Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 644 ค่อยคืบคลานเข้าสู่กระเพาะยักษ์

“ต๋วนมู่ฉิน ไปกันเถอะ!” ผู้ปกครองเมฆปีศาจเหลือบมองไปยังหลินห
มิงด้วยการแสดงออกที่ไม่เชื่อถือ เหตุใดสหายผู้นี้จึงเรียกร้องสิทธิที่ไร้
เหตุผลเช่นนี้ มันเพื่อสิ่งใดกัน? พวกเขาได้ออกมาจากเขตต้องห้าม 1,000
ลี้แล้ว
ต๋วนมู่ฉินยังคงมองไปยังหลินหมิง “น้องชายหลินเพียง มีสิ่งใดที่
เกิดขึ้นกันแน่?”
หลินหมิงเงยหน้าขึ้น จ้องไปยังดินแดนสีแดงเข้มที่ห่างไกล หลังจาก
เงียบไปนาน เขาก็เริ่มกล่าวช้าๆว่า “ข้ารู้สึกว่ … เรายังไม่ได้ออกไปขาก
เขตห้าม 1000 ลี้”
“…อะไรกัน?”
คำกล่าวของหลินหมิงทำให้ทุกคนตกตะลึง!
“เจ้ากำลังเล่นตลกอันใดกัน? เจ้ากำลังจะบอกว่า พวกเราทุกคนหลง
ทางเช่นนั้นหรือ?”
มันจะเป็นไปได้อย่างไร? เรากำลังเดินอยู่ในทิศทางที่ถูกต้องตาม
ดวงดาว”
ภายในอเวจีปีศาจอมตะ ดวงดาวถูกเชื่อมโยงตลอดเวลากับท้องฟ้า
คงที่และไม่มีการเปลี่ยนแปลง ดังนั้น จึงไม่เคยมีสถานการณ์ที่ผู้หนึ่ง
กลายเป็นหลงทาง และพวกเขาเดินไปตั้ง 150 ลี้แล้ว ดังนั้นพวกเขาควร
เดินห่างจากเขตต้องห้าม 1000 ลี้ถึง 30–40 ลี้เป็นอย่างน้อย
“สหายผู้นี้เป็นโง่เขลาอย่างยิ่ง อย่าไปสนใจเขาเลย มาเถอะ ไปกันได้
แล้ว” ผู้ปกครองกล่าวออกมาอย่างหงุดหงิด เมื่อก่อนเขาพยายามที่จะ
สุภาพแล้วโดยใช้กระแสเสียงปราณแท้เพื่อคุยกับทุกคน แต่ตอนนี้เขา
ไม่ได้สนใจมันแล้ว ถ้าทุกคนได้ยินความไม่สถภาพ ก็ให้ได้ยินไป
ในขณะที่หลานฉินได้ยินหลินหมิง นางเองก็ค่อนข้างจะไม่เชื่อ แม้ว่า
นางจะคิดว่าข้อกล่าวอ้างของหลินหมิงไม่เป็นความจริง แต่ก็ยังคงมี
พื้นฐานอยู่ในสิ่งที่เขากล่าวและไม่ได้เหมือนกับว่าเขาพยายามที่จะโอ้อวด
เลย นางถามว่า “หลินหมิง เจ้าคิดว่าเราควรจะทำอย่างไร? เราควรเดิน
ต่อไปเรื่อยๆ กลับไปยังขอบอเวจีปีศาจอมตะ เพื่อหาโชคหรือเปลี่ยน
ทิศทางดี?”
หลินหมิงส่ายหัว เขาไม่เข้าใจจริงๆว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นเขาจะ
แนะนำให้คนอื่นได้อย่างไร?
หลังจากที่ฟังเพลงหลานฉินแล้ว ผู้ปกครองอีกคนหนึ่งกล่าวว่า
“หลานฉินเจ้าถามว่าทำไมว่าต้องทำอย่างไร? ถ้าเขาบอกว่าไปในทิศทางที่
แตกต่างออกไป เจ้าคาดหวังให้เราฟังเขาและเต็มใจเข้าไปในอันตรายด้วย
หรือไม่?”
