Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 916 เข้าควบคุม

ขณะที่หลินหมิงเห็นถ้วยน้ำชาที่ลอยอยู่ในอากาศและเขาก็ยังจำ
คำพูดที่ซือถูเหยาซีเพิ่งจะกล่าวได้ว่า “ดูเหมือนว่าการตัดเพียงไม่กี่นิ้วหรือ
ครึ่งฝ่ามือนั้นยังไม่โหดร้ายเพียงพอ” จากนั้นดวงตาทั้งสองของเขาก็
กลายเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ
ความทรงจำเกี่ยวกับหลานอวิ๋นเยว่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า
เนื่องจากแขนเสื้อซ้ายห้อยลงมาปกปิดมือไว้ นางจับถ้วยชาหรืออย่างอื่น
ผ่านแขนเสื้อนั้นที่ปกปิดไว้ตลอด และเขาคิดว่ามันแปลก แต่เขาไม่ได้ให้
ความสนใจมากนักในเริ่มแรก แต่ตอนนี้ ขณะที่เขาเข้าใจอย่างฉับพลันว่า
เกิดอะไรขึ้น จิตใจของเขาก็เกือบจะว่างเปล่าด้วยความโกรธ
สัมผัสรับรู้ของเขาถูกพุ่งออกไปยังแขนซ้ายของหลานอวิ๋นเยว่ และ
เขาค้นพบว่านางเหลือเพียงครึ่งฝ่ามือ ทั้งห้านิ้วถูกตัดออกไปแล้ว!
ในขณะนั้น สายตาของหลินหมิงแทบจะระเบิดขณะที่เขารู้สึกว่า
หัวใจแตกออกเป็น 7-8 ส่วน ในชีวิตของเขาเขาไม่เคยประสบกับความ
เกลียดชังและความต้องการสังหารที่ลึกซึ้งเช่นนี้มาก่อน!
ขณะที่ถ้วยน้ำชากำลังลอยอยู่ในอากาศ น้ำชาที่เดือดก็กำลังราดลง
มา แต่เมื่อหลานอวิ๋นเยว่เห็นถ้วยน้ำชานี้ลอยมาทางใบหน้าของนาง สี
หน้าของนางจึงกลายเป็นซีดลง นางไม่สามารถหลบมันได้ ถึงแม้ว่าซือถู
เหยาซีได้โยนถ้วยน้ำชาไปยังนางอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ถ้วยนี้ยังมีอำนาจ
ของกฎอยู่ ด้วยการบ่มเพาะขั้นปราณต้นฟ้าของหลานอวิ๋นเยว่ มันจึง
เป็นไปไม่ได้ที่นางจะหลบหลีก
ขณะที่ถ้วยน้ำชากำลังจะชนเข้ากับหัวของนาง จู่ๆมันก็แตกออก
เหมือนปะทะเข้ากับบางสิ่งบางอย่างก่อน จากนั้น ในดวงตาที่เบิกกว้าง
ของหลานอวิ๋นเยว่ ถ้วยชาตรงหน้าก็กลายเป็นฝุ่นละออง สลายไปจนหมด
สิ้น น้ำชาที่เดือดทั้งหมดก็หายไปเช่นกัน นี่ไม่ใช่การระเหยของน้ำ – นี่คือ
การทำลายล้างอย่างแท้จริง!
นี่มัน…
หลานอวิ๋นเยว่ตกตะลึง นางมองดูขณะที่เห็นมิติด้านหน้าของนางฉีก
ออกเป็นชิ้นๆ มีชายหนุ่มสวมชุดสีดำและผมยาวก็ได้ก้าวออกมาจากความ
ว่างเปล่า เขาถือง้าวสีโลหิตเข้มในมือ เส้นผมดำสนิทของเขาเกือบจะยาว
ถึงหัวเข่า และออร่าของเขาก็ลึกล้ำพอที่จะเอาชนะโลกได้!
คิ้วของเขาเป็นเหมือนกระบี่ รูปร่างหน้าตาของเขาดูหล่อเหล่า มี
ความแข็งแกร่งในความอ่อนโยน เขาดูเหมือนจะเป็นหยกอมตะ แต่
ดวงตาของเขากลับมีอารมณ์โกรธและความไม่พอใจที่อาจทำให้สวรรค์สั่น
ไหวได้!
จิตสังหารที่มองไม่เห็นได้เกิดขึ้น เข้าปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดนี้ ในเวลานี้
หลินหมิงไม่สนใจเรื่องการดักฟังข้อมูลที่มีเกี่ยวกับเหยียงอวิ๋นอีกต่อไป
สิ่งที่เขาต้องการคือ ฆ่าคนเหล่านี้ด้วยวิธีที่โหดร้ายและไร้มนุษยธรรม
ที่สุด!
