรติยศ
ของหลินมู่!
อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ทราบว่าหลินหมิงเพียงแต่เฝ้ามองพวกเขา
โดยไม่สนใจที่จะไล่ล่า
คนเหล่านี้ธรรมดาเกินไป แม้ว่าจะฆ่าพวกเขา แต่แต้มเกียรติยศที่จะ
ได้รับก็มีจำกัด

“ข้าต้องฆ่ามหาราชันพิภพอีก… ข้าสงสัยว่าเทพปีศาจโกลาหลซ่อน
ตัวอยู่ที่ใด… สมรภูมิผืนนภานิมิตฝันนั้นใหญ่เกินไปและเขาก็มีทักษะใน
การซ่อนเร้นที่แยบยล หากเขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อซ่อนตัว
จากข้า มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพบเขา!”
หลินหมิงเองก็ยังรู้สึกไม่พอใจในแต้มเกียรติยศที่เพิ่มขึ้นในตอนนี้
“ในสมรภูมิผืนนภานิมิตฝันนี้ ขุมกำลังที่หลากหลายได้ส่งผู้เยาว์ที่โดด
เด่นมา เหล่าจ้าวนิกายควรมีแต้มเกียรติยศพอสมควร”
เมื่อหลินหมิงคิดเช่นนี้ เขาก็เหินฟ้าไปอย่างรวดเร็ว
…………..
เช่นนี้ หลินหมิงจึงกวาดล้างผ่านสมรภูมิผืนนภานิมิตฝัน เขาค้นหา
เหยื่ออย่างต่อเนื่องและฆ่าพวกเขาทั้งหมด มันจึงทำให้แต้มเกียรติยศของ
เขาเติบโตขึ้นอย่างช้าๆ
อย่างที่หลินหมิงคาดไว้ เทพปีศาจโกลาหลก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย
เมื่อผู้หนึ่งเข้าสู่สมรภูมิผืนนภานิมิตฝัน พวกเขาจะต้องอยู่ที่นี่เป็น
เวลา 3 ปีและไม่สามารถออกไปกลางคันได้
ดังนั้น หลินหมิงสามารถยืนยันได้ว่าเทพปีศาจโกลาหลซ่อนตัวอยู่ที่
ไหนสักแห่ง
ในฐานะที่เป็นราชันสวรรค์ที่มีชื่อเสียง เขาย่อมไม่เต็มใจที่จะเป็นหิน
รองเท้าสำหรับผู้เยาว์
เมื่อเทพปีศาจโกลาหลไม่โจมตีหลินหมิงเมื่อเขาบาดเจ็บ หลินหมิงได้
เดาแผนการของเทพปีศาจโกลาหลออกแล้ว

นอกจากราชันสวรรค์ แม้แต่มหาราชันพิภพและกึ่งราชันสวรรค์ก็ไม่
สามารถหาได้ง่าย
เมื่อหลินหมิงยังคงสังหารหมู่อย่างไร้สิ้นสุดของเขาต่อไป ชื่อของ
‘เทพแห่งความตายหลินมู่’ ก็แพร่กระจายออกไปอย่างกว้างขวาง ตัวตน
ระดับสูงจากขุมกำลังอื่นๆต่างสั่นด้วยความกลัวเมื่อได้ยินชื่อนี้ หวาดหวั่น
ว่าจะไปสะดุดกับเขา
เช่นนี้ หนึ่งปีผ่านไป
หลินหมิงมีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตรง
ข้ามเหล่านี้ไม่สามารถทำให้เขาต่อสู้อย่างจริงจังได้ ถึงกระนั้น การค้นหา
พวกเขาในสมรภูมิผืนนภานิมิตฝันอันกว้างใหญ่นี้ก็เป็นวิธีที่ดีในการขัด
เกลาทักษะของหลินหมิง
เขาเป็นเหมือนนักล่าที่คุ้นเคยกับความสามารถในการล่าสัตว์ของเขา
มากขึ้นเรื่อยๆ
เทพแห่งความตายหลินมู่กลายเป็นเหมือนฝันร้ายในสมรภูมิผืนนภา
นิมิตฝัน
อย่างช้าๆ อีกหลายเดือนก็ผ่านไป แต้มเกียรติยศของหลินหมิงเกือบ
จะสูงถึงหนึ่งพันล้าน และการฆ่ามหาราชันพิภพอีกคนน่าจะเพียงพอแล้ว
เขาบินข้ามหุบเขาไร้นาม ในขณะที่เขากำลังเหาะอยู่ การระเบิดของ
กลิ่นหอมก็เตะที่จมูกของเขา
เขาเห็นได้ชัดว่าลึกลงไปในหุบเขาบนขุนเขามีเศษน้ำแข็งเล็กๆ
กระจายออกไปอย่างช้าๆ เย็นอย่างยิ่ง
ภายในน้ำแข็งนี้ มีคลื่นกลิ่นหอมของสมุนไพรสด

