Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 2,148 ชีวิตในอดีตของเซิ่งเหม่ย (A)

“เทวีอสูรศักดิ์สิทธิ์ เจ้าได้ยินข้าหรือไม่?”
หลินหมิงพยายามส่งกระแสเสียงไปหาเซิ่งเหม่ย แต่เขาก็ไม่ได้รับการ
ตอบรับใดๆ
ในเวลานี้ สีหน้าของเซิ่งเหม่ยนั้นซีดและดวงตาของนางก็ปิดสนิท ขน
ตาของนางสั่นเบาๆ เห็นได้ชัดว่าเซิ่งเหม่ยรวมถึงอสูรโลกันต์หลายตนไม่
สามารถต้านทานพลังฉีกวิญญาณอันท่วมท้นเมื่อครู่ก่อนได้และจิตใจของ
พวกเขาก็ตกอยู่ในภาพลวงตา
“นี่มัน…”
คิ้วของหลินหมิงขมวด หากไม่ได้เป็นเพราะกล่องปัญญาแห่งพระเจ้า
เขาก็เกรงว่าตนจะไม่สามารถต้านทานพลังนั้นได้
หลินหมิงสังเกตเห็นว่าอสูรโลกันต์ส่วนใหญ่มีสีหน้าเจ็บปวด ราวกับ
ว่าพวกเขากำลังเผชิญกับบางสิ่งที่น่ากลัว
ในเวลานี้ ในขณะที่กระแสวังวนยังคงหมุน อสูรโลกันต์ทั้งหมดได้
กระจัดกระจายห่างกันมากขึ้น
หลินหมิงมองอย่างช่วยไม่ได้ฐานะที่อสูรโลกันต์พันธมิตรเร้น
เช่นเดียวกับเซิ่งเหม่ยที่ดิ้นรนมากขึ้นเรื่อยๆเมื่ออยู่ในสภาวะภวังค์
สำหรับลึกลงไป เขาไม่สามารถมองเห็นอสูรโลกันต์พันธมิตรนทีไดั
“พลังกระชากวิญญาณนี้คือสิ่งใด?”
หลินหมิงมีใบหน้ามืดมน หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็คลายการเชื่อมต่อ
ระหว่างวิญญาณของเขาและกล่องปัญญาแห่งพระเจ้า
ในทันใด พลังกระชากวิญญาณก็ครอบงำเขาอีกครั้ง

วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของหลินหมิงถูกสนับสนุนโดยกล่องปัญญาแห่ง
พระเจ้า อย่างๆช้า เขาปล่อยให้สติของตนเป็นอิสระ
ปัจจุบันหลินหมิงอาจกล่าวได้ว่าอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น ตราบใด
ที่เขาต้องการ เขาก็สามารถมุ่งเน้นความคิดลงในกล่องปัญญาแห่งพระเจ้า
เพื่อปลดปล่อยตัวเองได้ แต่ตอนนี้เขาต้องการที่จะรู้ว่าพลังกระชาก
วิญญาณนี้คือสิ่งใด
หลินหมิงรู้สึกว่าร่างกายของเขาเบาขึ้นเรื่อยๆ น้ำในทะเลสาบไร้
สิ้นสุดรอบตัวหายไปและในวินาทีต่อมาเขาก็มาถึงในโลกที่งดงามซึ่งสว่าง
ไสวด้วยแสงอาทิตย์…
“นี่มัน…”
เขาตกตะลึง เขาสามารถเห็นโครงสร้างขนาดยักษ์ต่อหน้าเขา รวมถึง
แผ่นป้ายที่มีคำว่า ‘เจ็ดแก่นแท้’ เขียนด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่และฉวัด
เฉวี่ยน
สำนักเจ็ดแก่นแท้?
เมื่อนึกถึงชื่อของสำนักนี้ หลินหมิงรู้สึกเหมือนว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็น
ชีวิตก่อนหน้า
นี่คือจุดเริ่มต้นเส้นทางแห่งนักสู้ของหลินหมิง หลังจากย้อนกลับไปสู่
จุดเริ่มต้น นี่ก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกว่า 12,000 ปีที่แล้ว
12,000 ปี สำหรับนักสู้ที่อายุยืนยาวซึ่งอาจมีชีวิตอยู่ได้หลายร้อย
ล้านปีนั้น, 12,000 ปีก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆในชีวิตของพวกเขา สำหรับ
บางคน พวกเขาอาจปิดด่านเป็นเวลานาน 10,000-20,000 ปีด้วยซ้ำ
แต่สำหรับหลินหมิง เมื่อ 12,000 ปีที่แล้ว มันเป็นเรื่องที่ห่างไกลจน
มิอาจคาดคิด

