Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 917 ฆ่า, ฆ่า, ฆ่า!

ในขณะที่ดอกบัวสีแดงบานสะพรั่งอย่างเต็มที่ ซือถูเหยาซีก็รู้สึกว่า
แหล่งพลังงานที่มองไม่เห็นท้วมท้นไปทั่วท้องฟ้าและตกลงมาทั่วโลก
สนามพลังนี้มีออร่าของกฎแห่งเต๋าอันยิ่งใหญ่ ทำให้ไม่สามารถปฏิเสธและ
ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความยำเกรง
เมื่อถูกปกคลุมด้วยสนามพลังงานนี้ นางรู้สึกว่าพลังสุดท้ายได้หนี
ออกไปจากร่างของนาง ปราณแท้ของนางพังทลายลงและสลายไป และ
ขาดซึ่งแม้แต่พละกำลังที่จะจับไก่สักตัวได้ เหมือนกับว่านางได้กลับไปเป็น
ปุถุชนทั่วไป นับว่าเป็นการโจมตีที่นางไม่สามารถหนีรอดได้
“มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?!” ซือถูเหยาซีกล่าวว่าด้วยความหวาดกลัว สี
หน้าของนางเปลี่ยนไปอย่างมาก นักสู้จะพึ่งพาพลังของตัวเอง ถ้าพวกเขา
สูญเสียพลังไปทั้งหมดและได้กลับกลายเป็นเพียงปุถุชนแล้ว พวกเขาจะ
ไม่ตื่นตระหนกได้อย่างไร?
หลินหมิงไม่แม้แต่จะชำเลืองไปยังซือถูเหยาซี เขาคว้าซือถูหยาง
กวางเหมือนไก่ในกำมือและยกเขาขึ้นจากพื้นดิน
“เจ้า… เจ้ากำลังทำอะไร!?” ขาของซือถูหยางกวางลอยอยู่ในอากาศ
มือของหลินหมิงเปรียบเสมือนคีมหนีบที่ไม่สามารถหลบหนีได้
หลินหมิงยิ้มอย่างชั่วร้าย และเฉยต่อเสียงเห่าหอนของซือถูหยาง
กวาง “เจ้าไม่ได้บอกว่าตนเองรู้เคล็ดบ่มเพาะปีศาจหลายอย่าง เพื่อดูดซับ
พลังหยินของนางหรอกหรือ? ฮ่าๆ ข้าจะทำให้เจ้าไม่สามารถที่จะใช้
ทักษะเหล่านี้ได้อีก”
“เจ้า… เจ้ากำลังวางแผนจะทำอะไร!?” ซือถูหยางกวางคิดว่ารอยยิ้มที่
หนาวเย็นของหลินหมิงเป็นเหมือนกับปีศาจที่ไร้มนุษยธรรม เขาตะโกน
ออกมาดังขึ้นเรื่อยๆ พยายามอย่างหนักในการโคจรปราณแท้ แต่ไม่ว่าเขา
จะทำอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
หลินหมิงเมินเฉยซือถูหยางกวางที่กำลังดิ้นรน หลินหมิงยกเขาขึ้นสูง
ให้ระหว่างขาของหยางกวางอยู่ในจุดที่พอดี และใช้หัวเข่ากระแทกขึ้นไป!
ปึก!
ด้วยเสียงไข่ของหยางกวางแตก มันทำให้เขาส่งเสียงกรีดร้องราวกับ
หมูที่ถูกฆ่าตาย โลหิตเหนียวเหนอะหยดลงมา เขารู้สึกเจ็บปวดสุดจะทน
ที่ระหว่างขาจนทำให้เขาต้องการที่จะตาย!
การโจมตีด้วยหัวเข่าของหลินหมิงได้ทำลายหน้าที่ของเขาในฐานะ
ผู้ชาย!