นี่เป็นโอสถจิตวิญญาณ และรอบๆโอสถจิตวิญญาณนี้ หลายคน
รวมตัวกัน รวมถึงบางคนที่หลินหมิงคุ้นเคย
“บัวแก่นน้ำพุนี้ถูกค้นพบโดยตำหนักจอมฟ้าของเราก่อน แต่เจ้ากลับ
ต้องการขโมยมัน!” หยูลั่วตะโกนออกมาดังๆใสผู้คนรอบตัวนาง
บัวแก่นน้ำพุได้รับการกล่าวขานว่าเป็นหนึ่งในโอสถจิตวิญญาณที่ดี
ในสมรภูมิผืนนภานิมิตฝัน หากผู้หนึ่งสามารถกลั่นบัวแก่นน้ำพุให้
กลายเป็นธูปและจุด มันจะช่วยชาววิญญาณเพิ่มพูนวิญญาณศักดิ์สิทธิ์
มันเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อพลังวิญญาณของพวกเขา
ทีมชั้นนำของตำหนักจอมฟ้าได้ผ่านการต่อสู้มาหลายวัน ตอนนี้
จำนวนดั้งเดิมของพวกเขาสองสามร้อยถูกลดเหลือเพียง 40 คน
นอกจากนี้ รองจ้าวตำหนักก็ยังประสบบาดแผลภายใน
หากสิ่งนี้ยังคงดำเนินต่อไป ศิษย์ที่เหลือของตำหนักจอมฟ้าจะพบว่า
มันยากที่จะคงอยู่จนกระทั่งถึงกำหนดเส้นตายสมรภูมิผืนนภานิมิตฝัน
เป็นเวลาสามปี แต่โชคดีสำหรับพวกเขา แม้ว่าทั้งทีมจะถูกกำจัด แต่แต้ม
เกียรติยศของพวกเขาจะยังคงอยู่ มันจะไม่กลับเป็นศูนย์เมื่อตาย
คนเหล่านี้ที่ล้อมรอบตำหนักจอมฟ้ามาจากนิกายใหญ่สามแห่ง ใน
บรรดาพวกเขา ลัทธิถ้ำเวหาทรงพลังที่สุด แต่เดิมนั้นพวกเขาใหญ่กว่า
ตำหนักจอมฟ้าหลายเท่า
คราวนี้ ตำหนักจอมฟ้าได้ค้นพบบัวแก่นน้ำพุ แต่ในเวลาเดียวกัน
ลัทธิถ้ำเวหาและนิกายอื่นๆก็ค้นพบมันและช้าเพียงก้าวเดียว ตำหนักจอม
ฟ้าเป็นเพียงคนที่อยู่ใกล้ที่สุด
“ตำหนักจอมฟ้า พวกเจ้าไม่มีอะไรนอกจากกลุ่มอ่อนแอและพิการ
ถ้าเจ้ารู้ขีดจำกัดของตน เช่นนั้นก็จงรีบหนีไป มิเช่นนั้นไม่เพียงแต่เจ้าจะ