เขากล่าวออกมาอย่างช้าๆโดยเน้นการออกเสียงแต่ละครั้งและทุกคำ
น้ำเสียงของเขาหนาวเย็นไปถึงกระดูก “ข้าต้องการให้พวกเจ้าทุกคนตาย
ที่นี่! ข้าจะลบล้างวิญญาณของเจ้าเพื่อที่เจ้าจะไม่ได้ประสบกับวัฏสงสาร
ตลอดไป เจ้าจะไม่กลับชาติมาเกิดใหม่ได้อีก!”
“หลินหมิง!” เมื่อเหม่ยเยว่และชายหนุ่มอีกคนมองเห็นหลินหมิงก็
ปรากฏตัว พวกเขาก็กระโดดขึ้นจากโต๊ะอย่างฉับพลันเหมือนแมวที่หาง
ของมันถูกเหยียบ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นบุคคลที่ภาคภูมิและหยิ่งยโส
แต่ต่อหน้าหลินหมิงที่เป็นผู้มีพรสวรรค์สูงสุดภายใต้สวรรค์แล้ว พวกเขา
ยังจะภาคภูมิและหยิ่งยโสได้อย่างไร? เพราะหลินหมิงเป็นคนผิดปกติที่มี
พลังต่อสู้ของผู้ทรงพลังขั้นเทพสมุทรแล้วตั้งแต่เมื่อ 3 ปีก่อน!
“อย่าตื่นตระหนก หลังจากซือถูเหยาซี ตกใจครู่หนึ่งนางก็สงบลง
การปรากฏตัวของหลินหมิงนี่คือสิ่งที่นางหวัง!”
“ฮ่าๆ, หลินหมิงเจ้าสามารถเดินผ่านเส้นทางแห่งสวรรค์ได้ แต่เจ้า
เลือกจะเดินผ่านประตูนรก! เจ้ารู้อย่างชัดเจนว่ามีกับดักอยู่ที่นี่แต่เจ้าก็ยัง
มาเช่นคนบ้า! ดูเหมือนว่าข้าได้ประเมินความสำคัญ ของนังดอกทองตัว
น้อยไว้เพียงเล็กน้อยในหัวใจของเจ้า ดี! ดีมาก! ถ้าข้ารู้ว่านางสำคัญกับ
เจ้าเร็วกว่านี้ ข้าจะต้องทรมานนางมากยิ่งขึ้น! ข้าจะตัดใบหน้าของนาง
ออก ฉีกจมูกของนาง และควักตาของนาง! ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป การ
ทรมานนางอย่างช้าๆต่อหน้าเจ้าจะมีผลดียิ่งขึ้น! ฮ่าๆๆๆ!”
ซือถูเหยาซี ได้หายไปแล้วนางหัวเราะและบดลูกปัดอย่างกะทันหัน
ในมือของนาง หลินหมิงก็รู้สึกว่ากฎรอบๆ ตัวเขามีการเปลี่ยนแปลง
เล็กน้อยอย่างฉับพลัน!
‘อืม? นี่คือ… ค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิต!’