“หรือพลังกระชากวิญญาณนี้จะดึงความฝันอันเก่าแก่ที่เต็มไปด้วย
ฝุ่นจากความทรงจำเบื้องลึกของข้าออกมา? มันต้องการให้ข้าท่องผ่าน
เหตุการณ์เหล่านี้อีกครั้ง?
หลินหมิงมองขึ้นไปที่ป้ายของสำนักเจ็ดแก่นแท้ในความฝันนี้และเริ่ม
เดินไปข้างหน้า
อย่างที่เขาคาดไว้ เขาเห็นคนคุ้นเคยมากมายจากอดีต
จูเอี๋ยน, หลานอวิ๋นเยว่, ฉินจื่อหยา, ฉินซิงเซวียน…
มีแม้กระทั่งบางคนที่ถูกซ่อนอยู่ลึกในความทรงจำของเขาและโดย
ปกติเขาจะไม่หวนนึกกลับโผล่ออกมา ตัวอย่างเช่น ผู้หญิงคนนั้นในสำนัก
เจ็ดแก่นแท้ซึ่งเขามักจะประทับใจเป็นอย่างมาก แต่ก็เป็นคนที่เขาไม่ได้
ยินข่าวในภายหลังอีกเลย ไป่จิ้งอวิ๋น…
หลินหมิงมองจากมุมมองของคนนอก มองดูชีวิตที่เขาอยู่อย่างสงบ
เขาค่อยๆเข้าใจว่าหลังจากเข้าสู่ทะเลสาบสังหารแห่งนี้ พลังกระชาก
วิญญาณต่อพวกเขาอาจจะเป็นการทดสอบเกี่ยวกับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของ
นักสู้
ถ้าจิตใจของผู้หนึ่งไม่มั่นคง มันก็ง่ายที่จะตกอยู่ในโลกแห่งความฝัน
และไม่สามารถกลับออกมาได้
จิตใจของหลินหมิงสะท้าน ฉากของสำนักเจ็ดแก่นแท้แตกสลายไป
แล้วประสบการณ์จากภูมิภาคปีศาจทะเลทางใต้ก็โถมเข้ามา
ตัวตนที่คุ้นเคย สถานที่อันคุ้นเคย
เขาเห็นเกาะฟีนิกซ์ศักดิ์สิทธิ์ เห็นการรุกรานของภูมิภาคปีศาจทะเล
ทางใต้