ไม่ได้รับโอสถจิตวิญญาณนี้ แต่เจ้าต้องทิ้งศพของตนเองไว้ที่นี่ด้วย!” ผู้
อาวุโสสูงแห่งลัทธิถ้ำเวหายิ้มเยาะ
เมื่อผู้อาวุโสสูงมองผู้คนจากตำหนักจอมฟ้า มันก็ดูเหมือนว่าเขา
กำลังดูกลุ่มคนที่ตายไปแล้ว
ผู้คนจากอีกสองกลุ่มเองก็มีสีหน้าที่เยือกเย็นและหดหู่ พวกเขาจ้อง
มองผู้คนจากตำหนักจอมฟ้า นิ่งเฉย
ในเวลานี้ ทุกคนจากตำหนักจอมฟ้ามีสีหน้าอัปลักษณ์
“ฮ่าฮ่า พวกเจ้าทุกคนไสหัวไป โอสถจิตวิญญาณนั่นเป็นของข้า!”
เสียงเย้ยหยันสะท้อนผ่านหุบเขา ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นชายร่างอ้วน
ยืนอยู่บนยอดเขาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า
เมื่อชายร่างอ้วนคนนี้เพิ่งเข้าสู่จักรวาลผืนนภานิมิตฝัน เขาก็ทะเลาะ
กับตำหนักจอมฟ้าที่เมืองจักรพรรดิ
วูซ! วูซ! วูซ!
กลุ่มคนกระโดดลงมาจากยอดเขา ลงสู่พื้นดินเหมือนฝูงเสือดาว
เมื่อเห็นชายร่างอ้วนและกลุ่มของเขา รองจ้าวตำหนักผู้บาดเจ็บก็มีสี
หน้าอัปลักษณ์ขึ้นเรื่อยๆ ตำหนักจอมฟ้าได้สูญเสียไปมากและตอนนี้พวก
เขายังมาสะดุดกับกลุ่มชายร่างอ้วน สถานการณ์ของพวกเขาทวีความ
รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ฮ่าฮ่า พวกเจ้าทุกคนจากตำหนักจอมฟ้า ข้าได้วางเครื่องหมาย
ติดตามไว้บนร่างกายของพวกเจ้าเรียบร้อยแล้ว ข้าไม่ได้หวังมากนัก
สำหรับพวกเจ้า แต่ข้าไม่เคยคิดเลยว่าพวกเจ้าจะพบสมบัติที่หายากเช่นนี้
ผู้อาวุโสขาเดียว!”

ชายร่างอ้วนตะโกนออกมาดังๆ จากนั้นความว่างเปล่า ชายชราขา
เดียวที่มีเสื้อคลุมขาดรุ่งริ่งและผมที่ไม่เรียบร้อยก้าวออกมา ทั้งร่างปก
คลุมไปด้วยรูนพลังวิญญาณที่หนาแน่น
“มหาราชันพิภพขาเดียว!”
บางคนพูดด้วยกระแสเสียง ไม่กล้าตะโกนโดยตรง สัตว์ประหลาด
ชราขาเดียวเป็นมหาราชันพิภพ ในอดีตเขาเข้าร่วมถึงเจ็ดลัทธิ แต่ถูกขับ
ไล่ออกจากทุกแห่ง อย่างไรก็ตาม ระหว่างทาง เขาได้ฝึกฝนจน
ความสามารถที่ล้ำลึกและไม่ธรรมดา เขาเป็นคนที่แปลกประหลาดและ
ผิดปกติ มีแนวโน้มที่จะโกรธเกรี้ยวในระหว่างที่เขาฆ่าอย่างต่อเนื่อง
เมื่อเห็นมหาราชันพิภพขาเดียวปรากฏขึ้น ศิษย์ของตำหนักจอมฟ้าที่
ชื่อเสี่ยวชือก็หวาดกลัวอย่างลึกลับ
มหาราชันพิภพขาเดียวเป็นบุคคลที่บ้าคลั่งและพยาบาท ไม่เคยลืม
ความขุ่นเคืองของเขา หลายปีที่ผ่านมาที่กำแพงเทพจักรพรรดิ ตำหนัก
จอมฟ้าได้ไปสะดุดกับมหาราชันพิภพขาเดียวและเสี่ยวชือก็แสดงความ
คิดเห็นเกี่ยวกับเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
ในเวลานั้น มหาราชันพิภพขาเดียวขู่ว่าจะฆ่านาง
“ผู้อาวุโสขาเดียว ตามข้อตกลงก่อนหน้าของเรา โอสถจิตวิญญาณ
เหล่านี้จะมอบให้ท่าน สำหรับคนเหล่านี้ ท่านต้องทุบตีพวกเขาจนกึ่งตาย
เพื่อที่หุบเขาสายลมศักดิ์สิทธิ์ของเราจะสามารถฆ่าพวกเขาได้และรับเอา
แต้มเกียรติยศไป”
ชายร่างอ้วนยิ้ม, ดวงตาของเขาเปล่งประกายขณะที่จ้องมองทุกคน