ค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิต เป็นหนึ่งในรูปแบบค่ายกลที่ปีศาจ
โบราณรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง มันสามารถตรึงกฎของมิติและเวลาในพื้นที่
หนึ่ง กักขังนักสู้ไว้ภายใน
ต้องมีการจัดเตรียมค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิตไว้ล่วงหน้า มันเป็น
กับดักที่กินพื้นที่หลายไมล์ และเมื่อมีใครบางคนก้าวเข้าสู่ระยะของ
รูปแบบค่ายกลนี้ ผู้ใช้ก็เพียงต้องบดลูกปัดค่ายกลนี้เพื่อเปิดใช้งานค่ายกล
ขึ้น เมื่อรูปแบบค่ายกลเริ่มทำงาน มันก็จะหดตัวและกักขังทุกคนภายใน
พื้นที่ 30 ฟุต กักขังพลังเหนือเหนือธรรมชาติทั้งหมด
เนื่องจากรูปแบบค่ายกลนี้เป็นกับดัก มันจึงถูกซ่อนไว้อย่างดีมันยาก
ที่จะรู้สึกมันได้ อย่างไรก็ตาม หลินหมิงได้รับรู้จากในความทรงจำของ
ปีศาจโบราณและคุ้นเคยกับทุกสถานการณ์ของค่ายกลตรึงนภาปีศาจ
โลหิต ถ้าเขาได้ระมัดระวังมากขึ้นและได้ตรวจสอบมันแล้ว เขาก็จะ
ค้นพบค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิต แต่เนื่องจากเขาซ่อนตัวอยู่ในมิติ
บิดเบือนเพื่อหลีกเลี่ยงซือถูเหยาซี ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถที่จะปลดปล่อย
สัมผัสรับรู้ออกมาได้และไม่ได้ค้นพบมันก่อนหน้านี้
“ฮ่าๆ เจ้าโง่ โง่เขลายิ่งนัก! ข้าไม่เคยเห็นคนโง่เช่นนี้มาก่อนเลย!” ซือ
ถูเหยาซีหัวเราะขณะที่นางเห็นตัวเองควบคุมสถานการณ์เหนือหลินหมิง
นางรู้ดีว่าหลังจาก 3 ปีที่ผ่านมา นางก็ไม่ได้เป็นคู่มือของหลินหมิงแล้ว แต่
ด้วยรูปแบบค่ายกลของเหยียงอวิ๋น การจับหลินหมิงจึงทำได้ง่าย
เบื้องหลังหลินหมิง หลานอวิ๋นเยว่รู้สึกแปลกใจที่ได้เห็นเขาปรากฏ
ตัวขึ้นอย่างฉับพลัน ทั้งไม่น่าเชื่อและกังวลใจ นางไม่รู้เกี่ยวกับค่ายกลตรึง
นภาปีศาจโลหิต แต่นางรู้ดีว่าคนเหล่านี้ได้เตรียมกับดักไว้สำหรับหลินห
มิงและกำลังรอให้เขาปรากฏตัวที่นี่
นางร้องออกมาด้วยความกลัวว่า “หลินหมิงรีบหนีไป! พวกเขาได้วาง
กับดักไว้สำหรับเจ้า!”
“ฮ่าๆๆ นังดอกทองโง่ เจ้าช่างโง่เขลาอย่างแท้จริง! สัตว์ประหลาดตัว
น้อยนี้ได้ถึงวาระสุดท้ายตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้ามาในกับดักของข้าแล้ว! เขาได้
ถูกล้อมแล้ว!” ชายหนุ่มที่อยู่ข้างซือถูเหยาซีเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
สำหรับผู้มีพรสวรรค์หายากนิรันดร์อันดับหนึ่งต้องมาพินาศในมือของเขา
แล้ว มันก็เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจยิ่งนัก แม้เขาไม่หวังว่าเขาจะได้รับ
ความลับเกี่ยวกับร่างกายของหลินหมิง แต่เขาก็ยังหวังว่าเขาจะสามารถ
ได้รับสมบัติบางอย่างของหลินหมิง
เมื่อหลานอวิ๋นเยว่ได้ยินชายหนุ่มกล่าว หัวใจของนางก็เป็นเหมือน
เทียนไขที่กำลังริบหรี่ “หลินหมิง… ข้า…”
ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา นางรู้สึกราวกับถูกมีดกรีดลงใน
หัวใจ นางค่อนข้างที่จะอยากให้หลินหมิงเป็นคนโหดร้าย และไม่สนใจ
นางอย่างสิ้นเชิง นางยอมถูกตัดแขนขาและถูกข่มขืนจนอับอาย นางยอม
ทนต่อเรื่องเหล่านั้นทั้งหมดดีกว่าที่จะให้หลินหมิงมาตายที่นี่เพราะนาง
“หึ นังน่าขยะแขยง แม้ว่าเจ้าจะโง่เขลา แต่เจ้าก็ยังกล้าเตือนหลินหมิ
งที่อยู่ต่อหน้าข้า แสดงว่าเจ้ารีบร้อนอยากที่จะตายมากนักสินะ เหม่ยเยว่,
หยางกวาง, ข้าต้องการให้เจ้าฉีกนังนี่และเฉือนเนื้อของนางออก! ข้าอยาก
เพลิดเพลินกับสีหน้าของนาง!”