ความสามารถในการอดทนของนักสู้ต่อความเจ็บปวดสูงมาก พวก
เขาสามารถทนต่ออาการแขนหรือขาถูกหักได้ พวกเขาสามารถใช้วัสดุ
สวรรค์เพื่อชดเชยความสูญเสียนี้ แต่อวัยวะเพศนั้นต่างกัน นั่นคือจุด
ศักดิ์ศรีของผู้ชาย การบาดเจ็บของการสูญเสียส่วนนี้นั้นเลวร้ายยิ่งกว่า
ความเจ็บปวดทางกาย
“ข้าถูก… ข้าถูกบด… ข้า… ซือถูหยางกวาง ได้ตัดสินใจที่จะกลายเป็น
ผู้ทรงพลังขั้นเทพสมุทร และตอนนี้ข้ากลับถูกทำลายสิ่งนั้นโดยผู้อื่น!”
ดวงตาซือถูหยางกวางเหม่อลอย ริมฝีปากของเขาสั่นขณะที่เขา
พึมพำกับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะนี้ วิสัยทัศน์ของเขาได้กลายเป็น
มืดมน!
หลินหมิงเค้นเสียงเย็นชา จากนั้น ด้วยการดึงแขนที่รุนแรงมันจึงเกิด
เสียง ‘กึก กึก’ เมื่อแขนทั้งสองข้างของซือถูหยางกวางถูกดึงจนขาดโดย
หลินหมิง! จากนั้นหลินหมิงบดขยี้แขนของหยางกวาง เขาดึงแม้แต่เส้น
เอ็นที่เปื้อนโลหิตออกมา!
หยางกวางดิ้นเหมือนหมู ร่างกายของเขาสั่น นี่คือชะตากรรมที่
เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!
เช่นนี้ หลินหมิง ก็ได้ทำลายอัจฉริยะขั้นทำลายชีวิตระดับ 5 อย่าง
ง่ายดาย โดยปราศจากอาวุธ ปราศจากทักษะต่อสู้และปราศจากปราณ
แท้ใดๆ เขาพึ่งพาเพียงพละกำลังทางร่างกายเพียงอย่างเดียวก็กำจัดหยาง
กวางได้ นี่เป็นความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง!
หลินหมิงโยนหยางกวางที่มีสภาพราวกับสุนัขที่ตายแล้วออกไป
จากนั้นก็หันไปยังซือถูเหยาซีและซือถูเหม่ยเยว่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วย
ความโกรธเกรี้ยวดุจดั่งเทพเจ้าพิโรธ!
ขณะนี้ ทั้งสองขาของซือถูเหยาซีสั่นเทา และซือถูเหม่ยเยว่ก็กลัวจน
ขนลุก หน้าอกของนางกระเพื่อมอย่างรุนแรง และหน้าตาที่งดงามของ
นางซีดขาวลงเหมือนกระดาษ นางกล่าวออกมาอย่างเจ็บปวดว่า “ไม่…
อย่า…”
ขณะที่ซือถูเหม่ยเยว่เห็นหลินหมิงเดินมาทางนาง ขาทั้งสองข้างของ
นางจึงทรุดลงกับพื้น ความแข็งแกร่งของนางหายไปจากร่างกาย และไม่มี
ที่ไหนให้นางได้หนี นางเป็นเช่นเดียวกับซือถูเหยาซี ภายใต้ผลกระทบของ
สนามพลังแปลกประหลาดนี้ ปราณแท้ภายในร่างกายของนางได้
กลายเป็นแน่นิ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะหลินหมิงจงใจไม่ฆ่าพวกนาง พวกนางก็คง
จะกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว!
“เจ้าไม่ได้บอกว่าจะฉีกเสื้อผ้าของนางและสับนางออกเป็นหลายพัน
ชิ้นหรอกหรือ?” หลินหมิงพุ่งเป้าไปยังซือถูเหม่ยเยว่ก่อน
“ข้า… ข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้า!” ซือถูเหม่ยเยว่ร้องขอชีวิต นางมีความ
ภาคภูมิใจของตัวเอง แต่มันถูกสร้างขึ้นบนรากฐานของความแข็งแกร่ง
ของนาง และตอนนี้ นางถูกปกคลุมด้วยสนามพลังและสูญเสียพลัง
ทั้งหมดไป นางจึงไม่ต่างจากปุถุชน ถ้านางไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว
ความภาคภูมิใจของนางจะมาจากที่ใดเล่า?