“น่ารังเกียจ” หยูลั่วตะโกนอย่างไม่พอใจ นางไม่เคยคิดเลยว่าชาย
ร่างอ้วนคนนั้นจะลงมือต่อตำหนักจอมฟ้าอย่างลับๆและร่วมมือกับมหา
ราชันพิภพขาเดียวเพื่อกำจัดพวกเขา
“ไม่มีปัญหา!” มหาราชันพิภพขาเดียวกล่าว ไม่แม้แต่จะวางฝูงมด
เหล่านี้ในสายตาของเขา
และขณะเดียวกับที่เขากำลังจะโจมตีและฆ่ามดพวกนี้ เขาก็รู้สึก
หนาวไปถึงแผ่นหลัง เขาหันไปรอบ และในช่วงเวลาที่ไม่รู้จัก ชายหนุ่มชุด
ดำคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเขา ชายหนุ่มชุดดำคนนี้จ้องมองเขาด้วย
สายตาที่เฉยชา ราวกับว่าเขากำลังมองดูศพอยู่
“ข้ากำลังขาดไปอีกหนึ่งพอดี ต้องขอบใจเจ้า”
หลินหมิงมองดูมหาราชันพิภพขาเดียวและจำได้ว่าเขาเป็นใคร
“อะไรกัน!?”
มหาราชันพิภพขาเดียวไม่สามารถรู้ได้ทันที่ เขาไม่เคยเห็นหลินหมิง
มาก่อนเพราะเขาไม่ได้อยู่ดูราชันสวรรค์หมื่นภูตผีต่อสู้กับหลินหมิง
หลินหมิงไม่รำคาญที่จะพูดอะไรเพิ่มเติม เขากุมหอกโลหิตฟีนิกซ์
แน่นและแทงไปยังหน้าอกของมหาราชันพิภพขาเดียว
“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!”
มหาราชันพิภพขาเดียวเกิดโทษะ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชายหนุ่มผู้นี้จะ
ไม่รู้ถึงความแตกต่างระหว่างสวรรค์และปฐพีแล้วโจมตีเขา มันเป็น
เหมือนกับพยายามฆ่าตัวตาย
เขาต้องการทุบตีหลินหมิงให้ตายด้วยฝ่ามือ แต่เมื่อเขายกมือขึ้น
หอกของหลินหมิงก็ดูเหมือนจะทะลวงผ่านห้วงมิติ แทงทะลุหน้าอกของ
เขาด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ

พัฟ!
ปราณจิตวิญญาณปกป้องร่างของมหาราชันพิภพขาเดียวโดนทะลวง
ได้มิต่างจากกระดาษเปียก!
หอกโลหิตฟีนิกซ์บิดหัวใจและทำให้โลหิตทะลักออกมา!
มหาราชันพิภพขาเดียวนั้นยังคงค้างอยู่ในท่ายกมือ ดวงตาเต็มไป
ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่อาจรู้ได้ว่าหัวใจของตนถูกใครบางคน
เช่นนี้เจาะทะลุโดยง่ายได้อย่างไร
ปัง!
ปราณแท้ของหลินหมิงปะทุขึ้น โลหิตพุ่งทะลักออกมาจากหัวของ
มหาราชันพิภพขาเดียวในขณะที่เส้นชีพจรของเขาถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้น
น้อย ตัดชีวิตของเขาโดยสิ้นเชิง
เช่นนี้ มหาราชันพิภพก็ถูกฆ่าตายเหมือนสมุนกระจอกของใครบาง
คน ดูเหมือนว่าจะไม่แตกต่างจากการตายของปุถุชน
“หนึ่งพันล้านแต้มเกียรติยศ… ในที่สุดข้าก็มีครบ”
หลินหมิงเก็บหอกกลับไป ซากศพของมหาราชันพิภพขาเดียวทรุดตัว
ลงสู่พื้นดินเหมือนสุนัขตาย…