ในช่วงอันตรายเหล่านี้ ไม่มีใครเต็มใจที่จะมอบชีวิตของพวกเขาไว้ใน
มือของผู้อื่น นี่เป็นเพียงธรรมชาติของมนุษย์เท่านั้น
ต๋วนมู่ฉินยังคงอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในทางตรงกันข้าม
เขาเองก็ไม่เชื่อหลินหมิง แต่ในอีกแง่หนึ่งเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป
เพียงเพราะความสงสัยของหลินหมิง ไม่ต้องกล่าวถึงว่าหลินหมิงไม่
สามารถให้คำแนะนำว่าจะทำอย่างไรดีในตอนนี้อีกด้วย
สำหรับเฟิงเฉิน โดยไม่กล่าวสิ่งใด เขานั่งลงข้างหลินหมิง
“เฟิงเฉิน เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” นักสู้ผู้นึงถามเฟิงเฉิน เพราะไม่แน่ใจ
ว่าเขากำลังทำสิ่งอยู่
“รอ”
การตอบสนองที่เรียบง่ายของเฟิงเฉิ ทำให้ทุกคนมึนงง เขากำลังจะ
ทำอะไรกันแน่? รออยู่ที่นี่เพื่อให้หลินหมิงคิดออก?
“เฟิงเฉิน เจ้าเองยังกลายเป็นคนโง่เขลาเช่นนั้นหรือ?” ศิลาทมิฬพูด
ไม่ออก ในมุมมองของเขา เฟิงเฉินเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวและดื้อดึง แต่เพียง
เพราะหลินหมิงกล่าวว่าเขามีข้อสงสัยบางอย่างที่คลุมเครือนี้ เฟิงเฉินกลับ
นั่งลงที่นี่และรอให้เขาคิดบางสิ่งบางอย่างออก
นี่มิใช่เพียงแค่เรื่องตลกหรอกหรือ?
ในขณะที่ผู้คนกำลังพูดคุยกันอยู่ หลินหมิงก็ไม่ให้ความสนใจกับพวก
เขาเขากำลังสื่อสารกับมารเจิดจรัสในทะเลแห่งจิตวิญญาณของเขา
“มารเจิดจรัส… เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่?”
หลินหมิงกล่าวถามด้วยความสนใจเป็นอย่างยิ่ง ตลอดทางที่ผ่านมานี้
เขาไม่รู้สึกอะไรตั้งแต่แรก แต่อย่างช้าๆเขารู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติราว
กับว่าบางอย่างกำลังเล็งมาที่เขาเสมอ
แต่ถึงแม้ว่าเขาจะสำรวจสภาพแวดล้อมก็ไม่พบอะไรแปลกๆ แม้
ในขณะที่มารเจิดจรัสปลดปล่อยตัวการรับรู้ของเขา แต่เขาก็ยังไม่พบ
อะไร
“เจ้าไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ แต่การรอคอยก็ไร้ประโยชน์ ถ้าเจ้าอยู่ที่นี่
แล้ว เจ้าจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะโดนแยกออกจากทุกคน เมื่อเป็นเช่นนั้น
และเจ้าเจอวิญญาณชั่วร้ายที่น่าสะพรึงกลัวโดยที่เจ้าจะไม่มีสหายเป็นโล่
เลย”
“สิ่งที่เจ้ากำลังบอกคือ ทำตามพวกเขาโดยกลับเข้าไปในเขตต้องห้าม
1000 ลี้?” หลินหมิงคิ้วขมวด การกลับไปโดยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นดู
เหมือนจะเป็นอันตรายและเสี่ยงเกินไป
มารเจิดจรัสกล่าว “เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้เป็นแผน… ในความเป็นจริง… เรา
ไม่รู้ว่าเรากำลังจะไปยังไหนด้วยซ้ำ เราเดินตามดวงดาว 150 ลี้ แต่เรายัง
ไม่ได้ออกจากเขตห้ามไว้ 1000 ลี้; มีบางอย่างที่น่าสงสัยเกิดขึ้นที่นี่ เอา
เช่นนี้เป็นอย่างไร เจ้าจะปฏิบัติตามพวกเขาและวางเครื่องหมายลงทุก
500 ก้าว บางที เจ้าอาจจะสามารถค้นพบบางสิ่งบาง”
“วางเครื่องหมายไว้… ก็ได้” หลินหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่งและตกลง เขา
สามารถใช้วิธีนี้ได้เพียงครั้งเดียวและค่อยๆค้นหาสิ่งที่เกิดขึ้นเท่านั้น
ตอนแรก มันเป็นพี่ใหญ่ของมารเจิดจรัสที่ตามจักรพรรดิปีศาจมาอยู่
ในอเวจีปีศาจอมตะเป็นเวลา 20 ปี แม้ว่ามารเจิดจรัสได้สืบทอดความ
ทรงจำของพี่ชาย แต่ก็มีความเข้าใจที่มีจำกัด – เขาไม่ได้มีรอบรู้เข้าใจทุก
อย่าง
“พี่ชายต๋วนมู่ ข้าจะไปกับท่าน” จู่หลินหมิงก็กล่าวออกมาอย่าง
กระทันหัน
“โอ้? ต๋วนมู่ฉินก็ตกใจ เผยให้เห็นถึงความรู้สึกงงงวย เขาไม่รู้หรอ
กว่าหลินหมิงค้นพบสิ่งใดหรือเหตตุเขาเปลี่ยนความคิด แต่ไม่ว่าในกรณี
ใดๆการที่หลินหมิงมาร่วมกับพวกเขาก็เป็นความคิดที่น่ายินดีแล้ว
“จะมาด้วย? เจ้าไม่ได้บอกว่ามีบางอย่างผิดพลาดหรอกหรือ?”