เขาเห็นว่าตัวเองกำลังเข้าสู่แดนเร้นลับฟีนิกซ์ศักดิ์สิทธิ์ เห็นว่าตัวเอง
ถูกเข้าใจผิดว่าตายไปแล้ว เห็นว่าโอวหยางปั่วเหยียนที่บาดหมางต่อเขา
ได้ลงมือกับฉินซิงเซวียน พยายามฆ่านางที่เกาะปีศาจโลหิต
หลังโผล่ออกมาจากแดนเร้นลับฟีนิกซ์ศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ได้รู้ข่าวนี้ และ
ในความโกรธแค้น เขามุ่งไปที่นั่นหลายแสนไมล์เพื่อช่วยฉินซิงเซวียน
นี่เป็นหนึ่งในความทรงจำที่ลึกที่สุดของหลินหมิง เมื่อเขาประสบ
ความสำเร็จในการช่วยเหลือฉินซิงเซวียนจากปากเหวแห่งตาย มันก็ทำให้
เขาเข้าใจอย่างแท้จริงว่าเขามีความสุขเพียงใดที่ไม่ได้สูญเสียคนที่เขารัก
ไป
อย่างไรก็ตาม ในความทรงจำของโลกแห่งความฝัน สิ่งที่แสดง
ออกมาต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
เขาเห็นว่าตัวเองมุ่งไปยังเกาะโลหิตปีศาจ ทันทีที่เขาพบฉินซิงเซวียน
ปีศาจโลหิตก็เข้าหานางแล้ว กัดเข้าที่คอของนาง!
ในตอนนี้ ฉินซิงเซวียนผู้สิ้นหวังได้เห็นเขา ในขณะที่นางเห็น อารมณ์
มากมายก็ปรากฎบนใบหน้าของนาง ความรัก ความสุข ความเสียใจ…
หัวใจของหลินหมิงบีบรัดและเขาพบว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สนใจ
เขาต้องการที่จะไปช่วยฉินซิงเซวียน แต่เขาพบว่าความเร็วของตนช้าลง
อย่างมาก จากระดับเทพแท้จริง เขาพบว่าตนได้ตกลงสู่ปราณต้นฟ้าที่เขา
เคยอยู่เมื่อครั้งแรกที่เขาได้ช่วยฉินซิงเซวียน
เช่นนี้ เขาจึงทำได้เพียงจ้องมองอย่างว่างเปล่าเมื่อปีศาจโลหิตกัดลง
บนคอของฉินซิงเซวียน
โลหิตพุ่งออกมา อารมณ์ทั้งหมดในใบหน้าของฉินซิงเซวียนนั้นถูกแช่
แข็งไป ราวกับว่าเวลาหยุดนิ่ง

ฉินซิงเซวียนที่ยิ้มและโลหิตที่ไหลรินจากนางนั้นชัดเจนอย่างมาก
ม่ายยย –
หลินหมิงร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก หวาดกลัว
ในช่วงเวลาต่อมา หลินหมิงก็กัดลิ้นอย่างรุนแรงเพื่อสงบตนเอง
“นี่มันผิด!”
หลินหมิงสูดลมหายใจเข้าลึก เขาบอกกับตัวเองเพื่อที่จะได้กำจัด
ความฝันอันน่ากลัวเมื่อครู่ไป
ในส่วนลึกของจิตใจ หลินหมิงรู้ว่าสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ของจริง
ยิ่งกว่านั้น วิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ของเขายังมั่นคงเสมอและเชื่อมต่อกับ
กล่องปัญญาแห่งพระเจ้า ถึงกระนั้น เมื่อหลินหมิงเห็นฉากดังกล่าว มันก็
ดุจดั่งเขาได้สัมผัสความโกรธและความเศร้าโศกของจริง เกือบจะตกอยู่ใน
ภาพลวงตาไม่สามารถดึงตัวเองออกมาได้
“ช่างเป็นฝันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง…”
หลินหมิงตกตะลึง แม้ว่าเขาจะแทบไม่สามารถหลีกเลี่ยงการตกลงสู่
ภาพลวงตาได้ ถ้าเช่นนั้นล้ว อสูรโลกันต์ตนอื่นที่นี่เล่า?
หลินหมิงยังไม่ได้ถอนตัวออกจากโลกแห่งความฝัน
เขาต้องการที่จะดูด้วยตัวเองว่าพลังกระชากวิญญาณที่แปลก
ประหลาดนี้จะทำอย่างไร
จากนั้น ฉากยังคงเล่นซ้ำ
ฉากเหล่านี้เป็นทุกสิ่งที่หลินหมิงเคยสัมผัสมาก่อนในอดีต อย่างไรก็
ตาม แทนที่จะจบลงอย่างแท้จริง ทุกอย่างกลับกลายเป็นสิ่งเลวร้ายยิ่งขึ้น