ด้านนอกค่ายกลนี้ หลานอวิ๋นเยว่เฝ้ามองอย่างว่างเปล่าในสิ่งที่
เกิดขึ้น นางไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นภายใน ก่อนหน้านี้นางเห็นว่าทั้งสาม
นี้มีพลังอำนาจที่สามารถพลิกคว่ำสวรรค์ แต่ตอนนี้พวกเขากลายเป็น
เพียงคนธรรมดาต่อหน้าหลินหมิงได้อย่างไร? พวกเขาไม่มีแรงพอที่จะ
ต้านทานและปล่อยให้หลินหมิงทำตามปรารถนา
“อย่าฆ่าข้า, ไม่, ได้โปรด, ข้าจะทำทุกอย่างที่เจ้าต้องการ ข้าจะเป็น
ทาสของเจ้า, โปรดอย่าฆ่าข้าเลย” หัวใจแห่งนักสู้ของซือถูเหม่ยเยว่เดิมที
อ่อนแอกว่าซือถูเหยาเยว่และซือถูหลัวซา แต่ด้วยความกลัวของความ
ตายที่แขวนอยู่ตรงหน้า นางจึงตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิง
“ทาส? หึ ข้าไม่มีความจำที่ต้องใช้เจ้า! ให้ข้าได้แสดงให้เจ้าเห็นว่าสิ่ง
ใดที่หมายถึงการเก็บเกี่ยวในสิ่งที่ตนเองหว่าน!
หลินหมิงยื่นมือออกมาและฉีกเสื้อผ้าของซือถูเหม่ยเยว่ออก จากนั้น
เขาก็กระแทกฝ่ามือที่หน้าอกของนาง
ฝ่ามือสะบั้นชีพจร!!
บึกก!
ปราณแท้ที่รุนแรงได้ทะลักเข้าสู่ร่างกายของซือถูเหม่ยเยว่ ซึ่งมัน
ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในเส้นทางของมัน เส้นชีพจรทั้งหมดของนางฉีกเป็น
ชิ้นๆ และสำลักโลหิตออกมาคำโตปราณแท้ของนางถูกทำลายลงโดย
หลินหมิง และแม้กระทั่งตันเถียนของนางก็รั่วไหล พลังงานต้นกำเนิด
กระจายออกจากร่างอย่างรวดเร็ว!
ฝ่ามือของหลินหมิงได้ทำลายความสามารถทั้งหมดของซือถูเหม่ยเยว่
ซือถูเหม่ยเยว่รู้อย่างแน่นอนว่าเกิดอะไรขึ้น ริมฝีปากของนางสั่นและ
สีหน้าของนางก็เหมือนแสงไฟที่ริบหรี่ ในฐานะที่เป็นบุตรสาวที่ภาคภูมิ
ของสวรรค์ นางจึงเคยชินกับความหยิ่งยโสและยืนเหนือคนอื่น การที่อยู่ๆ
ต้องหลุดจากตำแหน่งที่นางมีเช่นนี้ ความเจ็บปวดในใจของนางจึงย่อม
สามารถจินตนาการได้!