“ฮ่าๆ ย่อมได้!” ขณะที่ชายหนุ่มคนนี้ได้ยินคำสั่งของซือถูเหยาซี เขาก็
ยิ้มอย่างชั่วร้าย เขาคือ ซือถูหยางกวาง
หลานอวิ๋นเยว่กุมแขนไว้ด้วยกันเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินมาหานาง สี
หน้าของนางซีดและดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่สิ่งที่นาง
กังวลไม่ได้เกี่ยวกับตัวเอง นางมองไปยังหลินหมิงขณะที่น้ำตาไหลอาบลง
แก้ม “ข้าขอโทษ… ข้าขอโทษ… ความตายของข้าเป็นสิ่งที่ไร้ค่า เจ้า… เจ้า
ไม่ควรจะมา…”
ภายในค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิตหลินหมิงยังคงเงียบงันอยู่
ความคิดของเขาเชื่อมต่อกับศูนย์กลางของค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิต
สิ่งประดิษฐ์ระดับนักบุญบนข้อมือของเขาเริ่มเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง
ยิ่งเขาโกรธมากเพียงใด ความคิดของเขาก็จะกลายเป็นชัดเจนขึ้นเท่านั้น
เขาได้เข้าใจค่ายกลนี้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ เขาจำเป็นต้องเข้าใจรูปแบบ
ของอักษรรูน เมื่อเขาทำเช่นนั้นได้ เขาจะสามารถถ่ายเทปราณแท้ของ
ตัวเองเข้าไปในมัน และสามารถควบคุมรูปแบบค่ายกลได้ในที่สุด
ขณะที่ซือถูเหยาซีเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น นางก็รู้สึกมี
ความสุขและพอใจ และความคิดของนางก็กลายเป็นราบรื่นมากขึ้น
เพราะหลินหมิง นางจึงโดนทำให้อับอายมาก่อนหน้านี้ นางได้รับความ
สูญเสียมากจนทำให้นางสั่นด้วยความโกรธ และตอนนี้นางก็จะสามารถ
แก้แค้นได้แล้ว
“ตอนแรกข้าคิดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ควรมีค่าต่อเจ้า ดังนั้นข้าจึงไม่เคย
เห็นนางในสายตา แต่ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าคิดเช่นนี้ ข้าก็น่าจะเรียกปีศาจร้าย 6
ตนออกมาข่มขืนนางต่อหน้าเจ้าในวันนี้ ให้นางจะทรมานจนร้องขอความ
ตายต่อหน้าเจ้าซะก็ดี!
“ฮ่าๆ, ท่านย่า หลานชายผู้นี้ยังเข้าใจวิธีบางอย่างในเส้นทางการบ่ม
เพาะเพื่อดูดพลังงานหยินของผู้หญิงและบำรุงพลังงานหยางของข้า ถ้า
ท่านต้องการข้าสามารถลองใช้งานมันในวันนี้ได้ เพียงแต่ว่าการบ่มเพาะ
ของผู้หญิงคนนี้ต่ำเกินไป ดังนั้นจึงไม่มีพลังงานหยินมากมายที่ข้าจะ
สามารถได้รับจากนาง กลับกัน นางอาจเป็นคนที่ได้รับผลประโยชน์จาก
ข้า วันนี้ข้าจะให้โชคแก่นาง” ซือถูหยางกวางยิ้มอย่างชั่วร้ายขณะที่เขา
กระโดดไปทางหลานอวิ๋นเยว่ แต่ในขณะนี้ สายตาของหลินหมิงก็เปิด
ขึ้นมาด้วยแสงที่เฉียบคม ในเวลาเพียง 5 ลมหายใจ ทั้งค่ายกลตรึงนภา
ปีศาจโลหิตก็ได้รับการปลดปล่อยโดยเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว
“ค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิต, ขยาย!” หลินหมิงร้องออกมา เขาเปิด
ปราณเทพทรราชคลั่งจนถึงขีดจำกัด ขณะที่เขาถ่ายเทปราณแท้ลงไปใน
ค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิต ใช้พลังงานของเขาในการจัดรูปแบบอักษรรูน
และขโมยการควบคุมรูปแบบค่ายกล! ค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิตที่เคย
กว้าง 30 ฟุตจู่ๆก็ขยายไปสู่รัศมี 100 ฟุต ครอบคลุมซือถูหยางกวางไว้
ภายในอย่างสมบูรณ์
ปัง!
ซือถูหยางกวางกระโดดไปกระแทกเข้ากับม่านพลังค่ายกล โลหิตใน
ร่างปั่นป่วน วิสัยทัศน์พร่ามัว
“อะไรกัน… มันเป็นไปได้อย่างไร…”
ซือถูหยางกวางตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง เขาถูกขังอยู่ในค่ายกลตรึงนภา
ปีศาจโลหิตกับหลินหมิง!!
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!?