ผู้ปกครองผู้นึงเย้ยหยัน หลินหมิงกล่าวว่าเขาจะไม่มา แต่จริงๆแล้ว
อยากจะทำตามวิธีการของเขา ซึ่งเป็นวิธีการที่น่ารังเกียจ
หลินหมิงไม่ได้สนใจพวกเขา ไม่มีสิ่งใดที่เขาจะกล่าวออกมาได้
ในตอนนี้ การสามารถออกจากที่นี่คือเป้าหมายที่สำคัญที่สุดของเขา
ทั้งหมดที่เขาสามารถทำได้คือเดินต่อไปและดูว่าคำตัดสินของคนเหล่านี้
ถูกต้องหรือไม่ แน่นอน… มันเป็นไปไม่ได้เลย
“สหายผู้นี้!” เมื่อเห็นหลินหมิงตามมาด้วย ผู้ปกครองเมฆปีศาจก็ไม่
สามารถปฏิเสธได้ เขาทำได้เพียงนำกลุ่มและกลับไป
หลานฉินมองไปยังหลินหมิงด้วยความสับสน ริมฝีปากของนางสั่น
ไหว แต่ในที่สุดนางไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา
สำหรับเฟิงเฉิน เขาลุกขึ้นเงียบ และเดินตามหลังหลินหมิงไป เขา
ยังคงเชื่อมั่นในคำกล่าวของหลินหมิง ถ้าหลินหมิงตัดสินใจที่จะไปเดี๋ยวนี้
แน่นอนว่าเขามีเหตุผลอยู่แล้ว มันเพียงแค่ผู้อื่นไม่รู้จักหรือไม่เข้าใจเขา
เท่านั้น
ขณะที่กลุ่มเดินกลับไป ทุกคนก็ยังคงระมัดระวัง ทุกๆ 500 ก้าว
หลินหมิงจะวางสัญลักษณ์ไว้ นักสู้คนอื่นๆได้สังเกตเห็นสิ่งนี้ แต่สำหรับ
พวกเขาการกระทำเล็กๆน้อยๆเช่นนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องน่าขบขัน
หลังจากเดินทางกลับไปประมาณ 20–30 ลี้ มันก็ไม่มีอันตรายใด
เกิดขึ้นๆ เมื่อเป็นเช่นนี้ บางคนเริ่มผ่อนคลาย
ดูเหมือนว่า… เขตต้องห้าม 1000 ลี้ไม่น่ากลัวเหมือนชื่อเสียงของมัน
เลย
“ข้าสงสัยว่าเราจะสามารถหาสิ่งใดได้หรือไม่ในเวลานี้”
“ฮ่าฮ่า ถ้าเราสามารถหา กระดูกเทพปีศาจระดับปฐพีได้ ข้าก็จะ
พอใจแล้ว!”