หลินหมิงคว้าตัวซือถูเหม่ยเยว่และโยนนางออกจากค่ายกลตรึงนภา
ปีศาจโลหิตไปที่ด้านหน้าหลานอวิ๋นเยว่ หลินหมิงได้กลายเป็นหนึ่ง
เดียวกับค่ายกลตรึงนภาปีศาจโลหิต และเขาสามารถเปิดมันได้ทุกเมื่อที่
เขาต้องการ
“ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ข้าทำลายความสามารถทั้งหมดของ
เจ้า แต่เจ้ายังอยู่ในขั้นทำลายชีวิตระดับ 6 ถึงแม้ว่าอำนาจเหนือธรรมชาติ
ของเจ้าจะถูกทำลาย แต่ร่างกายของเจ้ายังคงมีชีวิตอยู่ไปได้อีกอย่างน้อย
พันปี จากนี้เป็นต้นไป เจ้าเป็นคนรับใช้ของนาง เจ้าจะทำหน้าที่เป็นสุนัข
และจะไม่ละเมิดแม้แต่คำสั่งเดียวที่นางให้ ถ้าเจ้ารับใช้นางอย่างขยัน
ขันแข็งบางทีข้าอาจจะคืนความแข็งแกร่งให้กับเจ้า มิเช่นนั้น ข้าจะค่อยๆ
สับเจ้าออก และทำให้เจ้าต้องการให้ข้าฆ่าเจ้าแทน!”
เดิมทีหลินหมิงอยากจะทำกับซือถูเหม่ยเยว่เช่นที่นางต้องการจะทำ
กับหลานอวิ๋นเยว่ นั้นก็คือจะฉีกเสื้อผ้าของนางและค่อยๆฉีกร่างของนาง
ออกจากกัน แต่เขาก็เปลี่ยนใจและเลือกวิธีลงโทษที่สองแทน
“ข้าจะเป็นทาสหรือคนรับใช้…” ริมฝีปากของซือถูเหม่ยเยว่สั่น
สำหรับคนที่ภาคภูมิและหยิ่งยโสเช่นนางได้กลายมาเป็นทาสรับใช้ปุถุชน
นั้น มันเลวร้ายยิ่งกว่าการฆ่านางเสียอีก
“หลินหมิง… หลินหมิง… เจ้าสัตว์เดรัจฉาน ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแม้
ข้าเป็นผีก็ตาม!” ร่างของซือถูเหยาซีสั่นด้วยความโกรธและความกลัว ต่อ
หน้าหลินหมิง นางไม่มีพลังที่จะต่อต้าน
“ต่อไปคือเจ้า!” หลินหมิงค่อยๆมาถึงหน้าซือถูเหยาซี รอยยิ้มที่ชั่วร้าย
แขวนอยู่บนริมฝีปาก
แต่ในเวลานี้ เสียงฝีเท้าที่พลุกพล่านก็ดังมาจากอีกฟากหนึ่งของ
ประตู หลินหมิงหันมามองและเห็นนักสู้หลายคนเข้ามาในห้อง ส่วนใหญ่
เป็นรุ่นเยาว์จากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์อาชูร่า และมีแม้แต่ผู้อาวุโสซุนซึ่ง
หลินหมิงได้ทิ้งเครื่องหมายติดตามไว้
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่!?” ขณะที่คนอื่นๆซึ่งอยู่ข้างนอกได้ยินเสียงกรีดร้อง
ที่เจ็บปวดจากภายในห้องโถงด้านหน้า พวกเขาจึงใช้สัมผัสรับรู้เพื่อ
ตรวจสอบ อย่างไรก็ตาม สัมผัสรับรู้ของพวกเขาถูกปิดกั้นออกจากพื้นที่นี้
ด้วยพลังที่ไม่รู้จัก และเมื่อคนเหล่านี้มาถึง พวกเขาก็ได้เห็นฉากที่น่า
สังเวชนี้เกิดขึ้นต่อหน้าเสียแล้ว
“หลินหลานเจี้ยน!”
ผู้อาวุโสซุนจดจำหลินหมิงได้ทันที อย่างไรก็ตาม เขายังคงคุ้นเคยกับ
การเรียกชื่อปลอมของเขา นี่เป็นเพราะชื่อ หลินหลานเจี้ยน เป็นฝันร้าย
ของเขาตราบนิรันดร์!
“ดี เมื่อเจ้าทั้งหมดได้มาที่นี่ด้วยตัวเองแล้ว ข้าก็ไม่จำเป็นต้องออก
ตามหาให้ยากอีกต่อไป” รอยยิ้มที่โหดเหี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ
หลินหมิง