เมื่อการแข่งขันเพื่อรากมังกรนิพพานในตำหนักเทพปีศาจ หลินหมิง
ถูกซ่วนหวู๋จี๋มองผ่านแผนการ – เขาถูกฆ่าที่นั่น
ในวิหารทองแดงที่เขาเผชิญกับเหยียงอวิ๋น หลินหมิงเห็นว่าร่างกาย
ของเขาถูกยึดครอง จากจุดดังกล่าว มันมีรอยยิ้มที่แปลกและน่ากลัว
แขวนอยู่บนใบหน้าของเขานับแต่นั้นมา
จากนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับเทียนหมิงจื่อที่เส้นทางแห่งอาชูร่า หลินห
มิงเห็นตัวเองถูกฆ่า
ผ่านครึ่งชีวิตของการผจญภัย เขาเห็นว่ากล่องปัญญาแห่งพระเจ้าถูก
ค้นพบ เขาหนีไปทั่วโลก แต่ในที่สุดเขาก็ค้นพบโดยใครบางคนและ
วิญญาณของเขาถูกดึงออกมาและกลั่น
เขายังเห็นบุตรชายภูติเทพฟ้าบันดาลที่เอาชนะเขาและได้
ครอบครองเสี่ยวหมัวเซียน
เขาเห็นบุตรชายภูติเทพฟ้าบันดาลย่ำยีเสี่ยวหมัวเซียน ในช่วงเวลา
นั้น วิญญาณของหลินหมิงเกือบจะตกอยู่ในภาพลวงตาอีกครั้ง
บึ้ม!
หลินหมิงอัดฉากตรงหน้าและรอยยิ้มของบุตรชายภูติเทพฟ้าบันดาล
ก็แตกสลายเป็นชิ้นๆ หลินหมิงอ้าปากสูดลมหายใจ ฉากในโลกแห่งความ
ฝันนี้เป็นสิ่งที่เขากลัวมากที่สุด!
หากเขาไม่ได้มีกล่องปัญญาแห่งพระเจ้าแล้ว, หลินหมิงก็ไม่รู้ว่าเขา
จะสามารถต้านทานทั้งหมดนี้ได้หรือไม่…
“ช่างเป็นโลกแห่งความฝันที่ร้ายกาจยิ่ง ข้ามีวิญญาณนิรันดร์ ดังนั้น
ตอนนี้ข้าจึงควรไม่เป็นอันใด แต่แล้วคนอื่นๆเล่า? เช่นเซิ่งเหม่ย…”

หลินหมิงนึกถึงเซิ่งเหม่ย ผู้หญิงคนนี้ที่เขาไม่แน่ใจว่าเป็นสหายหรือ
ศัตรู เมื่อเขานึกถึงนาง เขาก็กังวลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ถ้าเซิ่งเหม่ยไม่มีหัวใจปีศาจ มันก็จะดี
แต่ถ้านางมีหัวใจปีศาจแล้ว นางก็จะอยู่ในอันตรายอย่างไม่น่าเชื่อใน
โลกแห่งความฝันนี้!
หลินหมิงอาจเรียกได้ว่าเป็นคนที่มีเจตจำนงมั่นคงและแน่วแน่ แต่ถึง
กระนั้น เขาก็ไม่กล้าพูดว่าตนเองไม่มีหัวใจปีศาจ
หัวใจปีศาจที่เรียกว่าเป็นสิ่งที่นักสู้กลัวมากที่สุด
ยิ่งความหลงใหลเหล่านี้รุนแรงเพียงใด หัวใจปีศาจก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น นักสู้ที่ทรงพลังก็ยิ่งมีหัวใจปีศาจทรงพลัง เมื่อดินแดน
แห่งความฝันประเภทนี้ปรากฏขึ้น หรือในช่วงเวลาวิกฤต เมื่อพยายามที่
จะทะลวงการบ่มเพาะ หัวใจปีศาจเหล่านี้อาจปรากฏตัวเพื่อหลอกหลอน
นักสู้และทำให้เกิดปัญหา หากพวกมันปรากฎอย่างฉับพลัน มันเป็นไปได้
ว่านักสู้อาจเสียสติหรือวิกลจริตไป
“เซิ่งเหม่ย นางจะมีหัวปีศาจหรือไม่?”
หลินหมิงพึมพำ เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ลางสังหรณ์เริ่มปรากฏขึ้นในใจ
ของเขา…
……..
ในน้ำทะเลสาบยังคงหมุนวนอย่างต่อเนื่อง หญิงไร้เปรียบชุดดำดำ
กำลังปั่นป่วนอยู่ในน่านน้ำของทะเลสาบนี้ ผมที่หนาและนุ่มนวลไหลไป
ตามน้ำ เป็นเช่นดอกกุหลาบสีดำที่บานสะพรั่งแต่ก็เหี่ยวแห้ง
ในเวลานี้ สีหน้าของเซิ่งเหม่ยเป็นสีขาวซีดโดยไร้รอยเลือดฝาด…