หลังจากไม่ได้พบกับวิญญาณชั่วร้ายในช่วงระยะเวลายาวนานนี้ นักสู้
หลายคนก็ช่วยไม่ได้ที่จะเริ่มคุยด้วยกันอย่างร่าเริง พวกเขายังคิดว่าพวก
เขาจะสามารถขุดหากระดูกเทพปีศาจระดับสวรรค์ได้ในไม่ช้า
อย่าประมาท รักษาความระมัดระวังของเจ้าไว้! ต๋วนมู่ฉินเตือนทุก
คนอย่างขุ่นเคือง
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว” นักสู้ขบขัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สนใจ
จริงๆ แต่เมื่อเขากำลังกล่าวเสร็จ รอยยิ้มก็ต้องแข็งค้างอยู่บนใบหน้า…
เขาจ้องมองไปยังขอบฟ้า ที่นั่น ไกลออกไปดูเหมือนจะเป็นเปลว
เพลิงสีดำลุกเป็นไฟขึ้นไปสู่ท้องฟ้าเชื่อมต่อกับท้องฟ้าและแผ่นดิน เผา
ผลาญดวงดาว!
“นั่น… มันคืออะไร?” นักสู้อ้าปากค้าง
ด้วยคำกล่าวของเขา ทุกคนก็ได้สังเกตเห็นเปลวเพลิงอันยิ่งใหญ่พุ่ง
ขึ้นไปบนท้องฟ้า เพราะเปลวเพลิงนั้น โลกทั้งโลกจึงเต็มไปด้วยหมอกสีดำ
ราวกับว่าสวรรค์ถูกปกคลุมไปด้วยผ้าม่านสีดำมหึมา!
ฉากนี้ทำให้ทุกคนตื่นตระหนก นักสู้หลายคนเคลื่อนไหวไปข้างหน้า
อย่างรวดเร็วและหมอกก็ดูเหมือนจะสลายไปข้างหน้า ตอนนี้พวกเขา
ทั้งหมดจึงได้เห็นภาพที่สมบูรณ์ของเพลิงที่น่าหวาดกลัว…
เพลิงขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะไหม้สูงขึ้นไป 100,000 ก้าวบนทองฟ้า
เนื่องจากเปลวเพลิงนี้ อากาศรอบๆมันจึงได้บิดเบื้อนจากความร้อน เปลว
เพลิงนี้แตกต่างจากเปลวเพลิงทั่วไป มันโปร่งใสและพร่ามัวใน
ขณะเดียวกัน ราวกับว่ามันไม่ได้เป็นความจริง ด้วยหมอกสีดำปกคลุมมัน
จึงดูยุ่งเหยิงและไม่ชัดเจน
ใต้เปลวเพลิงสีดำนี้ ที่ด้านล่างของโลก มันมีช่องว่างอันกว้างใหญ่ กับ
กลางคืนที่มืดมิด ดำยิ่งกว่าหมึก!
ช่องว่างทำให้รู้สึกราวกับว่าโลกและมิติถูกแยกออกจากกันโดยตัวตน
สูงส่ง เปิดเผยทางเข้าสู่โลกมืดมิดและน่าสะพรึงกลัว
พลังงานที่ไร้ขีดจำกัดและมีพลังงานที่หนีออกมาจากช่องว่างนี้
ขณะที่ทุกคนห่อหุ้มด้วยพลังนี้ พวกเขาก็รู้สึกหอบและหายใจอย่าง
ยากลำบาก!
มีหมอก เสียงสวดที่ดูน่าเศร้าดังอยู่ใกล้หูของพวกเขา…
“สวรรค์! นั่นคือ… นั่นคือ…!” ผู้ปกครองเมฆปีศาจยกมือที่สั่นของเขา
และชี้ไปยังขอบฟ้า เสียงของเขาสั่นขณะที่เขากล่าว ช่องว่างอันไร้สิ้นสุดสี
ดำที่พื้นแผ่นดินที่เห็นได้ชัดว่ามันคือ… อเวจีปีศาจอมตะ!
นี่คืออเวจีปีศาจอมตะที่แท้จริง!
ย้อนกลับไปในพงศาวดารของประวัติศาสตร์ ผู้ทรงพลังอันดับหนึ่ง
ของทวีปปีศาจศักดิ์สิทธิ์ที่ได้เข้าสู่อเวจีปีศาจอมตะโดยไม่ได้กลับออกมา!
“เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นไปไม่ได้!” ใบหน้าผู้ปกครองเมฆปีศาจสลดขณะที่
ส่ายหัว เขาไม่สามารถยอมรับความเป็นจริงนี้ได้
“เราควรจะอยู่ห่างจากอเวจีปีศาจอมตะประมาณ 1000 ลี้… เราจะ
สามารถเห็นมันได้อย่างไร?”