ไม่ใช่เฉพาะซือถูหยางกวางเท่านั้น แต่ซือถูเหยาซีและซือถูเหม่ยเยว่
เองก็ยังสับสน พวกเขาต้องการที่จะหลบหนีไป แต่ในขณะนี้ค่ายกลตรึง
นภาปีศาจโลหิตได้ขยายออกไปอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง มันแผ่ออกไปในรัศมี
หลายร้อยฟุต ครอบคลุมซือถูเหยาซีและซือถูเหม่ยเยว่ด้วย!
ในทันใด ทั้ง 3 คนถูกขังอยู่ในกรงที่ไม่สามารถทำลายได้กับหลินหมิง
พวกเขาเหมือนสุนัข 3 ตัวที่ติดอยู่ในหลุมที่มีสิงโตป่า ชะตากรรมของพวก
เขาจึงย่อมสามารถจินตนาการได้!
“มัน… มันเกิดอะไรขึ้น!?”
ซือถูเหยาซีกลัวจนสีหน้าเปลี่ยนเป็นสีเทา! สำหรับซือถูเหม่ยเยว่
และซือถูหยางกวาง ทั้งสองรู้สึกราวกับว่าพวกเขาได้ตกลงไปในทะเลสาบ
ที่เต็มไปด้วยน้ำแข็ง และหัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความสยอง!
ค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิตเป็นรูปแบบค่ายกลที่ถูกวางโดยเหยี
ยงอวิ๋น! หลินหมิงจะสามารถควบคุมมันได้อย่างไร!?
ด้านนอกรูปแบบค่ายกล หลานอวิ๋นเยว่ไม่ทราบถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
แต่นางก็ได้เห็นจากสีหน้าที่หวาดกลัวของทั้ง 3 คน ต่อหลินหมิง ว่า
สถานการณ์นี้เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน นางรู้สึกราวกับว่ากำลังฝันในเรื่อง
ทั้งหมดนี้อยู่ ในระยะเวลาเพียง 10 ปี หลินหมิงได้กลายเป็นคนที่น่าตก
ตะลึงเช่นนี้ได้!
“อย่ากลัวเลย! แม้ว่าเจ้าสัตว์ประหลาดน้อยนี้จะสามารถก้าวสู่ขั้น
ทำลายชีวิตระดับ 4 ได้ในช่วง 3 ปีที่ผ่านมา แต่ข้าก็ยังสามารถพึ่งพาการ
บ่มเพาะในขั้นเทพสมุทรเพื่อต่อต้านเขาได้ในระยะเวลาสั้นๆนี้ กำลังเสริม
คงจะมาถึงในตอนนั้น! อย่าเพิ่งตื่นตระหนก!” ซือถูเหยาซีร้องบอกกับทุก
คนเช่นนี้
แต่ในขณะนี้ หลินหมิงได้พุ่งเข้ามาแล้ว โดยไม่ใช้แม้แต่ง้าวโลหิตแห่ง
ภัยพิบัติ เขาพุ่งไปคว้าร่างซือถูหยางกวางโดยตรง เช่นเดียวกับนกอินทรีที่
จับกระต่าย ด้วยทั้งสองคนถูกขังอยู่ในพื้นที่นี้ด้วยกัน มันก็ย่อมไม่มีวิธีใด
ที่หยางกวางจะหลบพ้น!
“ท่านยาย! ช่วยข้าด้วย!” ซือถูหยางกวางหวาดกลัวอย่างมาก ใบหน้า
ของเขาซีดยิ่งกว่าคนตาย มือของหลินหมิงดูเหมือนราวกับว่ามันได้ยึดตรึง
มิติรอบตัวเขาไว้ – ไม่มีที่ไหนที่เขาจะหลบได้เลย เผชิญหน้าหลินหมิง เขา
ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าเด็กทารกที่กำลังเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่ เขาไม่มี
กำลังพอที่จะต่อต้านได้ แม้แต่ปราณแท้ภายในร่างกายของเขาก็ถูกยับยั้ง
ไว้ เขาไม่สามารถโคจรพลังงานภายในร่างได้! เรื่องนี้ทำให้เขาสับสนมาก
จนต้องร้องให้ซือถูเหยาซีช่วยเท่านั้น
“เจ้าสารเลว, ปล่อยเขาไปซะ! ข้าจะเป็นคนที่จะสู้กับเจ้าเอง!” ซือถู
เหยาซีร้องเสียงดังขณะที่นางหยิบเคียวสีแดงเข้มและฟันไปยังคอของ
หลินหมิง แต่ในขณะนั้น ซือถูเหยาซีก็หยุดย่างก้าวของนางไว้ นางเห็นว่า
เบื้องหลังหลินหมิงมีดอกบัวสีโลหิตกำลังเบ่งบาน…