หลังประสบการจิติทั้งเก้าและขัดเกลาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์มาตลอด
นางก็กลายเป็นคนที่น่าเกรงขามในด้านนี้ ในความเป็นจริง เมื่อพูดถึง
วิญญาณ นางก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าหลินหมิงมากนัก
อย่างไรก็ตาม…
หัวใจปีศาจของนางก็ทรงพลังเช่นกัน
ในวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ของนางมีสิ่งต่างๆมากมายเกินกว่าที่นาง
ปรารถนาและหวาดกลัว…
……..
ในอาคารทรงกลมยักษ์ของพื้นที่หนึ่ง เด็กสาวอายุ 7-8 ขวบยืนอยู่
ตรงกลาง
นางมีดวงตาสีดำสดใสและแขนเล็กดูราวกับสลักจากหยก ใบหน้า
ของนางสดใสและน่ารักเช่นลูกท้อสุก น่ารักน่าชังอย่างสมบูรณ์
บนใบหน้าของนาง ถ้ามีคนมองอย่างตั้งใจ พวกเขาสามารถพบเห็น
เงาของเซิ่งเหม่ยในปัจจุบัน
เด็กสาวตัวเล็กน่ารักน่าชังคนนี้มีใบหน้าเปื้อนโลหิต แขนของนาง
อาบโลหิต แขนดุจหยกขนาดเล็กของนางกุมกระบี่ใหญ่
กระบี่นี้ยาวกว่าร่างของนาง นางแทบจะถือมันด้วยมือทั้งสองไม่ได้
ด้ามจับหนายังคงมีโลหิตไหลลงมา บนพื้นรอบๆเด็กสาว ชิ้นเนื้อและ
โลหิตกระจัดกระจายอยู่ อวัยวะ ซากศพที่ไม่สมบูรณ์; บริเวณนี้คล้ายกับ
โรงฆ่าสัตว์
เด็กสาวตัวขนาดเล็กก้มหัวลงและพยุงตัวเองด้วยกระบี่ใหญ่ นางอ้า
ปากค้างเพื่อหายใจ

“เจ้าพร้อมที่จะทำต่อไปหรือไม่?”
ในเวลานี้ เสียงที่แผ่วเบาสะท้อนออกมา
เด็กสาวตกใจ นางเงยหน้าขึ้นมองและจากด้านล่าง ใบหน้าที่คล้าย
ตุ๊กตาปรากฎขึ้น จากระหว่างคิ้วของนาง มีเครื่องหมายสีแดงแนวตั้ง
ปรากฏเช่นกลีบบุบผา
“ข้า… เหนื่อย…”
เด็กสาวพึมพำด้วยความยากลำบาก แต่ในเวลานี้ จากไม่ไกลเกินไป
ชายชราปรากฏตัว
ชายชราผู้นี้ผอม แต่รูปร่างของเขาสูงและกว้าง ใบหน้าคมและลึกล้ำ
แผ่ออร่าอันสง่างาม เขาไม่ใช่ชาววิญญาณหรือชาวภูติเทพ – เขาเป็นบาง
คนของเผ่าพันธุ์เทพบรรพกาล
“ในสนามรบ ศัตรูจะไม่ให้เวลาเจ้าพัก…”
ขณะที่ชายชราพูด เขาก็โบกมือเบาๆ ไม่ไกลนัก ประตูเหล็กถูกเปิด
ออก
จากด้านหลังประตูเหล็ก รูปแบบชีวิตสีดำที่ถูกล่ามด้วยโซ่ปรากฏขึ้น
สิ่งเหล่าเป็น… อสูรโลกันต์!
ยิ่งกว่านั้น ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันทำให้อสูรโลกันต์เหล่านี้สูญเสีย
ความคิดและกลายเป็นบ้า
โฮก!
อสูรโลกันต์หลายตนคำราม เมื่อพวกเขามองเด็กสาว ดวงตาของ
พวกมันก็เต็มไปด้วยความกระหายเลือดและจิตสังหาร