คำกล่าวผู้ปกครองเมฆปีศาจไม่กี่คำที่ทำให้บรรดานักสู้ทุกคนตก
ตะลึง
“อเวจีปีศาจอมตะ!?!?”
“อะไรกัน!? บิดามันเถอะ เจ้าล้อเล่นกับข้า!”
นักสู้ทุกคนหน้าซีด แม้กระทั่งต๋วนมู่ฉินก็ตกใจและตื่นตระหนก
นั่นคืออเวจีปีศาจอมตะหรือ? “สวรรค์!!!
1000 ลี้รอบอเวจีปีศาจอมตะ เป็นที่รู้จักกันในชื่อว่าเขตต้องห้าม
อย่างแท้จริง ถ้าพวกเขาได้เห็นอเวจีปีศาจอมตะแล้ว ก็มิใช่หมายความว่า
พวกเขาอยู่ใกล้มันแล้วหรอกหรือ?
ขณะที่ทุกคนคิดเช่นนี้ พวกเขารู้สึกว่าจิตใจของพวกเขาสั่นสะท้าน
และมีความหนาวเย็นกัดกระดูกคืนคลานขึ้นมาที่หลัง ก่อนหน้านี้ พวก
เขาได้เข้ามาในเขตที่ต้องห้ามประมาณ 1000 ลี้แล้วเดินทางกลับ
ประมาณ 150 ลี้ ตามเหตุผลทั้งหมดนี้ พวกเขาควรจะได้ออกจากพื้นที่ที่
ต้องห้ามถึง 1000 ลี้อยู่หลายสิบลี้
จากนั้น พวกเขาก็กลับมาเพียง 20 ถึง 30 ลี้ จึงควรจะอยู่ขอบมาก
ของเขตห้าม 1000 ลี้!
แต่ตอนนี้ ด้วยอเวจีปีศาจอมตะอยู่ตรงหน้า ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาอยู่
ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยลี้เท่านั้น… นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!?
ในเวลานี้ จิตใจต๋วนมู่ฉินดังก้องไปด้วยคำกล่าวก่อนหน้านี้ของหลินห
มิง…
‘ข้ารู้สึกว่า… เรายังไม่ได้ออกจากเขตต้องห้าม 1000 ลี้’
ในใจความสำคัญคือ พวกเขาไม่เคยได้ออกจากเขตห้าม – พวกเขา
เดินไปหาอเวจีปีศาจอมตะแทน! ไม่ว่าพวกเขาจะไปข้างหน้าหรือถอยหลัง
พวกเขาก็จะเดินไปหาอเวจีปีศาจอมตะ!!
มันไม่ใช่แค่ต๋วนมู่ฉินที่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้ แต่ยังนักสู้คนอื่นๆก็ด้วย
ศิลาทมิฬมองไปยังหลินหมิง ริมฝีปากของเขาสั่นสะท้าน ผู้ปกครอง
คนอื่นๆก็มองไปยังหลินหมิง หัวใจของพวกเขาสั่นสะท้าน พวกเขาได้เดิน
ตรงไปยังอเวจีปีศาจอมตะตลอดทางที่ผ่านมา!
อเวจีปีศาจอมตะเป็นเหมือนกระเพาะของสัตว์อสูรยักษ์ ดักที่รอให้
พวกเขาก้าวเข้ามา!
แม้แต่ผู้ทรงพลังแห่งทวีปปีศาจศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเข้ามาก็ยังตกตาย
ภายในอเวจีปีศาจอมตะ เมื่อพวกเขาเข้ามาเช่นเดียวกันแล้ว ชะตากรรม
ของพวกเขาก็ย่อมสามารถจินตนาการได้!
ความคิดได้เช่นนี้ สีหน้าผู้ปกครองเมฆปีศาจ จึงกลายเป็นเรื่องน่า
เกลียดอย่างเหลือเชื่อ เขาหันไปมองหลินหมิง เสียงของเขาสั่นขณะที่เขา
ถามว่า “น้อชายหลิน เกิดสิ่งใดขึ้นที่นี่กันแน่?”
หลินหมิงถอนหายใจอย่างหนักหน่วง สถานการณ์กำลังกลายเป็น
เลวร้ายอย่างที่สุด เขาเผยมือออกอย่างเฉยเมย “ข้าก็ไม่รู้…”